အခန်း (၃၇-၃၈)

အခန်း ( ၃၇ ) – အခြားသူများကို သူတို့ ဆက်ဆံသလို ပြန်ဆက်ဆံလိုက်ပါ။

ပန်းချီနှင့် လက်ရေးလှစတူဒီယိုတွင် မစ္စတာ စုန့်ဟွမ်သည် ဘေးနားရှိ ဆံပင်ဖြူ အဘိုးကြီး ပိုင်ချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ဘာကိစ္စ လာတာလဲ" ဟု စုန့်ဟွမ်က မေးသည်။

ပိုင်ချင်းက "မင်း ဒီမှာ တစ်နေကုန်နေတော့ လာပြီး အဖော်လုပ်ပေးတာပေါ့၊ တခြား ဘာလုပ်စရာ ရှိမှာလဲ" ဟု ပြန်ပြောသည်။

"မင်း အခုလေးတင် ရွေးလိုက်တဲ့ လက်ရေးလှစုတ်တံက ယွမ်တစ်သောင်းထက် အများကြီး ပိုများတယ်။ မင်း သူ့အတွက် ကျန်တဲ့ငွေ ဖြည့်ပေးရလိမ့်မယ်" ဟု စုန့်ဟွမ်က ဆိုသည်။

ပိုင်ချင်းက ပြုံးလျက် "မင်း သိတာကိုး။ မင်း သေသေချာချာ မမြင်လိုက်ဘူး ထင်ခဲ့တာ" ဟု ပြောသည်။

စုန့်ဟွမ်က ပိုင်ချင်း၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ "ဘာကို ဆိုလိုချင်တာလဲ။"

"ဘာမှတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ မြေးလေးက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို စိတ်ဝင်စားနေတာဆိုတော့ မင်း သူ့ကို ကူညီဖို့ ဈေးနည်းနည်းလျှော့ပေးသင့်တာပေါ့"

ပိုင်ချင်းသည် ဖုန့်ချင်းယီကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်သည်နှင့် မှတ်မိသွားသည်။ ဒီမတိုင်မီက ကောင်လေး စုန့်ကျင်းယွမ်သည် သူမ၏ ဓာတ်ပုံကို နေ့တိုင်း ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မိန်းကလေးကို လိုက်ဖို့အတွက် သူ့ကိုပင် အကူအညီတောင်းခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုကောင်လေးသည် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမှ မလုပ်သေးသောကြောင့် သူ့မှာ အခွင့်အရေး ရှိပါဦးမလား မသိနိုင်ပေ။

စုန့်ဟွမ်က "ကျင်းယွမ်က သူမကို ကြိုက်နေတာ ဟုတ်လား။ မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ" ဟု မေးသည်။

"သူက ငါ့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို နေ့တိုင်း လာနေတာ၊ ဘယ်လို မသိဘဲ နေနိုင်မလဲ။ ဒီနေ့တော့ ငါ သူ့ကို နည်းနည်း ကူညီပေးရုံပဲ။ အဆင်ပြေမပြေကတော့ ကံကြမ္မာပေါ်မှာ မူတည်တာပေါ့။"

"ဒီကလေးမလေးက တော်တော်လေးထက်မြက်ပုံရတယ်" ဟု စုန့်ဟွမ်က ဆိုသည်။

သူသည် ဖုန့်ချင်းယီကို တစ်ခါသာ တွေ့ဆုံဖူးသော်လည်း သူမသည် သူ့အပေါ် အထင်အမြင်ကောင်းကို ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ပန်းချီနှင့် လက်ရေးလှစတူဒီယိုတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို မသိရှိခဲ့ချေ။

သူမသည် သေတ္တာနှင့်အတူ သူမ၏ အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သေတ္တာကို ချင်ယွီချွမ်ထံ ပေးပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ ဖုန်းတုန်ခါလာသည်ကို ရုတ်တရက် သတိထားမိသည်။

အဓိကမစ်ရှင် ထုတ်ပြန်ခြင်း: သင်ယူခဲ့သည်များကို အသုံးချပါ။ ကျောင်း၏ ကိုယ်ခံပညာကလပ်သို့ ဝင်ပြီး ကောလိပ်ကိုယ်ခံပညာပြိုင်ပွဲတွင် ပထမဆု ရယူပါ။ ပြီးဆုံးပါက အမှတ် ( ၅၀၀ ) ရရှိမည်။

သူမသည် ကျောင်းတွင် ကိုယ်ခံပညာကလပ် ရှိသည်ကို မသိခဲ့ချေ။ သူမ အရင်က ကလပ်များ ရွေးချယ်စဉ်က ကိုယ်ခံပညာကလပ်အကြောင်း ကြားဖူးသည်ဟု မမှတ်မိပေ။

ဒီအပိုမစ်ရှင်တွေက တကယ် ထူးဆန်းတယ်။ ကျောင်းသားသစ်တွေ စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှု လုပ်နေပြီး အဲဒါပြီးရင် ကလပ်ခေါ်ယူမှုတွေ ရှိလိမ့်မယ်။ အဲဒီကျမှ သူမ ကြည့်လိုက်မယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမှတ် ( ၅၀၀ ) တန်တယ်၊ ဗီလာတစ်လုံးရဲ့ လေးပုံတစ်ပုံပေါ့။ သူမရဲ့ ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းတွေက မကြာသေးမီက ကောင်းကောင်းဖြစ်နေတာဆိုတော့ ပထမဆု ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု တကယ်နိုင်ကောင်းနိုင်ပါလိမ့်မယ်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စတိုးဆိုင်မှ ဝယ်ယူခဲ့သော ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းတွင် အတွင်းအား သို့မဟုတ် တစ်ခုခု ပါဝင်လိမ့်မည်ဟု အစပိုင်းက ထင်ခဲ့သော်လည်း သင်ယူပြီးနောက် သူမ အလွန်အကျွံ စဉ်းစားမိခဲ့သည်ကို သိလိုက်ရသည် - ၎င်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နည်းစနစ်များသာ ဖြစ်သည်။

တီဗီရှိုးများတွင် ပြသထားသည့် သခင်ကြီးများကဲ့သို့ သစ်ရွက်တစ်ရွက်မျှဖြင့် ထိခိုက်စေနိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် ကိုယ်ဖော့စွမ်းရည်ဖြင့် ရေပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နိုင်ခြင်းမျိုး သူမ ဖြစ်လာနိုင်မည်မဟုတ်ပုံရသည်။ အများဆုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။ အမှန်တွင် ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် သူမ အလွန်အစွမ်းထက်လျှင် သုတေသနအတွက် ဖမ်းဆီးခံရနိုင်ချေရှိသည်။

စစ်သူကြီးအိမ်တော်ရှိ ချင်ယွီချွမ်၏ ခြံဝင်းတွင် ယန်ချီနှင့် ယန်ယန်တို့ကို နန်းတော်သို့ စုံစမ်းရန် စေလွှတ်ထားစဉ် ချင်ယွီချွမ်သည် ဥယျာဉ်ထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေသည်။

သတိပေးသံမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချင်ယွီချွမ်သည် သူ့လက်ဖျံမှ ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ လက်ခံရရှိရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော ပစ္စည်းတစ်ခုရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမကို မလိုအပ်ဘဲ ပိုက်ဆံမသုံးရန် ပြောပြီးသားဖြစ်သော်လည်း သူမသည် သွားရောက်ဝယ်ယူခဲ့သေးသည်။

သူမ မည်မျှသုံးစွဲခဲ့သည်နှင့် ၎င်းကြောင့် သူမ၏ နေထိုင်မှု အခြေအနေများ တင်းကြပ်သွားခြင်း ရှိ မရှိကို ဘယ်သူသိနိုင်မည်နည်း။

နောင်တွင် သူ သူမထံ ပစ္စည်းများ ပို့သောအခါ ကုန်ကျစရိတ်ကို သေချာစဉ်းစားရတော့မည်ဟု ထင်ရသည်။ မဟုတ်ပါက သူမ အစားအသောက်အတွက် ငွေမလုံလောက်မည်ကို သူ တကယ်ပင် စိုးရိမ်မိသည်။

စာသင်ခန်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ချင်ယွီချွမ်သည် ဖုန့်ချင်းယီ ပို့ပေးခဲ့သော ပစ္စည်းကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

ထွင်းထုထားသော သစ်သားဘူးကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် ၎င်းသည် ဈေးမပေါကြောင်း သူ ခံစားသိရှိနိုင်သည်။

သူ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ စုတ်တံများ၊ မှင်များ၊ စက္ကူများနှင့် မှင်ကျောက်တစ်ခုကို သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ချင်ယွီချွမ်သည် ၎င်းတို့ကို တစ်ခုချင်းစီ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူသည် စုတ်တံ၏ အမွေးနုလေးများကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဝံပုလွေမွေး ဖြစ်ပြီး အကောင်းဆုံး အရည်အသွေး ရှိကာ ဈေးကြီးမည်မှာ သေချာသည်။

စုတ်တံနှင့် မှင်ကျောက်တို့သည်လည်း ဈေးပေါသော ပစ္စည်းများ မဟုတ်ပေ။ စက္ကူမှာလည်း သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် အမျိုးအစားဖြစ်သည်။ သူမ ငွေ မည်မျှ သုံးစွဲခဲ့ပါလိမ့်။

[ယွီချွမ် : ဒီပစ္စည်းတွေ ငါ့ကို ပို့ပေးဖို့ ဘာကြောင့် စဉ်းစားမိတာလဲ။]

[ချင်းယီ : မကြိုက်ဘူးလား။ ရှင်က လက်ရေးလှနဲ့ ပန်းချီဆွဲတာကို နှစ်သက်တယ်လို့ အရင်က ပြောဖူးတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီစုတ်တံတွေ၊ မှင်၊ စက္ကူနဲ့ မှင်ကျောက်တွေက အသုံးဝင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ]

[ယွီချွမ် : ဒါတွေ အားလုံး ဘယ်လောက်ကုန်လဲ။]

[ချင်းယီ : သိပ်မများပါဘူး၊ ငါးသောင်းပဲ]

ဒါက သူမ ဘဝမှာ ဝယ်ဖူးသမျှအထဲမှာ ဈေးအကြီးဆုံးပဲ။ တကယ်ကို ဈေးကြီးလွန်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ပေးခဲ့တဲ့ သိန်းပေါင်းများစွာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ငါးသောင်းကတော့ ဈေးပေါပုံရတယ်။ သူ အထင်မသေးဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရမယ်။

[ယွီချွမ် : ဈေးမကြီးဘူးလား။]

ဒီမိန်းကလေးက သူ့ကို အရည်အသွေးကို မခွဲခြားတတ်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ သူမက အခု လိမ်လည်ဖို့ကိုပါ သင်ယူနေပြီ။

[ချင်ယွီ: တကယ် သိပ်မများဘူး။ အရမ်း တန်တယ်။]

[ယွီချွမ် : မင်းရဲ့ နေ့လယ်စာစရိတ်က ဘယ်လောက်လဲ။]

ဖုန့်ချင်းယီ နည်းနည်း စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူတို့ ဈေးကြီးတာ မကြီးတာ ပြောနေတာ၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက် နေ့လယ်စာစရိတ်ကို မေးတာလဲ။

[ချင်းယီ : ဆယ်ယွမ်လေ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။]

နေ့လယ်စာ ဆယ်ယွမ်၊ တစ်နေ့ကို အစားအသောက်ဖိုး ယွမ် သုံးဆယ်။ ဒါ တစ်နှစ်ကို တစ်သောင်းကျော်ပဲ ရှိတယ်။ ယွမ်ငါးသောင်းက သူမ တစ်သက်လုံး စားဖို့ လုံလောက်တယ်။ ဒါကို သူမက ဈေးမကြီးဘူးလို့ ပြောနေသေးတယ်။ ချင်ယွီချွမ် ရုတ်တရက် ဒေါသ နည်းနည်း ထွက်လာတယ်။

[ယွီချွမ် : ငါ ပြန်ပေးလိုက်မယ်။ ပြန်သွားပို့လိုက်။]

[ချင်းယီ : မကြိုက်ဘူးလား။]

[ယွီချွမ် : အင်း။ မကြိုက်ဘူး]

[ချင်ယွီ: ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဝယ်ပြီး ပို့ပြီးသွားပြီလေ။ ဒါပဲ သုံးလိုက်ပါ]

ချင်ယွီချွမ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ သူမကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှင်းပြရင် သူမ ဒီကိစ္စကို ဘယ်တော့မှ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူ ခံစားရတယ်။

[ယွီချွမ် : ငါ့ကို ထပ်ဖြေ။ ငါးသောင်းက ဈေးကြီးလား။]

ဖုန့်ချင်းယီ သူတို့ရဲ့ စကားပြောမှတ်တမ်းကို ဖတ်ကြည့်ရင်း သူမ အမှားကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ ဆယ်ယွမ်တန် အစာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ငါးသောင်းက ဈေးမပေါတာ ထင်ရှားပါတယ်။

[ချင်းယီ : ...နည်းနည်း ဈေးကြီးတယ်]

[ယွီချွမ် : နည်းနည်း ဈေးကြီးတယ်။]

[ချင်းယီ : တော်တော်လေး ဈေးကြီးတယ်]

[ယွီချွမ် : ပြန်ယူပြီး ပြန်ပို့လိုက်။ နောင်ကျ ပိုက်ဆံ မဖြုန်းတီးနဲ့တော့]

[ချင်းယီ : မပို့ဘူး]

သူမ ဝယ်ပြီးသားပဲ။ သူမ မျက်နှာ ဘယ်ထားရမှာလဲ။

[ယွီချွမ် : ငါ့စကား နားထောင်။ ပြန်ပို့လိုက်]

[ချင်းယီ : မပို့ဘူး]

[ယွီချွမ် : ပြန်မပို့ရင် မင်းမှာ ထမင်းစားဖို့ ပိုက်ဆံ ရှိမှာတဲ့လား။]

[ချင်းယီ : ရှိပါတယ်]

ချင်ယွီချွမ်က သူမကို သိပ်မယုံကြည်ဘဲ သူမက ခေါင်းမာနေတယ်လို့ ထင်နေတယ်။

[ယွီချွမ် : ချင်းယီ၊ ခက်ခဲအောင် မလုပ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော် ဒီပစ္စည်းတွေ မလိုအပ်ပါဘူး။ လိမ္မာတဲ့ ကလေးမလေး လုပ်ပါ။ ပြန်ပို့လိုက်ပါ]

ဖုန့်ချင်းယီ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသည်။ သူက သူမ ယွမ်ငါးသောင်း သုံးလိုက်တာနဲ့ သူမ ငတ်သေတော့မယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား။

[ချင်းယီ : ပုံပို့လိုက်သည်။]

[ချင်းယီ : ကျွန်မရဲ့ ဘဏ်အကောင့်ထဲက လက်ကျန်ငွေကို ကြည့်ပါဦး။ ကျွန်မမှာ သန်း ၂၅၇ ကျော် ကျန်သေးတယ်။]

[ချင်းယီ : တစ်သက်လုံး စားဖို့ လောက်တယ်။]

အဆိုပါ ဓာတ်ပုံကို မြင်ပြီးနောက် ချင်ယွီချွမ် နောက်ဆုံး စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ မိန်းကလေးက သူ ထင်ထားသလောက် ငွေကြေး မချို့တဲ့ဘူးဆိုတာ သဘောပေါက်သွားသည်။

[ယွီချွမ် : ဒီပစ္စည်းတွေကို ဒီနေ့ ငါ လက်ခံလိုက်ပါမယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောင်ကျ ပိုက်ဆံ မဖြုန်းတီးနဲ့တော့၊ နားလည်လား။]

[ချင်းယီ : နားလည်ပါတယ်]

သူ့ရဲ့ လေသံက... ကောင်းပြီ၊ ထားပါတော့။ သူမရဲ့ ဖခင်တောင် သူမကို ပိုက်ဆံ မဖြုန်းတီးဖို့ တစ်ခါမှ မပြောဖူးဘူး။

[ချင်းယီ : ဒါပေမဲ့ ရှင် ဒီလက်ဆောင်တွေကို တကယ် မကြိုက်ဘူးလား။]

[ယွီချွမ် : အရမ်း ကြိုက်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်ပဲ။]

[ချင်းယီ : ဟွန်း! ကျွန်မက ရှင့်ကို ကိုယ့်ဘာသာ လုပ်တဲ့ အရာကို ပြန်ပေးတာပဲ။ ရှင်က ကျွန်မ မလိုချင်တာတောင် သိန်းပေါင်းများစွာ တန်တဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေကို ပို့ပေးခဲ့တာပဲလေ။]

[ချင်းယီ : အခု ရှင် အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ ဘယ်လို ခံစားခဲ့ရတယ်ဆိုတာ သိပြီမလား။]

[ချင်းယီ : ဒေါသထွက်နေသော ဝက်ဝံ JPG]

[ယွီချွမ် : ကျွန်တော့်အမှားပါ၊ အားလုံး ကျွန်တော့်အမှားပါ။ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ ထပ်မဖြစ်စေရပါဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်]

သူ ဝယ်ခဲ့တဲ့ သာမန်ပစ္စည်းတွေက သူမရဲ့ကမ္ဘာမှာ ဘယ်လောက် တန်ဖိုးဖြတ်မရတဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ ဖြစ်နေပြီး ဘယ်လောက်များစွာ တန်ဖိုးရှိနေတယ်ဆိုတာ သူ ဘယ်လို သိနိုင်မလဲ။

သို့သော် မိန်းကလေးက ဒီနေ့ အရင်ကထက် နည်းနည်း ကွဲပြားပုံရပြီး သူ သူမရဲ့ ယခုပုံစံလေးကို ပိုသဘောကျနေသည်။

***

အခန်း ( ၃၈ ) – အစ်ကိုကြီးချင်

ဖုန့်ချင်းယီသည် ချင်ယွီချွမ်ထံ ပို့လိုက်သည့် မက်ဆေ့ချ်ကို ကြည့်ရင်း ယနေ့ သူမ အနည်းငယ် မာနကြီးခဲ့ပြီ ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခင်က နောင်တရသောကြောင့် သူ့နှင့် စကားပြောရာတွင် ယဉ်ကျေးခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူမ စိတ်ထဲရှိသည်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုပြီးနောက် မည်သည့် စိတ်ခံစားချက်မျှ မရှိတော့ချေ။

သူက သူမကို အမှတ်များ ရရှိရန် ကူညီပေးလိုသည့်အတွက် သူ့ကို သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံလျှင် ပိုကောင်းမည်။

[ချင်းယီ- အခုကစပြီး တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဈေးကြီးတဲ့ပစ္စည်းတွေ မပေးကြေးလို့ သဘောတူကြစို့။]

[ယွီချွမ်- ကောင်းပြီ၊ မင်းပြောတာ နားထောင်ပါ့မယ်။]

[ချင်းယီ- ဒါကလွဲရင် တခြားဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ ရှင် အလုပ်ကို အာရုံစိုက်၊ ကျွန်မ စာအုပ်ဖတ်တော့မယ်။]

[ယွီချွမ်- ကောင်းပါပြီ။]

ချင်ယွီချွမ်နှင့် စကားပြောဆိုမှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဖုန့်ချင်းယီသည် စာအုပ် တစ်အုပ်ကို ကောက်ယူကာ စဖတ်တော့သည်။

တက္ကသိုလ်တွင် ကိုယ်တိုင်လေ့လာခြင်းသည် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်သည်။

ပါမောက္ခများသည် အတန်းပြီးသည်နှင့် ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ပြီး နားမလည်သည်များရှိပါက အွန်လိုင်းတွင်သာ ရှာဖွေရသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ချင်ယွီချွမ်သည် သူ၏ ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး ဖုန့်ချင်းယီ လက်ဆောင်ပေးခဲ့သော မှင်၊ စက္ကူနှင့် မှင်ကျောက်တို့ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ မိန်းမငယ်လေး၏ လက်ဆောင်များကို သူ မြတ်နိုးသင့်သည်။

"စစ်သူကြီး၊ ကျွန်တော် သတင်းပို့စရာ တစ်ခု ရှိပါတယ်။" ဟု ယန်ချီ ဝင်လာပြီး ပြောသည်။

ချင်ယွီချွမ်က ဆက်ပြောရန် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"အရှင်မင်းကြီးဟာ မကြာသေးခင်က ကိုယ်လုပ်တော်ယန်ကို နှစ်သက်နေတာ တွေ့ရှိရပါတယ်။ အဲဒီကိုယ်လုပ်တော်ယန်က အရှင်မင်းကြီး ရိုးသားတဲ့ ပြည်သူတွေထဲကနေ ခေါ်ဆောင်လာတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ နောက်ခံသမိုင်းက မရှင်းလင်းပါဘူး။"

"ကိုယ်လုပ်တော်ယန်မှာ အရည်အချင်းတချို့ရှိပုံရပြီး အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို မိဖုရားကြီးအဖြစ် တင်မြှောက်ချင်ပုံရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မရှင်းလင်းတဲ့ နောက်ခံသမိုင်းကြောင့် ဒီကိစ္စကို ဆိုင်းငံ့ထားပါတယ်။"

"လက်ရှိမှာတော့ အရှင်မင်းကြီးက ဝန်ကြီးချုပ်ယွီနဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ယန်ကို မွေးစားသမီးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပေးဖို့ ဆွေးနွေးနေပါတယ်" ဟု ယန်ချီက ပြောသည်။

ချင်ယွီချွမ်က "အဲဒီကိုယ်လုပ်တော်ယန်အကြောင်း ဘာတွေ ထပ်သိရသေးလဲ" ဟု မေးသည်။

"သူမနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဘာသတင်းအချက်အလက်မှ ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပါဘူး" ဟု ယန်ချီက ပြန်ဖြေသည်။

ယန်ချီသည် ဤကိုယ်လုပ်တော်ယန်ကို လျှို့ဝှက်လွန်းသည်ဟု ယူဆသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ လူများက သူမနှင့် ပတ်သက်သည့် မည်သည့် သတင်းအချက်အလက်မှ တူးဖော်မတွေ့ရှိနိုင်ခဲ့၍ ဖြစ်သည်။ ဤနည်းဖြင့် ကြည့်လျှင် သူမ၏ နောက်ခံသမိုင်းသည် တော်တော်လေး ပြဿနာရှိပုံရသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဘေးကင်းရေးအတွက် ချင်ယွီချွမ်တွင် သူ့ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်အင်အားစုများ ရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့ပင်လျှင် ဘာမှ မရှာဖွေနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ ပုဂ္ဂိုလ်သည် သာမန်ပုဂ္ဂိုလ် မဟုတ်ကြောင်းကို ပြသနေသည်။

ရွှမ်းယွမ်ရှန့်ကို အကြံပေးလိုသော်လည်း ထိုသို့ပြုလုပ်ပါက ဘုရင်က သူ့ကို တော်ဝင်ဆွေမျိုးကို အသရေဖျက်မှု ဖြင့် စွပ်စွဲနိုင်သည်ကို ချင်ယွီချွမ် သိသည်။ သို့သော် လက်ပိုက်ကြည့်နေခြင်းကလည်း မဖြစ်သင့်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် လူများကို ဆက်လက်စုံစမ်းခိုင်းပြီး ကိုယ်လုပ်တော်ယန်သည် ပြဿနာရှိသူ ဖြစ်ကြောင်း ပေါ်ပေါက်လာပါက ဘုရင်မင်းမြတ်အား သတိပေးရန် တစ်စုံတစ်ဦးကို ရှာဖွေမည် ဖြစ်သည်။

ဘုရင်မင်းမြတ် နားထောင်သည်ဖြစ်စေ မနားထောင်သည်ဖြစ်စေ သူ့အပေါ် မူတည်ပါသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် သူ၏ အခန်းကဏ္ဍကိုသာ လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီး ကျန်သည်တို့ကို ကံကြမ္မာပေါ်တွင် ချန်ထားရစ်မည်ဖြစ်သည်။

"ဝူယင်ခန်းမကို သွားပြီး သတင်းအချက်အလက်တွေ ဝယ်လိုက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ်တိုင်တော့ မသွားနဲ့"

"နားလည်ပါပြီ" ဟု ယန်ချီက ပြန်ဖြေသည်။

ယခုအခါ ထျန်းချီသည် ဤတိုက်ကြီးပေါ်ရှိ ထိပ်တန်း အင်အားကြီးနိုင်ငံများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် နိုင်ငံတစ်ခု ခိုင်မာလာလေလေ၊ အခြားနိုင်ငံများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ပိုမို ဆွဲဆောင်နိုင်လေဖြစ်သည်။

မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း အခြားနိုင်ငံများမှ သူလျှိုများနှင့် အေးဂျင့်များ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်နေခဲ့သော်လည်း ရွှမ်းယွမ်ရှန့်က ဂရုမစိုက်ပုံရသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် စစ်တပ်တွင် စည်းကမ်းတင်းကြပ်စွာ ချမှတ်ထားပြီး သူ့လူများကို ဂရုတစိုက် စိစစ်ထားခြင်းကြောင့် မတော်တဆမှုများ ဖြစ်ပွားခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် သူသည် စစ်တပ်ကိုသာ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး တရားရုံးကိုမူ ထိန်းချုပ်၍ မရချေ။ ထိုနေရာတွင် သူ၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုမှာ အကြံပေးခြင်းမျှသာ ကန့်သတ်ထားသည်။

တနင်္ဂနွေနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ဖုန့်ချင်းယီသည် ချင်ယွီချွမ်ထံမှ ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ရက်က သူ ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုခဲ့စဉ်က စစ်သူကြီးအိမ်တော်တွင် ရှိခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင် သူသည် တစ်နေရာရာသို့ ရောက်နေပုံရသည်။

"ချင်းယီ၊ မင်း အရင်က ဈေးတွေ ဘာတွေ ပတ်ရတာ စိတ်ဝင်စားတယ်လို့ ပြောဖူးတယ်လေ။ ဒီနေ့ ငါ အပြင်ရောက်နေတာဆိုတော့ မင်းကို ဈေးပတ်ပြပေးမယ်။"

ဖုန့်ချင်းယီက သူ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောစကားကို မှတ်မိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် ရှေးဟောင်းဗိသုကာလက်ရာများ၊ ဈေးများနှင့် လမ်းများကို တကယ်ပင် သိလိုစိတ်ရှိသည်။

"ဟုတ်ကဲ့။ ဒီနေ့ခေတ်မှာတော့ သီးခြားနေရာအနည်းငယ်ကလွဲရင် ဒီလို ရှေးဟောင်းပုံစံ မြင်ကွင်းတွေကို လုံးဝ မမြင်ရတော့ဘူး"

ချင်ယွီချွမ်သည် သူ၏ ဖုန်းကို ကိုင်လျက် ရှန်ကျင်းမြို့ကို ဖုန့်ချင်းယီအား အသေးစိတ် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

လမ်းများမှ အဆောက်အအုံများအထိ ချင်ယွီချွမ်သည် အားလုံးကို အသေးစိတ် ပြသပေးခဲ့သည်။

ဖန်သားပြင်ပေါ်မှ လမ်းမြင်ကွင်းများသည် ဖုန့်ချင်းယီကို ထိုခေတ်၏ လေထုကို ခံစားစေခဲ့သည်။

"ချင်ယွီချွမ်၊ ဟိုဘက်က အဆောက်အအုံက ဘာလဲ။ ပတ်ဝန်းကျင်က အဆောက်အအုံတွေနဲ့ မတူဘူး။"

ချင်ယွီချွမ်သည် ဖုန့်ချင်းယီပြောသော အဆောက်အအုံကို မြင်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဖုန့်ချင်းယီက "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ပြောလို့ မရတဲ့ ကိစ္စလား" ဟု မေးသည်။

"အဲ့တာ ဆောင်ကြာမြိုင်လေ၊ တခြားနေရာကို ကြည့်ရအောင်" ချင်ယွီချွမ်က ဦးတည်ရာကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီက ၎င်းမှာ မည်သည့်နေရာဖြစ်သည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ "ဒါဆို အဲဒါ ပြည့်တန်ဆာအိမ်လား။ အဲဒီအဆောက်အအုံက တော်တော်လေး ခမ်းနားပုံရတယ်။ ရှင် အဲဒီကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူးလား"

"မရောက်ဖူးဘူး" မိန်းမငယ်လေးက ဒီလိုနေရာမျိုးကို ဘာလို့ စိတ်ဝင်စားရတာလဲ။

ဖုန့်ချင်းယီ : "ရှင် ကျွန်မကို အတွင်းထဲက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ခေါ်သွားပြပေးလို့ ရမလား။"

"ညစ်ပတ်တဲ့နေရာ၊ ကြည့်စရာ မဟုတ်ဘူး" ချင်ယွီချွမ်က ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

ချင်ယွီချွမ် သဘောမတူသောကြောင့် ဖုန့်ချင်းယီလည်း သူ့ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

"ကျွန်မ တီဗီရှိုးတွေ ကြည့်တုန်းက သခင်မလေးတွေက ယောကျ်ားလေးဟန်ဆောင်ပြီး ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွေကို သွားကြတာ မှတ်မိတယ်။ တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းမယ့်ပုံပဲ။"

"မင်း နောင်ကျ ဒီလိုမျိုးတွေ နည်းနည်းပဲ ကြည့်သင့်တယ်"

မိန်းမပျိုလေးက ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ တီဗီရှိုးတွေ ကြည့်နေတာလဲ၊ ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွေကို မိန်းကလေးတစ်ယောက် လည်ပတ်နိုင်တဲ့ နေရာတွေလို့ ထင်အောင် လုပ်နေတာလဲ။

"ဪ။" ဟု ဖုန့်ချင်းယီက ပြန်ဖြေသည်။

ထို့နောက် ချင်ယွီချွမ်သည် ဖုန့်ချင်းယီကို တခြားနေရာအချို့ ပတ်ပြပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

"ဘာသောက်ချင်လဲ။"

ဖုန့်ချင်းယီ ခေါင်းခါသည်။ "ရှင် သောက်ပါ။ ကျွန်မ လက်ဖက်ရည်ကို နားမလည်တော့ သောက်ရင် နွားရေသောက်သလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်"

"ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဲဒီလို ပြောရတာလဲ" ချင်ယွီချွမ်က ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီက ရှင်းပြသည်။ "ကျွန်မက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိတာပါ။ လက်ဖက်ရည်ကို နားမလည်တဲ့သူကို တိုက်တာက အလဟဿပဲလေ"

"ရှင်တို့ ရှေးခေတ်လူတွေက လက်ဖက်ရည်နဲ့ လက်ရေးလှလို ကိစ္စတွေကို အရမ်း နှစ်သက်ကြတယ်နော်။ ကျွန်မ ရှင်တို့ခေတ်မှာ မမွေးတာ ကောင်းတယ်။ မဟုတ်ရင် ပျင်းလွန်းလို့ သေနေလောက်ပြီ"

"မင်း အားလပ်ချိန်မှာ ဘာလုပ်ရတာ ကြိုက်လဲဆိုတာ ငါ့ကို မပြောရသေးဘူး"

သူမကို ပိုမို သိကျွမ်းဖို့တော့ လိုအပ်သည်။ သူ၏ ဝါသနာများကို မေးသောအခါ ဖုန့်ချင်းယီ ခဏတာမျှ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။

"အားလပ်ချိန်မှာ တီဗီရှိုးတွေ၊ ဖျော်ဖြေရေးအစီအစဉ်တွေ ကြည့်ရတာ၊ သီချင်းနားထောင်တာ၊ သီချင်းဆိုတာနဲ့ ကခုန်တာ၊ စန္ဒယားတီးတာ ကြိုက်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ အခု ကျောင်းရောက်နေတော့ သီချင်းဆိုတာ၊ ကခုန်တာ ဒါမှမဟုတ် စန္ဒယားတီးတာတွေက သိပ်အဆင်မပြေတော့ စာအုပ်ဖတ်တာနဲ့ ပုံဆွဲတာပဲ အများဆုံး လုပ်ဖြစ်တယ်"

"အဲဒါတွေအပြင် ကျွန်မရဲ့ အကြီးဆုံးဝါသနာကတော့ ဘောပင်လှလှလေးတွေနဲ့ မှတ်စုစာအုပ်တွေ ဝယ်တာပဲ။ ရှင့်ကို ကျွန်မရဲ့ ရတနာလေးတွေကို ပြပါဦးမယ်။"

ချင်ယွီချွမ်သည် ဖုန့်ချင်းယီ ဂုဏ်ယူစွာ ပြသနေသော သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်များနှင့် ဘောပင်များကို တစ်ခုချင်းစီ ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ ဝါသနာများမှာ အမျိုးမျိုး ရှိသော်လည်း သူကတော့ သိပ်နားမလည်ပုံရသည်။

သူ့မှာ လေ့လာစရာတွေ အများကြီး ရှိသေးပုံရသည်။

"ဒီမှတ်စုစာအုပ်က အနီရောင်တစ်အုပ် ဝယ်တုန်းက အခမဲ့ လက်ဆောင်ရတာ။ ကြည့်ရတာ နည်းနည်း ရုပ်ဆိုးတယ်ထင်လို့ ရှင့်ကို ပေးလိုက်မယ်။"

ချင်ယွီချွမ် ခဏတာမျှ မှင်သက်သွားသည်။ သူမက ရုပ်ဆိုးတဲ့ဟာကို ပေးတာလား။ ဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။

သူ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖုန့်ချင်းယီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးချင်၊ ကျွန်မပြောတာ ကြားလား။"

"ကြားပါတယ်"

သူမက သူ့ကို အစ်ကိုကြီးချင်ဟု ခေါ်လိုက်သည်။ သူ ကြိုက်နှစ်သက်သော ခေါ်ဝေါ်ပုံဖြစ်သည်။

"ရှင်ကြားတယ်ဆိုရင် ကျွန်မ နောက်မှ ရှင့်ဆီ ပို့ပေးလိုက်မယ်" ဖုန့်ချင်းယီသည် ချင်ယွီချွမ်ကို ငြင်းပယ်ခွင့် မပေးလိုက်ချေ။

အနီးအနားတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ယန်ချီနှင့် ယန်ယန်တို့သည် ချင်ယွီချွမ် တစ်ခါတစ်ရံ သေးငယ်သော သေတ္တာလေးတစ်လုံးနှင့် စကားပြောနေခြင်းကို အကျင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

"ယန်ချီ၊ သေတ္တာထဲက မိန်းကလေးက ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲလို့ မင်း ထင်လဲ" ယန်ယန်က အရမ်း သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေသည်။

ယန်ချီ ခေါင်းခါသည်။ "ငါ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။"

"စစ်သူကြီးက လမ်းမပေါ်မှာ သေးငယ်တဲ့ သေတ္တာလေးတစ်လုံးနဲ့ နာရီဝက်လောက် လျှောက်သွားနေတာ၊ ပြီးတော့ ဒီအရက်ဆိုင်မှာလည်း တော်တော်ကြာနေပြီ။ သူတို့ ဘာတွေ ဆွေးနွေးနေကြတာလဲ။"

ချင်ယွီချွမ်က ပုံမှန်အားဖြင့် စကားနည်းသူဖြစ်သောကြောင့် ယန်ယန်ကို စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြစ်စေသည်။

ယန်ချီ: "သိချင်ရင် ပိုနီးအောင် သွားနားထောင်ကြည့်ပေါ့"

"ထားပါတော့၊ ကျွန်တော် နီးလွန်းရင် စစ်သူကြီး သတိထားမိမှာ သေချာတယ်" သူ ပြဿနာကို ဖိတ်ခေါ်ချင်စိတ် မရှိပေ။