အခန်း (၄၁-၄၂)
Vol. 5 Ch. 41-42
အခန်း ( ၄၁ ) – ကျွန်မ အမှတ်တွေ မရရင်လည်း ရတယ်။ ရှင် အသက်ရှင်သန်ပြီး ကျန်းမာနေဖို့ပဲ မျှော်လင့်တယ်။
ရွှမ်းယွမ်ရှီက ခေါင်းညိတ်လျက် “ကောင်းပြီ၊ မင်း စာ သေချာဖတ်ပါ။ ယွီချွမ် နိုးလာရင် သူ့ကို မင်းကို ဆက်သွယ်ခိုင်းလိုက်မယ်” ဟု ဆိုသည်။
ဖုန်းကို ယူပြီးနောက် ရွှမ်းယွမ်ရှီသည် ချင်ယွီချွမ်၏ အိပ်ခန်းသို့ ပြန်လာကာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ “ပိုင်ဝေ၊ ချင်းယီက ငါ့ကို မကြိုက်ဘူးလို့ ထင်လား” ဟု မေးသည်။
ပိုင်ဝေက စိတ်ထဲမှ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ “ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့တွေ့ချင်းမှာပဲ သူ့ကို စကားတွေ အများကြီး ပြောလိုက်တာ၊ သူ့ကို ကြောက်သွားစေခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”
“မိန်းကလေးချင်းယီက သခင်မကို မမုန်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သခင်မက အရမ်း စိတ်အားထက်သန်လွန်းနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” ဟု ပိုင်ဝေက ရှင်းပြသည်။
ရွှမ်းယွမ်ရှီ နားမလည်ပေ။ “စိတ်အားထက်သန်တာ ကောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား”
“...မိန်းကလေးချင်းယီက အတော်လေး ရှက်တတ်ပြီး စိတ်အားထက်သန်မှု လွန်ကဲတာကို မကြိုက်တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ အထူးသဖြင့် ဒါက သခင်မတို့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် သိပ်ပြီး ရင်းနှီးမှု မရှိသေးတာကြောင့်ပါ” ဟု ပိုင်ဝေက ရှင်းပြသည်။
ရွှမ်းယွမ်ရှီသည် ပိုင်ဝေ၏ စကားများက အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။ “နောက်တစ်ခါ သတိထားပါ့မယ်။ ခုနက သူ့မျက်နှာကို မြင်လိုက်လား။ အရမ်းလှတာပဲ။”
“မိန်းကလေးချင်းယီက တကယ်ပဲ လှပချောမောပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ဝတ်စုံက နည်းနည်း ပွင့်လင်းလွန်းတယ်” ဟု ပိုင်ဝေက ပြောသည်။ သူမသည် ဖုန့်ချင်းယီ၏ လက်တိုအင်္ကျီမှ လက်ဗလာများကို မြင်ခဲ့ရသည်။
ရွှမ်းယွမ်ရှီသည် ဖုန့်ချင်းယီ ဘာဝတ်ထားသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ချေ။
“နေရာတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် ဝတ်စားဆင်ယင်မှု ပုံစံ ရှိတယ်။ သူ့ကမ္ဘာမှာ လူတိုင်း အဲဒီလို ဝတ်ကြတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူများတွေရဲ့ အဝတ်အစားကို ငါတို့ မဝေဖန်သင့်ဘူး”
“ကျွန်တော်မျိုးမ မှားသွားပါတယ်” ပိုင်ဝေ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
“မင်းကို အပြစ်တင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ နောက်တစ်ခါ သတိထားပါ”
“ချင်းယီကို ဘယ်တော့မှ ပြန်တွေ့ရမလဲဆိုတာ မသိတော့ပါဘူး။ ယွီချွမ်က မကြာသေးခင်က နေ့တိုင်း သူမအတွက် မုန့်တွေ လုပ်ပေးနေတာ။”
“သူ့ကို နည်းနည်း ပို့ပေးလို့ ရနိုင်လား။ သူ့အတွက် ဘယ်လက်ဆောင်လေးက ကောင်းမလဲ။ ဘာပေးရင် ကောင်းမလဲ စဉ်းစားကြည့်ပေးပါဦး”
ရွှမ်းယွမ်ရှီသည် ဖုန့်ချင်းယီအတွက် မည်သည့်လက်ဆောင်ကို ပြင်ဆင်ရမည်ကို စဉ်းစားနေစဉ် ချင်ယွီချွမ်သည် နိုးလာခဲ့သည်။
“အမေ၊ ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ”
ချင်ယွီချွမ် နိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ပိုင်ဝေ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ “စစ်သူကြီး၊ အရှင် နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာပြီ။ သခင်မ တစ်ညလုံး စောင့်နေတာ”
ချင်ယွီချွမ်သည် ရွှမ်းယွမ်ရှီ၏ လက်ထဲရှိ ဖုန်းကို ချက်ချင်း သတိထားမိသည်။
“အမေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီဖုန်းကို ကျွန်တော့်ကို ပေးပါ”
ရွှမ်းယွမ်ရှီ ထိုအခါမှ သဘောပေါက်သွားသည်။ “မင်း နိုးလာပြီ။ ဒီမှာ၊ ချင်းယီက မင်းနိုးရင် သူ့ကို ဆက်သွယ်ဖို့ စကားပါးထားတယ်”
ချင်ယွီချွမ်- “ချင်းယီ၊ အမေ သူ့ကို မြင်လိုက်တာလား။”
“ဒါလေး ခုနက မြည်လို့ အမေလည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နှိပ်လိုက်တာ၊ အဲအချိန်မှာ သူ့ကို မြင်လိုက်တယ်လေ။”
“ဒီသေတ္တာက ထူးဆန်းတယ်။ ပထမအကြိမ် နှိပ်တော့ အသံရပ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒုတိယအကြိမ် နှိပ်လိုက်တော့ ရုတ်တရက် ချင်းယီကို မြင်လိုက်တယ်”
ဒါက တကယ်ပဲ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရတနာ တစ်ပါးပဲ၊ တကယ်ကို ထူးခြားဆန်းကြယ်တယ်။
ချင်ယွီချွမ်သည် ရွှမ်းယွမ်ရှီ ပေးသော ဖုန်းကို ယူလိုက်ရာ ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။
“အမေ၊ ဒီအပေါ်က စာလုံးတွေ မြင်ရလား။”
ရွှမ်းယွမ်ရှီသည် သေတ္တာလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ပိုင်ဝေ၊ ဒီအပေါ်မှာ စာလုံးတွေ ရှိလား။”
“မရှိပါဘူး၊ ကျွန်မ ဘယ်စာလုံးမှ မမြင်ရပါဘူး” ဟု ပိုင်ဝေက ပြန်ဖြေသည်။
ချင်ယွီချွမ် နားလည်သွားသည် - ဖုန်းပေါ်က စာလုံးတွေက တခြားသူတွေ မမြင်နိုင်တာ ဖြစ်ရမယ်။
ဒါပေမဲ့ ဗီဒီယိုကို မြင်ရပြီး အသံကို ကြားရသည်။ ဖုန်းရဲ့ ဒီဇိုင်းနာက တခြားသူတွေ စာလုံးတွေမြင်ပြီး ပြဿနာမဖြစ်အောင် ဒီလိုလုပ်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်။
“အခု နားလည်သွားပြီ။ ကျွန်တော် အထိအခိုက် မရှိပါဘူး အမေ၊ အမေ ပြန်ပြီးအနားယူလိုက်ပါဦး။”
ရွှမ်းယွမ်ရှီက ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်းလောက် လှမ်းပြီးနောက် ရပ်လိုက်သည်။ “အမေ ချင်းယီကို သဘောကျတယ်။ သူမ ဘာကြိုက်လဲဆိုတာ သိရင် အမေ့ကို ပြောပေးပါဦး။ သူ့ကို လက်ဆောင်ပေးလို့ရအောင်လို့ သူ့အကြိုက်ကို မင်း သိလား”
“အမေ၊ ဒုက္ခမခံပါနဲ့။ သူမက တန်ဖိုးရှိတဲ့ လက်ဆောင်တွေကို လက်ခံချင်စိတ် မရှိဘူး။ အဲ့တာကြောင့် ကျွန်တော် သူ့ကို မုန့်တွေနဲ့ လက်ဖက်ရည်ပဲ ပို့ပေးနေတာပါ” ဟု ချင်ယွီချွမ်က ပြောသည်။
ရွှမ်းယွမ်ရှီသည် ဖုန့်ချင်းယီကို အရင်ကတည်းက တန်ဖိုးထားခဲ့ပြီး ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် သူမ၏ အမြင်က ပိုမို ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့ မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှု ရှိရမည်။
“သူမ လက်ဆောင်တွေ မလိုချင်ဘူးဆိုရင်တော့ မင်းပို့ဖို့ မီးဖိုချောင်ကို အစားအစာတွေ ပြင်ခိုင်းလိုက်မယ်”
ချင်ယွီချွမ် စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူမသည် နောက်ရက် အနည်းငယ် အတန်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။
“အမေ ဆန္ဒအတိုင်းပါပဲ။ ယန်ချီနဲ့ ယန်ယန် ဘယ်လိုနေလဲ မသိဘူး”
ဤလုပ်ကြံမှုသည် အလွန်ထူးဆန်းသည်။ ထိုလူများ၏ ကိုယ်ခံပညာမှာ ထူးဆန်းပြီး သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော လေးမြှားများကို အသုံးပြုခဲ့သဖြင့် သူ အချိန်အတန်ကြာ အံ့အားသင့်ခဲ့ရသည်။
ပိုင်ဝေ : “စိတ်ချပါ စစ်သူကြီး၊ ကျွန်မ ယန်ချီနဲ့ ယန်ယန်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ပြုစုပေးဖို့ လူတွေကို စီစဉ်ပြီးပါပြီ။ သူတို့ မကြာခင် သတိရလာပါလိမ့်မယ်”
“အင်း၊ အခု သွားလို့ရပြီ”
ရွှမ်းယွမ်ရှီနှင့် ပိုင်ဝေ ထွက်သွားပြီးနောက် ချင်ယွီချွမ်သည် ဖုန့်ချင်းယီထံ မက်ဆေ့ချ် ပြန်ပို့လိုက်သည်။
[ယွီချွမ် : ငါ အထိအခိုက် မရှိပါဘူး၊ စိတ်မပူပါနဲ့]
[ချင်းယီ : တကယ် အဆင်ပြေလား။ ရှင့်အမေ ပြောတာ ရှင် လုပ်ကြံခံရတယ်တဲ့။]
[ယွီချွမ် : ထူးထူးခြားခြား မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်း အကျင့်တောင်ဖြစ်နေပါပြီ]
သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရန်သူက လူများစွာ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ သူတို့သုံးဦးသည် သွေးစွန်းသော လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်ပြီး အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ရန် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီးမှ သတိမေ့သွားခဲ့ကြသည်။
[ချင်းယီ : ဒါဆို ကောင်းကောင်း အနားယူပါ]
ဖုန့်ချင်းယီသည် တီဗီရှိုးများနှင့် ဝတ္ထုများတွင်သာ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုများကို မြင်ဖူးသဖြင့် ၎င်းတို့ မည်သို့ဖြစ်သည်ကို အပြည့်အဝ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်ခဲ့ချေ။ သူမ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ဘဲ သူ့ကို ကောင်းစွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်ရန်သာ ဆုတောင်းနေခဲ့သည်။
[ယွီချွမ် : အမေ မင်းကို ဒီနေ့ ကြောက်သွားစေခဲ့လား။]
[ချင်းယီ : မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းသမီးက အရမ်း စိတ်အားထက်သန်လွန်းတာပါ။]
ဖုန့်ချင်းယီ လုံးဝ လွှမ်းမိုးခံရလောက်အောင် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။
[ယွီချွမ် : သူမ မင်းကို တကယ်သဘောကျနေတာ။]
[ချင်းယီ : အန်တီက အရမ်း စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။ ကျွန်မလည်း သူ့ကို သဘောကျတယ်။]
ဖုန့်ချင်းယီသည် ချင်ယွီချွမ်၏ အကြောင်းပြန်စာကို မမြင်မီ ဖုန်းကို ချလိုက်သည်။
ဖုန်းချလိုက်သည်နှင့် သူ ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုလာသည်။ သူ့ပုံမှန်အသွင်အပြင်နှင့်မတူဘဲ ချင်ယွီချွမ်သည် ယခုအခါ ဖြူဖျော့နေသည်။ သူ၏ ဆံပင်များမှာ မဖြီးမလိမ်းဘဲ ပခုံးပေါ်တွင် ပိုးသားကဲ့သို့ နူးညံ့စွာ ကျနေပြီး ဖုန့်ချင်းယီ၏ ကိုယ်တိုင်ဆံပင်ထက်ပင် ပိုမိုနူးညံ့ပုံရသည်။
သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာသွင်ပြင်များသည် ဒဏ်ရာများကြောင့် ပိုမိုနူးညံ့သွားခဲ့သည်။
“ဘာလို့ ငါ့ကို အဲဒီလို ကြည့်နေတာလဲ” သူ၏ တိုးလျသောအသံဖြင့် မေးသည်။
ဖုန့်ချင်းယီ အလျင်အမြန် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ သူ့ကို မှင်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှင့်အသံက နည်းနည်း အက်ကွဲနေတယ်။ ရှင် ရေလိုချင်လား”
ချင်ယွီချွမ်သည် သူ၏ ဘေးမှ စားပွဲကို ကြည့်လိုက်သည်။ “အင်း”
“ရှင် ရှိတဲ့နေရာက အရမ်းအန္တရာယ်များပုံရတယ်။ ရှင့်ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူတွေ ဘယ်သူတွေလဲ သိလား” ဟု ဖုန့်ချင်းယီက မေးသည်။
ချင်ယွီချွမ် ရေအနည်းငယ် သောက်လိုက်သည်။ “မသိသေးဘူး၊ စုံစမ်းနေတုန်းပဲ”
“ရှင့်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားတာ ရှင့်တို့ရဲ့ ဘုရင် ဖြစ်နိုင်လား” ဟု ဖုန့်ချင်းယီက မေးသည်။
သူမ ကြားဖူးသည်။ ဘုရင်က သူ့ကို သံသယဝင်ပြီး သူ၏ ထူးချွန်သော အောင်မြင်မှုများကို မနာလိုဖြစ်ကြောင်း ပြောဖူးသဖြင့် ဘုရင်က သူ့ကို သေစေလိုခြင်းသည် ဖြစ်နိုင်ခြေ မြင့်မားသည်။
ချင်ယွီချွမ်က ခေါင်းခါသည်။ “သူ ငါ့ကို သံသယဝင်နေတာ မှန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်က တောင်ပိုင်းမှာ မငြိမ်မသက်မှုတွေ ရှိတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းရထားတယ်။ သူ အခုချိန်မှာ သူ့နယ်မြေကို ကာကွယ်ဖို့ ငါ့ကို လိုအပ်နေသေးတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီအချိန်မှာ သူ တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“...ဒါဆို ရှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ သတိကြီးကြီးထားရမယ်” ရှေးခေတ် နန်းတွင်းကိစ္စများသည် အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ချင်ယွီချွမ် : “မင်း ငါ့ကို စိတ်ပူနေတာလား။”
စိတ်ပူတာလား။ သူနှင့် အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောပြီး နက်ရှိုင်းသော ခင်မင်ရင်းနှီးမှု ရရှိနေပြီးနောက် စိတ်ပူသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ရှင့်ကို စိတ်ပူတယ်”
ချင်ယွီချွမ်က နောက်လိုက်သည်။ “ငါ့ကို စိတ်ပူတယ်။ ငါ သေသွားမှာကို စိတ်ပူတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အမှတ်တွေ မရတော့မှာကို စိတ်ပူတာလား။”
“...ရှင်။ ကျွန်မ အမှတ်တွေ မရရင်လည်း ရတယ်။ ရှင် အသက်ရှင်သန်ပြီး ကျန်းမာနေဖို့ပဲ မျှော်လင့်တယ်”
ဖုန့်ချင်းယီ တကယ်ပဲ ဒီလို ခံစားရသည်။ တစ်စုံတစ်ဦး၏ အသက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အမှတ်များသည် အသေးအဖွဲ ဖြစ်သည်။
သူ အသက်ရှင်သန်ပြီး ကျန်းမာနေဖို့ မျှော်လင့်သလား။
ချင်ယွီချွမ် အနည်းငယ် မှင်သက်သွားသည်။ စစ်ပွဲသို့ စထွက်သည့်နေ့မှစ၍ သူသည် အမြင့်ဆုံးသော ပေးဆပ်မှုကို ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အသက်ရှင်သန်ပြီး ကျန်းမာနေခြင်းသည် သူ အရင်တုန်းက မျှော်လင့်ရဲခြင်း မရှိခဲ့သော အရာ ဖြစ်သည်။
***
အခန်း ( ၄၂ ) – ရှန်ကျင်းမြို့၏ မုန်တိုင်း
သို့သော် ယင်းမှာ အတိတ်က ဖြစ်ရပ်များပင်။
ယခုမူ သူသည် ကောင်းစွာ အသက်ရှင်နေလိုသည်။ သူသည် သူမကို လူကိုယ်တိုင် မတွေ့ရသေးသလို သူ့ခံစားချက်များကိုလည်း မဖော်ပြရသေးပေ။ သူ လုပ်ဆောင်လိုသည့် ကိစ္စများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ကံကြမ္မာအတိုင်း လိုက်ပါစီးမျောပြီး ရည်ရွယ်ချက်မဲ့စွာ အသက်ရှင်နေလိုခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူ၏ ကံကြမ္မာကို ရှင်ဘုရင်ဟုခေါ်ဆိုသူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိမနေသင့်ပေ။ သူ ကိုယ့်ဘာသာ ရုန်းကန်ရမည်။
ဖုန့်ချင်းယီသည် စိတ်ပူပန်နေပုံရသည့် ချင်ယွီချွမ်ကို ကြည့်နေသည်။ သူ ဘာတွေ စဉ်းစားနေသည်ကို မသိပေ။ အကြိမ်များစွာ သူတို့ စကားပြောဆိုမှုသည် သူ တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါ ပြတ်တောက်သွားတတ်သည်။
“ချင်းယီ၊ မင်းကို အမှတ်တွေ ရအောင် ကူညီပေးဖို့သက်သက်ဆိုရင်တောင် ကိုယ် ကောင်းကောင်းကြီး အသက်ရှင်နေပေးပါ့မယ်” ဟု သူ ပြောသည်။ သူသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စတိုးဆိုင်မှ ပစ္စည်းများကို အသုံးပြု၍ သူမနှင့် တွေ့ဆုံရန် မျှော်လင့်နေသေးသည်။
ဖုန့်ချင်းယီက “အပြင်သွားရင် ကိုယ်ရံတော် နည်းနည်း ပိုခေါ်သွားပါ။ ကိုယ့်ဘာသာ အစွမ်းပြဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့” ဟု ပြောသည်။
ကိုယ့်ဘာသာ အစွမ်းပြသည်ဟူသော စကားကို သူ့ကို တစ်စုံတစ်ဦးက ပြောဖူးသည်မှာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။ သူမ၏ အမြင်တွင် သူသည် သာမန်လူတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သူမ တစ်ယောက်သာ သူ့ကို သာမန်လူတစ်ဦးအဖြစ် မှတ်ယူလိမ့်မည်။
“ကောင်းပြီ၊ ကိုယ် ကိုယ့်ဘာသာ ဂရုစိုက်ပါ့မယ်။ မင်းလည်း ကိုယ့်ဘာသာ ဂရုစိုက်ပါ” ဟု ချင်ယွီချွမ်က ပြန်ဖြေသည်။
ဖုန့်ချင်းယီသည် ဖုန်းကို ထောက်တံပေါ် တင်လိုက်သည်။ “ကျွန်မ စာသင်လာတာ ဒီလောက် နှစ်တွေကြာပြီ၊ ဘယ်အန္တရာယ်မှ မကြုံဖူးပါဘူး။ ရှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ စိတ်ပူသင့်ပါတယ်။”
ချင်ယွီချွမ် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာမရရှိကြောင်း သိရပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ မမေ့ပါနဲ့”
ဖုန့်ချင်းယီသည် ချင်ယွီချွမ်က နည်းနည်း အလုပ်ရှုပ်နေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို တန်ဖိုးထားဆဲဖြစ်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်မသိပါတယ်။ အခြေခံအဆင့် ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းကလည်း ပြီးခါနီးပြီ”
“ရှင့်လို ကိုယ်ဖော့ပြီး ပျံသန်းနိုင်တာမျိုး မတတ်ပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ကမ္ဘာမှာတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်ပါသေးတယ်။”
ချင်ယွီချွမ်သည် ဖုန့်ချင်းယီကို ညင်သာစွာ ပြုံးပြပြီး “အထင်ကြီးစရာပဲ” ဟု ပြောသည်။
ဖုန့်ချင်းယီသည် ချင်ယွီချွမ် သူ့ကို ပြုံးပြသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင်။
သူ့၏ ရွှင်ပျသော အပြုံးကြောင့် သူမ ချက်ချင်းပင် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည်။ ဤအရာသည် ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများကို ပြသသည့် ရှန်းဟန်ယွီ အားပေးသည့် အမျိုးသားကြယ်ပွင့်များထက် ပိုမို ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်။
“အမ်၊ ရှင် ကောင်းကောင်း အနားယူသင့်တယ်။ ကျွန်မ စူပါမားကတ်ကို နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့ သွားလိုက်ဦးမယ်”
ချင်ယွီချွမ် ခေါင်းညိတ်သည်။ “အင်း၊ သွားပါ”
“ဒါဆို သွားတော့မယ်နော်။” ဖုန့်ချင်းယီသည် ဖုန်းကို အလျင်အမြန် ချလိုက်သည်။ သူမ အတော်လေး ခက်ခဲစွာ ထိန်းထားရသည်ဟု ခံစားရသည်။ မည်သူက ထိုအရာကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည်နည်း။
ချင်ယွီချွမ် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ ကြောက်သွားတာလား။ သူ ကြောက်စရာကောင်းအောင် ပြုံးလိုက်မိတာလား။ သူမ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေချိန်တွင် သူမ မျက်နှာနီရဲသွားပုံရသည်။ သူမ ရှက်နေရုံသာ ဖြစ်နိုင်သည်။ မိန်းမငယ်လေးတစ်ဦးကို စနောက်ရသည်မှာ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်။
ထျန်းချီတော်ဝင်နန်းတော်၊ ချန်းလဲ့နန်းဆောင်တွင်။
တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော် မုရုံယန်သည် ချန်းလဲ့နန်းဆောင်၏ လျှို့ဝှက်လမ်းကြားတစ်ခုတွင် အနက်ရောင်ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေသည်။
“ကိစ္စတွေ တိုးတက်မှု ဘယ်လိုရှိလဲ” ဟု မုရုံယန်က မေးသည်။
အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသားက ဒူးထောက်လျက် “ကျွန်တော်မျိုး တောင်းပန်ပါတယ် သခင်မ။ ချင်ယွီချွမ်က ကိုယ်ခံပညာမှာ အလွန်ထူးချွန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့လူတွေ အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပါတယ်။” ဟု ပြောသည်။
“ဘာ။ မင်းတို့ လူသုံးယောက်ကို လူတစ်ရာနီးပါး ဝိုင်းထားတာတောင် သူတို့ကို အသက်ရှင်လျက် ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ရတယ်။ မင်းတို့အားလုံး အသုံးမကျကြဘူး။”
သူမသည် ချင်ယွီချွမ်ကို လျင်မြန်စွာ ဖယ်ရှားပစ်နိုင်ခြင်း မရှိပါက သူမ၏ အစီအစဉ်များအားလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်ကို သိနေသည်။ ရွှမ်းယွမ်ရှန့်သည် လက်ရှိတွင် စစ်အာဏာကို ပြန်လည်ရယူရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။
ချင်ယွီချွမ်ကသာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပါက သူတို့၏ အစီအစဉ်များ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။
ယခုအချိန်တွင် အလုံခြုံဆုံးနည်းလမ်းမှာ သူ့ကို ဖယ်ရှားပစ်ရန်ပင်ဖြစ်သည်။ ထျန်းချီ၏ စစ်နတ်ဘုရားဟု အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို သတ်မှတ်ကြသနည်း။ သူတို့၏ ထိပ်တန်းအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးသမား အယောက်တစ်ရာသည်ပင် သူ့အသက်ကို မသတ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။
“သခင်မ၊ ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ ခွန်အားကို လျှော့မတွက်သင့်ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြု၍ ကျွန်တော်တို့ကို ထပ်မံ ညွှန်ကြားပေးပါဦး” ဟု အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသားက ပြောသည်။
မုရုံယန်က ခဏတာမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ “ဒီတစ်ကြိမ် မအောင်မြင်ခဲ့တာမို့ သူ သတိထားမိမှာ သေချာပါတယ်။ အခု လူတွေ ပိုပို့ရင် ထောင်ချောက်ထဲ ဝင်ရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်။ ခဏလောက်တော့ သတိကြီးကြီးထားပြီး ဘယ်သူမှ မင်းတို့ ရှိနေတာကို မသိအောင် သတိထားပါ။ ရွှမ်းယွမ်ရှန့်ကနေတစ်ဆင့် တခြားအစီအစဉ်တွေ လုပ်ဆောင်လိုက်မယ်”
“သခင်မ၊ သတိထားပါ။” အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသားသည် လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်။
ထို့နောက် မုရုံယန်သည် သူမ၏ အိပ်ခန်းသို့ ပြန်လာသည်။
သူမ ထိုနေရာတွင် မကြာသေးမီကမှ ရောက်ရှိလာစဉ် ရွှမ်းယွမ်ရှန့် ရောက်ရှိလာသည်။ ဤရက်ပိုင်းများတွင် ရွှမ်းယွမ်ရှန့်သည် သူမ၏ အိပ်ခန်းတွင် ညတိုင်း နေထိုင်ခဲ့သည်။
မုရုံယန်တွင် အစီအစဉ် တစ်ခု ရှိသည်။ ရွှမ်းယွမ်ရှန့်သည် သားသမီး မရှိသေးပေ။ သူမ မင်းသားတစ်ပါးကို ဖွားမြင်ပေးနိုင်ပါက အရာအားလုံး သူမ လက်ထဲ ရောက်ရှိလာမည်။
သို့သော် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည့် အချိန်က အလွန်ကြာမြင့်သည်။ သူတို့ အချိန်လုံလောက်မည်မဟုတ်မှာကို သူမ စိုးရိမ်သည်။
ရွှမ်းယွမ်ရှန့်သည် မုရုံယန်၏ ခါးသွယ်သွယ်လေးကို ဖက်လိုက်ရင်း “ကိုယ့်အချစ်ဆုံး ယန်အာလေး ဘာတွေတွေးနေတာလဲ။ ကိုယ် ရောက်နေတာတောင် သတိမထားမိပါလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
မုရုံယန်သည် ရွှမ်းယွမ်ရှန့်ကို ဝင်းပစွာ ပြုံးပြသည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ မကြာခင် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ မွေးနေ့ ရောက်တော့မှာမို့ အရှင့်အတွက် ဘယ်လို လက်ဆောင်မျိုး ပြင်ဆင်ပေးရမလဲဆိုပြီး တွေးနေတာပါ” ဟု လျှောက်တင်သည်။
“ဪ လက်ဆောင်လား။ မင်း ကိုယ့်ကို မင်းသားလေးတစ်ပါး ဖွားမြင်ပေးမယ်ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ” ဟု ရွှမ်းယွမ်ရှန့်က ကျီစယ်စနောက်သလိုဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
မုရုံယန်သည် ရွှမ်းယွမ်ရှန့်၏ ဘေးတွင် ကာလကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်ရာ သူ၏ စိတ်ဆန္ဒများကို ကောင်းစွာ နားလည်သည်။
“ကျွန်မက သာမန်အရပ်သူလေးတစ်ဦးမျှသာပါ အရှင်မင်းကြီး။ အရှင်မင်းကြီးကို ခစားရတာတောင် အရမ်းကံကောင်းနေပြီလို့ ထင်မိပါတယ်။ ဒီ့ထက် ပိုပြီး ဘာမှ မတောင့်တရဲပါဘူး” ဟု လျှောက်တင်သည်။
ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများထဲရှိ နူးညံ့မှုကို မြင်သောအခါ ရွှမ်းယွမ်ရှန့်၏ လေသံသည် ပိုမိုနူးညံ့လာသည်။ “မင်း ဒီလောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချစရာ မလိုပါဘူး။ ကိုယ့်ရင်ထဲမှာတော့ မင်းဟာ ကိုယ့်ရဲ့ မိဖုရားကြီးပါပဲ။ မင်း ကိုယ့်ကို သားတော်တစ်ပါး ဖွားမြင်ပေးရင် ကိုယ် မင်းကို တရားဝင် မိဖုရားကြီးအဖြစ် တင်မြှောက်မှာပါ” ဟု ပြောသည်။
သူ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ မုရုံယန်သည် သူ၏ လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။
အိပ်ခန်းတွင်း၌ အမျိုးသား၏ လေးလံသော ထွက်သက်ဝင်သက်အသံများနှင့် အမျိုးသမီး၏ သာယာနာပျော်ဖွယ် ငိုရှိုက်သံများသည် ညဉ့်နက်သည်အထိ ဆက်လက် ပျံ့လွင့်နေသည်။
စစ်သူကြီးအိမ်တော်တွင် ယန်ချီနှင့် ယန်ယန်တို့ သတိပြန်လည်လာကြပြီဖြစ်သည်။
ယခင်နေ့က တိုက်ပွဲပြီးနောက် နှစ်ဦးစလုံး ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိထားပြီး အိပ်ရာမှ မထနိုင်ကြသေးပေ။ နာမူချီသည် ထိုသုံးဦး၏ ဒဏ်ရာများအကြောင်း သိရှိရသောအခါ သူတို့ကို လာရောက်ကြည့်ရှုသည်။
နာမူချီသည် ချင်ယွီချွမ်နှင့် စာကြည့်ခန်းတွင် တွေ့ဆုံသည်။
ရှန်ကျင်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် နှစ်ဦးစလုံး ရက်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ကြရသေးပေ။ “စစ်သူကြီး၊ ခင်ဗျားရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ဘယ်လိုနေလဲ။ မနေ့က လုပ်ကြံသူတွေကို ဘယ်သူ စေလွှတ်တာလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိထားပြီးပြီလား” ဟု နာမူချီက မေးသည်။
ချင်ယွီချွမ်သည် နာမူချီ သူ့ကျန်းမာရေးအခြေအနေကို လာရောက်မေးမြန်းကြောင်း သိသည်။
“ငါ ထိခိုက်မိတာ မရှိဘူး။ လုပ်ကြံသူတွေနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာက ထူးဆန်းတယ်၊ ငါတို့ တိုင်းပြည်က လူတွေနဲ့ မတူဘူး။ ငါ့လူတွေ စုံစမ်းခိုင်းပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အခုထိ သဲလွန်စ မရသေးဘူး” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
နာမူချီသည် ချင်ယွီချွမ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကိုယ်ခံပညာကို သိရှိထားသူဖြစ်ရာ ထို့ကြောင့်ပင် ပိုမို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။
“သူတို့ စစ်သူကြီးကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့တာဆိုတော့ သူတို့ အလွယ်တကူ လက်လျှော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ လာမယ့်ရက်တွေမှာ အထူးသတိထားရပါမယ်” ဟု ပြောသည်။
ချင်ယွီချွမ်တွင် ကိုယ်ပိုင်အကြံအစည်များ ရှိသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရန်သူသည် သူ့ကို သတ်ရန် အားကုန်ထုတ်ခဲ့ပုံရသည်။ သူ မနေ့ညက ဒဏ်ရာရခဲ့သော်လည်း ရန်သ့်ဘက်က ဆုံးရှုံးမှု ပိုမိုကြီးမားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ မကြာခင် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
ယခု သူသည် ထိုသူများ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာများကို လျင်မြန်စွာ ဖော်ထုတ်ရန် လိုအပ်သည်။ ဤနောက်ကွယ်မှ ပုဂ္ဂိုလ်သည် ကြီးမားသော ကစားပွဲတစ်ခုကို ကစားနေသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။
ဤကစားပွဲတွင် သူသည် ရှိနေရန် ရည်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်ပေ၊ သို့မဟုတ် သူ၏ တည်ရှိမှုသည် သူတို့အတွက် အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် သူတို့ ကြောက်ရွံ့ရန် သူ ဘာပိုင်ဆိုင်သနည်း။ သူ စဉ်းစားနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော အဖြေမှာ စစ်ရေးအာဏာပင် ဖြစ်သည်။
“မနေ့က တိုက်ပွဲပြီးနောက် သူတို့ဘက်ကလည်း ဆုံးရှုံးမှု များခဲ့တယ်။ အခု သူတို့ အနားယူပြီး ပြန်လည်နာလန်ထူနေလောက်တယ်။ နာမူချီ၊ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို လျှို့ဝှက်စွာ စုံစမ်းဖို့ စေလွှတ်လိုက်ပါ”
နာမူချီက “စစ်သူကြီး စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် ချက်ချင်း ဆောင်ရွက်လိုက်ပါ့မယ်” ဟု အမိန့်နာခံလိုက်သည်။
နာမူချီ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ချင်ယွီချွမ်သည် သူ၏ ကုလားထိုင်တွင် မှီလိုက်သည်။
သူသည် ရှန်ကျင်း၏ ဆူပူအုံကြွမှုများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်လိုခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း ယခု သူ အလယ်တည့်တည့်တွင် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူတို့သည် သူ့ကို လွှတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်း ထင်ရှားသည်။
ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ အဘယ်ကြောင့် ဆက်လက် ရှောင်ရှားနေသင့်သနည်း။ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူသည် ထိုကဲ့သို့သော မုန်တိုင်းများနှင့် မငြိမ်မသက်မှုများကို တစ်ခါမျှ မကြောက်ခဲ့ချေ။