အခန်း (၄၅-၄၆)
Vol. 5 Ch. 45-46
အခန်း ( ၄၅ ) – ကြိုဆိုရေးဖျော်ဖြေပွဲ
စစ်သူကြီးစံအိမ်တော်ရှိ ညသည် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ချင်ယွီချွမ်သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်လျက်၊ အမြင့်တွင်ရှိသော လပြည့်ဝန်းကို တွေဝေသောပုံစံဖြင့် ငေးကြည့်နေသည်။
“သခင်၊ ကျွန်တော် တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်ယန်အကြောင်း သတင်းအချက်အလက်အချို့ စုဆောင်းရရှိထားပါပြီ” ဟု ချင်းယီသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။
ချင်းယီသည် ချင်ယွီချွမ်၏ လျှို့ဝှက်တပ်ဖွဲ့များ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး သူ၏ အင်အားသည် ယန်ချီနှင့် ယန်ယန်ထက် သာလွန်ကာ လျှို့ဝှက်လုပ်ကြံခြင်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းတို့တွင် ထူးချွန်သည်။
“ပြော” ဟု ချင်ယွီချွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုအရ တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်ယန်ဟာ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်နဲ့ ပတ်သက်ဆက်စပ်မှုအချို့ရှိပုံရပါတယ်။ သူမ သဘောကျနှစ်သက်တဲ့ ကြာပန်းနီက တောင်ပိုင်းနယ်စပ်မှ လာတာဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ နေထိုင် မှုအလေ့အထအချို့ကလည်း တောင်ပိုင်းနယ်စပ်ဒေသခံတွေနဲ့ ဆင်တူပါတယ်။”
“ထို့အပြင် သခင်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေကလည်း တောင်ပိုင်းနယ်စပ်နဲ့ ဆက်နွယ်မှုရှိပုံရပါတယ်။ သူတို့ အသုံးပြုတဲ့ လေးနဲ့ မြှားတွေဟာ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်က နာမည်ကြီး လက်သမားဆရာတစ်ဦးက ပြုလုပ်ခဲ့တာပါ။”
“တောင်ပိုင်းနယ်စပ်က ကြီးမားတဲ့ လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုကို စီစဉ်နေတယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယရှိတယ်” ဟု ချင်းယီက ပြောလိုက်သည်။
ချင်းယီ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ချင်ယွီချွမ်၏ မျက်နှာသည် မှောင်မိုက်သွားသည်။
“အရင်ဆုံး လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေရဲ့ ပုန်းခိုရာနေရာကို ရှာပြီး သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေပါ” ဟု ချင်ယွီချွမ်က အမိန့်ပေးသည်။
ချင်းယီက ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးသည်။ “ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် ချက်ချင်း ဆောင်ရွက်ပါ့မယ်။”
တောင်ပိုင်းနယ်စပ်သည် မကြာသေးမီက အတော်လေး မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေပြီး ယခု ရှန်ကျင်းတွင်လည်း ၎င်းတို့လူများ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းတို့သည် ဆက်လက် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တော့မည်မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။
တောင်ပိုင်းနယ်စပ်သည် ထျန်းချီကို အမြဲတစေ ရန်သူအဖြစ် သဘောထားခဲ့ပြီး နယ်စပ်ပဋိပက္ခများ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ စစ်ပွဲတစ်ခုသည် ရှောင်လွှဲမရနိုင်ကြောင်း သူ သိသည်။
သူတို့သည် ရှန်ကျင်းမှနေ၍ တစ်ခုခု လုပ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားနေပုံရပြီး ထျန်းချီ၏ စစ်သူကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် လျစ်လျူရှု၍ မရပေ။
မြောက်ပိုင်းချီနှင့် တိုက်ပွဲသည် ကြီးကျယ်သော အောင်ပွဲဖြစ်သော်လည်း အနားယူခြင်းနှင့် ပြန်လည်နာလန်ထူခြင်းကာလသည် ရှောင်လွှဲ၍ မရပေ။
ထိုခြောက်လအတွင်း မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်နိုင်သည်ကို မည်သူမျှ မသိသောကြောင့် သူသည် သတိကြီးကြီးထားရမည်။
အချိန်တွေ ကုန်လွန်တာ မြန်ဆန်နေခဲ့ပြီး သောကြာနေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဖုန့်ချင်းယီသည် အဆောင်တွင် ထိုင်လျက် နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးအဖြစ် လေ့ကျင့်နေသည်။
“ချင်းယီ၊ နင် အခု အရမ်းကောင်းကောင်း တီးတတ်နေပြီလို့ ထင်တယ်” ဟု ရှန်ဟန်ယွဲ့က ပြောသည်။
ချွီကျင်းချိုးက ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ နင်ရဲ့ လက်ရှိအဆင့်က ဒီည ဖျော်ဖြေပွဲအတွက် လုံလောက်တာထက် ပိုတယ်လို့ ခံစားရတယ်”
ဖုန့်ချင်းယီသည် ကုလားထိုင်မှ ထရပ်လိုက်သည်။ “ငါလည်း ဒီရက်ပိုင်း ကောင်းကောင်း လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ဒီည မမျှော်လင့်တဲ့ အရာတစ်ခုခု မဖြစ်ရင်တော့ အဆင်ပြေသင့်ပါတယ်”
“ဒီည ဘာဝတ်သင့်တယ်လို့ နင်တို့ ထင်လဲ” ဖုန့်ချင်းယီက ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။
ရှန်ဟန်ယွဲ့ : “နင့်မှာ အဝတ်အစားတွေ တစ်ပုံကြီး ရှိနေတာပဲ။ ကျပန်းတစ်ထည်ပဲ ရွေးလိုက်။ အဝတ်သစ် ဝယ်စရာ မလိုတော့ ငွေကုန်ကျလည်း သက်သာတာပေါ့”
ဖုန့်ချင်းယီသည် ချင်ယွီချွမ် ပေးထားသော အဝတ်အစားသေတ္တာကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ “နင်တို့ နှစ်ယောက် ကူရွေးပေးပါဦး”
ချွီကျင်းချိုး : “စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ့ကို အပ်လိုက်။ ဒီည လူကြားထဲမှာ နင့်ကို ထင်းလင်း တောက်ပနေအောင် ငါ လုပ်ပေးမယ်”
“ဒီအနီရောင်လေးနဲ့ လိုက်တယ်လို့ ထင်တယ်။ ချင်းယီ၊ ကျင်းချိုး နင်တို့ ဘယ်လိုထင်လဲ” ရှန်ဟန်ယွဲ့က ဖုန့်ချင်းယီအတွက် သေတ္တာထဲမှ အနီရောင် ချီဖောင်ဝတ်စုံကို ကူညီရွေးထုတ်ပေးလိုက်သည်။
ချွီကျင်းချိုး : “ငါလည်း ဒီဝတ်စုံက ချင်းယီနဲ့ လိုက်တယ်လို့ ထင်တယ်”
ပထမတော့ ဖုန့်ချင်းယီက အရောင်က နည်းနည်း တောက်ပလွန်းတယ်လို့ ခံစားရသည်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းတော့ စင်ပေါ်ဖျော်ဖြေမှုအတွက်ဆိုရင် တောက်ပပြီး မျက်စိပသာဒရှိသင့်တယ်ဆိုတာကို သူမ ထင်ခဲ့သည်။
“ဒါဆို ဒီတစ်စုံကိုပဲ ဝတ်တော့မယ်။ ဒီအဝတ်တွေကို ဝတ်ရဖို့ အခွင့်အရေးရမယ်လို့ မထင်လို့ ဖိနပ်တောင် မဝယ်ထားဘူး။ ဒီည ဘာဖိနပ်စီးရမလဲ”
ရှန်ဟန်ယွဲ့ ခဏတာ စဉ်းစားသည်။ “ငါတို့မှာ အချိန်ရှိပါသေးတယ်။ နင်နဲ့အတူ သွားဝယ်ပေးမယ်။ ငါ မှတ်မိတာကတော့ အနီးအနားမှာ ဟန်ဖူဝတ်စုံဆိုင် တစ်ဆိုင် ရှိတယ်”
“ကောင်းပြီ၊ အခုတော့ ရွေးစရာ ရှိတော့တယ်”
ဖုန့်ချင်းယီ၊ ချွီကျင်းချိုးနှင့် ရှန်ဟန်ယွဲ့တို့ ဖိနပ်ဝယ်ပြီး ပြန်လာသောအခါ နေ့လယ် ၃ နာရီ ရှိနေပြီ။ ည ၇ နာရီ ဖျော်ဖြေပွဲအတွက် လေးနာရီသာ ကျန်တော့သည်။
ချွီကျင်းချိုး၏ အကူအညီဖြင့် ဖုန့်ချင်းယီသည် သူ့ဝတ်စုံကို လဲလှယ်ပြီး ဆံပင်ပုံစံပြင်ကာ မိတ်ကပ်လိမ်းပြီးနောက် အဆောင်တွင် ဆက်လက်လေ့ကျင့်နေသည်။
“ချင်းယီ၊ စိတ်မလှုပ်ရှားနဲ့။ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ဖျော်ဖြေ” ဟု ရှန်ဟန်ယွဲ့က ပြောသည်။ ဖုန့်ချင်းယီ ဗျပ်စောင်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ တီးနေသည်ကို သတိပြုမိရာ စိတ်လှုပ်ရှားနေခြင်း၏ လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီ သက်ပြင်းချသည်။ “အင်း၊ ဒီည အရာရာ အဆင်ပြေချောမွေ့ဖို့ မျှော်လင့်မိတယ်။”
ည ၇ နာရီတွင် တရားဝင်စတင်မည့် ညပိုင်းပွဲသို့ ဖုန့်ချင်းယီသည် စောစီးစွာ ပြင်ဆင်ရေးအခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုနေရာတွင် သူမသည် လန်ရွေ့ဟွမ်းနှင့် အကအသင်းဥက္ကဋ္ဌ နန်ဝေတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ကလည်း သူမကို သတိပြုမိကြသော်လည်း နှုတ်ဆက်ခြင်း မပြုကြပေ။
ဖုန့်ချင်းယီက သူတို့ထံ ချဉ်းကပ်ပြီး “အစ်မနန်၊ လန်၊ ဒီဖျော်ဖြေပွဲအတွက် ကျွန်မကို ဘယ်သူ စာရင်းသွင်းလိုက်တာလဲဆိုတာ သိချင်တယ်” ဟု မေးသည်။
နန်ဝေ: “နင် စာသင်နှစ်စကတည်းက အကအသင်းကို မလာဘူးလေ။ ဒါကြောင့် ငါတို့ လေ့ကျင့်နေတဲ့ အကထဲမှာ နင် လုံးဝ မပါဘူး။ လန်ရွေ့ဟွမ်းက နင် ဗျပ်စောင်းတီးတတ်တယ်လို့ ပြောတာကိုကြားလို့ နင့်ဖျော်ဖြေမှုကို ထည့်ပေးလိုက်တာ”
ဖုန့်ချင်းယီသည် သူတို့နှင့် တွေ့ဆုံပြီးဖြစ်သည့်အတွက် အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရမည်ဟု ခံစားရသည်။
“ဟုတ်လား။ ဒါဆို ဘာလို့ ကျွန်မကို အသိမပေးဘဲ ထည့်လိုက်တာလဲ။ ကျွန်မ အခန်းဖော်က ကျောင်းသားကောင်စီမှာ ပါဝင်တာ မဟုတ်ရင် ကျွန်မ ဖျော်ဖြေပွဲတစ်ခု ပြင်ဆင်ရမယ်ဆိုတာတောင် သိမှာ မဟုတ်ဘူး”
နန်ဝေက လန်ရွေ့ဟွမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ လန်ရွေ့ဟွမ်းက အလျင်အမြန် ရှင်းပြသည်။
“ချင်းယီ၊ ငါတို့ ဒီရက်ပိုင်း လေ့ကျင့်နေတာ အလုပ်များနေလို့ နင့်ကို အကြောင်းကြားဖို့ မေ့သွားတာ။ နင် ငါ့ကို အပြစ်မတင်ပါဘူးနော်”
လန်ရွေ့ဟွမ်း၏ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ ဖုန့်ချင်းယီ၏ စိတ်ခံစားချက်များ မကောင်းတော့ပေ။
“ကျွန်မ အခန်းဖော်ဆီကနေ အစီအစဉ်စာရင်းကို မမြင်ခဲ့ရင် ရှင်တို့ ဖျော်ဖြေပွဲမတိုင်ခင်မှ အကြောင်းကြားဖို့ စီစဉ်ထားတာလား”
“ပြီးတော့ ရှင် ကျွန်မ ဗျပ်စောင်းတီးတတ်တယ်လို့ ဘယ်တုန်းက ပြောခဲ့တာလဲ။ ရှင် ကျွန်မကို ရှင်းပြချက်ပေးသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်”
နန်ဝေသည် ဖုန့်ချင်းယီကို မကျေမနပ်ဖြင့် ကြည့်သည်။
“အခု နင် သိသွားပြီ။ နင့်ပုံစံကို ကြည့်ရတာလည်း ကောင်းကောင်း ပြင်ဆင်ထားပုံ ရတယ်။ နင် ဒီမှာ ဒီလို ရန်တွေ့နေလို့ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိမှာလဲ”
“လန်ရွေ့ဟွမ်းက စေတနာနဲ့ပါ။ သူက နင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြသနိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ပေးတာလေ။ နင်က ဘာလို့ မကျေနပ်ရတာလဲ”
ဖုန့်ချင်းယီသည် ယခင်က ချင်ယွီချွမ်၏ ထင်ကြေးပေးမှုက မမှန်ကန်ဘူးဟု ထင်မြင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ဤအသင်းဥက္ကဋ္ဌသည် ယင်းအကြောင်းကို သိရှိပြီး သူမ၏ အကြံပင် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထင်ရသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ဥက္ကဋ္ဌတစ်ဦးအနေဖြင့် နောက်ဆုံးအစီအစဉ်စာရင်းကို တင်သွင်းခဲ့သူဖြစ်ပြီး ပါဝင်သူများကို အကြောင်းကြားရန်မှာ သူမ၏ တာဝန် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
“ကျွန်မကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြသဖို့ အခွင့်အရေးပေးတယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ကျွန်မက အဲဒါကို လိုအပ်နေလို့လား”
“အစ်မနန်၊ ရှင်က ဥက္ကဋ္ဌ၊ ရှင်က ဒီအစီအစဉ်ကို တင်သွင်းခဲ့တာ။ လန်ရွေ့ဟွမ်း ကျွန်မကို မပြောခဲ့ရင်တောင် ရှင်က ကျွန်မကို အကြောင်းကြားသင့်တာ မဟုတ်လား”
နန်ဝေက ပြန်ပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် စုန့်ကျင်းယွမ်က ရုတ်တရက် ချဉ်းကပ်လာသည်။ “ဒီမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ” ဟု သူက မေးသည်။
လန်ရွေ့ဟွမ်းက ညင်သာစွာ ပြောသည်။ “အစ်ကို၊ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောနေတာပါ”
“ဒါက ပြင်ဆင်ရေးအခန်းပါ။ ဆူညံအောင် မလုပ်နဲ့”
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ တမင်လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး”
စုန့်ကျင်းယွမ်သည် ဖုန့်ချင်းယီကို နက်ရှိုင်းစွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားသည်။
နန်ဝေနှင့် လန်ရွေ့ဟွမ်းတို့လည်း ထွက်ခွာသွားကြပြီး ဖုန့်ချင်းယီကို ထောင့်တစ်နေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ထားရစ်ခဲ့သည်။
ဖုန့်ချင်းယီသည် သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ချင်ယွီချွမ်နှင့် စကားပြောရန် ရည်ရွယ်သည်။
[ချင်းယီ : ရှိလား။]
[ယွီချွမ် : ရှိတယ်]
[ချင်းယီ : ကျွန်မတို့ ညစာစားပွဲ စတော့မယ်။ နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်]
[ယွီချွမ် : မကြောက်ပါနဲ့။ မင်းက ထူးချွန်ပါတယ်။]
[ချင်းယီ : ခုနက ကျွန်မ အသင်းဥက္ကဋ္ဌနဲ့ အတန်းဖော်တွေနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်၊ သူတို့နဲ့ နည်းနည်း စကားများခဲ့တယ်]
[ယွီချွမ် : ဒါဆို ဘာဖြစ်သွားလဲ။]
[ချင်ယွီ: ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ကျောင်းသားကောင်စီဥက္ကဋ္ဌ ရောက်လာပြီး ဒီမှာ ဆူညံအောင် မလုပ်ဖို့ ပြောသွားတယ်]
[ချင်းယီ : ကျွန်မ သူတို့နဲ့ ထပ်ပြီး ဖြေရှင်းဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။]
[ယွီချွမ် : ဖျော်ဖြေပွဲပြီးမှ သူတို့ကို ပြန်ရှာလို့ရတယ်]
[ချင်းယီ : အရမ်းအံ့သြစရာကောင်းတယ်၊ ဒီဖြစ်ရပ်က ဥက္ကဋ္ဌနဲ့ သေချာပေါက် ဆက်စပ်နေတယ်။]
***
အခန်း ( ၄၆ ) – ဒီနေ့ မင်း အရမ်းလှတယ်။
[ချင်းယီ : ကျွန်မ အရင်က အသင်းဥက္ကဋ္ဌနဲ့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပေါင်းသင်းခဲ့တာပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတာ နည်းနည်းမှ မသိဘူး]
[ချင်းယီ : သူမရဲ့ ကျွန်မအပေါ် သဘောထားက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတယ်၊ နားမလည်နိုင်ဘူး]
[ယွီချွမ် : လူ့စိတ်က ခန့်မှန်းရ အခက်ဆုံးပဲ။ တချို့လူတွေက ပေါင်းသင်းဖို့ မထိုက်တန်ဘူး၊ လက်လျှော့လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ]
[ချင်းယီ : သိပါတယ်]
[ယွီချွမ် : စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့၊ ငါ မင်းကို ယုံကြည်တယ်]
[ချင်းယီ : ကျေးဇူးပါ၊ ကျွန်မ ဆက်ကြိုးစားပါ့မယ်]
ချင်ယွီချွမ်နှင့် စကားပြောပြီးနောက် ချင်းယီသည် ဝီချက်တွင် လူစိမ်းတစ်ဦးထံမှ မက်ဆေ့ချ် ရရှိထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
[စုန့်ကျင်းယွမ် : ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောပြလို့ရပါတယ်]
ချင်းယီသည် “စုန့်ကျင်းယွမ်” အမည်ရှိ သူငယ်ချင်း၏ Moments ကို ကြည့်သော်လည်း ဘာမှ မတွေ့ရပေ။
[ချင်းယီ : …]
[စုန့်ကျင်းယွမ် : ခုနက ရုံးခန်းနောက်ဘက်မှာ မင်း ကျောင်းသူနှစ်ယောက်နဲ့ စကားများနေတာ တွေ့လိုက်တယ်၊ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ]
ခုနက ရောက်လာသူက စုန့်ကျင်းယွမ် ဖြစ်ပြီး သူမ ကျောင်းစတက်တုန်းက သူ့ကို ဝီချက်မှာ အကောင့်အပ်ခဲ့မိပုံရသည်။
သို့သော် သူ့ကို သူငယ်ချင်းအဖြစ် ထည့်သွင်းပြီးနောက် သူမသည် ထိုလူကို မေ့လျော့သွားပြီး ရက်ပေါင်းများစွာ စကားမပြောဖြစ်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး သူက သူမကို စိတ်ပူနေရပါသနည်း။
[ချင်းယီ : ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး၊ သာမန်စကားများတာလေးပါ။ ကျွန်မ ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်]
[စုန့်ကျင်းယွမ် : ကောင်းပါပြီ၊ ဒီည ဖျော်ဖြေပွဲအတွက် ကံကောင်းပါစေ။]
[ချင်းယီ : ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကြိုးစားပါ့မယ်]
ချင်းယီသည် စုန့်ကျင်းယွမ်မှာ ကျောင်းသားသမဂ္ဂဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်သောကြောင့် အခြေအနေကို လာရောက် စစ်ဆေးခြင်းဖြစ်မည်ဟု ယူဆကာ သိပ်အလေးအနက် မထားခဲ့ပေ။
သူမ၏ ဖျော်ဖြေမှုသည် ပဉ္စမမြောက် ဖြစ်သောကြောင့် အတော်လေး စောသည်။
ထို့ကြောင့် စောစောပြီးစီးပြီး အဆောင်သို့ ပြန်ကာ အနားယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ချင်းယီ ဖျော်ဖြေရန် အလှည့်ကျသောအခါ ဗျပ်စောင်းကိုင်လျက် စင်ပေါ်တက်သွားပြီး ပရိသတ်ပြည့်ကျပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူမ စိတ်လှုပ်ရှားမိသည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် ချင်ယွီချွမ် ပြောခဲ့သော စကားများကို သတိရလိုက်သောအခါ သူမ အလျင်အမြန် စိတ်တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။
လက်တွေ့ဖျော်ဖြေမှုအတွင်း ချင်းယီသည် အပြည့်အဝ စိတ်နှစ်မြှုပ်ထားခဲ့ပြီး မိနစ်အနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်သော်လည်း လူတိုင်း၏ လက်ခုပ်သြဘာကို ရရှိခဲ့သည်။ အဆုံးတွင်တော့ ပရိသတ်များအားလုံး ဂီတကိုဖြစ်စေ၊ ဗျပ်စောင်းကိုဖြစ်စေ နားလည်ကြသည် မဟုတ်ပေ။ ဖျော်ဖြေပြီးနောက် ချင်းယီသည် ဗျပ်စောင်းကို ကိုင်လျက် စင်ပေါ်မှ အလျင်အမြန် ဆင်းလာခဲ့သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာ ယနေ့ အရာရာ အဆင်ပြေချောမွေ့ခဲ့ပြီး မမျှော်လင့်သည့် အဖြစ်အပျက်များ မရှိခဲ့ပေ။ လေ့ကျင့်စဉ်ကထက်ပင် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ တီးခတ်နိုင်ခဲ့သည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။
ချင်းယီ ဖျော်ဖြေပြီးစီးသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်ဟန်ယွဲ့ အလျင်အမြန် သူ့ထံသို့ ပြေးလာသည်။ “ချင်းယီ၊ နင် အရမ်းမိုက်တယ်။ ငါ ဗီဒီယိုရိုက်ပြီး ဓာတ်ပုံတွေလည်း ရိုက်ထားတယ်။ နင်ရဲ့ ဖျော်ဖြေမှုက ဒီနေ့ ပြီးပြည့်စုံတယ်။”
ချင်းယီ ခဏတာ စဉ်းစားပြီး “ဗီဒီယိုနဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ ငါ့ကို ပို့ပေးပါဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှန်ဟန်ယွဲ့ : “ရပါတယ်၊ အဆောင်ပြန်ရောက်တာနဲ့ နင့်ကို ပို့ပေးမယ်။ ချိုးချိုးက အပြင်မှာ စောင့်နေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှီရှီကတော့ ကျောင်းသားသမဂ္ဂမှာ အလုပ်များနေတုန်းပဲ၊ ဒါကြောင့် နည်းနည်း နောက်ကျမှ ပြန်လာလိမ့်မယ်”
အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ချင်းယီသည် ရှန်ဟန်ယွဲ့ ပို့ပေးသော ဗီဒီယိုနှင့် ဓာတ်ပုံများကို ရရှိခဲ့သည်။ ချင်းယီသည် ဗီဒီယိုကို ချင်ယွီချွမ်ထံ ပို့ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူ၏ အကူအညီကြောင့်သာ ယနေ့ ဖျော်ဖြေမှုကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် စကားအနည်းငယ်သာ အားပေးခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့သည် သူ့အပေါ် အလွန်အရေးပါသော သက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သည်။
စစ်သူကြီးအိမ်တော်တွင် ချင်ယွီချွမ်သည် သူ၏ ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ချင်းယီ ခုနက ပို့ပေးသော ဗီဒီယိုကို ကြည့်နေသည်။ ဗီဒီယိုထဲမှ မိန်းကလေးသည် အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် စင်ပေါ်တွင် ပြုံးနေသော မျက်နှာဖြင့် ထိုင်နေသည်။
သူသည် အရင်က တီးခဲ့သည့် သီချင်းကိုပင် တီးခတ်ခဲ့သော်လည်း လွန်ခဲ့သည့်ညကနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် များစွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ အထင်ရှားဆုံး ကွာခြားချက်မှာ သူမ ထုတ်လွှင့်သော အငွေ့အသက်ပင် ဖြစ်သည်။
ရက်အနည်းငယ်အကြာက ရှိခဲ့သော ထိန်းချုပ်မှုနှင့် ရှက်ရွံ့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် တည်ငြိမ်ပြီး လှပနေသည်။ သူမသည် အမှန်ပင် ထိုသို့သော တောက်ပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မိန်းကလေးဖြစ်သည်။ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သည်ဖြစ်စေ အတောက်ပဆုံးသော တည်ရှိမှု ဖြစ်နေမည်မှာ သေချာသည်။
[ချင်းယီ : ဘယ်လို ထင်လဲ။ ကျွန်မ တိုးတက်မှု ရှိလား။]
[ယွီချွမ် : အရမ်းတိုးတက်လာတယ်]
[ချင်းယီ : ရှင့်ရဲ့ အားပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မ တစ်ပတ်အတွင်း သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို သင်ယူပြီး စင်ပေါ်မှာတောင် ဖျော်ဖြေနိုင်လိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မထင်ခဲ့ဖူးဘူး]
[ချင်းယီ : ကျွန်မ ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားကို သတိထားမိလား။ အရင်က ရှင်ပေးခဲ့တဲ့ အထည်ပဲ]
[ယွီချွမ် : အဝတ်အစားက မင်းနဲ့ အရမ်းလိုက်တယ်၊ ဒီနေ့ လှနေတယ်]
[ယွီချွမ် : မင်းရဲ့ တိုးတက်မှုက မင်းကိုယ်တိုင်ရဲ့ ကြိုးစားမှုရဲ့ ရလဒ်ပဲ]
ဒီရက်ပိုင်း သူတို့ရဲ့ စကားပြောဆိုမှုတွေဟာ ဗျပ်စောင်းအကြောင်းသာ အမြဲတမ်း ပတ်ချာလည်နေခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ကြိုးစားလေ့ကျင့်မှုနဲ့ဆိုရင် ချောမွေ့စွာ ဖျော်ဖြေနိုင်မှာက သဘာဝကျပါတယ်။
[ချင်းယီ : ကျွန်မ ရှင့်ကို အများကြီး ကျေးဇူးတင်တုန်းပဲ]
[ချင်းယီ : ဒါပေမဲ့ စဉ်းစားကြည့်တော့ ရှင်ကပဲ ကျွန်မကို အမြဲတမ်း ကူညီပေးနေတာလိုပဲ၊ ကျွန်မကတော့ ရှင့်ကို ဘာမှ ကူညီမပေးနိုင်ဘူး...]
[ယွီချွမ် : ငါတို့ သူငယ်ချင်းတွေလို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။ သူငယ်ချင်းတွေက ဒီလိုကိစ္စတွေကို စိတ်ပူစရာမလိုဘူး]
သူက သူမနဲ့ သူငယ်ချင်းထက် ပိုချင်ပေမဲ့ သူမကို ကြောက်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားမှာ စိုးရိမ်တာကြောင့် ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ သွားပါတော့မယ်။
[ချင်းယီ : သတင်းကောင်းလေး ပြောပြမယ်၊ အခု ကျွန်မ အိမ်အတွက် အမှတ်တွေ လုံလောက်သွားပြီ၊ ကျွန်မ အိမ်ဝယ်လို့ ရပြီ။]
[ချင်းယီ : ရှင့်ကို ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ မနက်ဖြန် မုန့်တွေ သွားဝယ်ပေးမယ်။ ကျွန်မ ဝယ်ပေးနိုင်သမျှ ရှင် ဘာလိုချင်လဲ ပြောပါ]
[ယွီချွမ် : မင်း အရင်က ပိုက်ဆံ လျှောက်မဖြုန်းဘူးလို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။]
[ချင်းယီ : မုန့်ဝယ်စားတာက လျှောက်ဖြုန်းတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဈေးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေလည်း မဟုတ်ဘူး။ မြို့တော်မှာ အိမ်ကြီးတစ်လုံး ဘယ်လောက် ပေးရလဲ သိလား။ သန်းဆယ်ဂဏန်း ဒါမှမဟုတ် သန်းရာဂဏန်းတောင် ရှိတယ်]
[ချင်းယီ : ရှင် ကျွန်မကို အိမ်ကြီးတစ်လုံး ရအောင် ကူညီပေးခဲ့တယ်၊ ဒါက သန်းပေါင်းများစွာ အကုန်ခံရမှာကနေ ကယ်တင်ပေးတာနဲ့ အတူတူပဲ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ရာဂဏန်းလောက်ရှိတဲ့ မုန့်လေးတွေ ဝယ်ပေးတာက ဘာမှ မဟုတ်ဘူး]
[ယွီချွမ် : မင်း သင့်တော်သလို လုပ်ပါ]
[ချင်းယီ : ဟုတ်ပြီ၊ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ မနက်ဖြန် စျေးသွားဝယ်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စတိုးဆိုင်ကနေ ဝယ်ထားတဲ့ အိမ်ကြီး ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲဆိုတာ သွားကြည့်မယ်]
စဉ်းစားကြည့်တော့ ဒီအမှတ် ၂၀၀၀ တန် အိမ်ကြီးက ဘယ်လိုပုံစံဖြစ်မလဲဆိုတာ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားနေခဲ့တာ။ အခုပဲ မှာလိုက်တော့မယ်။
[ယွီချွမ် : ကောင်းပြီ၊ ဒီနေ့ မင်းပင်ပန်းခဲ့ပြီ၊ စောစောအနားယူပါ]
[ချင်းယီ : ဟုတ်ကဲ့၊ ရှင်လည်း အနားယူလိုက်ပါဦး]
ချင်းယီသည် ချင်ယွီချွမ်နှင့် အတော်လေးကြာကြာ စကားပြောခဲ့သောကြောင့် သူ၏ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို သိနေခဲ့သည်။
သူသည် ည ၉ နာရီတွင် အိပ်ရာဝင်ပြီး နံနက် ၄ နာရီတွင် ထလေ့ ရှိသည်။ သူ၏ စည်းကမ်းသည် သူမ မည်သို့မျှ မမီနိုင်သည့် အရာ တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဟုတ်တယ်၊ ရှေးခေတ်တုန်းက ဖျော်ဖြေရေးတွေ သိပ်မရှိတာကြောင့် ညဘက် မှောင်တာနဲ့ အိပ်ရာဝင်စောတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ချင်ယွီချွမ်မှာ ဖုန်းရှိပေမဲ့ သူမနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့သာ သုံးနိုင်ပုံရသည်။
ချင်ယွီချွမ်နှင့် စကားပြောခြင်းကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ချင်းယီသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စတိုးဆိုင်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ အမှတ် ၂၃၈၀ ကို မြင်သောအခါ သူမ ခဏတာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ ယင်းသည် သူမ စုဆောင်းခဲ့ဖူးသမျှ အမှတ်အများဆုံး ဖြစ်သည်။ သို့သော် အိမ်ကြီးကို ဝယ်လိုက်ပါက သူ၏ အမှတ်များ ပြန်လည်ကုန်ဆုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာ ယခု ချင်ယွီချွမ်က သူ့ကို အမှတ်ရအောင် တက်တက်ကြွကြွ ကူညီနေသောကြောင့် ကြီးမားသော ပြဿနာ မရှိနိုင်တော့ပေ။
ထို့ကြောင့် ချင်းယီသည် ဒုတိယအဆင့်ဆိုင်တွင် တစ်ခုတည်းသော အိမ်ကြီးကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။
အမှတ် ၂၀၀၀ သုံးစွဲပြီးနောက် ချင်းယီသည် သူ ဝယ်ယူထားသော အိမ်ကြီးကို နှိပ်လိုက်သောအခါ လိပ်စာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသနေသည်။
ချင်းယီသည် မြေပုံကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ အိမ်ကြီးသည် ကျောင်းနှင့် အလွန်နီးပြီး လမ်းလျှောက် ၁၀ မိနစ်သာ ဝေးကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။
ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စတိုးဆိုင်သည် လူတွေအပေါ် အလွန်ဖော်ရွေသည်ဟု ပြောရမည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချင်းယီသည် အတန်းများ တက်ရောက်ရဦးမည်ဖြစ်ရာ အလွန်ဝေးလွန်းလျှင် အဆင်မပြေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အိမ်ကြီးကို ရရှိပြီးပြီဖြစ်သောကြောင့် ဤနောက်ပိုင်းမှ သင်ယူမည့် သင်တန်းများကို အလျင်စလို သင်ယူရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ သူမသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သင်ယူနိုင်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျွမ်းကျင်လာမည်ဖြစ်သည်။
မနက်ဖြန်တွင် သူမသည် အိမ်ကြီးကို ဦးစွာ သွားကြည့်မည်၊ ထို့နောက် ချင်ယွီချွမ်အတွက် ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် ဈေးသွားမည်ဖြစ်ပြီး ဖြစ်နိုင်ပါက သူ့ကို အဝေးမှနေ၍ အစားအစာဖြင့် ဧည့်ခံမည်ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ယခု သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသော်လည်း အမြဲတမ်း သူ့အပေါ် အလကား စားနေရသည်ဟု သူမ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေဆဲပင်။