အခန်း (၄၇-၄၈)

အခန်း ( ၄၇ ) – ဥယျာဉ် ဗီလာ

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ ဝယ်ယူခဲ့သော ဗီလာကို အလွန်မျှော်လင့်နေသောကြောင့် အိပ်ရာမှ ထလိုက်သည်။ လမ်းညွှန်အတိုင်း လိုက်သွားရာ ဖုန့်ချင်းယီသည် နေရာကို အလွယ်တကူ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

၎င်းသည် ဧရိယာ ၃၀၀ စတုရန်းမီတာ ကျယ်ဝန်းသော ဥယျာဉ် ဗီလာတစ်လုံး ဖြစ်သည်။ ဗီလာပတ်လည်တွင် ပန်းပင်များနှင့် သစ်ပင်များ ဝန်းရံထားပြီး ခြံတံခါးရှေ့တွင် ကြီးမားသော မြက်ခင်းပြင် ရှိသည်။

ဖုန့်ချင်းယီ ခန့်မှန်းသည်မှာ ဤဗီလာသည် ဝယ်ယူမည်ဆိုပါက အမှန်တကယ် သန်းတစ်ရာကျော် ကုန်ကျမည် ဖြစ်ပြီး ဗီလာထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ၎င်း၏ ရိုးရှင်းပြီး လှပသော ဒီဇိုင်းကြောင့် သူမ ဆွဲဆောင်ခံခဲ့ရသည်။

အခန်းများသည် အလင်းရောင် ကောင်းစွာရပြီး ကြမ်းပြင်အထိ မှန်ပြတင်းပေါက်များ နှင့် သူမ အမြဲနှစ်သက်သော စာကြည့်ခန်း လည်း ပါရှိသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် နေအိမ်ကို သူမကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ရမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် အလုံးစုံ ပြင်ဆင်ပြီးစီးနေပြီဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ပရိဘောဂများ အစုံအလင်ရှိပြီး နေရာသည် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သည်။ သူမ ချက်ချင်း ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်နိုင်ပြီး လိုအပ်သော လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများအားလုံးကို ဆောင်ရွက်ပြီးစီးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းကို မည်သို့ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်ကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိခဲ့ပေ။

ဖုန့်ချင်းယီသည် အိပ်ခန်းကို ထပ်မံ ကြည့်ရှုခဲ့ရာ တကယ်ကို အံ့အားသင့်ခဲ့ရသည်။ သူမ၏ အိမ်ရှိ အိပ်ခန်းသည်ပင် အတော်လေး ကျယ်ဝန်းပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာရှိ အိပ်ခန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက နန်းတော်ကြီးဘေးမှ တဲငယ်လေး တစ်လုံးနှင့် တူနေသည်။

ပျော့ပျောင်းသော၊ ကြီးမားသော ခုတင်၊ နံရံအပြည့် အဝတ်ထည့်ဗီရိုတို့ ပါဝင်ပြီး သူမ၏ အဝတ်အစားများပင် ဤစင်ကို ပြည့်စေနိုင်မည်မဟုတ်ဟု သူမ ခံစားရသည်။

အနှစ်သက်ဆုံးအပိုင်းမှာ ဘေးပြတင်းပေါက် ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှနေ၍ အပြင်ဘက်ရှိ ဥယျာဉ်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ခုတင်ပေါ်တွင် ခဏတာ လှိမ့်နေပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီသည် ရုတ်တရက် ပြဿနာတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။ သူမတွင် ဗီလာရှိနေသည်ကို မိဘများ သိရှိသွားပါက မည်သို့ ရှင်းပြရမည်နည်း။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ယခုအချိန်တွင် ဗီလာတစ်လုံး ဝယ်ယူနိုင်သူတစ်ဦးနှင့် မတူနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သော်လည်း စဉ်းစားကြည့်သောအခါ သူမ၏ မိဘများသည် အမြဲတမ်း အလုပ်များနေကြသောကြောင့် သူမ၏ ကိစ္စများကို သိပ်စိတ်ဝင်စားမည် မဟုတ်ဟု ထင်သည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် ဖုန့်ချင်းစီအတွက် ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးရန် လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အဆောင်တွင် နေရသည်ကို မကြိုက်သောကြောင့် ကျောင်းအနီးတွင် နေရာငှားနေသည်ဟု အခြေအနေ ပေးပါက ပြောမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အိမ်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီသည် တံခါးသော့အတွက် သူမ၏ လက်ဗွေရာကို မှတ်ပုံတင်ပြီး စကားဝှက်တစ်ခု ပြောင်းလဲကာ စူပါမားကတ်သို့ သွားရောက် ဈေးဝယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကျောင်းပတ်ဝန်းကျင်တွင် နေထိုင်ခြင်းသည် အားသာချက်များ ရှိသည်။

စူပါမားကတ်များနှင့် စားသောက်ဆိုင် အမျိုးမျိုးတို့သည် အလွန်ဝေးကွာခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဖုန့်ချင်းယီသည် စူပါမားကတ်သို့ ဦးစွာသွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ချင်ယွီချွမ်အတွက် အချို့ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူခြင်းအပြင် သူမကိုယ်တိုင်အတွက် နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းအချို့ကိုလည်း ဝယ်ယူရန် လိုအပ်သည်။

ဗီလာတွင် ပရိဘောဂများ အစုံအလင်ရှိသော်လည်း နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူရန် လိုအပ်နေသေးရာ ၎င်းသည် သူ့ဘာသာ ကြီးမားသော စီမံကိန်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ဗီလာမှ ခင်းထားသော ဥယျာဉ်လမ်းတစ်လျှောက် ထွက်ခွာလာပြီး စူပါမားကတ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဈေးဝယ်လှည်းတစ်ခုကို တွန်းရင်း ဖုန့်ချင်းယီသည် ပစ္စည်းများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေးချယ်သည်။

ဦးစွာ သူမအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော နေ့စဉ်သုံး ပစ္စည်းအချို့ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ချင်ယွီချွမ် ဘာကို နှစ်သက်သည်ကို သူမ သိပ်မသိသောကြောင့် သူမ၏ စိတ်ကြိုက်အတိုင်း ဝယ်ယူခဲ့သည်။

သရေစာအမျိုးမျိုးမှ သစ်သီးများအထိ ဈေးဝယ်လှည်းတစ်ခုလုံး ပြည့်သွားခဲ့သည်။

“ဖုန့်ချင်းယီ၊ နင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။” ဖုန့်ချင်းစီ၏ အသံက နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဖုန့်ချင်းယီ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တီရှပ်၊ ဘောင်းဘီတို၊ ဖိနပ်ပါးတို့ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဖုန့်ချင်းစီကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခဏတာမျှ သူ့စကားကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ချင်စိတ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ့အစ်ကိုက အရမ်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေထိုင်သူပင်။

“ဘာလို့ ဒီလောက် အစားအသောက်တွေ အများကြီး ဝယ်နေတာလဲ” ဟု ဖုန့်ချင်းစီက မေးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီ : “ငါ စားဖို့ပေါ့။ မဟုတ်ရင် အိမ်ပြန်သယ်ပြီး သိမ်းထားရမှာလား”

“ငါ့ကို နည်းနည်း ခွဲပေးပါဦး” ဟု ဖုန့်ချင်းစီက ပြောသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက ငြင်းလိုက်သည်။ “စားချင်ရင် ကိုယ်တိုင် ဝယ်စား။ နင့်မှာ ပိုက်ဆံမရှားဘူး၊ ငါ့ကို လာမမြှူဆွယ်စမ်းပါနဲ့”

“နင် ဝိတ်ချဖို့ မကြိုးစားဘူးလား။ ဒါတွေ စားရင် ဝိတ်တက်လိမ့်မယ်။ ငါက နင့်ဆီက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မျှဝေပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ” ဖုန့်ချင်းစီက ဆင်ခြေတစ်ခု ရှာတွေ့သည်။

ဖုန့်ချင်းယီ မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။ “နင် စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး၊ ငါ မကြာသေးခင်က အလေးချိန်ကျသွားပြီ၊ ဒါကြောင့် နည်းနည်း ပြန်ဖြည့်ဖို့ လိုတယ်”

“... နင့် ပစ္စည်းတွေ ငါ မလိုချင်တော့ဘူး၊ ဒီချောကလက်ချောင်းလေးကိုပဲ ပိုက်ဆံရှင်းပေးစမ်းပါ”

ဖုန့်ချင်းယီက သဘောမတူသည်ကို မြင်သောအခါ ဖုန့်ချင်းစီသည် ချောကလက်ဘူးတစ်ဘူးကို သူမ၏ ဈေးဝယ်လှည်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ချောကလက်ချောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဖုန့်ချင်းစီ၊ နင်က အကျင့်မကောင်းဘူးပဲ။ ငါ့ဈေးဝယ်လှည်းတစ်စီးလုံးက ဒီချောကလက်တစ်ဘူးလောက်တောင် မတန်ဘူး။ နင် မြန်မြန်ပြန်ယူပြီး ပိုပြီး ဈေးသက်သာတာနဲ့ လဲလိုက်ပါ”

“ဒီဟာက ပိုအရသာရှိတယ်။ နင် ပိုက်ဆံရှင်းပေးပါ၊ ငါ နင့်ကို တစ်ဝက်ခွဲပေးမယ်” ဖုန့်ချင်းစီက ညှိနှိုင်းဖို့ ကြိုးစားသည်။

“ဒီနေ့ ငါ့ကို မမြင်ခဲ့ရင်ရော နင် ဝယ်မှာလား” သူက အမြဲတမ်း သူမကို အခွင့်အရေးယူဖို့ပဲ ကြိုးစားနေတာ၊ ဘယ်လောက် စိတ်တိုစရာကောင်းလဲ။

ဖုန့်ချင်းစီ : “သေချာပေါက် မဝယ်ဘူး။ ငါကိုယ်တိုင် ဝယ်ရမယ်ဆိုရင် မြေပဲပဲ ဝယ်မှာပေါ့။”

“...ဒါဆို နင် ငါလာတာ မြင်လို့ တမင်တကာ ရွေးလိုက်တာပေါ့” နောက်တစ်ခါ ဖုန့်ချင်းစီကို စူပါမားကတ် ဒါမှမဟုတ် ထမင်းစားခန်းမှာ တွေ့ရင် ပြေးတော့မယ်၊ ကျောင်းမှာ သူ့ကို တွေ့ရင် ဘယ်တော့မှ အကောင်းမတွေ့ဖူးဘူး။

ဖုန့်ချင်းစီက သဘာဝကျတယ်ဆိုတဲ့ပုံစံနဲ့ “ဟုတ်တယ်။ နင် ပစ္စည်းတွေ အလုံအလောက် ဝယ်ပြီးပြီမလား။ ငါ အဝင်ဝမှာ စောင့်နေမယ်”

ဖုန့်ချင်းယီ စဉ်းစားကြည့်တော့ သူ့အတွက် ဝယ်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ရဲ့ မိဘတွေက သူတို့ကို တန်းတူ မဆက်ဆံတာတော့ ရှိတယ်။ သူ့အစ်ကိုက သူတို့ရဲ့ ထောက်ပံ့ကြေးတွေက အတူတူပဲလို့ ထင်နေတုန်းပဲ။

စူပါမားကတ်ထွက်ပေါက်တွင် ဖုန့်ချင်းစီသည် ဖုန့်ချင်းယီကို စောင့်နေသည်။ ခဏအကြာတွင် ဖုန့်ချင်းယီသည် ပစ္စည်းအိတ်ကြီးတစ်လုံးကို ကိုင်လျက် နောက်ဆုံးတွင် ထွက်လာခဲ့သည်။

“ဒီမှာ နင်ရဲ့ ချောကလက်”

ဖုန့်ချင်းယီသည် ချောကလက်ကို ဖုန့်ချင်းစီထံ ပေးလိုက်ပြီး ပစ္စည်းများကို ပြန်လည်သယ်ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ သူ၏ ကတိအတိုင်း ဖုန့်ချင်းစီသည် အထုပ်ကို ဖွင့်ကာ ဖုန့်ချင်းယီနှင့် တစ်ဝက်ခွဲလိုက်သည်။

“သွားရအောင်၊ နည်းနည်းပဲ စား။”

“...” သူက သူမကို အိတ်တွေ ကူသယ်ပေးဖို့တောင် မမေးဘူး — ဒီအစ်ကိုဖြစ်သူက အရမ်းကို ဆိုးလွန်းတာ။

ဖုန့်ချင်းယီသည် အဆောင်နှင့် ဗီလာကြား အကွာအဝေးကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပြီး ပစ္စည်းများကို ဗီလာသို့ သယ်ဆောင်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဆောင်သို့သွားရန် လှေကားတက်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပစ္စည်းများကို ဧည့်ခန်းထဲသို့ သယ်ဆောင်လာပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီသည် ၎င်းတို့ကို အမျိုးအစားအလိုက် ခွဲခြားကာ နောက်ဆုံးတွင် ချင်ယွီချွမ်အတွက် ဝယ်ယူထားသော ပစ္စည်းများကို သူ့ထံသို့ ပို့ပေးလိုက်သည်။

[ချင်းယီ : မြန်မြန်၊ ကျွန်မ ရှင့်အတွက် ဝယ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေ လက်ခံလိုက်]

[ချင်းယီ : သစ်သီးတွေ နည်းနည်းများသွားတယ်၊ ဒါကြောင့် အနားက လူတွေနဲ့ ခွဲဝေစားလို့ရတယ်။ အဲလိုမဟုတ်ရင် ကြာသွားလို့ ပျက်စီးကုန်လိမ့်မယ်]

[ယွီချွမ် : ကျေးဇူးတင်ပါတယ်]

[ချင်းယီ : ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မ ဗီလာကို ရောက်နေပြီ၊ ကျွန်မ ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုကောင်းတယ်။ ရှင်သာ မရှိရင် ကျွန်မ တစ်သက်လုံး ကြိုးစားပြီးမှတောင် ဒီလိုဗီလာမျိုး ဝယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး]

[ယွီချွမ် : တစ်သက်လုံး ကြိုးစားတာလား။]

[ချင်းယီ : ဒီက အိမ်ဈေးတွေ ဘယ်လောက် ကြီးတယ်ဆိုတာ ရှင် မသိနိုင်ဘူး။ လူအများစုက အိမ်ဝယ်ဖို့ ချေးငွေယူပြီး ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး ပြန်ဆပ်ရတယ်လေ။]

[ချင်းယီ : အတိုချုပ်ပြောရရင် သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက် မြို့ကြီးတစ်မြို့မှာ အိမ်ပိုင်ဆိုင်ဖို့ဆိုတာ အရမ်းခက်ခဲတယ်]

[ယွီချွမ် : ငါ နားလည်ပြီ]

[ယွီချွမ် : အခုကစပြီး အိမ်အသစ်မှာ နေဖို့ စီစဉ်ထားလား။]

[ချင်းယီ : အမျိုးသားနေ့ရုံးပိတ်ရက်ပြီးရင် ပြောင်းမယ်။ ကျောင်းပြင်ပမှာ နေဖို့ ဆရာမရဲ့ ခွင့်ပြုချက် လိုတယ်၊ ပြီးတော့ နေရာကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ပစ္စည်းတွေ ထပ်ဖြည့်ဖို့လည်း လိုသေးတယ်]

[ယွီချွမ် : ကောင်းပြီ]

[ချင်းယီ : ရှင် နေ့လယ်စာ စားပြီးပြီလား။]

[ယွီချွမ် : မစားရသေးဘူး]

[ချင်းယီ : ဒါဆို ဒီနေ့ နေ့လယ်စာကို ကျွန်မ ကျွေးမယ်။ ကျွန်မ အရမ်းကောင်းတဲ့ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင် သိတယ်။ အစားအသောက် မှာပြီး ရှင့်ဆီ နောက်မှ ပို့ပေးလိုက်မယ်]

[ဖုန့်ချင်းယီ : ဒါပေမဲ့ ရှင် ပန်းကန်အချို့ကို အရင်ပေးဖို့ လိုမယ်။ ပလပ်စတစ်ဘူးတွေက ရှင့်ဆီမှာ သုံးရတာ မလွယ်ဘူး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း ညစ်ညမ်းစေနိုင်တယ်]

[ချင်ယွီချွမ် : ကောင်းပြီ]

သူ့မိန်းကလေးနှင့် ဘယ်တော့မှ ပြန်တွေ့နိုင်မည်မသိသော်လည်း သူမနှင့်အတူ ထမင်းစားရမည်ကို သူ မျှော်လင့်နေသည်။

[ဖုန့်ချင်းယီ : ဒါဆို အခုတော့ ဒီလိုပဲ လုပ်ရအောင်။ နွားနို့ ဒါမှမဟုတ် သစ်သီးဖျော်ရည်ရော သောက်ချင်လား။]

[ချင်ယွီချွမ် : ဘာမဆို အဆင်ပြေပါတယ်]

[ဖုန့်ချင်းယီ : ကောင်းပြီ၊ နှစ်မျိုးလုံး မှာလိုက်မယ်]

ဖုန့်ချင်းယီ အစားအသောက် ပို့ဆောင်မှု အော်ဒါ မှာပြီးနောက် ဧည့်ခန်းတွင် ထိုင်စောင့်နေခဲ့သည်။

***

အခန်း ( ၄၈ ) – အစားအသောက်

စစ်သူကြီးအိမ်တော်၊ ထမင်းစားခန်း။

ရွှမ်းယွမ်ရှီသည် ယနေ့ပြင်ဆင်ထားသော ဟင်းလျာများကို ကြည့်လိုက်ရာ ထူးဆန်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းများ ပြင်ဆင်ထားသည့် ဟင်းလျာများနှင့် မတူပုံရပေ။ မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းများ ပြင်ဆင်ထားသော ဟင်းလျာများသည် ဤဟင်းလျာများထက် များစွာ သေသပ်ပြီး သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော ပါဝင်ပစ္စည်းများပင် ပါဝင်နေသည်။

ချင်ယွီချွမ်က စတင် စားနေပြီဖြစ်သည်။ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ရွှမ်းယွမ်ရှီသည် မသိသည့် ဟင်းတစ်ခွက်မှ အသားတစ်ဖဲ့ကို တူဖြင့်ကောက်ယူကာ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ဒီဟင်းလျာတွေ ဘယ်သူ ချက်တာလဲ။ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး” ဟု သူမက မေးသည်။

ချင်ယွီချွမ်က ပြန်ဖြေသည်။ “ချင်းယီ ဝယ်လာပေးတာ”

“ချင်းယီလား။ ဒါဆို ဒီဟင်းလျာတွေက သူတို့ဆီကလား။”

ချင်ယွီချွမ်က ခေါင်းညိတ်သည်။ “နို့နဲ့ ဖျော်ရည်တွေ ရှိတယ်။ ဘာသောက်ချင်လဲ။”

“နို့နဲ့ ဖျော်ရည်၊ အဲဒါတွေက ဘာတွေလဲ။” ရွှမ်းယွမ်ရှီသည် နားမလည်သော မျက်နှာဖြင့် ပြန်ကြည့်သည်။

ချင်ယွီချွမ်လည်း မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို မသိပေ။ သူလည်း တစ်ခါမျှ မမြည်းစမ်းဖူးသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်ဖက်ရည်နဲ့ ဆင်တူတယ်”

“ဒီပုလင်းကြီး နှစ်လုံးကြားမှာ ဘာကွာခြားလဲ။” ရွှမ်းယွမ်ရှီက မေးသည်။

“အမေ မြည်းစမ်းကြည့်ရင် သိလိမ့်မယ်” ဟု ချင်ယွီချွမ်က ပြောရင်း ပုလင်းများကို ဖွင့်ကာ နို့နှင့် လိမ္မော်ရည်တို့ကို ရွှမ်းယွမ်ရှီအတွက် သီးခြားခွက်များထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။

ရွှမ်းယွမ်ရှီသည် ဖျော်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ပြီး နို့ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ “ဒီဖျော်ရည်ကို ကြိုက်တယ်၊ ချိုတယ်။ ဒါပေမဲ့ နို့ကတော့ အရသာ ထူးဆန်းတယ်”

ချင်ယွီချွမ်လည်း မြည်းစမ်းကြည့်သည်။ ချိုလွန်းပြီး သူ မကြိုက်ပေ။ သို့သော် မိန်းမငယ်လေးများသည် ထိုသို့သော အရသာမျိုးကို နှစ်သက်နိုင်သည်ဟု သူ ထင်သည်။

ညစာစားပြီးနောက် ရွှမ်းယွမ်ရှီသည် သူမ၏ ဘေးရှိ ချင်ယွီချွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“အစားအသောက်တွေ အရမ်းကောင်းတာပဲ။ အဲဒီ့မိန်းကလေးက မင်းအတွက် ဟင်းလျာတွေ ပြင်ဆင်ပေးထားတယ်။ ယွီချွမ်၊ မင်း ပြန်ပြီး ဘာမှ မပေးချင်ဘူးလား။”

ချင်ယွီချွမ်က “ဘယ်လို ပြန်ပေးရမလဲ။” ဟု မေးသည်။

“မင်းလည်း ပြန်ပြီး သူ့အတွက် တစ်ခုခု ပြင်ဆင်ပေးသင့်တာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား။”

“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါ မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းတွေကို သူ့အတွက် အစားအသောက်တွေ ပြင်ဆင်ခိုင်းခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း သူ့ကို တစ်ခုမှ မပေးခဲ့ဘူး”

သူမ ချင်းယီကို လူကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ပြီးကတည်းက ရွှမ်းယွမ်ရှီသည် သူမအား လက်ဆောင်အချို့ ပေးရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ချင်ယွီချွမ်က ချင်းယီသည် လက်ဝတ်ရတနာများကို မကြိုက်ဟု ပြောသောကြောင့် သူမ မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းများကို အစားအသောက်အချို့ ပြင်ဆင်ခိုင်းခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ၎င်းတို့ကို ချင်းယီကို တစ်ခုမှ မပေးဘဲ ယန်ယန်ကို အားလုံး စားသောက်စေခဲ့သည်။

ချင်ယွီချွမ်က ရှင်းပြသည်။ “အမေ၊ သူ ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်များနေလို့ ကျွန်တော် သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ချင်လို့ပါ”

“အင်း၊ ဒီသဘောထားနဲ့တော့ အဲဒီ့မိန်းကလေးကို ဘယ်အချိန်မှ ပိုးပန်းနိုင်မယ် မသိဘူး”

“သူမက ကဗျာနဲ့ စာပေမှာ ကျွမ်းကျင်ပြီး လှပတယ်။ သူမက အလွယ်တကူ ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး”

“မင်း လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ချိန်က ကွမ်ယွမ်ဘုရားကျောင်းကို သွားခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။ အဲဒီ့က ဆရာတော်က ဘာပြောခဲ့လဲ။”

ရွှမ်းယွမ်ရှီသည် ကွမ်ယွမ်ဘုရားကျောင်းမှ ဆရာတော်ကို အလွန်လေးစားသည်။ ချင်ယွီချွမ် စစ်ပွဲထွက်နေချိန်တိုင်း သူမသည် ဘုရားကျောင်းသို့ မကြာခဏ သွားရောက် ဆုတောင်းလေ့ရှိပြီး ဆရာတော် ပြောခဲ့သမျှ အရာရာ အမြဲတမ်း မှန်ကန်ခဲ့သည်။

“ဆရာတော်က မှန်ကန်တဲ့ အခွင့်အရေးကို စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ စောင့်ဆိုင်းပါလို့ ပြောခဲ့တယ်” ဟု ချင်ယွီချွမ်က ပြန်ဖြေသည်။

အခွင့်အရေးကို စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ စောင့်ဆိုင်းရမယ်ဆိုတာလား။ ဒါဆို အခွင့်အရေး ရှိတယ်ပေါ့။ ရွှမ်းယွမ်ရှီက သူ ကောင်းကောင်း ဆုပ်ကိုင်နိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်နေသည်။

ယန်ယန်နှင့် ယန်ချီတို့၏ ဒဏ်ရာများသည် အပြည့်အဝ မပျောက်သေးသော်လည်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သူတို့၏ ဒဏ်ရာများသည် သူတို့၏ ပုံမှန်လုပ်ဆောင်မှုများကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေတော့ပေ။

ချင်ယွီချွမ်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ သစ်သီးများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ “ဒါတွေကို ယူပြီး ဝေမျှစားကြပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယန်ယန်သည် သစ်သီးများကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး “ဒါတွေက သခင်မလေး ချင်းယီ ဆီကလား။” ဟု မေးသည်။

“ဟုတ်တယ်” ဟု ချင်ယွီချွမ်က ခေါင်းညိတ်သည်။

ယန်ချီက “ဒီသစ်သီးတွေက ရာသီဥတုကြောင့်လား။ ဘာပြဿနာမှတော့ မရှိဘူးမလား။”

ယန်ယန် ပြန်လှန်ပြောသည်။ “မင်း မလိုချင်ရင် ငါ့ကို အကုန်ပေးလိုက်။ ငါ ဘာမှ စိတ်မရှိဘူး”

ယန်ချီ ပြန်ဖြေသည်။ “ငါက ဒီတိုင်း မေးတာပါ”

ယန်ယန်က “စားစရာ ရှိတာ စား။ ကျန်တာကို ဘာလို့ စိတ်ပူရတာလဲ”

“တော်ပြီ၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး သွားပြီး ဒဏ်ရာတွေကိုပဲ ကုသနေချေ။” ဟု ချင်ယွီချွမ်က သူတို့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။

ယန်ယန်သည် သစ်သီးအိတ်ကို သယ်ဆောင်လာပြီး သူနှင့် ယန်ချီတို့ စာကြည့်ခန်းမှ ထွက်သွားကြသည်။ ယန်ချီသည် အိတ်ထဲမှ နီရဲသော ပန်းသီးများနှင့် ပြည့်ဝသော စပျစ်သီးများကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ယန်ယန်၊ မင်း ပြောတဲ့ သခင်မလေး ချင်းယီဆိုတာ အဲဒီ့ သေတ္တာလေးထဲက တစ်ယောက်လား။”

“ဟုတ်တယ်။ သူ ဘယ်လိုပုံလဲ မမြင်ဖူးပေမဲ့ ပိုင်ဝေက သခင်လေးချင်းယီက အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပပြီး စစ်သူကြီးနဲ့ အရမ်းကို လိုက်ဖက်တဲ့ အတွဲတွေပဲလို့ ပြောတယ်” ဟု ယန်ယန်က ပြန်ဖြေသည်။

နာမူချီက ရုတ်တရက် သူတို့နောက်တွင် ပေါ်လာသည်။ “မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဘာတွေပြောနေတာလဲ။”

ယန်ယန်သည် သစ်သီးများကို ရင်ဘတ်နှင့် နီးကပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားသည်။ နာမူချီ အရင်က သူ့ဆီက လုယူဖူးသည်ကို ကြုံတွေ့ဖူးသောကြောင့် သူ ပိုမို သတိထားရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားရသည်။

“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ နာမူချီ၊ မင်း စစ်သူကြီးကို တွေ့ဖို့လာတာမလား။ သူ စာကြည့်ခန်းထဲမှာ ရှိတယ်။ မြန်မြန် ဝင်သွားလိုက်”

“ငါ ရောက်နေပြီ၊ အလျင်လိုစရာ မလိုဘူး။ မင်း လက်ထဲမှာ ဘာကိုင်ထားတာလဲ။” နာမူချီသည် ယန်ယန်၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူကို သတိပြုမိသည်။

ယန်ယန်သည် နာမူချီကို ရှောင်လိုက်သည်။ “ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ စစ်သူကြီး ပေးတာပါ။ ငါ အနားယူဖို့ ပြန်တော့မယ်”

ယန်ယန် ဒဏ်ရာရနေသော်လည်း အလျင်အမြန် ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ နာမူချီ ထူးဆန်းသည်ဟု တွေ့ရှိရသည်။

“ယန်ချီ၊ သူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။” ဟု သူက မေးသည်။

“ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ စစ်သူကြီးက မင်းကို စာကြည့်ခန်းထဲမှာ စောင့်နေတယ်။ ငါလည်း ကိုယ့်နေရာကို ပြန်တော့မယ်”

အရင်ကိစ္စဖြစ်ပြီးနောက် ယန်ချီသည် စစ်သူကြီး စိတ်မဆိုးအောင် နာမူချီနှင့် အကွာအဝေး ထားရှိခြင်းက ပိုကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။

နာမူချီသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ယနေ့ လူတိုင်း ထူးဆန်းနေပုံရသည်။ သူသည် စာကြည့်ခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်သွားပြီး မစောင့်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်ချလိုက်သည်။

“အရှင် စုံစမ်းခိုင်းခဲ့တဲ့ ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး သတင်းအချက်အလက်အချို့ ရှိပါတယ်။ အဲဒီ့လူအုပ်စုက အမည်မဲ့လမ်းမှာ ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လေ့လာတွေ့ရှိချက်အရ သူတို့ အဲဒီမှာ နေထိုင်နေတာ အနည်းဆုံး ခြောက်လလောက် ရှိနေခဲ့ပြီ”

“ကျွန်တော်တို့ မြို့တော်ကို မပြန်ခင်ကတည်းက ဒါကို စီစဉ်ထားပြီးသား ဖြစ်ရမယ်” ဟု နာမူချီက ဆက်ပြောသည်။ “အမည်မဲ့လမ်းက ပုန်းခိုဖို့အတွက် အမှန်တကယ်ပဲ အလွန် သင့်လျော်တဲ့ နေရာပဲ”

ချင်ယွီချွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ “အမည်မဲ့လမ်း၊ အမှန်တကယ် ပုန်းအောင်းဖို့ အကောင်းဆုံးနေရာပဲ။ ပြဿနာ မဖန်တီးနဲ့။ အခုတော့ သူတို့ကို အရိပ်ထဲကနေပဲ စောင့်ကြည့်နေပါ”

“စစ်သူကြီး ဘာတွေ စီစဉ်ထားလဲ။” ဟု နာမူချီက မေးသည်။

ချင်ယွီချွမ်က ခဏတာမျှ စဉ်းစားသည်။ “သူတို့အကြောင်း အသေးစိတ် အချက်အလက် အားလုံးကို စုဆောင်းပါ။ ငါ နောက်မှ ကိုယ်တိုင် သွားတွေ့လိုက်မယ်”

“စစ်သူကြီးရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ဘယ်လိုနေလဲ” နာမူချီသည် ချင်ယွီချွမ်၏ ကျန်းမာရေးအတွက် စိုးရိမ်ကြောင်း ပြောသည်။

ချင်ယွီချွမ်က သိပ်စိုးရိမ်ပုံမရပေ။ “အခု ကောင်းသွားပြီ၊ ဒဏ်ရာ ကြီးကြီးမားမား မရခဲ့ဘူး။ စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူး”

နာမူချီက အကြံပေးသည်။ “စစ်သူကြီး၊ ဒဏ်ရာတွေ အပြည့်အဝ ပျောက်ကင်းပြီးမှ အစီအစဉ်တွေ ဆွဲတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ အခုတော့ သူတို့ ထွက်သွားဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိသေးဘူး၊ သူတို့ စီစဉ်ထားတာတွေ ရှိပုံရပါတယ်”

ချင်ယွီချွမ်က ညွှန်ကြားသည်။ “သူတို့ကို သေချာ စောင့်ကြည့်ပါ။ ဘယ်သဲလွန်စ၊ ဘယ်ရာဇဝင်ကိုမှ မလွတ်စေနဲ့။ ဒါ့အပြင် အရှင်မင်းကြီးကိုလည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောပြထားလိုက်ပါ”

“နားလည်ပါပြီ၊ ကျွန်တော် ဆောင်ရွက်လိုက်ပါ့မယ်” ရွှမ်ယွမ်ရှန်းသည် ဤကိစ္စရပ်များကို သိထားသင့်သည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က ကုလားထိုင်၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် တင်ထားသည်။

“တခြား ဘာမှ မရှိရင် ပြန်လို့ ရပြီ”

ရုတ်တရက် နာမူချီသည် ယန်ယန်နှင့် ယန်ချီတို့၏ အစောပိုင်းက ထူးဆန်းသော အပြုအမူများကို သတိရလိုက်သည်။

“ဒါနဲ့ စစ်သူကြီး၊ ခင်ဗျား ယန်ယန်ကို ဘာပေးလိုက်လို့ သူ ဒီလောက် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ကိုင်ထားတာလဲ၊ ကျွန်တော် သူ့ဆီက လုယူမှာ ကြောက်နေတဲ့ပုံစံမျိုးပဲ။”

“သစ်သီးအချို့ပဲ။ မင်း လိုချင်ရင် ငါ့မှာ ဒီမှာ ထပ်ရှိသေးတယ်” ဟု ချင်ယွီချွမ်က စာအုပ်ကို ချထားပြီး သူ့နောက်ရှိ ဗီရိုမှ သစ်သီးအချို့ကို ရွေးကာ နာမူချီကို ပေးလိုက်သည်။

သစ်သီးများကို ယူပြီး နာမူချီက “စစ်သူကြီး၊ ဒီသစ်သီးတွေ ဘယ်က ရတာလဲ။” ဟု မေးသည်။

အဲဒီ့ သေတ္တာလေးထဲက ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီလား။

“မင်း သိနေပြီးသားကို ဘာဖြစ်လို့ လာမေးနေတာလဲ။” ချင်ယွီချွမ်က ပြန်ဖြေရင်း နာမူချီ၏ ဖုန်းကို ဖျက်ဆီးလိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေပုံရသည်။

နာမူချီ : “စစ်သူကြီး၊ ကျွန်တော် အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ အမြင်အတိုင်းပဲ မှတ်ယူထားတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ခိုင်မာသေချာနေရင်တော့ ကျွန်တော် မတားနိုင်ပါဘူး”

“ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ထပ်မံ အကြံပေးချင်တာက ရရှိတဲ့ အရာတိုင်းဟာ သက်ဆိုင်ရာ တန်ဖိုးကို ပေးချေရတယ်။ ခင်ဗျား ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သေသေချာချာချမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် နောက်ကျမှ နောင်တရနေရလိမ့်မယ်”

နာမူချီ၏ ထွက်ခွာသွားသော နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း ချင်ယွီချွမ်၏ မျက်နှာသည် အမြဲတမ်းလိုပင် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

သူ ဘာကို နောင်တရရမှာလဲ။ သူ လိုချင်တာကို ဘယ်လောက် ကုန်ကျပါစေ၊ သူ ရအောင် ယူမှာပဲ။