အခန်း (၄၉-၅၀)
Vol. 5 Ch. 49-50
အခန်း ( ၄၉ ) – ကိုယ်ခံပညာအသင်း
တနင်္လာနေ့ နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ရှန်ဟန်ယွဲ့နှင့် ဖုန့်ချင်းယီတို့ အဆောင်သို့ လမ်းလျှောက်ပြန်လာစဉ် ကလပ်အသင်းအသီးသီးမှ အဖွဲ့ဝင်သစ်များ ခေါ်ယူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ချင်းယီ၊ နင် အရင်က ငါ့ကို ကိုယ်ခံပညာအသင်းကို လိုက်ကြည့်ပေးဖို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ အဲဒီဘက်မှာ ရှိတယ် ထင်တယ်၊ သွားကြည့်ရအောင်”
ဖုန့်ချင်းယီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားအသင်းများနှင့် မကိုက်ညီသလို ဖြစ်နေသော ကိုယ်ခံပညာအသင်းကို ကြည့်ကာ အတွေးနယ်ချဲ့နေသည်။ ကျောင်းမှာ ကိုယ်ခံပညာအသင်းရှိမှန်း အရင်က မသိခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။
အခြားအသင်းများတွင် အဖွဲ့ဝင်သစ်ခေါ်ယူရေး ဗီနိုင်းများ၊ ဆိုင်းဘုတ်များနှင့် ကြော်ငြာပိုစတာများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကိုယ်ခံပညာအသင်းမှာမူ စားပွဲတစ်လုံး၊ ခုံတန်းလျားတစ်ခုသာ ရှိပြီး “ကိုယ်ခံပညာကလပ်” ဟူသော စာလုံးသုံးလုံးကိုပင် ပုံနှိပ်ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ် ကပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
အခြားအသင်းများ၏ ရောင်စုံဆိုင်းဘုတ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ၎င်းကို လျစ်လျူရှုမိရန် အလွန်လွယ်ကူသည်။
ရှန်ဟန်ယွဲ့ : “ချင်းယီ၊ ဒီအသင်းက နည်းနည်း စုတ်ပြတ်သတ်နေသလိုပဲ၊ တခြားတစ်ခု ရှာကြည့်ရမလား။”
“ရှန်ဟန်ယွဲ့၊ မင်းတို့ ကိုယ်ခံပညာအသင်းကို ဝင်မှာလား။” ဟု အသင်းဥက္ကဋ္ဌက မေးသည်။
“လော့ချင်ယွီ၊ နင်လား။” ရှန်ဟန်ယွဲ့က ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူတို့က အထက်တန်းကျောင်း သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသည်။
လော့ချင်ယွီသည် ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ဘောပင်ကို ကိုင်ထားသည်။ “မင်း ကိုယ်ခံပညာအသင်းကို ဝင်မှာလား။”
“နင် ကိုယ်ခံပညာအသင်းကို ဘယ်တုန်းက ဝင်လိုက်တာလဲ။ ငါ မသိလိုက်ဘူး” ဟု ရှန်ဟန်ယွဲ့က မေးသည်။
လော့ချင်ယွီ : “ကျောင်းမှာ ဒီအသင်း ရှိတယ်လို့ ကြားတော့ အတော်လေး မိုက်တယ်လို့ ထင်ခဲ့လို့ ဝင်လိုက်တာ။ ဒီအသင်းက အပေါ်ယံသာ မိုက်တာလို့ မမျှော်လင့်ခဲ့မိဘူး”
“ငါ ဝင်ပြီး သုံးလအကြာမှာ အရင်ဥက္ကဋ္ဌက အသင်းကနေ နုတ်ထွက်သွားပြီး ငါ့ကို လွှဲပေးသွားတယ်။ အခု အဖွဲ့ဝင် ဆယ်ဂဏန်းလောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်”
“ငါတို့ အသင်းမှာ တကယ်တော့ ထူးခြားတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ မရှိဘူး။ ဝင်ချင်ရင် ဖောင်ဖြည့်ရုံပဲ”
ဖုန့်ချင်းယီနှင့် ရှန်ဟန်ယွဲ့တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြရာ ဒါက တော်တော်လေး စိတ်မချရပုံရသည်။
ရှန်ဟန်ယွဲ့က “ဒါဆို နင်တို့ အသင်းက ပုံမှန် ဘာတွေ လုပ်လဲ။”
“တစ်နှစ်ကို ပွဲတစ်ပွဲပဲ ရှိတယ်၊ နိုဝင်ဘာလနှောင်းပိုင်းမှာ ကျင်းပတဲ့ ကျောင်းပေါင်းစုံပြိုင်ပွဲ ပဲ။ ဒါမှမဟုတ် လေ့ကျင့်ချင်ရင် လေ့ကျင့်လို့ရတယ်၊ ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းဆရာ သီးသန့် ရှိတယ်”
“ဒါပေမဲ့ လေ့ကျင့်ဖို့ မလိုချင်ဘဲ လူစုဖို့ပဲ လိုချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ရတယ်၊ နာမည်ကို စာရင်းမှာ ထည့်လိုက်ရုံပဲ”
လော့ချင်ယွီသည် အဖွဲ့ဝင်သစ် ခေါ်ယူရေး ခေါ်ဆိုမှုကိုသာ တုံ့ပြန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး များများစားစား ခေါ်ယူရန် တကယ်တမ်း မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပေကျင်းတက္ကသိုလ် သည် နှစ်စဉ်ကျောင်းပေါင်းစုံ ကိုယ်ခံပညာပြိုင်ပွဲတွင် အမြဲတမ်း အောက်ဆုံးတွင် ရပ်တည်ခဲ့ပြီး အောက်ခြေမှ ပြန်လည် တက်လှမ်းရန် သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။
ရှန်ဟန်ယွဲ့သည် ဖုန့်ချင်းယီကို ကြည့်သည်။ “ချင်းယီ၊ နင် ဘယ်လိုထင်လဲ။”
“ဒါဆို စာရင်းသွင်းရအောင်။ ငါ အရင်က နည်းနည်း သင်ဖူးတယ်။ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်တာလည်း ကောင်းတယ်။” အားလုံးက Credit ရဖို့ အတွက်ပဲ။
ရှန်ဟန်ယွဲ့ ခဏတာ စဉ်းစားသည်။ “ဒါဆို ငါ့ကိုလည်း စာရင်းသွင်းလိုက်ပါ၊ ငါ နင်နဲ့အတူ ဝင်လိုက်မယ်၊ အရင်က တစ်ခါမှ လေ့ကျင့်ဖူးတာ မဟုတ်တော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ဝင်လိုက်တော့မယ်”
လော့ချင်ယွီ : “ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုရင် မင်းတို့ရဲ့ ကျောင်းသား ID၊ ဌာန၊ အတန်းနဲ့ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်တွေကို ဒီမှာ ရေးပေးပါ”
“နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မတို့ကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးပါဦး။”
သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ အချက်အလက်များကို ဖြည့်ပြီးနောက် နှစ်ဦးသား လက်ချင်းတွဲကာ ထွက်သွားကြသည်။ ဖုန့်ချင်းယီသည် အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အတော်လေး စောနေသေးသည်။
“ယွဲ့ယွဲ့၊ ငါ အကအသင်းကို သွားလိုက်ဦးမယ်၊ နင် လိုက်ခဲ့မလား။”
“ငါ ဒီနေ့ တခြား အလုပ် ဘာမှ မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် နင်နဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်။” ဟု ရှန်ဟန်ယွဲ့က ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ နင် ဘာသွားလုပ်မှာလဲ။”
“အသင်းကနေ နုတ်ထွက်ဖို့၊ ပြီးတော့ သူတို့နဲ့ စကားပြောဖို့ပါ” ဟု ဖုန့်ချင်းယီက ပြောသည်။
ရှန်ဟန်ယွဲ့ : “အရင်က ဗျပ်စောင်းဖျော်ဖြေပွဲကိစ္စကြောင့်လား။”
ဖုန့်ချင်းယီက ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ဒီနေ့ တနင်္လာနေ့ဆိုတော့ ဥက္ကဋ္ဌ နန်ဝေနဲ့ လန်ရွေ့ဟွမ်း နှစ်ယောက်လုံး ရှိလောက်တယ်”
ရှန်ဟန်ယွဲ့နှင့် ဖုန့်ချင်းယီတို့ အကအသင်းသို့ ရောက်သောအခါ နန်ဝေနှင့် လန်ရွေ့ဟွမ်းတို့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စကားပြောနေကြသည်။ ဖုန့်ချင်းယီကို မြင်သည်နှင့် သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများ ရပ်တန့်သွားသည်။
လန်ရွေ့ဟွမ်းသည် ဖုန့်ချင်းယီထံသို့ လျှောက်လာသည်။ “ချင်းယီ၊ ဒီနေ့ ဘာလို့ လာတာလဲ။ နင် အသင်းကို မလာတာ အတော်ကြာပြီလို့ ငါမှတ်မိတယ်။”
ဖုန့်ချင်းယီသည် စကားအများကြီး မပြောချင်ပေ။ “ငါ ဘာဖြစ်လို့ ဒီကိုရောက်လာလဲဆိုတာ နင် ကောင်းကောင်းကြီးကို သိနေသင့်တယ်”
နန်ဝေက ရှေ့တက်လာသည်။ “အဲဒီ့အရင်ကကိစ္စကြောင့်ဆိုရင် အခု ပြီးသွားပြီပဲ။”
“သူက နင့်ကို ထင်ရှားကျော်ကြားဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းကြီးတောင် ပေးခဲ့သေးတာပဲ။ နင့်ဓာတ်ပုံတွေနဲ့ ဗီဒီယိုတွေက ကျောင်းဖိုရမ်မှာ အပြည့်ပဲ၊ နင် ပျော်နေသင့်တယ် မဟုတ်လား။”
ဖုန့်ချင်းယီ : “ကျွန်မက ဘာလို့ ပျော်ရမှာလဲ။ အစ်မနန်၊ ကျွန်မ ရှင့်အပေါ် ဘာမှ မမှားဖူးဘူး ထင်တယ်၊ ဒါဆို ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒီလို ပစ်မှတ်ထားနေတာလဲ။”
“လန်ရွေ့ဟွမ်းက ကျွန်မနာမည်ကို စာရင်းသွင်းခဲ့တယ်လို့ မပြောပါနဲ့၊ အစီအစဉ်စာရင်းကို ရှင်က တင်သွင်းတာ၊ ရှင့်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ သူ ကျွန်မကို စာရင်းသွင်းလို့ မရဘူး”
“ဒီနေ့ ဒီကိစ္စကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လုပ်ရအောင်။ ရှင် ကျွန်မနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မကျေနပ်ရင် တိုက်ရိုက်ပြောပါ၊ ဝေ့ဝိုက်နေစရာ မလိုဘူး”
နန်ဝေသည် ဖုန့်ချင်းယီက အလွန်အမင်း ရန်လိုသည်ဟုသာ ခံစားရသည်။ ယခင်က သူမသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ယဉ်ကျေးပုံရပြီး နန်ဝေက သူမကို အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်နိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူမ အထင်မှားခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း နောက်မှ သိလိုက်ရသည်။
“ဖုန့်ချင်းယီ၊ နင် အရမ်းကို စိတ်ကူးယဉ်လွန်းနေပြီ။ ငါ နင့်ကို ပစ်မှတ်မထားဘူး။ ငါ အဲဒီနေ့က နင့်ကို ရှင်းပြပြီးသားပဲ။ ငါတို့က ပြန်လည်လေ့ကျင့်မှုတွေနဲ့ အလုပ်များနေလို့ နင့်ကို အချိန်မီ အကြောင်းမကြားနိုင်တာ။ ဒါကို နင် နားလည်ပေးသင့်တယ်”
ဖုန့်ချင်းယီသည် ဘေးမှ ကြည့်နေသော အသင်းအဖွဲ့ဝင်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် နန်ဝေကို ဘာမှ ဝန်ခံရန် အတင်းအကျပ် မလုပ်လိုပေ။
သို့သော် ယနေ့ သူမသည် အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့ပြီး ကြည့်နေသူများလည်း ဤဖြစ်ရပ်ကို သိရှိသွားကြပြီ။ သူတို့ မည်သို့ ထင်မြင်သည်ကိုမူ နန်ဝေ ထိန်းချုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
“ကျွန်မ နားမလည်နိုင်ဘူး၊ ပြီးတော့ ရှင် ထင်ထားသလို ကျွန်မက ခွင့်လွှတ်တတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ ရှင် ဝန်မခံချင်ရင်လည်း ရတယ်။ ကျွန်မ ဒီနေ့ကစပြီး အကအသင်းကနေ တရားဝင် နုတ်ထွက်ကြောင်း အသိပေးချင်ရုံပဲ”
“ဒီကာလအတွင်း ကျွန်မကို ဂရုစိုက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဂွတ်ဒ်ဘိုင်။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီသည် ရှန်ဟန်ယွဲ့ကို ဂရုမစိုက်သော ပုံစံဖြင့် ဆွဲခေါ်သွားသည်။
ရှန်ဟန်ယွဲ့ : “ချင်းယီ၊ နင် ပြောင်းလဲသွားသလိုပဲ။ နင် အရင်က အရမ်း အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ နင် ဒီလို ဖီဆန်တဲ့ဘက်ခြမ်းလည်း ရှိမှန်း မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး”
ဖုန့်ချင်းယီ : “တကယ်တော့ ငါ မပြောင်းလဲပါဘူး။ အရင်က ဒီလိုကိစ္စတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဂရုမစိုက်ချင်တာ၊ ငါက ဒါကို အချိန်ဖြုန်းတာလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ သူတို့ အရမ်းလွန်သွားတော့ ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနစ်နာမခံပေးချင်တော့ဘူး”
အကအသင်းကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီနှင့် ရှန်ဟန်ယွဲ့တို့ အဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ဖုန်းဖွင့်လိုက်ရာ ဖုန့်ချင်းယီသည် ချင်ယွီချွမ်ထံမှ မက်ဆေ့ချ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
[ယွီချွမ် : ထမင်းစားပြီးပြီလား။]
[ချင်းယီ : ဟုတ်၊ အသင်းကနေ ခုနကပဲ နုတ်ထွက်လိုက်တယ်]
[ယွီချွမ် : မင်း အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။]
[ချင်းယီ : သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မက တော်ပြီးသားလေ၊ ဘယ်သူမှ ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်လို့ မရဘူး]
[ချင်းယီ : ဥက္ကဋ္ဌကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ တခြားအသင်းအဖွဲ့ဝင်တွေလည်း ဒီဖြစ်ရပ်ကို အခု သိသွားကြပြီ]
[ယွီချွမ် : မင်းအမှားမလုပ်ခဲ့တာ ကောင်းတယ်]
[ယွီချွမ် : မင်းရဲ့ ကိုင်တွယ်ပုံက အရမ်းကောင်းတယ်၊ လူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ သံသယတွေ ကြဲချခဲ့တာပဲ]
[ချင်းယီ : တကယ်တော့ ကျွန်မ အဲဒီလောက် မစဉ်းစားခဲ့ပါဘူး]
[ချင်းယီ : ကောလိပ်က တကယ်တော့ အတော်လေး အပြစ်ကင်းတဲ့ နေရာပဲ။ အနာဂတ်မှာ လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲ ဝင်တဲ့အခါ လူအမျိုးမျိုးနဲ့ ကြုံတွေ့ရနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မ အဲဒါကို ကြိုတင်လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်နေတာပါ]
[ချင်းယီ : အနာဂတ်မှာ ဒီလို အခြေအနေတွေ ထပ်ကြုံလာရင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ အတွေ့အကြုံရှိသွားပြီ]
[ယွီချွမ် : အင်း]
သူ လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် သူမကို သူ့ရဲ့ အတောင်ပံအောက်မှာ ကာကွယ်ပေးပြီး ဒီကမ္ဘာရဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကနေ ကာကွယ်ပေးချင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ ကိုယ်ပိုင် အတွေးအမြင်တွေနဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိတာကြောင့် သူ့ကို မချုပ်ချယ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သူ သိပါတယ်။
***
အခန်း ( ၅၀ ) – အားလပ်ရက် ရတော့မယ်
[ဖုန့်ချင်းယီ : ရှင် ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်များနေလား။]
ဖုန့်ချင်းယီသည် မကြာသေးမီက ချင်ယွီချွမ်၏ မက်ဆေ့ချ်ပို့သည့် အချိန်များသည် အရင်ကနှင့်မတူဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် မေးလိုက်သည်။
[ချင်ယွီချွမ် : လုပ်စရာ ကိစ္စအချို့ရှိနေလို့ပါ]
[ဖုန့်ချင်းယီ : ဒါဆို ကောင်းကောင်း လုပ်ပါ။ ကျွန်မကို စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မက အမှတ်တွေ ရဖို့ အလျင်မလိုပါဘူး]
[ချင်ယွီချွမ် : ငါက မင်းအမှတ်တွေ ရဖို့အတွက် သက်သက်ပဲလား။]
[ဖုန့်ချင်းယီ : မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ ဆိုလိုတာက...]
[ချင်ယွီချွမ် : ငါ နောက်လိုက်တာပါ]
[ချင်ယွီချွမ် : မင်းနဲ့ စကားပြောဖို့ အချိန်မရှိတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး]
ဒီကာလအတွင်း သူမ သိခဲ့တဲ့ ချင်ယွီချွမ်က တည်ငြိမ်ပြီး ရင့်ကျက်တဲ့သူဖြစ်လို့ သူ့ကို ဒီလို စနောက်တာမျိုး လုပ်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။ ဒါဆို ဒါက တစ်ခုခုကို အရိပ်အမြွက် ပြောနေတာများလား။
[ဖုန့်ချင်းယီ : ဘာလို့ ရှင်က ကျွန်မထက် အမှတ်တွေ ရဖို့ ပိုပြီး စိတ်အားထက်သန်နေတယ်လို့ ခံစားရတာလဲ။ ရှင့်မှာလည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စတိုးဆိုင်လိုမျိုး ရှိနေတာလား။]
[ချင်ယွီချွမ် : မရှိပါဘူး]
သူ တကယ်တော့ စိတ်အားထက်သန်လွန်းနေတာ မှန်ပေမဲ့ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကိုတော့ သူမကို အခုချိန်မှာ မပြောပြနိုင်သေးဘူး။ သူ သူမနဲ့ လူကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံပြီးမှ အစီအစဉ်တွေ ဆွဲမယ်။
[ချင်ယွီချွမ် : သိပ်ပြီး မစဉ်းစားပါနဲ့၊ ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲ မဟုတ်လား။]
[ဖုန့်ချင်းယီ : အိုး။]
တကယ်ပဲ ဒါ သက်သက်ပဲလား။ သူမက တစ်ခုခု မမှန်ဘူးလို့ ခံစားနေတုန်းပဲ။
သို့သော် ဖုန့်ချင်းယီသည် မဖြေရှင်းနိုင်လျှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခမပေးဟူသော မူကို အမြဲတမ်း စွဲကိုင်ထားသောကြောင့် ထပ်မံ စုံစမ်းခြင်းမပြုခဲ့ပေ။
ချင်ယွီချွမ်လည်း ဖုန့်ချင်းယီသည် အသေးစိတ် စုံစမ်းမေးမြန်းတတ်သည့် လူစားမျိုး မဟုတ်သောကြောင့် စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။ မဟုတ်လျှင် သူ မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို မသိပေ။
သူသည် အရာရာကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် ခံစားချက်ကို နှစ်သက်ပြီး ယခုကမူ စောလွန်းနေသေးသည်။ သူ အနိုင်ရမည်ဟု မယုံကြည်သည့် တိုက်ပွဲကို တိုက်မည် မဟုတ်ပေ။
သူသည် သူမက သူ့ကို သူငယ်ချင်းအဖြစ်သာ မြင်ကြောင်း သိသော်လည်း သူ လိုချင်သည်က သူငယ်ချင်းထက် ပိုသည်။
[ချင်ယွီချွမ် : ဒီအချိန်မှာ မင်း သီချင်းတီးတာ လေ့ကျင့်သင့်တယ်]
[ဖုန့်ချင်းယီ : အင်း၊ နောက်မှ စကားပြောကြမယ်]
ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ ဖုန်းကို ကောက်ယူပြီး “ငါ ဂီတ သွားလေ့ကျင့်တော့မယ်၊ ယွဲ့ယွဲ့...”
“ငါသိတယ်၊ နင့်စာအုပ်တွေ သယ်ပေးမယ်၊ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး” ဟု ရှန်ဟန်ယွဲ့သည် ဖုန့်ချင်းယီ စကားမဆုံးခင်ကပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီက ပြုံးပြပြီး ရှန်ဟန်ယွဲ့ကို နှလုံးသားပုံစံ ပြုလုပ်ပြကာ “နင့်ကို ချစ်တယ်။” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျောင်းနေရက်များက လှိုင်းလေမထန်ဘဲ အေးချမ်းသာယာခဲ့သည်။
အမျိုးသားနေ့ရုံးပိတ်ရက် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်း ခရီးထွက်ရန် စီစဉ်နေကြသည်။
ဖုန့်ချင်းယီသည် ဖုန့်ချင်းစီထံမှ မက်ဆေ့ချ်တစ်ခုကိုလည်း လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ သူသည် ရုံးပိတ်ရက်တွင် အိမ်မပြန်ဘဲ သူ့အခန်းဖော်များနှင့်အတူ ခရီးထွက်မည်ဟု ပြောထားသည်။
သူမလည်း ဤအခွင့်အရေးကိုယူကာ အဆောင်မှ ပစ္စည်းအချို့ကို ပြောင်းရွှေ့နိုင်မည်။
ဖုန့်ချင်းယီ အဆောင်မှ ပြောင်းရွှေ့သည့်အတွက် သူ၏အခန်းဖော် သုံးဦးသည် အလွန်ဝမ်းနည်းခဲ့ကြသည်။
ရှန်ဟန်ယွဲ့ : “ချင်းယီ၊ ငါတို့ တစ်နှစ်လောက် အတူနေလာတာ ဘာပြဿနာမှ မရှိခဲ့ဘူး။ ဘာလို့ ပြောင်းဖို့ စဉ်းစားတာလဲ။”
ဖုန့်ချင်းယီ ရှင်းပြသည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ နေမယ့် အိမ်က ကျောင်းနဲ့ အရမ်းနီးတယ်၊ နင်တို့ အချိန်ရရင် လာလည်လို့ ရတယ်”
“အပြီး ထွက်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ငါ အဆောင်ခတွေ ပေးပြီးသားဆိုတော့ တစ်ခါတစ်လေ အဆောင်မှာပဲ နေဦးမှာပါ”
လော့ရှီက ရုတ်တရက် ထမေးသည်။ “နင့်အစ်ကိုလည်း နင်နဲ့အတူ ပြောင်းနေမှာလား။”
ဖုန့်ချင်းယီသည် ဖုန့်ချင်းစီက လော့ရှီကို လိုက်ပိုးနေသည်ကို သိသော်လည်း သူတို့၏ လက်ရှိအခြေအနေကိုတော့ မသိပေ။
လော့ရှီက သူမ၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်ပြီး ဖုန့်ချင်းစီက သူမ၏ အစ်ကို ဖြစ်သောကြောင့် သူမ ဘယ်ဘက်မှ မပါနိုင်သလို စူးစမ်းဖို့လည်း မသင့်လျော်ပေ။ သူတို့ အတူတူ ဖြစ်နိုင်မလားဆိုတာကတော့ ကံကြမ္မာပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ သူမ ဝင်မပါတာက ပိုကောင်းတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ လော့ရှီက သူ့ကို ရုတ်တရက် ထည့်ပြောတာလဲ။
“သူ မပြောင်းပါဘူး။ သူ အဆောင်မှာ နေနေတာ အကောင်းပါပဲ”
“အဲဒီအိမ်ကို နင့်မိဘတွေက နင့်အတွက် လျှို့ဝှက်ဝယ်ထားပေးပြီး နင့်အစ်ကိုကို မပြောဖို့ ပြောထားတာ မဟုတ်လား” ရှန်ဟန်ယွဲ့က ထင်ကြေးပေးသည်။
ဖုန့်ချင်းယီသည် ရှန်ဟန်ယွဲ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မပြောပေ။
သူမသည် အိမ်ကို မည်သို့ရခဲ့ကြောင်း ဆင်ခြေရှာရန် မူလက ရည်ရွယ်ထားခဲ့သော်လည်း ရှန်ဟန်ယွဲ့က သူမအတွက် အဖြေ တစ်ခု ရှာပေးပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
လော့ရှီနှင့် ချွီကျင်းချိုးတို့သည် ဖုန့်ချင်းယီက ငြင်းဆိုခြင်း မပြုသည်ကို တွေ့သောအခါ သူမ အတည်ပြုပေးသည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖုန့်ချင်းယီသည် အရင်က သူမ၏ မိဘများက သူမနှင့် ဖုန့်ချင်းစီကို မတူညီစွာ ဆက်ဆံခဲ့သည့် ဥပမာများကို ဝေမျှဖူးသောကြောင့် သူတို့ အံ့သြခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ချွီကျင်းချိုး : “ဒီနေ့က ပိတ်ရက် မတိုင်ခင် စာသင်ရက် နောက်ဆုံးပဲ။ နင့်ပစ္စည်းတွေ ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ကူညီပေးရမလား။”
ဖုန့်ချင်းယီသည် သူတို့၏ အကူအညီ ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းဆိုလိုက်သည်။
“အဝတ်အစားနဲ့ ဖိနပ်အချို့ပဲ သယ်သွားမယ်။ ကျန်တာတွေက ဒီမှာပဲ ထားခဲ့လို့ ရတယ်၊ ငါ ပြန်လာမှာဆိုတော့လေ။”
ရှန်ဟန်ယွဲ့ : “ပိတ်ရက်ကနေ ပြန်လာပြီးရင် နင့်အိမ်ကို လာလည်လို့ ရမလား။”
“ဒါပေါ့၊ ကြိုဆိုတယ်”
ဖုန့်ချင်းယီသည် သူ၏အခန်းဖော်များ အောက်တိုဘာ ၁ ရက်နေ့တွင် စောစောထွက်ခွာကြမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့ နောက်ဆုံးစာသင်ချိန်ပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း ပစ္စည်းသိမ်းဆည်းကာ ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။ ဗလာဖြစ်နေသော အဆောင်ကို ကြည့်ရင်း ဖုန့်ချင်းယီသည် ထိုနေ့တွင်ပင် ဗီလာသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အဝတ်အစားအချို့နှင့် ဖိနပ်များကို ထုပ်ပိုးပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီသည် ဗီလာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ကြီးမားသော အိမ်ကြီးထဲတွင် သူမ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။ သူမသည် ဖုန်းကို ထုတ်ယူပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စတိုးဆိုင်၏ အမှတ်များကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ သူမတွင် အမှတ် ၁,၄၀၀ ရှိနေပြီ။
စတိုးဆိုင်ရှိ အမျိုးမျိုးသော သင်တန်းများကို ကြည့်ရင်း နောက်ထပ်တစ်ခုကို ဝယ်ယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
သူမ၏ အခြေခံအဆင့် ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းသည် ၇၀% ပြီးစီးနေပြီဖြစ်ပြီး တစ်လခွဲအတွင်း ပြီးစီးနိုင်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားသည်။ ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းမှလွဲ၍ ဆရာက တစ်နေ့လျှင် အနည်းဆုံး နှစ်နာရီ လေ့လာရန် လိုအပ်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း အခြားသင်တန်းများအတွက် တင်းကျပ်သော လိုအပ်ချက်များ မရှိပေ။
သို့သော် သူမ ဝယ်ယူပြီးသားဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့အတွက် အချိန်ဇယား ဆွဲသင့်သည်ဟု ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် ဤကာလအတွင်း သူမသည် ဂီတစွမ်းရည်များကို တစ်နေ့လျှင် နှစ်နာရီစီ လေ့လာပြီး လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။
သူမ၏ အချိန်နှင့် စွမ်းအင်သည် ကန့်သတ်ထားကြောင်း သူမ သိသော်လည်း ၎င်းတို့ကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ အသုံးပြုနိုင်လျှင် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထင်သည်။
ထို့အပြင် ဤခုနစ်ရက်တာ ပိတ်ရက်တွင် အပြင်ထွက်ပျော်ရန် အစီအစဉ် မရှိသောကြောင့် အချိန်ကို အသုံးချကာ ပိုမို လေ့လာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီသည် မည်သည့်သင်တန်းကို ရွေးချယ်ရမည်ကို ဆုံးဖြတ်နေစဉ် ချင်ယွီချွမ်က ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှု တစ်ခု ပြုလုပ်လာသည်။
ဖုန့်ချင်းယီသည် ည ၉ နာရီ ရှိနေပြီကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမ ဖုန်းဖြေပြီးနောက် ချင်ယွီချွမ်သည် အိမ်တွင် မရှိဘဲ တောထဲတွင် ရောက်နေသည်ကို သူမ သတိပြုမိသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မှောင်မဲနေပြီး မီး၏ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်ဖြင့်သာ သူ၏ မျက်နှာကို မြင်နိုင်သည်။
“အပြင်မှာလား။”
ချင်ယွီချွမ် ညင်သာစွာ ပြောသည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ဆောင်ရွက်စရာ ကိစ္စအချို့ရှိနေလို့လေ။”
ဒီလို ညဉ့်နက်တဲ့အချိန်မှာ တောထဲမှာဆိုတော့ လူသတ်တာ ဒါမှမဟုတ် မီးရှို့တာမျိုးလား။ ဖုန့်ချင်းယီ တွေးလိုက်ပေမဲ့ အသံထွက် မပြောခဲ့ပေ။
“ဒီနေ့ အိမ်မပြန်ဘူးလား။ ဒီလို လူသူဝေးတဲ့ တောထဲမှာ အန္တရာယ် မရှိဘူးလား။”
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါတို့ မကြာခဏ အပြင်မှာ စခန်းချနေကျပါ”
ဒါဆို သူမ သူ့ကို စိတ်ပူနေတာလား။ ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ ရှေးခေတ်အကြောင်း နားလည်မှုက ဝတ္ထုတွေနဲ့ တီဗွီရှိုးတွေလောက်ပဲ ရှိပေမဲ့ တောထဲက အန္တရာယ်ရှိတာကိုတော့ သူ သိပါတယ်။
“ရှင် တစ်ယောက်တည်းလား။”
ချင်ယွီချွမ်က သူ အနားကနေ ထွက်ခွာသွားခိုင်းခဲ့သော ယန်ချီနှင့် ယန်ယန်တို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“အစောင့်နှစ်ယောက် ပါလာတယ်”
သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့။ သုံးယောက်အတူတူဆိုတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီနိုင်တယ်။
“ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီ၊ ရှင် တခြား လိုအပ်တာများ ရှိသေးလား။ အစားအသောက် ဒါမှမဟုတ် အချိုရည်လိုမျိုးလေ၊ ကျွန်မ ပို့ပေးလို့ ရတယ်”
ချင်ယွီချွမ် ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “မလိုပါဘူး၊ မင်း စောစောအနားယူပါ။ မနက်ဖြန် စာသင်ရဦးမယ်”
ဖုန့်ချင်းယီ ပြောသည်။ “အမျိုးသားနေ့ရုံးပိတ်ရက်အတွက် ခုနစ်ရက် ပိတ်တယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီခုနစ်ရက်မှာ အတန်းမရှိဘူး။ ရှင်နဲ့ စကားပြောဖို့ အချိန်ပို ရတယ်”
“အမျိုးသားနေ့ရုံးပိတ်ရက်ဆိုတာ ဘာလဲ။”
ချင်ယွီချွမ်က ဖုန့်ချင်းယီမှာ ရုံးပိတ်ရက်များစွာ ရှိသည်ကို သိသော်လည်း ဤအမျိုးသားနေ့ရုံးပိတ်ရက်က ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိပေ။