အခန်း (၅၁-၅၂)

အခန်း ( ၅၁ ) – လုပ်ဆောင်ချက်

ဖုန့်ချင်းယီသည် "အမျိုးသားနေ့ဆိုတာက နိုင်ငံတော်၏ မွေးနေ့ကို ဂုဏ်ပြုသော အားလပ်ရက်" ဖြစ်ကြောင်း အတိုချုံး၍ ရှင်းပြပေးခဲ့သည်။

"ကျွန်မတို့ လူတွေလိုပဲ အောက်တိုဘာ ၁ ရက်နေ့တိုင်း နှစ်တိုင်း အမျိုးသားနေ့ကို ဂုဏ်ပြုဖို့ လိုတယ်၊ နိုင်ငံတော်တစ်ခုလုံး ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲတွေမှာ ပါဝင်ဆင်နွှဲကြတယ်။"

ချင်ယွီချွမ်သည် ထိုကဲ့သို့သော အားလပ်ရက်မျိုးကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးသောကြောင့် အတော်ပင် စိတ်ဝင်စားခဲ့သည်။ "ဒါဆို အဲဒီနေ့မှာ လူတွေ ဘာလုပ်ကြလဲ။"

ဖုန့်ချင်းယီက ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြေသည်။

"အထူးတလည် မရှိပါဘူး။ ရှင် ကြိုက်တာ လုပ်လို့ရတယ်။ လူအများစုက ခရီးသွားပြီး ရှုခင်းလှလှလေးတွေကို ကြည့်ဖို့ ရွေးချယ်ကြတာပဲ။"

"ကျွန်မကတော့ အိမ်မှာပဲ နေမှာပါ။ ဆောင်းရာသီနဲ့ နွေရာသီ အားလပ်ရက်တွေမှာပဲ ခရီးသွားရတာ ပိုကြိုက်တယ်။"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလိုမျိုး အားလပ်ရက်တွေမှာ ခရီးသွားရမယ့်နေရာတွေ အကုန် လူပြည့်နေလိမ့်မယ်။ ဆောင်းရာသီနဲ့ နွေရာသီ အားလပ်ရက်တွေမှာပဲ နည်းနည်း ပိုကောင်းတယ်လေ။"

ချင်ယွီချွမ်သည် ဖုန့်ချင်းယီ ပြောသည်ကို အပြည့်အဝ နားမလည်သော်လည်း နောက်ထပ် မေးခွန်းများ မမေးခဲ့ပေ။

"မင်း အခု ဘယ်မှာလဲ။"

ဖုန့်ချင်းယီက မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဝယ်ထားတဲ့ ဗီလာမှာလေ။ ရှင့်ကို လှည့်ပတ်ပြမယ်။"

ဖုန်းကို ကိုင်ကာ သူမသည် ဗီလာကို ချင်ယွီချွမ်အား မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

ပြီးသောအခါ ည ၉ နာရီ ၄၀ မိနစ် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဖုန့်ချင်းယီသည် ဖုန်းကို ချပြီး အိပ်ခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။

...

အမည်မဲ့လမ်း၏ တောင်နောက်ဘက်တွင် ယန်ချီနှင့် ယန်ယန်တို့သည် သစ်ပင်နောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေကြသည်။

ယန်ယန် : "စစ်သူကြီးကို မိန်းကလေးဖုန့်ချင်းယီက ဘာပြောနေတယ်လို့ မင်း ထင်လဲ၊ ငါတို့ကို ဒီလို ရှောင်ခိုင်းထားတယ်။"

ယန်ချီ : "မင်း သိချင်ရင် သူ့ကို ကိုယ်တိုင် မေးလိုက်ပါ။"

ယန်ယန် : "သူက ငါတို့ကို တမင် ရှောင်နေတာ၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ မသိစေချင်တဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်။"

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဒီကို လာခဲ့။" ချင်ယွီချွမ်သည် ယန်ယန်၏ ဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ယွီချွမ်၏ အသံကို ကြားသောအခါ ယန်ချီနှင့် ယန်ယန်တို့ အလျင်အမြန် လျှောက်လာပြီး မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ညဘက်တွင် တကယ်ပင် အေးသည်။

"အခု ကောင်းကောင်း နားထားကြ၊ သန်းခေါင်ယံကျ ငါတို့ ရွှေ့မယ်။"

ထင်းမီးများ ငြိမ်းသွားသည်နှင့် လမင်းသည် မှောင်မိုက်သော တိမ်တိုက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး တောအုပ်သည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ချင်ယွီချွမ်၊ ယန်ချီနှင့် ယန်ယန်တို့သည် ညအလင်းနောက် လိုက်၍ အမည်မဲ့လမ်းသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

"လမ်း" ဟု ခေါ်သော်လည်း အမည်မဲ့လမ်းသည် အမှန်တကယ်အားဖြင့် ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရှန်ကျင်းမြို့၏ အဆင်းရဲဆုံးလူများသည် ဤနေရာတွင် နေထိုင်ကြပြီး အဆိုးရွားဆုံးသော ဖိနှိပ်မှုနှင့် အနိုင်ကျင့်မှုကို ခံနေကြသည်။

ထိုကဲ့သို့သော နေရာသည်လည်း ပုန်းအောင်းရန် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နေထိုင်သူများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်လောက်အောင် အစားအသောက် ရှာဖွေရန် အလွန်အလုပ်များသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချင်းယီသည် နောက်ဆုံး လုပ်ဆောင်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းလျက် ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

မီးတောက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်နှင့် ပုန်းအောင်းနေသူများသည် လှုပ်ရှားလာကြသည်။

သူတို့သည် တောင်ပိုင်းတပ်ဖွဲ့များ၏ တည်နေရာများကို သိရှိပြီးဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

အစပိုင်း မီးရောင်မှလွဲ၍ အမိန့်ပေးသံ သို့မဟုတ် အသံများ မရှိဘဲ ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုသာ ရှိသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် ယန်ချီနှင့် ယန်ယန်ကို အမည်မဲ့လမ်းရှိ အိမ်အဟောင်းကြီးထဲသို့ ဦးဆောင်ဝင်ရောက်ကာ ချင်းယီနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်မှ ကြည့်လျှင် အိမ်သည် သာမန်ပုံစံဖြစ်ပြီး အတွင်းပိုင်းသည်လည်း အလားတူ အိုဟောင်းနေသည်။

လျှို့ဝှက်လမ်းကို တွေ့သောအခါမှသာ လူတစ်ရာနီးပါးသည် မည်သို့မျှ မသိဘဲ ထိုနေရာတွင် နေထိုင်နိုင်သည်ကို သူတို့ နားလည်ခဲ့ကြသည်။

တောင်ပိုင်းတပ်ဖွဲ့များသည် သတိရှိသော်လည်း ချင်ယွီချွမ်သည် ထိုညတွင် အရေးယူဆောင်ရွက်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

သူတို့၏ လူအင်အား၏ တစ်ဝက်သည် ဒဏ်ရာများမှ ပြန်လည်သက်သာအောင် အနားယူနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချင်းယီ၏ တပ်ဖွဲ့များနှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် သူတို့ထံ၌ အခွင့်အရေး မရှိပေ။

လျှို့ဝှက်လမ်းတွင် အလောင်းများသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး သွေးများသည် မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ စီးဆင်းနေသည်။

"စစ်သူကြီး၊ အသက်ရှင်ကျန်သူ မရှိပါဘူး။"

ချင်ယွီချွမ်သည် အခြားသူများနှင့်အတူ လမ်း၏ အဆုံးသို့ လိုက်သွားကာ ရှန်ကျင်း၏ ဆင်ခြေဖုံးတွင် ပေါ်လာသည်။

"ဒီနားမှာ ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုတွေ ရှိလာနိုင်တယ်။ လူတွေ ထပ်ရောက်လာလိမ့်မယ်။"

ချင်းယီသည် ချင်ယွီချွမ်က အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ပြောသည်ကို မသိသော်လည်း အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှိရမည်ကို သိပြီး နာခံခဲ့သည်။

မကြာမီ အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် အခြားတစ်ယောက်သည် လျှို့ဝှက်လမ်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။

ချင်ယွီချွမ်၏ လူများသည် လမ်း၏ နှစ်ဖက်စလုံးကို စောင့်ကြပ်နေသောကြောင့် ရောက်လာသူများသည် ထွက်ပြေးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

"ချင်းယီ၊ သူ တစ်ခုခု မှားနေမှန်း သိပြီး ထွက်လာလိမ့်မယ်။ သူ့နောက်ကို လိုက်ပြီး သူ ဘယ်ကို သွားလဲ ကြည့်ပါ။"

ချင်းယီက "အမိန့်အတိုင်းပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် ချင်းယီ ထွက်သွားသော ဦးတည်ရာကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားရင်း ကြည့်နေသည်။

အဓိက တရားခံသည် ၎င်းတို့၏ လူအားလုံးကို ဤနေရာတွင် ထားမည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။

ကျန်ရစ်သူများသည် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမရှိသော ပူဇော်သက္ကာရအဖြစ်သာ ထင်ရသည်။

အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး မတွေ့ရှိသေးသူများသည် ၎င်းတို့၏ အဓိက အင်အားစုများ ဖြစ်သည်။

"သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ လူအနည်းငယ် ချန်ထားခဲ့ပါ။ ကျန်တဲ့သူတွေ ပြန်ဆုတ်ခွာပါ။"

ညသည် ပိုနက်ရှိုင်းလာပြီး လေပြေအေးသည် သစ်ကိုင်းများကို တိုးဝင်တိုးထွက် တိုက်ခတ်နေသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် ယန်ချီနှင့် ယန်ယန်ကို ဆင်ခြေဖုံးမှ စစ်သူကြီး၏ အိမ်တော်သို့ ဦးဆောင်သွားခဲ့သည်။

သူတို့ ထွက်လာပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ချွန်ထက်တဲ့ မြှားတစ်စင်းက လေထဲ ပျံတက်လာသဖြင့် ချင်ယွီချွမ်က သတိထားပြီး ရှောင်ထွက်လိုက်သည်။

ယန်ချီနှင့် ယန်ယန်တို့သည်လည်း ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ တိုက်ပွဲအတွက် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြသည်။

မြှားများသည် ပန်းပွင့်များ ကြဲချသကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှ သူတို့အပေါ်သို့ ရွာသွန်းလာသည်။

ချွန်ထက်သော မြှားတံများ အလွန်များသောကြောင့် သုံးဦးသား တောထဲသို့ ဆုတ်ခွာကာ ပုန်းအောင်းရန်သာ တတ်နိုင်ကြသည်။

ယန်ယန်သည် တစ်ခုခုကို နင်းမိပုံရပြီး ပြတ်သားစွာ အော်လိုက်သည်။

ထိုအသံသည် သူတို့၏ တည်နေရာ ပေါ်သွားစေသောကြောင့် အလျင်အမြန် ရွှေ့ပြောင်းခဲ့ရသည်။

မြှားများနှင့် အနီးကပ် လွတ်မြောက်ခြင်းနှင့် မှောင်မိုက်သော တောအုပ်သည် အခြေအနေ၏ ဆိုးရွားမှုကိုသာ ပေါ်လွင်စေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွီချွမ်သည် သူ၏ အိတ်ထောင်ထဲရှိ ဖုန်းသည် အနည်းငယ် ပူနွေးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် အိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်ပြီး သတိလစ်သွားခြင်းမပြုမီ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အရိပ်ထဲမှ အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်: "သူတို့ ဘယ်မှာလဲ။ ဒီတောအုပ်တစ်ခုလုံးကို သေချာ ရှာပါ၊ ငါတို့ သူတို့ကို ရှာတွေ့ရမယ်။ အရှင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အသေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတို့ သူတို့ကို ရှာတွေ့ရမယ်။"

သူတို့သည် ယနေ့ သူ့ကို သတ်ရမည်၊ သို့မဟုတ်ပါက အဆုံးမရှိသော ဒုက္ခများကို ခံစားရလိမ့်မည်။

သို့သော် ထူးဆန်းစွာပင် သုံးဦးသား ခုနကမှ ထိုနေရာတွင် ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူတို့၏ အစအန မရှိတော့ပေ။

သူတို့၏ လူများသည် တောအုပ်တစ်ခုလုံးတွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။ ဘာအစအနမှ မချန်ဘဲ သူတို့ ထွက်ပြေးနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိသောကြောင့် သူတို့သည် တောအုပ်ထဲတွင် တစ်နေရာရာ၌ ပုန်းအောင်းနေရမည်ဖြစ်သည်။

ထျန်းချီတိုင်းပြည်၏ ဤ "ကောင်းကင်စစ်သည်" သည် အတော်ပင် ကျွမ်းကျင်သည်။

...

ရုံးပိတ်ရက်၏ ပထမနေ့တွင် ဖုန့်ချင်းယီသည် စောစော ထလာခဲ့သည်။ ဖုန်းကို ကြည့်ပြီး ပြန်လှဲနေလိုက်သည်။

ရုံးပိတ်ရက်ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် အနည်းငယ် ပိုအိပ်နိုင်ပြီး အချိန်ကို ဖြုန်းတီးရန် မလိုပေ။

ဖုန်းကို ဘေးသို့ ပစ်ချပြီး ဖုန့်ချင်းယီသည် မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။

ဗီလာ၏ ဧည့်ခန်းတွင် ချင်ယွီချွမ်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး အတော်ပင် အံ့အားသင့်နေပုံရသည်။

ယန်ချီနှင့် ယန်ယန်တို့သည် သူ့နောက်တွင် ရပ်နေပြီး မျက်လုံးချင်း ဖလှယ်နေကြသည်။

ယန်ယန်က "စစ်သူကြီး၊ ဒီနေရာက ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် ပစ္စည်းများကို ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုရင်း ညက ချင်းယီ၏ မိတ်ဆက်ပေးထားမှုကို ပြန်လည်သတိရနေသည်။

သူ အမှတ်မမှားဘူးဆိုရင် သူ အခု သူမရဲ့ အိမ်မှာ ရှိနေတာဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်လို ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။ သူ ဖုန်းကို ထိလိုက်မိတာကို အနည်းငယ် မှတ်မိနေတယ်။

သူသည် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်ရာ ထူးခြားသော အရာကို မတွေ့ခဲ့ပေ။

ယန်ယန်နှင့် ယန်ချီတို့သည် ဤထူးဆန်းသော အိမ်ကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် ယန်ယန်သည် ကြမ်းပြင်မီးအိမ်ကိုပင် စမ်းသပ်ကြည့်နေသည်။

သူ မသိလိုက်ဘဲ တစ်ခုခုကို နှိပ်လိုက်သောအခါ မီးအိမ်သည် ရုတ်တရက် လင်းလာသည်။

ယန်ချီက တိုးတိုးလေး "ဒီက ဘာကိုမှ မထိနဲ့" ဟု ပြောသည်။

"ငါ ဒီအတိုင်း နှိပ်လိုက်တာ၊ ရုတ်တရက် လင်းလာမယ်လို့ ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ။"

ယန်ယန်က အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် လှည့်ကြည့်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ "ဒါ ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ အိမ်ပဲ၊ အတွင်းက ပစ္စည်းတွေကို မထိနဲ့" ဟု ပြောသည်။

"ဗျာ၊ မိန်းကလေးဖုန့်ချင်းယီရဲ့ အိမ်လား။ ကျွန်တော်တို့ ရုတ်တရက် ဘယ်လို ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။" ယန်ယန် အလွန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

အဝေးတွင် အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံများ တန်းစီနေသည်။ သူတို့ တကယ်ပဲ တခြားကမ္ဘာကို ရောက်လာတာ ဖြစ်နိုင်လား။

***

အခန်း ( ၅၂ ) – ပထမဆုံး စည်းဝေးတွေ့ဆုံခြင်း

"ဒါက မိန်းကလေးချင်းယီရဲ့ အိမ်ဆိုတော့ မိန်းကလေးချင်းယီက အခု ဘယ်မှာလဲ။"

ယန်ယန်သည် အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်သော်လည်း ချင်ယွီချွမ် အလွန်တည်ငြိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူလည်း စိတ်အေးသွားသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် ဖုန်းပေါ်ရှိ အချိန်ကို စစ်ဆေးလိုက်ရာ နံနက် ၇ နာရီ ၃၀ မိနစ် ရှိနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူမ နိုးနေလောက်ပြီ။

သူမသည် မနေ့က သူ့ကို နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အိမ်တွင် နေမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ သူမ မနက်စာ စားရန် အပြင်ထွက်သွားပြီ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်လိမ့်မည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် သူ၏ အဝတ်အစားကို ကြည့်လိုက်ရာ သပ်ရပ်သော်လည်း စစ်သူကြီး၏ အိမ်တော်တွင် ဝတ်ဆင်သည့် အဝတ်အစားလောက် မဟုတ်ပေ။

သူ ရုတ်တရက် ဒီကို ရောက်လာမယ်ဆိုတာ သိခဲ့ရင် မနေ့က အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို သေချာပေါက် ဝတ်ဆင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ယန်ချီက "စစ်သူကြီး၊ အခု ( ၇ ) နာရီလောက် ရှိနေပြီထင်တယ်၊ ငါတို့ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရပြီး နာရီအတော်ကြာပြီ" ဟု ပြောသည်။

"အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကို မှတ်မိလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ဘာမှ မသိရတော့ဘူး။"

"နောက်တစ်ခု သိတာက အခုမှ နိုးလာတာပဲ။ ငါတို့ နာရီအတော်ကြာ သတိလစ်နေတာလား။"

ဤအရာသည် ချင်ယွီချွမ်လည်း စဉ်းစားနေသည့် အရာဖြစ်သည်။ သူတို့ သတိလစ်သွားရသည့် အကြောင်းရင်းကိုပင်။

ယန်ယန်သည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး "စစ်သူကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ တောထဲမှာ ရှိတုန်းက လေထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အနံ့တစ်ခု ရလိုက်တယ်။"

"အနံ့က မပြင်းပေမဲ့ ပြန်တွေးကြည့်တော့ ဆေးတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ယန်ယန်သည် အစားအသောက်ကို နှစ်သက်သောကြောင့် အရသာနှင့် အနံ့ခံနိုင်စွမ်း ကောင်းမွန်ပြီး သူတို့သည် တောထဲတွင် ဆေးခတ်ခံရနိုင်သည့် အခွင့်အရေး များသည်။

ဆေးသည် လေထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး မှောင်မိုက်မှုကြောင့် ၎င်းကို မသိနိုင်ခဲ့ပေ။

သူတို့ကို ဒီကို မပို့ဆောင်ခဲ့ရင် အခုအချိန်မှာ အန္တရာယ်ကြီးကြီးမားမား ကြုံတွေ့နေရနိုင်သည်။

သုံးဦးစလုံး အခြေအနေ၏ ဆိုးရွားမှုကို သဘောပေါက်ပြီး ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် သူ၏ ဖုန်းကို ပြန်သတိရလိုက်ရာ အန္တရာယ်ကို သိရှိပြီး ၎င်းတို့ကို ဤနေရာသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ထို့အပြင် ဆေးကြောင့် သူတို့သည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားပြီး ဆေးအာနိသင် ပျောက်သွားမှသာ နိုးလာခဲ့သည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် ဖုန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ၎င်းတွင် ထိုကဲ့သို့သော မယုံနိုင်လောက်သော လုပ်ဆောင်ချက် ရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"စစ်သူကြီး၊ ဒါက မိန်းကလေးချင်းယီရဲ့ အိမ်လို့ ပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမကို ဘာလို့ ဒီနားမှာ မတွေ့ရသေးတာလဲ။" ယန်ယန်သည် ပိုင်ဝေ ပြောခဲ့သော မိန်းကလေးချင်းယီအကြောင်း စိတ်ဝင်စားပြီး သူမကို ကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံကာ နောက်မှ ပိုင်ဝေကို ကြွားဝါရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် အချိန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် စစ်ဆေးလိုက်ပြီး "သူမ မနက်စာ စားဖို့ အပြင်ထွက်သွားပြီ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်လိမ့်မယ်။"

ချင်ယွီချွမ်၊ ယန်ချီနှင့် ယန်ယန်တို့သည် ဧည့်ခန်းတွင် နာရီဝက်နီးပါး စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း ဖုန့်ချင်းယီ၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရသေးပေ။

ထိုအချိန်တွင် ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ အိပ်ရာမှ လူးလဲထကာ အဖြူရောင် အိမ်စီးဖိနပ်ဖြင့် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

သူမသည် ရေနွေးတည်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားမည်ဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် ရေငတ်နေသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် လှေကားခုံမှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရပြီး ဆိုဖာမှ ထရပ်လိုက်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် နောက်ဆုံး လှေကားထစ် အနည်းငယ်ကို ဆင်းလာသောအခါ သူမအပေါ်သို့ ပြင်းထန်သော အကြည့်တစ်ခု ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် ဧည့်ခန်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး ချင်ယွီချွမ်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သူ ဘယ်လို ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။

"ရှင်...ရှင်... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။"

ချင်ယွီချွမ်သည် သူတို့၏ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံမှုသည် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းတွင် ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

မိန်းကလေးသည် ပန်းရောင် ညဝတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ဆံပင်ရှည်သည် ရှုပ်ပွနေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာသည် သန့်ရှင်းပြီး ဖြူဖွေးကာ မိတ်ကပ်မပါဘဲပင် လှပနေသည်။

အထူးသဖြင့် ထိုအိပ်ချင်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူမသည် အတော်ပင် ချစ်စရာကောင်းသည်။

ထိုစကားများကို ပြောပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီသည် ချင်ယွီချွမ်၏ အကြည့်သည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှိနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ အဖြေကို မစောင့်ဘဲ သူမသည် အလျင်အမြန် အပေါ်ထပ်သို့ ပြန်တက်သွားသည်။

သူမသည် မျက်နှာ မသစ်ရသေး၊ သွား မတိုက်ရသေး၊ ဆံပင် မဖြီးရသေး။ သူမသည် မည်သူ့ကိုမျှ တွေ့ရန် အခြေအနေကောင်းမဟုတ်ပေ။

ချင်ယွီချွမ်သည် ဖုန့်ချင်းယီ၏ ရုတ်တရက် ပြုမူမှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ယန်ယန်က "စစ်သူကြီး၊ မိန်းကလေးချင်းယီက ငါတို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာတာကြောင့် လန့်သွားပုံရတယ်" ဟု ပြောသည်။

"လန့်သွားတာ။ ငါ အဲဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းလို့လား။" ချင်ယွီချွမ်က ပြန်မေးသည်။

ယန်ယန်က "မဟုတ်ပါဘူး၊ စစ်သူကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အိမ်ကို ရုတ်တရက် ရောက်လာတာဆိုတော့ သူမ လန့်သွားတာ သဘာဝ မဟုတ်ဘူးလား။" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"စစ်သူကြီး၊ သူမက ငါတို့ကို အာဏာပိုင်တွေကို တိုင်ကြားပြီး နှင်ထုတ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ဘူးလား။"

ချင်ယွီချွမ်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။

သူမ တကယ်ပဲ လန့်သွားတာလား။

သူမ၏ အိပ်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဖုန့်ချင်းယီသည် အလျင်အမြန် သွားတိုက်၊ မျက်နှာသစ်၊ မိတ်ကပ်လိမ်းပြီး သင့်လျော်သော အဝတ်အစား လဲလိုက်သည်။

စိတ်ပြင်ဆင်ပြီးနောက် သူမသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှေကားမှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

လှေကားမှ ဆင်းလာသောအခါ ဖုန့်ချင်းယီသည် အနည်းငယ် အနေခက်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။

"ချင်ယွီချွမ်၊ ရှင် ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။ အဲဒီမှာ မရပ်နေနဲ့၊ ထိုင်ပါ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ရေနွေး တိုက်မယ်။"

ဖုန့်ချင်းယီသည် အနေခက်မှုကို သက်သာစေရန် တစ်ခုခု အသည်းအသန် လုပ်ချင်နေသည်။

"ဒုက္ခခံစရာ မလိုပါဘူး။ ဘာကြောင့် ဒီကို ရောက်လာတာလဲဆိုတာတော့ ငါကိုယ်တိုင်လည်း သေချာ မသိပါဘူး။"

“ဒါပေမဲ့ မင်းကို ကိုယ်တိုင် တွေ့ခွင့်ရတာဟာ အလွန် ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းပါတယ်။”

ဖုန့်ချင်းယီ၏ အကြည့်သည် ရုတ်တရက် ထောင့်သို့ ရောက်သွားပြီး ချင်ယွီချွမ်အပြင် အခြားသူများလည်း ဧည့်ခန်းတွင် ရှိနေသည်ကို သူမ သတိပြုမိသွားသည်။

"ပြီးတော့ ဒီလူနှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ။"

ချင်ယွီချွမ်က "ငါ့ရဲ့ နောက်လိုက်တွေပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"နောက်လိုက်တွေ၊ ရှင်တို့ နှစ်ယောက်လည်း ထိုင်လို့ရတယ်၊ ထောင့်မှာ ရပ်နေစရာ မလိုဘူး။"

ဖုန့်ချင်းယီသည် ထိုလူနှစ်ယောက် အဘယ်ကြောင့် ထောင့်တွင် စုပြုံနေကြသည်ကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ သူတို့ကို အပြစ်ပေးသည့်အနေဖြင့် ထောင့်တွင် ရပ်ခိုင်းထားခြင်းလား။

ယန်ချီနှင့် ယန်ယန်တို့သည် ချင်ယွီချွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အချက်ပြမှုကို ရရှိပြီးနောက် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ အွန်လိုင်းတွင် ကောင်းကောင်း စကားပြောဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ် လူကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံသောအခါ ဖုန့်ချင်းယီသည် အနည်းငယ် မယုံနိုင်ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် ချင်ယွီချွမ်နှင့် အနည်းငယ် ဝေးသော တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူ့ကို တခါတရံ ခိုးကြည့်နေသည်။

သူမ ဝန်ခံရမည်မှာ သူသည် တကယ်ပင် ချောမောခန့်ညားသူ ဖြစ်သည်။

ထက်မြက်သော မျက်ခုံးများနှင့် ကြယ်ရောင်လွှမ်းသော မျက်လုံးများ၊ ကျောက်စိမ်းရောင် မျက်နှာနှင့် ကျောက်စိမ်းပင်ကဲ့သို့သော ခန္ဓာကိုယ် ရှိ၏။

ထိုမှောင်မိုက်သော မျက်ဝန်းများသည် အေးစက်သော်လည်း နွေးထွေးမှု အနည်းငယ်ကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ အမူအရာသည် ဝတ္ထုထဲမှ မြင့်မြတ်ပြီး သန့်စင်သော သူကောင်းမျိုးနှင့် တူသည်။

ဧည့်ခန်းသည် တော်တော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ချင်ယွီချွမ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ခိုးကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများ အကြည့်ချင်းဆုံမိသွားပြီး သူမသည် ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်ကာ အလျင်အမြန် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

ချင်ယွီချွမ် စကားစလိုက်သည်၊ "ချင်းယီ၊ မင်း မနက်စာ စားပြီးပြီလား။"

"မနက်စာ၊ မစားရသေးဘူး။ ရှင်တို့ကရော…။"

သူမသည် သူ့ကို ကြည့်နေရသည်ကို အာရုံစိုက်နေသောကြောင့် မနက်စာအကြောင်း လုံးဝ မေ့သွားတော့သည်။

ချင်ယွီချွမ် မဖြေခင် ယန်ယန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော်တို့လည်း မနက်စာ မစားရသေးဘူး။ မိန်းကလေးချင်းယီ၊ ဒီမှာ စားစရာ ဘာရှိလဲ မသိဘူး။"

"ရှင်တို့ ဒီမှာ စောင့်နေကြ၊ ကျွန်မ အပြင်ထွက်ပြီး မနက်စာ ဝယ်လာပေးမယ်။"

ဖုန့်ချင်းယီသည် ဆိုဖာမှ အလျင်အမြန် ထရပ်ပြီး ဖုန်းကို ဆွဲကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ချင်ယွီချွမ်နှင့် အတူ အခန်းထဲတွင် ရှိနေခြင်းက သူမကို စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။

သူမသည် စိတ်တည်ငြိမ်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားရသည်။

သူမသည် ချင်ယွီချွမ်အား သူ မည်သို့ ဒီကို ရောက်လာသည်ကို မေးခွင့်ပင် မရခဲ့ပေ။

ချင်ယွီချွမ်သည် ဖုန့်ချင်းယီ၏ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားရင်း ကြည့်နေသည်။ သူ တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းလို့လား။

သူတို့၏ နေ့စဉ် စကားပြောဆိုမှုများနှင့် ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများတွင် သူသည် ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် သူ့ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။

ဖုန့်ချင်းယီ ထွက်သွားပြီးနောက် ချင်ယွီချွမ်သည် ယန်ချီနှင့် ယန်ယန်တို့ကို အထူးတလည်မရှိဘဲ စကားနည်းနည်းပြောရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

ဗီလာနှင့် မဝေးသောနေရာတွင် မနက်စာဆိုင်တစ်ခု ရှိသည်။ ဖုန့်ချင်းယီသည် ပေါက်စီနှင့် ပဲနို့ကို ဝယ်ယူပြီး အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့သည်။

သူမ ဗီလာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သုံးဦးသား လုံးဝ မရွေ့လျားဘဲ မတ်မတ်ကြီး ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ ထွက်သွားချိန်နှင့် ပြန်ရောက်ချိန်တွင် သူတို့သည် တူညီသော အနေအထားအတိုင်း ရှိနေသည်။

"ဒါက ကျွန်မ ဝယ်လာတဲ့ မနက်စာပဲ။ အဲဒီလောက် တောင့်တောင့်ကြီး ထိုင်မနေကြပါနဲ့၊ ထမင်းစားခန်းသွားပြီး စားရအောင်။"

ဖုန့်ချင်းယီသည် သုံးဦးသားကို ထမင်းစားခန်းသို့ ဦးဆောင်သွားကာ "လာ၊ ထိုင်ကြပါ။" ဟု ပြောသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် ဖုန့်ချင်းယီ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ယန်ချီနှင့် ယန်ယန်တို့သည် တွန့်ဆုတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။