အခန်း (၅၃-၅၄)

အခန်း ( ၅၃ ) – နံနက်စာ အတူစားသောက်ခြင်း

ဖုန့်ချင်းယီသည် ယန်ချီနှင့် ယန်ယန်ကို ကြည့်ပြီး "မင်းတို့ နှစ်ယောက် ထိုင်ကြ" ဟု ပြောသည်။

ယန်ယန်သည် ဘေးတွင်ရှိသော ယန်ချီကို လျှို့ဝှက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထို့နောက် စစ်သူကြီး ချင်ယွီချွမ်ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေသည်။

"မိန်းကလေးဖုန့်ချင်းယီ၊ ယန်ချီနဲ့ ကျွန်တော် မတ်တပ်ရပ်နေရတာ ပိုကြိုက်တယ်။ ကျွန်တော်တို့အတွက် မသင့်တော်ဘူး။"

ဖုန့်ချင်းယီသည် နောက်ထပ် မကြည့်နိုင်တော့ဘဲ သူတို့နှစ်ဦးကို ကုလားထိုင်များဆီသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

"ရှင်တို့ ကျွန်မအိမ်မှာ စားသောက်နေတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မထိုင်ဘူး။ အဲဒါ သင့်တော်တာလား။"

စစ်သူကြီး ချင်ယွီချွမ်သည် ယန်ချီနှင့် ယန်ယန်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြည့်လိုက်ရာ နှစ်ဦးသား နောက်ဆုံးတွင် သတိကြီးစွာဖြင့် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ဝယ်လာသော ပဲနို့နှင့် ပေါက်စီများကို ဝေငှလိုက်ပြီး ထိုလူသုံးဦး၏ အခြေအနေကို သတိရသောကြောင့် အနည်းငယ် ပိုဝယ်လာခဲ့သည်။

"မလောက်ရင် ပြောပါ၊ နောက်ထပ် သွားဝယ်လိုက်လို့ရတယ်။"

စစ်သူကြီး ချင်ယွီချွမ်က "လောက်ပါတယ်။ မင်း မနက်စာအတွက် ဒီလောက်ပဲ စားတာလား" ဟု မေးသည်။

"အမြဲတမ်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ မနက်စာ ရွေးချယ်စရာတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မ ပုံမှန်အားဖြင့် အမျိုးမျိုး ပြောင်းစားတယ်။ ဒီနေ့တော့ ဒါတွေ ယူလာဖို့ အဆင်ပြေမယ်လို့ ထင်လို့လေ။ ရှင် မကြိုက်ဘူးလား။" ဖုန့်ချင်းယီက မေးသည်။

"မကြိုက်ဘူးလို့ မပြောဘူး။"

"ဒါဆို စားရအောင်။ စားပြီးရင် ရှင် ဒီကို ဘယ်လို ရောက်လာလဲ ပြောပြပါ။"

ဖုန့်ချင်းယီသည် ပေါက်စီတစ်လုံးကို စားပြီးဖြစ်သည်။

မနက်စာကို အလွန်တိတ်ဆိတ်စွာ စားခဲ့ကြသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ပေါက်စီနှစ်လုံး စားပြီး ပဲနို့ကို အနည်းငယ် သောက်လိုက်သည်။

သူမသည် တခါတရံ စစ်သူကြီး ချင်ယွီချွမ်ကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် မော့ကြည့်တတ်သည်။

ရိုးရှင်းသော ပေါက်စီကိုပင် သူသည် အလွန်ယဉ်ကျေးစွာ စားသည်။ သူနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူမသည် တည်ငြိမ်မှု မရှိဘူးဟု ခံစားရသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ဘေးတွင်ရှိသော ယန်ချီနှင့် ယန်ယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဟုတ်သား၊ အနည်းဆုံး လူတိုင်းကတော့ ချင်ယွီချွမ်နှင့် ဘယ်တူပါ့မလဲ။

ယန်ယန်သည် ဖုန့်ချင်းယီ၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိပြီး "မိန်းကလေးဖုန့်ချင်းယီ၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလို ကြည့်နေတာလဲ။" ဟု မေးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီ : "...ရှင်တို့ နာမည်တွေကိုတောင် မသိသေးဘူး။"

"ကျွန်တော်က ယန်ယန်၊ သူက ယန်ချီ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် စစ်သူကြီးရဲ့ အစောင့်တွေ ဖြစ်ခဲ့တာကြာပြီ" လို့ ဖုန့်ချင်းယီက မေးတော့ ယန်ယန်က စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ပြော၏။

ဖုန့်ချင်းယီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "အိုကေ၊ အခု သိပြီ။ ကျွန်မနာမည်က ဖုန့်ချင်းယီ၊ ရှင်တို့ ကျွန်မကို ချင်းယီလို့ပဲ ခေါ်လို့ရတယ်။"

ယန်ယန် : "ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ မိန်းကလေးချင်းယီ။"

"..." ကောင်းပြီ၊ သူတို့ "မိန်းကလေး" ဆိုတာကို ထည့်ပြောစရာ မလိုဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိဘူး၊ ထားလိုက်ပါ။

မနက်စာ စားပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီသည် ထမင်းစားပွဲကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခဲ့သည်။

"မိန်းကလေးချင်းယီ၊ ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ်။" ယန်ယန်က ကူညီရန် အားတက်သရော ကမ်းလှမ်းသည်။

ယန်ယန်၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မြင်သောအခါ ဖုန့်ချင်းယီသည် သူ့ကို ငြင်းဆန်ရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်ခဲ့သည်။

"ဒါက သန့်ရှင်းရေးလုပ်တဲ့ အဝတ်စပဲ။ ရှင် စားပွဲကို ဒါနဲ့ သုတ်နိုင်တယ်။"

ယန်ယန်သည် အဝတ်စကို ယူ၍ ဦးစွာ စစ်ဆေးလိုက်ပြီး "မိန်းကလေးချင်းယီ၊ မင်းရဲ့ သန့်ရှင်းရေး အဝတ်စတောင် အရမ်းကြည့်ကောင်းနေတယ်။"

"ကျွန်မက ကြည့်ကောင်းတဲ့ အရာတွေကို ပိုကြိုက်တယ်လေ။"

ဖုန့်ချင်းယီသည် စစ်သူကြီး ချင်ယွီချွမ်နှင့် စကားပြောခြင်းထက် ယန်ယန်နှင့် စကားပြောရသည်ကို ပိုလွယ်ကူသည်ဟု ခံစားရသည်။

ယန်ယန်သည် ကလေးမျက်နှာရှိသောကြောင့် ပို၍ ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူပုံရသည်။

ယန်ယန် စားပွဲကို သုတ်ပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီသည် အဝတ်စကို ယူ၍ ဆေးကြောပြီး ရေစင်တွင် ခြောက်အောင် ချိတ်ဆွဲထားခဲ့သည်။

"ရှင်တို့တွေ ဘာလို့ အဲဒီမှာ ရပ်ပြီး ကြည့်နေကြတာလဲ။" ဖုန့်ချင်းယီသည် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုလူသုံးဦးသည် မီးဖိုချောင်အဝင်ဝတွင် ရပ်ကာ သူမကို စောင့်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းကို စောင့်နေတာ" ဟူသော ရိုးရှင်းသော စကားကို စစ်သူကြီး ချင်ယွီချွမ်၏ နှုတ်မှ ထွက်လာသော်လည်း သူမသည် အနည်းငယ် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် အဝင်ဝသို့ လျှောက်သွားပြီး "ဧည့်ခန်းသွားပြီး ရှင်တို့ ဘယ်လို ဒီကို ရောက်လာလဲဆိုတာ ပြောကြရအောင်။"

ဧည့်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဖုန့်ချင်းယီသည် အဖြူရောင် တိမ်ပုံသဏ္ဌာန် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

စစ်သူကြီး ချင်ယွီချွမ်၊ ယန်ချီနှင့် ယန်ယန်တို့လည်း သူတို့၏ အရင်နေရာများတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် အစပိုင်းတွင် ဆိုဖာပေါ်တွင် လျောင်းရန် စဉ်းစားနေပြီး ဖိနပ်ကိုပင် ချွတ်၍ ခွေခေါက်ထိုင်ရန် စဉ်းစားနေသည်။

သို့သော် ထိုလူသုံးဦး တရားမတ်မတ် ထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖုန့်ချင်းယီသည် ထိုအကြံကို စွန့်လွှတ်ပြီး သူမကိုယ်တိုင် ပို၍ ယဉ်ကျေးစွာ ပြုမူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ရှင်တို့ ဒီကို ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ။" သူတို့ ရုတ်တရက် သူမ၏ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ပေါ်လာခြင်းသည် အတော်ပင် ထူးဆန်းသည်။

စစ်သူကြီး ချင်ယွီချွမ်သည် သူတို့ မရောက်လာမီ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို အတိုချုံး ရှင်းပြခဲ့သည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် စစ်သူကြီး ချင်ယွီချွမ်က သူတို့ မလာခင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်ပြောပြသည်ကို နားထောင်နေစဉ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဤဖုန်းသည် တကယ်တော့ ကမ္ဘာများကို ဖြတ်ကျော်၍ လူများကို သယ်ဆောင်နိုင်သည့် တယ်လီပို့ခြင်းကိရိယာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အတော်လေးပင် စွမ်းအားကြီးမားသည်။

"ရှင့် ဖုန်းကို ကျွန်မ တစ်ချက်လောက် ကြည့်လို့ရမလား။"

စစ်သူကြီး ချင်ယွီချွမ်သည် ဖုန်းကို ကိုင်ကာ ဖုန့်ချင်းယီဆီ လျှောက်လာပြီး သူမအား ပေးလိုက်သည်။ သူ ပေးလိုက်သောအခါ သူတို့၏ လက်များ ထိမိသွားသည်။

ဖုန့်ချင်းယီ သတိမထားမိဘဲ ဖုန်းကို ယူ၍ စစ်ဆေးကြည့်သည်။ အသွင်အပြင်သည် သူမ၏ ဖုန်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်ရာ WeChat မှလွဲ၍ အသုံးပြုသူလမ်းညွှန်စာအုပ်တစ်ခုသာ ရှိသည်။

သူတို့ ဒီကို ဘယ်လို ရောက်လာလဲ၊ ဘယ်လို ပြန်သွားနိုင်မလဲ ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာအရိပ်အယောင်မှ မတွေ့ရပေ။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ဖုန်းကို စစ်သူကြီး ချင်ယွီချွမ်အား ပြန်ပေးလိုက်ပြီး "ဒါဆို ရှင်တို့ ဘယ်လိုစီစဉ်ထားလဲ။" ဟု မေးသည်။

"မသေချာဘူး" ဟု စစ်သူကြီး ချင်ယွီချွမ်က ပြန်ဖြေပြီး ပထမဆုံးအကြိမ် မသေချာမှု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဖုန့်ချင်းယီ : “ကျွန်မထင်တာ ရှင် ဒီကို ဖုန်းကြောင့်ရောက်လာတာ၊ ဒါကြောင့် ပြန်သွားဖို့ဆိုရင်လည်း အဲဒါပါသင့်တယ်။”

“လောလောဆယ်တော့ ရှင်ဘယ်လိုပြန်ရမလဲဆိုတာ မသေချာသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် အခြေအနေအတိုင်းပဲ လိုက်သွားလိုက်ပါ။”

“ရှင်ပြန်နိုင်တဲ့အထိ ဒီမှာ သက်တောင့်သက်သာနေလို့ရတယ်။ ဘာလိုတာရှိလဲ ကျွန်မကိုပြောပါ။”

စစ်သူကြီး ချင်ယွီချွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ကောင်းပါပြီ” လို့ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က မိန်းကလေး ဖုန့်ချင်းယီကို ဒုက္ခပေးရတော့မှာပဲ” လို့ ယန်ချီနဲ့ ယန်ယန်က ဖုန့်ချင်းယီကို ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလာခဲ့သည်။

ဖုန့်ချင်းယီ : “... ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ ရှင်တို့နှစ်ယောက် ထိုင်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေကြပါ။”

ဖုန့်ချင်းယီက နောက်ရက်အနည်းငယ်မှာ လေ့လာဖို့ အစီအစဉ်ရှိခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ မဖြစ်နိုင်တော့ပုံရတယ်။

ဧည့်ခန်းမှာ သူမရဲ့ ဧည့်သည်တွေကို လျစ်လျူရှုထားလို့ မဖြစ်ဘူး။

“ကျွန်မ တီဗွီကို ဖွင့်ထားပေးမယ်နော်။ ရှင်တို့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ အားနေတာထက်စာရင် တီဗွီကြည့်တာ ပိုကောင်းတာပေါ့။”

စစ်သူကြီး ချင်ယွီချွမ်က ဖုန့်ချင်းယီ တီဗွီအကြောင်း ပြောတာကို ကြားဖူးပေမဲ့ ဒါက သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး မြင်တွေ့ရခြင်းပဲ။

ဖုန့်ချင်းယီက ဧည့်ခန်းထဲက တီဗွီကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ စစ်ရေးပြအခမ်းအနား တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ပေါ်လာခဲ့သည်။

ယန်ချီနဲ့ ယန်ယန် အံ့အားသင့်သွားတယ်။

ယန်ယန် : “မိန်းကလေး ဖုန့်ချင်းယီ၊ ဒီလူတွေ အားလုံး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီ သေတ္တာလေးထဲကို ရောက်သွားတာလဲ။”

“...” သူမက ရှေးခေတ်လူတွေကို ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးခြင်းနဲ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခြင်းရဲ့ အယူအဆကို ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ မသိဘူး။

စစ်သူကြီး ချင်ယွီချွမ်က အချိန်ကိုက် ဝင်ပြောလိုက်သည်၊ “ဒါက မင်းပြောခဲ့တဲ့ စစ်ရေးပြပွဲလား။”

“ဟုတ်တယ်၊ နောက်တစ်ခုက တင့်ကားတွေနဲ့ သံချပ်ကာယာဉ်တွေပဲ။”

ဖုန့်ချင်းယီက အစပိုင်းမှာ စစ်သူကြီး ချင်ယွီချွမ်က တင့်ကားတစ်စီးရဖို့ သူမကို အကူအညီတောင်းခဲ့တာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားတယ်။ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ သူမ အတော်လေး ရယ်ချင်လာတယ်။

ယန်ယန် : “ကြည့်ရတာ တော်တော်ခန့်ညားတယ်။ မိန်းကလေး ဖုန့်ချင်းယီ၊ ကျွန်တော်တို့ကို အဲဒီထဲက တစ်ခုလောက် ပေးလို့ ရမလား။”

အံ့သြစရာ မဟုတ်ဘူး၊ စစ်သူကြီး ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေလည်း အလားတူ အတွေးတွေ ရှိနေကြတယ်။

“ဒါတော့ ကျွန်မ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးလေ။ အဲဒါတွေက နိုင်ငံတော်ပိုင်တွေပါ။”

ယန်ယန်က ထပ်ပြောလာခဲ့သည်၊ “ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ သွားပြီး ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဘုရင်မင်းမြတ်နဲ့ ဆွေးနွေးလို့ရမလား။”

စစ်သူကြီး ချင်ယွီချွမ်က ယန်ယန်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ ဒီကောင်က ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် စပ်စုနေရတာလဲ။

စစ်သူကြီး ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ မျက်စောင်းထိုးတာကို ခံလိုက်ရတဲ့ ယန်ယန်က တိတ်ဆိတ်နေဖို့ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူတို့ကြားက တင်းမာမှုကို သတိပြုမိတဲ့ ဖုန့်ချင်းယီက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒီမှာ ဘုရင်မင်းမြတ်ဆိုတာ မရှိဘူး၊ နိုင်ငံ့ခေါင်းဆောင်တွေပဲ ရှိတယ်။”

“ရှင်တို့ အကြံပြုသလို သူတို့နဲ့ ဆွေးနွေးဖို့ဆိုတာက သိပ်လက်တွေ့မကျဘူး။”

“ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့နိုင်ဘူးဆိုတော့ ဆွေးနွေးရတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိမှာလဲ။”

ဖုန့်ချင်းယီက သိပ်စိတ်မဝင်စားပုံရတာကို ချင်ယွီချွမ် သတိပြုမိသည်။

“ချင်းယီ၊ မင်းလုပ်စရာရှိတာရှိရင် သွားလုပ်လိုက်ပါ။ ငါတို့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့။”

“ကျွန်မ ဘာမှလုပ်စရာမရှိဘူး၊ ရှင်တို့နဲ့ အတူနေမယ်” လို့ ဖုန့်ချင်းယီက စိတ်မပါ့တပါ ပြောလိုက်ပေမဲ့ တကယ်တော့ သူမ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိနေသည်။

ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ စိတ်မပါ့တပါ စကားတွေကို ချင်ယွီချွမ်က ရိပ်မိ၏။

“ချင်းယီ၊ ငါတို့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြန်မသွားနိုင်ရင်ရော မင်း ဒီမှာ ငါတို့နဲ့ အတူ အချိန်တိုင်း နေဖို့ စီစဉ်ထားတာလား။”

“မင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်လုပ်စရာတွေရှိရင် သွားလုပ်လိုက်ပါ။ ငါတို့ရောက်နေတာကြောင့် မင်းရဲ့ ပုံမှန်လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေကို အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေနဲ့။”

***

အခန်း ( ၅၄ ) – မင်းနဲ့ လူကိုယ်တိုင် တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။

ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ စကားတွေကို ကြားပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုကို သူ အလွယ်တကူ ရိပ်မိသွားပြီး အကြံဉာဏ်ပေးတာက သူ့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဉာဏ်ရည်မြင့်မားမှုကို တကယ်ပဲ ပြသနေတာပဲ။

“ဟုတ်ပြီ။ ဒါဆိုရင် ကျွန်မ အပေါ်ထပ်က အခန်းကို ပြန်သွားလိုက်ဦးမယ်။ အပေါ်ထပ်က ပထမအခန်းမှာ ရှိမယ်။ လိုတာရှိရင် ကျွန်မတံခါးကို လာခေါက်လို့ရတယ်။”

“ဒီတီဗွီက ချန်နယ်တွေကို ဒီခလုတ်နှစ်ခုကို နှိပ်ပြီး ပြောင်းလို့ ရတယ်။”

“ဒါက သတ္တုဓာတ်ပါတဲ့ရေ၊ ရေငတ်ရင် သောက်လို့ ရတယ်။ ကျွန်မ ( ၁၁ ) နာရီလောက်မှ အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာမယ်။”

ချင်ယွီချွမ်: “ကောင်းပြီ၊ မင်းကို စောင့်နေမယ်။”

“ဒါဆို ကျွန်မ တက်တော့မယ်။”

ဖုန့်ချင်းယီ အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားပြီးနောက် ယန်ချီက စကားစလိုက်သည်။ “စစ်သူကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တော့ ပြန်ရမလဲ။”

“စောင့်ပါဦး။” သူတို့ ဘယ်တော့ ပြန်နိုင်မလဲဆိုတာ သူလည်း မသေချာဘူး။ လောလောဆယ်တော့ စောင့်နေရုံပဲ တတ်နိုင်တယ်။

ယန်ယန်က အဝေးထိန်းခလုတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး မေးသည်၊ “စစ်သူကြီး၊ ကျွန်တော် တခြားချန်နယ် ပြောင်းလို့ရမလား။”

“အင်း။” ချင်ယွီချွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

စောစောက ဖုန့်ချင်းယီက ပြသခဲ့တုန်းက ယန်ယန်ကလည်း ဘယ်လို အသုံးပြုရမလဲဆိုတာ မြင်ခဲ့ပြီးသားမို့ သူက အဝေးထိန်းခလုတ်ကို သုံးပြီး ချန်နယ်တွေ ပြောင်းလိုက်သည်။

ချန်နယ်တွေ အများကြီး ပြောင်းပြီးနောက် ယန်ယန်က နောက်ဆုံးမှာ အစားအသောက်အစီအစဉ်တစ်ခုမှာ ရပ်လိုက်သည်။

ချင်ယွီချွမ်နဲ့ ယန်ချီတို့ ဘာမှ မပြောတာကို မြင်တော့ ယန်ယန်က အဝေးထိန်းခလုတ်ကို ချလိုက်သည်

တီဗွီမှာ ချက်ပြုတ်နေတဲ့လူတွေ ရှိလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားဘူး။ အစားအသောက်ကို မမြည်းစမ်းနိုင်ပေမဲ့ ကြည့်ရတာတော့ ပျော်စရာကောင်းတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ ဗီလာရဲ့ တံခါးခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာတယ်။ ချင်ယွီချွမ်က အဝင်ဝဆီ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ချီနဲ့ ယန်ယန်တို့က တံခါးဖွင့်ဖို့ အလိုအလျောက် ရှေ့ထွက်သွားကြသည်။

ပို့ဆောင်သူ: “မိန်းကလေးဖုန့်၊ ဟုတ်လား။ ခင်ဗျားရဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရောက်ပါပြီ။ လက်မှတ်ထိုးပေးပါခင်ဗျာ။”

ယန်ချီနဲ့ ယန်ယန်တို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး နှစ်ယောက်စလုံး အနည်းငယ် နားမလည်သလို ဖြစ်သွားကြသည်။

“လက်မှတ်ထိုး။”

ပို့ဆောင်သူက သူတို့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်ပြီး “နာမည်ပဲ ရေးထိုးလိုက်ပါ၊ တခြား ဘာမှ မလိုပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ ဝတ်စုံတွေနဲ့ တော်တော်ကြည့်ကောင်းတာပဲ။ ဇာတ်ဝင်ခန်းမှာ သရုပ်ဆောင်နေကြတာလား ဒါမှမဟုတ် ဘာလား။”

“...” ယန်ချီက ပို့ဆောင်သူကို မျက်လုံးပြူးပြီး ကြည့်နေပြီး ယန်ယန်လည်း အလားတူ အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေသည်။

ဒီသရုပ်ဆောင်ဆိုတာက ဘာလဲ။

တံခါးဝမှာ နှစ်ယောက်သား တုံ့ဆိုင်းနေတာကို ခဏကြာ မြင်လိုက်ရတော့ ချင်ယွီချွမ်က ထရပ်ပြီး လျှောက်လာခဲ့သည်။

ပို့ဆောင်သူက ယန်ချီနဲ့ ယန်ယန်ကို ကြည့်ပြီးမှ ချင်ယွီချွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီလူက တာဝန်ခံဖြစ်ရမယ်။ ကျန်နှစ်ယောက်က နည်းနည်းထုံထိုင်းတဲ့ပုံပဲ။

“သူငယ်ချင်း၊ ဒီပစ္စည်းကို လက်မှတ်ထိုးမလား၊ မထိုးဘူးလား။”

ချင်ယွီချွမ်က ဘောပင်ကိုယူပြီး ပုံစံစာရွက်ပေါ်မှာ သူ့နာမည်ကို ရေးထိုးလိုက်သည်။

ပို့ဆောင်သူက အပြင်မှာရှိတဲ့ သေတ္တာသုံးလုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး “ပစ္စည်းတွေ ဒီမှာပါ။ ခင်ဗျားတို့ကိုယ်တိုင် အထဲကို သယ်ဝင်ရပါလိမ့်မယ်။”

ယန်ချီနဲ့ ယန်ယန်တို့က သေတ္တာတွေကို ဧည့်ခန်းထဲ သယ်ဝင်ဖို့ ကူညီကြသည်။

“ဒါတွေက ဘာတွေလဲ။ တော်တော်လေးတာပဲ။”

သေတ္တာတွေ အားလုံး ဧည့်ခန်းထဲ ရောက်ပြီးနောက် ယန်ယန်က သူတို့ရဲ့ အတွင်းမှာ ဘာတွေပါလဲဆိုတာ သိချင်လာသည်။

ယန်ချီ : “ဒါတွေက မိန်းကလေးချင်းယီရဲ့ ပစ္စည်းတွေပဲ။ မကိုင်တာက ပိုကောင်းတယ်။”

သူမရဲ့ ( ၂ ) နာရီကြာ အွန်လိုင်း ဂီတာသင်ခန်းစာ ပြီးသွားတော့ ဖုန့်ချင်းယီက အချိန်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ( ၁၁ ) နာရီတောင် ရောက်နေပြီ။

ဧည့်ခန်းထဲကို လျှောက်ဝင်သွားတော့ သူမက ချင်ယွီချွမ်၊ ယန်ချီနဲ့ ယန်ယန်တို့ အစားအသောက်အစီအစဉ်တစ်ခုကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီသုံးယောက် ဗိုက်ဆာနေလောက်ကြပြီမလား။

“နေ့လည်စာ ဘာစားချင်ကြလဲ။ ကျွန်မ မှာပေးလို့ရတယ်။”

အစားအသောက်အကြောင်း ပြောလိုက်တာနဲ့ ယန်ယန်က စိတ်ဝင်တစား တက်ကြွလာပြီး “မိန်းကလေးချင်းယီ၊ ဒီထဲက သူတို့ဆီမှာ သက်သတ်လွတ်မွှေကြော်၊ ကြက်သားချဉ်စပ်၊ ပုဇွန်ပေါင်းနဲ့ ငါးပြုတ်တွေ ရှိတာကို ကျွန်တော် ခုနကပဲ တွေ့လိုက်တယ်။”

ဖုန့်ချင်းယီက ယန်ယန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ချင်ယွီချွမ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး “ရှင် ဘာစားချင်လဲ။”

“မင်း ကြိုက်တာ မှာလိုက်ပါ။ ငါက ဘာစားစား ရတယ်။”

ဖုန့်ချင်းယီက ယန်ချီဘက်ကို လှည့်ပြီး “ယန်ချီ၊ ရှင် ဘာစားချင်လဲ။”

“ကျွန်တော်လည်း ဘာစားစား ရတယ်။”

“ကောင်းပြီလေ။” ဖုန့်ချင်းယီက သူမရဲ့ ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး အပြင်က မှာလိုက်သည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့ကြောင့် ဖုန့်ချင်းယီက အဲဒီနားက စားသောက်ဆိုင်တွေကို အတော်လေး ရင်းနှီးပြီး အမြန်မှာလိုက်နိုင်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို ကြည့်ပြီး ယန်ယန်က “မိန်းကလေးချင်းယီ၊ ကျွန်တော်တို့ အပြင်ထွက်ပြီး ဝယ်စရာ မလိုဘူးလား။” လို့ မေးလိုက်သည်။

“မလိုပါဘူး။ ကျွန်မတို့က အပြင်က မှာလိုက်တာပဲ။ မကြာခင် လူတစ်ယောက် လာပို့လိမ့်မယ်” လို့ ဖုန့်ချင်းယီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမရဲ့ ဖုန်းကို ကော်ဖီစားပွဲပေါ်မှာ ချလိုက်ပြီး ဖုန့်ချင်းယီက ထောင့်မှာရှိတဲ့ ကတ်ထူပုံးကြီး သုံးလုံးကို သတိပြုမိသွားသည်။

“ဒါတွေက စောစောက ရှင်တို့ လက်မှတ်ထိုးယူပေးခဲ့တာတွေလား။”

ယန်ယန် : “စောစောက လူတစ်ယောက်က မင်းအတွက် ဒါတွေ လာပို့သွားတယ်။ စစ်သူကြီးက လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်တယ်။”

“ကျေးဇူးပါ။” ဖုန့်ချင်းယီက အဲဒီသေတ္တာတွေကို အပေါ်ထပ်က စာကြည့်ခန်းကို ရွှေ့ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ မ,မနိုင်ဘူး။

ချင်ယွီချွမ်က လျှောက်လာပြီး မေးသည်။ “ဘယ်ကို ရွှေ့ပေးရမလဲ။ ငါ ကူညီပေးမယ်။”

ဖုန့်ချင်းယီ : “အပေါ်ထပ်က စာကြည့်ခန်းကိုပါ။”

“ရပြီ၊ ရှေ့က သွားပါ။” ချင်ယွီချွမ်က သေတ္တာတွေကို အလွယ်တကူ မလိုက်သည်။

ကျန်တဲ့ သေတ္တာနှစ်လုံးကို မြင်တော့ ယန်ချီနဲ့ ယန်ယန်တို့က ရှေ့ကနေ ကူသယ်ပေးကြ၏။

ဖုန့်ချင်းယီက ရှေ့က လျှောက်သွားပြီး တခါတရံမှာ “သတိထားနော်” လို့ သတိပေးသည်။

အပေါ်ထပ်မှာ ဖုန့်ချင်းယီက စာကြည့်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သုံးယောက်သား သေတ္တာတွေကို အထဲကို သယ်ဝင်လိုက်သည်။

သူတို့ အခုမှ ပြောင်းလာတာမို့ စာကြည့်ခန်းထဲမှာ စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်နဲ့ စာအုပ်စင်တွေပဲ ရှိသေးသည်။

ချင်ယွီချွမ်: “စာအုပ်တွေ ဝယ်ခဲ့တာလား။”

“အင်း၊ ရှင် ဘယ်လိုသိလဲ။”

ဖုန့်ချင်းယီက ပြောပြီးမှ ဒါဟာ မိုက်မဲတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုမှန်း သိလိုက်တယ်။ သူတို့က သေတ္တာတွေကို စာကြည့်ခန်းကို သယ်လာတာဆိုတော့ စာအုပ်တွေ ပါတာ သေချာတာပေါ့။

“ငါ မင်းကို ဖွင့်ပေးမယ်။”

ဖုန့်ချင်းယီက ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်ပြီး ဘယ်လိုဖြစ်မှန်းမသိဘဲ သဘောတူလိုက်သည်၊ “ဟုတ်ကဲ့”

ယန်ယန်လည်း ဝင်ပြောလိုက်သည် “မိန်းကလေးချင်းယီ၊ ကျွန်တော်တို့လည်း ကူညီပေးမယ်။”

ချင်ယွီချွမ်: “...”

ဒီနှစ်ယောက် ဘာမှ နားမလည်ပုံပဲ။

ဖုန့်ချင်းယီ : “မလိုတော့ပါဘူး၊ ရှင်တို့နှစ်ယောက် ဧည့်ခန်းမှာ စောင့်နေပေးပါဦး။ အစားအသောက်ရောက်ရင် တံခါးဖွင့်ပေးဖို့ မမေ့နဲ့နော်။”

ယန်ချီနဲ့ ယန်ယန် ထွက်သွားပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီက ဓားသေးသေးလေးတစ်ချောင်းကို ရှာပြီး သေတ္တာတွေကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ချင်ယွီချွမ်က သူမနောက်မှာ တိတ်တဆိတ် ရပ်ကြည့်နေ၏။

သေတ္တာသုံးလုံးစလုံး ဖွင့်ပြီးတာနဲ့ ဖုန့်ချင်းယီ လှည့်လိုက်ပြီး ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ဆုံမိသွားသည်။

“ဘာလို့ အဲလိုမျိုး ကျွန်မကို ကြည့်နေတာလဲ။”

ချင်ယွီချွမ်က ပြန်မဖြေဘဲ “မင်း ငါ့ကို ကြောက်နေတာလား။” လို့ မေးလိုက်သည်။

“...မဟုတ်ပါဘူး။”

ချင်ယွီချွမ်က တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်ပြီး “ချင်းယီ၊ မင်း လိမ်ရင် မင်းအကြည့်တွေ ရှောင်ဖယ်သွားတတ်တယ်။”

“...ကျွန်မ၊ ကျွန်မ ဒါကို သိပ်မယုံနိုင်သေးဘူး။”

ဒါနဲ့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိတော့ ချင်ယွီချွမ်က သူမနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ ဒီလို ရခဲတဲ့ အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ရမယ်ဆိုတာ သိလိုက်တယ်။

သူ ဘယ်တော့ ပြန်သွားရမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ၊ ဒါကြောင့် သူ အမြန်ဆုံး လုပ်ဆောင်ရမယ်။

“ဘာကို မယုံနိုင်တာလဲ။”

ဖုန့်ချင်းယီ နည်းနည်းကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားပြီး “မယုံနိုင်ဘူး... ရှင် တကယ်ပဲ ကျွန်မရှေ့မှာ ပေါ်လာတာကို မယုံနိုင်ဘူး။”

ချင်ယွီချွမ်က ဖြည်းဖြည်းလေး လျှောက်လာပြီး သူမရဲ့ နားနောက်ကို လျော့ရဲကျနေတဲ့ ဆံပင်တွေကို သပ်တင်ပေးဖို့ လက်ကို ဆန့်လိုက်သည်။

“အခုရော။ ဒါက တကယ်လို့ ခံစားရလား။”

ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်ဆန်လာတာကို ခံစားလိုက်ရပြီး စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့်လား ဒါမှမဟုတ် တခြားအကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့်လား မသေချာမရေရာပေ။ ဒီလို နီးနီးကပ်ကပ် နေရတာ နည်းနည်းလေး အရမ်းနီးကပ်နေသလို ခံစားရသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက နောက်ကို နှစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။ “ရှင်...”

“ငါ ဘာဖြစ်လဲ။” ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ အသံက အထူးသဖြင့် နက်ရှိုင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ မျက်စိမှိတ်ကျသွားလောက်အောင် စွမ်းအားရှိ၏။

“ကျွန်မနားကို ဒီလောက် မကပ်နဲ့” လို့ ဖုန့်ချင်းယီက ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။ သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ရတာ စိုးရိမ်ပြီး အနေရခက်နေပေမဲ့ ဘာကြောင့်မှန်း သူမ မသိချေ။

ချင်ယွီချွမ်က ပိုနီးကပ်မလာပေ။ “ချင်းယီ၊ ငါ့ကို မကြောက်ပါနဲ့။”

“ငါက မင်း နေ့တိုင်း စကားပြောနေတဲ့၊ ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုနေတဲ့ ချင်ယွီချွမ်ပဲ။”

“ဒါကြောင့် အရင်က မင်း ငါ့ကို ဆက်ဆံခဲ့သလိုပဲ အခုလည်း ဆက်ဆံပါ။”

“မင်းနဲ့ လူကိုယ်တိုင် တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”

ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အသံက ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ အနေရခက်မှုကို ပျောက်ကွယ်သွားစေတယ်။

“တကယ်တော့ ကျွန်မလည်း ရှင့်ကို တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်” လို့ သူမ ပြန်ပြောလိုက်သည်။