အခန်း (၅၅-၅၆)
Vol. 6 Ch. 55-56
အခန်း ( ၅၅ ) – မင်း ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေတဲ့အခါ ညဘက်တောင် လတ်ဆတ်တဲ့ မနက်ခင်း ဖြစ်သွားတယ်။
ဒီရက်ပိုင်းမှာ ချင်ယွီချွမ်က ပေးခဲ့သော အကူအညီတွေကို သူမရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ သိမ်းထားသည်။
သူမ ကျေးဇူးမတင်ဘူးလို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ဘယ်လို ဆက်ဆံရမလဲ သူမ မသိဘူး။
နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ဟာ အရင်က ဖန်သားပြင်တစ်ခုခြားပြီး ကွဲကွာနေခဲ့ကြတာဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ ရုတ်တရက် သူမရှေ့ ရောက်လာမှုက သူမကို အစပိုင်းမှာ လက်ခံဖို့ ခက်ခဲစေခဲ့တယ်။
ထို့အပြင် သူက အနည်းငယ် တည်တည်ကြည်ကြည် ရှိပုံရပြီး ချဉ်းကပ်ရခက်တဲ့ အထင်အမြင်ကို ပေးတာကြောင့် သူမကို မသိစိတ်ကနေ သူ့ကို ဝေးဝေးရှောင်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
သူက ဦးဆောင်ပြီး စကားစပြောလိုက်ပြီဆိုတော့ သူမ ဟန်ဆောင်ပြုမူနေဖို့ မလိုအပ်တော့ဘူး။
“ဒီစာအုပ်တွေကို ဒီစာအုပ်စင်ပေါ် တင်ရမယ်၊ ရှင် ကျွန်မကို ကူညီပေးပါ။”
ဖုန့်ချင်းယီက သူမရဲ့ ပုံမှန်အမူအရာကို ပြန်ရောက်သွားတာကို မြင်တော့ ချင်ယွီချွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက သူမကို အနေရခက်စေတာ ဒါမှမဟုတ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေတာကို သူ မလိုချင်ပေ။
ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ စာအုပ်သုံးသေတ္တာလုံးကို အမြန်ဆုံး စင်ပေါ် တင်လိုက်နိုင်၏။
“ဒီစာအုပ်တွေထဲက တစ်အုပ်မှ မင်းအရင်က မဖတ်ဖူးဘူးလား။”
ဖုန့်ချင်းယီက ကတ်ထူပုံးတွေကို သိမ်းလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။ “အများစုကို မဖတ်ဖူးဘူး၊ ကျန်တာတွေက ဖတ်ပြီး တော်တော်ကောင်းတယ်လို့ ထင်လို့ စာအုပ်စင်တွေ ပြည့်သွားအောင် ဝယ်ထားတာ။”
ဖုန့်ချင်းယီက စာအုပ်စင်တွေ ပြည့်နေတဲ့ ခံစားချက်ကို သဘောကျပေမဲ့ လက်ရှိအနေအထားအရတော့ ပြည့်ဖို့ အတော်လေး ဝေးသေးတယ်။
စာအုပ်သုံးသေတ္တာက စာအုပ်စင်တစ်ခုတောင် မပြည့်နိုင်ဘူး၊ ဒီစာကြည့်ခန်းမှာ စားပွဲနဲ့ ကုလားထိုင်တွေအပြင် စာအုပ်စင်တွေလည်း အစီအရီ ရှိနေသည်။
သူမက ဝယ်ထားတဲ့ ဒီစာအုပ်တွေကို အရင်ဆုံး ဖတ်ပြီးမှ အသစ်တွေ ဝယ်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်၊ မဟုတ်ရင် ဖုန်တွေ တက်နေလိမ့်မယ်။
ချင်ယွီချွမ်က စာအုပ်တွေကို ကြည့်ပြီး “ငါ့ကို နှစ်အုပ်လောက် လက်ဆောင်ပေးလို့ရမလား။”
“ဒါပေါ့၊ ရှင်ကြိုက်တာ ရွေးယူလို့ရတယ်။” လို့ ဖုန့်ချင်းယီက ရက်ရောစွာ ပြောလိုက်သည်။
ချင်ယွီချွမ်: “မင်းဖတ်ဖူးတဲ့ နှစ်အုပ်လောက်ပဲ ပေးပါ။”
“ဒါနဲ့ ရှင်တို့ ရိုးရှင်းတဲ့ တရုတ်စာလုံးတွေကို ဒီမှာ ဖတ်နိုင်လား။ ရှင်တို့ခေတ်က စာလုံးတွေနဲ့ မတူဘူး။”
“ရပါတယ်။”
သူ့နိုင်ငံက စာလုံးတွေနဲ့ အနည်းငယ် ကွဲပြားပေမဲ့ သူ မှတ်မိနိုင်သေးပြီး ဖုန်းက ပေးတဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခုလို့ သူ သတ်မှတ်ထားသည်။
ဖုန့်ချင်းယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။ ရှင် ဘယ်လို စာအုပ်မျိုး ကြိုက်လဲဆိုတာ မသိဘူး၊ ဒါကြောင့် ဖတ်ဖူးတဲ့ စာအုပ်တွေထဲက နောက်ထပ် နှစ်အုပ်လောက် ရွေးပေးမယ်။”
“ကျွန်မက များသောအားဖြင့် စာအုပ် အမျိုးမျိုးကို ဖတ်လေ့ရှိတာကြောင့် အတော်များများ လေ့လာပြီးပါပြီ။ ရှင် မကြိုက်ရင် နောက်မှ တခြားစာအုပ်တွေ ရွေးပေးပါမယ်။”
ချင်ယွီချွမ်က ဖုန့်ချင်းယီ စာအုပ်စင်ကနေ စာအုပ်တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေးချယ်နေတာကို ကြည့်နေတုန်း သူမမျက်နှာပေါ် ကျရောက်နေတဲ့ နေရောင်ခြည်ကြောင့် အစစ်အမှန် မဟုတ်သလို ခံစားရသည်။
ဖြစ်နိုင်ရင် သူ သူမနဲ့ အတူ ဒီမှာ ထာဝရနေချင်တယ်။
“စစ်သူကြီး၊ မိန်းကလေးချင်းယီ၊ အစားအသောက်တွေ လာပို့သွားပါပြီ” လို့ ယန်ချီရဲ့ အသံ တံခါးအပြင်ကနေ ထွက်လာသည်။
ဖုန့်ချင်းယီက သူမရွေးချယ်ထားတဲ့ စာအုပ်တွေကို စားပွဲပေါ်မှာ တင်လိုက်ပြီး “စားပြီးမှ ရွေးတာ ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့။”
“ကောင်းပြီ။” ချင်ယွီချွမ်က ဖုန့်ချင်းယီနောက်ကနေ စာကြည့်ခန်းထဲက ထွက်လာ၏။
ယန်ယန်က အပြင်က မှာထားတဲ့ အစားအသောက်တွေကို ထမင်းစားခန်းထဲကို သယ်သွားပြီးပြီပုံရပြီး တော်တော်လေး စိတ်မရှည်ပုံရ၏။
ဖုန့်ချင်းယီ လျှောက်သွားပြီး အိတ်တွေကို ဖွင့်ကာ ပန်းကန်တွေနဲ့ ခက်ရင်းတွေကို စီစဉ်လိုက်သည်။
အဖြူရောင် စကျင်ကျောက် ထမင်းစားပွဲပေါ်မှာ ပလတ်စတစ်ဘူးများနှင့် အနည်းငယ် ရိုးရှင်းနေ၏။
“ခဏလေးနော်၊ အကုန်လုံးကို ပန်းကန်ထဲ ပြောင်းထည့်လိုက်မယ်။”
ဖုန့်ချင်းယီက မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားပြီး ပန်းကန်တွေနဲ့ ခက်ရင်းတွေကို ယူလာသည်။ အပြင်က မှာထားတဲ့ အစားအသောက်တွေပဲ ဖြစ်ပေမဲ့ ခမ်းခမ်းနားနားတော့ ရှိသင့်သည်။
ယန်ယန် : “မိန်းကလေးချင်းယီ၊ ဘာလို့ ပန်းကန်ထဲ ပြောင်းထည့်ဖို့ လိုတာလဲ။ အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုရှိလို့လား။”
“အမှန်တော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီဘူးတွေက သိပ်မလှဘူးလို့ ထင်လို့ပါ၊ ပြီးတော့ အပြင်က မှာစားရင် ပါလာတဲ့ ခက်ရင်းတွေက သိပ်အဆင်မပြေဘူး။”
နောက်ဆုံးတော့ သူတို့က ဧည့်သည်တွေဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ ဧည့်ခံပုံက အတော်လေး အားနည်းနေပြီ။ သူတို့က ဒီနေရာကို မရင်းနှီးတာ ကံကောင်းတယ်။
ဒီညအတွက် သူတို့အတွက် သင့်တော်တဲ့ ညစာ ပြင်ဆင်သင့်သည်။ အပြင်က အစားအသောက်ကိုပဲ ဆက်စားနေလို့ မဖြစ်။
ချင်ယွီချွမ်က ဖုန့်ချင်းယီ ပေးတဲ့ ပန်းကန်နဲ့ ခက်ရင်းကို ယူပြီး “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီ : “ရပါတယ်၊ အားလုံး စားလို့ရပါပြီ။”
မနက်စာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် အခုတော့ အားလုံး ပိုပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိကြသည်။
စားနေတုန်း ဘယ်သူမှ စကားမပြောပေမဲ့ အငွေ့အသက်ကတော့ တော်တော်လေး သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။
ဖုန့်ချင်းယီက စားသောက်ပြီးနောက် ပန်းကန်တွေကို သိမ်းဖို့ ပြင်ဆင်တော့ ချင်ယွီချွမ်က ကူညီဖို့ ရှေ့ထွက်လာသည်။
ဖုန့်ချင်းယီနဲ့ ချင်ယွီချွမ်တို့က ပန်းကန်တွေကို မီးဖိုချောင်ထဲ သယ်သွားပြီး ယန်ချီက သူတို့နောက်က လိုက်ဝင်လာသည်။ “မိန်းကလေးချင်းယီ၊ ကျွန်တော် ပန်းကန်တွေ ဆေးပေးမယ်။”
“...ပန်းကန်တွေ ဆေး။” ဖုန့်ချင်းယီက ပန်းကန်တွေကို ပန်းကန်ဆေးစက်ထဲ ထည့်ပြီးသားဖြစ်၏။
ယန်ချီက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပေမဲ့ သူတို့ ခုနက သုံးခဲ့တဲ့ ပန်းကန်တွေကို မတွေ့။ “မိန်းကလေးချင်းယီ၊ ကျွန်တော်တို့ သုံးခဲ့တဲ့ ပန်းကန်တွေ ဘယ်မှာလဲ။”
“ဒါက ပန်းကန်ဆေးစက်ပဲ။ အထဲကို ထည့်လိုက်ရင် သူ အလိုအလျောက် ဆေးကြောပေးလိမ့်မယ်။ စိတ်မပူနဲ့တော့၊ အပြင်ထွက်ကြရအောင်။”
ယန်ချီက ဖုန့်ချင်းယီ ညွှန်ပြတဲ့ ပန်းကန်ဆေးစက်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး “ဒါ တကယ် ဆေးကြောပေးနိုင်တာလား။”
“တစ်နာရီလောက်ဆို ပြီးလိမ့်မယ်။ ဒီမှာ စောင့်စရာ မလိုဘူး၊ သွားကြရအောင်။”
ယန်ချီက မချိတင်ကဲနဲ့ ပန်းကန်ဆေးစက်ကို ခဏလောက် ထပ်ကြည့်ပြီးမှ နောက်ဆုံးတော့ ဖုန့်ချင်းယီနောက်က လိုက်သွားသည်။
ဧည့်ခန်းထဲမှာ လေးယောက်သား ထိုင်နေကြသည်။
“ချင်ယွီချွမ်၊ ဒီနေ့ နေ့လည်ပိုင်း ရှင်တို့အားလုံးကို လမ်းလျှောက်ထွက်ဖို့ ခေါ်သွားရင် ဘယ်လိုလဲ။” အိမ်မှာပဲ အချိန်တိုင်းနေရတာ တော်တော်လေး ငြီးငွေ့စရာကောင်းတယ်။”
ချင်ယွီချွမ်: “မင်းမှာ တခြားလုပ်စရာတွေ မရှိဘူးလား။”
“ကျွန်မ အချိန်တိုင်း စာပဲ လေ့လာနေလို့ မဖြစ်ဘူး၊ အရာရာကို အတိုင်းအတာတစ်ခုနဲ့ လုပ်ရမယ်။ ပြီးတော့ ရှင်တို့ ဘယ်တော့ ထွက်သွားမလဲ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မ တတ်နိုင်တုန်း ရှင်တို့ကို ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ပြတာ ပိုကောင်းတယ်။”
ချင်ယွီချွမ်က ယန်ချီနဲ့ ယန်ယန်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး “အဲဒီနှစ်ယောက် လိုက်လာစရာ မလိုဘူး၊ သူတို့ ဒီမှာနေပြီး အိမ်ကို စောင့်နေလို့ရတယ်။”
ယန်ချီ : “......”
တကယ်တော့ သူလည်း အပြင်ထွက်ပြီး လှည့်ပတ်ကြည့်ချင်တယ်။
ယန်ယန် : “......”
စစ်သူကြီးက မိန်းကလေးချင်းယီနဲ့ တစ်ယောက်တည်း အချိန်ဖြုန်းချင်တာ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါကြောင့် သူ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်မှာ မဟုတ်ဘူး။
“ယန်ချီနဲ့ ယန်ယန်၊ ရှင်တို့လည်း အပြင်ထွက်ချင်လား။” ဖုန့်ချင်းယီက သူတို့ရဲ့ အမြင်တွေကို မေးလိုက်သည်။
နှစ်ယောက်သား တပြိုင်နက် ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။
“မိန်းကလေးချင်းယီနဲ့ စစ်သူကြီးပဲ သွားတာ ကောင်းပါတယ်။”
ဖုန့်ချင်းယီက အဲဒီအကြောင်းကို သိပ်မတွေးဘူး၊ “ဒီနေ့ နေတော်တော်ပူတယ်၊ ဒါကြောင့် နေ့လည်ပိုင်း နေမပူတော့မှ အပြင်ထွက်ကြတာပေါ့။”
“စူပါမားကတ်ကိုလည်း ဝင်ပြီး ညစာချက်ဖို့ လိုတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်လို့ရတယ်။”
“ရှင့်ရဲ့ အခု အဝတ်အစားက သိပ်မသင့်တော်ဘူး။”
ချင်ယွီချွမ်က သူ့အဝတ်အစားတွေကို ပြန်ကြည့်ပြီး မေးသည်။ “ပြဿနာရှိလို့လား။”
“ပြဿနာတော့မရှိပါဘူး၊ ဒီအတိုင်းပဲ သွားကြတာပေါ့။”
ဒီရက်ပိုင်းမှာ အဝတ်အစားက ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုပဲ။ သူ ဒီလိုဝတ်စားထားရင်တောင် ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေရဲ့ အကြည့်တွေကို ခံရနိုင်ပေမဲ့ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာတော့ မဖြစ်နိုင်။
“ကျွန်မနဲ့အတူ စာကြည့်ခန်းကို လိုက်ခဲ့၊ စောစောက စာအုပ်တွေ ရွေးတာ မပြီးသေးဘူး။”
ချင်ယွီချွမ်နဲ့ ဖုန့်ချင်းယီတို့ စာကြည့်ခန်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ရောက်သွားကြသည်။
ဖုန့်ချင်းယီက စာအုပ်တွေကို ဆက်ရွေးနေပြီး ချင်ယွီချွမ်က ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်ပြီး သူမကို ကြည့်နေသည်။
ဖုန့်ချင်းယီက စာအုပ်စင်ကနေ သူမဖတ်ဖူးတဲ့ စာအုပ်တွေကို အကုန်ထုတ်လိုက်သည်။
“ဒါတွေက ကျွန်မ ဖတ်ဖူးတဲ့ စာအုပ်တွေ၊ ရှင် အကုန်ယူလို့ရတယ်။ ကျွန်မ ဖတ်ပြီးသွားရင် တခြားစာအုပ်တွေလည်း ပေးမယ်။”
ချင်ယွီချွမ်က ဖုန့်ချင်းယီ စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ စာအုပ်တွေထဲက တစ်အုပ်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး ကျပန်းဖွင့်လိုက်သည်။
“မင်း ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေတဲ့အခါ ညဘက်တောင် လတ်ဆတ်တဲ့ မနက်ခင်း ဖြစ်သွားတယ်။”
“မင်းအပြင် ဒီကမ္ဘာမှာ တခြားအဖော်ကို ငါ မမျှော်လင့်ဘူး၊ မင်းအပြင် ငါ...”
ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ အသံက ဖြည်းဖြည်းချင်း မြင့်တက်လာပြီး စာအုပ်တွေကို စီစဉ်နေတဲ့ ဖုန့်ချင်းယီက သူ့ရဲ့ အပြုံးတစ်ဝက်နဲ့ ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဆုံမိသွားသည်။
“ရှင်... မရွတ်နဲ့။” သူမ ဒီကဗျာကို အရင်က မဖတ်ဖူးရင် ဒီလူက သူမကို ချစ်ရေးဆိုနေတယ်လို့ ထင်မှာပဲ။
ချင်ယွီချွမ်က ကဗျာစာအုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး “မင်း ဒီစာအုပ်ကို အရင်က ဖတ်ဖူးလား။”
“ဒါ... ပြဿနာရှိလို့လား။” ဖုန့်ချင်းယီက မေးလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ ဒီစာအုပ်ကို မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။” ဒါဆိုရင် ဒီမိန်းကလေးငယ်လေးကလည်း အားတဲ့အချိန်မှာ ဒီလို ချစ်ကဗျာတွေကို ဖတ်ရှုတယ်ဆိုတော့ သူ ပိုပြီး တိုက်ရိုက်ပြောဆိုနိုင်မယ်။
“တော်တော်ကောင်းပါတယ်။”
နာမည်ကြီး ကဗျာဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ စာအုပ်စုစည်းမှုဆိုတော့ မကောင်းဘဲ ဘယ်လိုနေမလဲ။
ဒါပေမဲ့ သူ ဘာလို့ သူမကို ဒါတွေ မေးနေတာလဲ။
***
အခန်း ( ၅၆ ) – ဒီကမ္ဘာပေါ်က အမြင်အားလုံးထက် ကျော်လွန်တယ်။
ချင်ယွီချွမ်က ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ အပြစ်ကင်းတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်နေပေမဲ့ သူပြောချင်တဲ့ စကားတွေကတော့ သူ့နှလုံးသားထဲမှာပဲ တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေသည်။
အခု သူမကို သူ့ခံစားချက်တွေကို ပြောပြလိုက်ရင် သူမက သူ့ကို ငြင်းပယ်ဖို့ များပြီး သူ့ကို ဝေးဝေးရှောင်သွားနိုင်သည်။
သူ စိတ်ရှည်ဖို့ လိုအပ်တယ်။
ချင်ယွီချွမ် တုံ့ဆိုင်းနေတာကို မြင်တော့ ဖုန့်ချင်းယီက “စောစောက ကျွန်မကို ပြောစရာရှိလို့လား။” လို့ မေးလိုက်သည်။
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်း ဒီနေ့ နေ့လည်ပိုင်းအတွက် တခြားအစီအစဉ်တွေ ရှိသေးလား။” ချင်ယွီချွမ်က အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီက စဉ်းစားရင်း “လောလောဆယ်တော့ မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ အမှတ်တွေရှိနေပြီဆိုတော့ သင်တန်းအသစ်တစ်ခု ဝယ်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်၊ ဘာဝယ်ရမလဲတော့ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး။”
“မင်းမှာ အချိန်လောက်ရဲ့လား။” ချင်ယွီချွမ်က ဖုန့်ချင်းယီ အမြဲ အလုပ်များနေမှန်း သိပြီး နည်းနည်း စိုးရိမ်နေသည်။
ဖုန့်ချင်းယီက ကြည်လင်စွာ ပြုံးပြပြီး ပြောလာခဲ့သည်။ “နောက်ပိုင်း စောစော ထနိုင်တယ်၊ အချိန်ညှိယူရင် အမြဲတမ်း အချိန်ရမှာပဲ။”
“ဘာလို့ ဒီအရာတွေကို သင်ယူချင်ရတာလဲ။” ချင်ယွီချွမ်က မေးလိုက်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီက စဉ်းစားရင်း “ဘယ်လိုပြောရမလဲ။ ပိုက်ဆံပေးစရာမလိုဘဲနဲ့ အရာရာကို သင်ယူနိုင်တယ်ဆိုတော့ အခမဲ့ နေ့လည်စာ စားရသလိုပဲ။”
“ဒီအခွင့်အရေးကို ရထားပြီးပြီဆိုတော့ အချိန်ကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ထားရမယ်။”
“တချို့အရာတွေက အသုံးမဝင်နိုင်ပေမဲ့ ရရှိတဲ့ အသိပညာက နောင်မှာ ယုံကြည်မှု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”
“ကျွန်မ ပိုကောင်းလာဖို့ မျှော်လင့်တယ်၊ နောက်ပိုင်း ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ နောင်တရစရာတွေ မရှိဖို့ မျှော်လင့်တယ်။”
ချင်ယွီချွမ်က သူကြိုက်တဲ့ မိန်းကလေးဟာ ထူးချွန်သူတစ်ယောက်ဆိုတာ အမြဲတမ်း သိထားသည်။
ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ နေ့စဉ်စကားတွေကနေ သူမရဲ့ ထူးချွန်မှုအတွက် ဘယ်လောက်အထိ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့လဲဆိုတာကို သူ အနည်းငယ်သာ မြင်တွေ့ခွင့်ရခဲ့၏။
အဲဒီ ဉာဏ်အလင်းရောင်တောက်ပမှုတွေ အားလုံးဟာ သူမရဲ့ ချွေးနဲ့ အားထုတ်မှုတွေပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာဖြစ်ပြီး သူလည်း အဲဒါကို နားလည်နိုင်သည်။
ဒါပေမဲ့ သူမက ဒီအကြောင်းတွေကို သူ့ကို ဒီလိုပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောတဲ့အခါ သူ စိတ်လှုပ်ရှားမိသည်။
ဒီလို ထူးချွန်တဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ တွေ့ဆုံခွင့်ရတာဟာ ကံကောင်းမှုပဲလို့ သူ ခံစားရသည်။
သူလည်း နောက်ကို ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ နောင်တရစရာတွေ မရှိချင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ချင်တယ်။
“မင်းက ငါထင်ထားတာနဲ့ နည်းနည်း ကွဲပြားတယ်” လို့ ချင်ယွီချွမ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီက သူ့ကို ကြည့်ပြီး “ရှင် ကျွန်မကို ဘယ်လိုပုံစံမျိုး ထင်ထားလဲ။”
သူ့စိတ်ကူးထဲမှာ သူမက တက်ကြွပေမဲ့ နူးညံ့သည်။ နူးညံ့ပေမဲ့ ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။ နူးညံ့တဲ့ပန်းလေးလို မဟုတ်ဘဲ ပန်းလေးထက် ပိုလှ၏။
“တောအုပ်ထဲက လေညှင်းလေးလို သိမ်မွေ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်။”
ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ မျက်နှာ နည်းနည်းလေး နီရဲသွားတယ်၊ ရှေးခေတ်လူတွေက ချီးမွမ်းတဲ့နေရာမှာ တကယ်တော်ကြတာပဲ။
“ဒါဆိုရင် အခု ရှင်မြင်နေရတဲ့ ကျွန်မက ရှင့်စိတ်ကူးနဲ့ ဘယ်လို ကွာခြားလဲ။”
“ဒီကမ္ဘာပေါ်က အမြင်အားလုံးထက် ကျော်လွန်တယ်။”
ဖုန့်ချင်းယီနဲ့ ချင်ယွီချွမ်တို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံမိသွားသည်။ သူ သူမကို ချစ်ရေးဆိုနေတယ်လို့ သူမ ခံစားမိတာလား။
ဒါ သူမရဲ့ စိတ်ကူးသက်သက်ပဲလား။
ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ သူ့ရဲ့ သူမကို ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေက ဒီလောက် နူးညံ့နေရတာလဲ။
“ရှင်... ရှင် ကျွန်မကို စနောက်နေတာ မဟုတ်လား။”
ချင်ယွီချွမ်က နည်းနည်း အားမလိုအားမရ ဖြစ်သွားသော်လည်း အလျင်စလို မလုပ်ပေ။
“စောစောက သင်တန်းအသစ်တစ်ခု သင်ယူချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ၊ ဘာရွေးချယ်ရမလဲ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား။”
ချင်ယွီချွမ်က အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်တာကို မြင်တော့ ဖုန့်ချင်းယီက ထပ်မမေးတော့ပေ။
“မပြီးသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အရင်က လေ့လာခဲ့ဖူးတာကြောင့် ပန်းချီကိုတော့ စဉ်းစားနေတယ်။”
“ပြီးတော့ ပန်းချီသင်တန်းက အဆင့်မြင့်အဆင့်မှာ တိုက်ရိုက်ဆိုတော့ ပြီးသွားရင် အများကြီး တိုးတက်လာမှာ သေချာတယ်။”
ချင်ယွီချွမ်: “ဒါဆို ဝယ်လိုက်။”
ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ စကားကြောင့် ဖုန့်ချင်းယီ ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာသွားပြီး ပြန်ဖြေသည်။ “ဟုတ်ပြီ။”
ဖုန့်ချင်းယီက သူမရဲ့ ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆိုင်ကို ဖွင့်ကာ အဆင့်မြင့်ပန်းချီသင်တန်းကို ဝယ်လိုက်သည်။
“အခု ကျွန်မမှာ အမှတ် ( ၅၀၀ ) ပဲ ကျန်တော့တယ်။”
ချင်ယွီချွမ်: “ငါ မရှိလို့လား။ အမှတ်တွေ ရဖို့ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ။”
“ချင်ယွီချွမ်၊ ရှင်က တော်တော် ကြင်နာတတ်တာပဲ။”
ဒီရက်ပိုင်းမှာ သူက သူမကို အတ္တမရှိဘဲ ကူညီခဲ့ပြီး သူမလည်း သူ့အတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးချင်တယ်။
“ရှင် အထူးတလည် လုပ်ချင်တာ ရှိလား။ ကျွန်မ ရှင်နဲ့ အတူ လုပ်ပေးလို့ရနိုင်တယ်။”
သူ လုပ်ချင်တဲ့ အရာတစ်ခုလား။
ချင်ယွီချွမ်က အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောလာခဲ့သည်၊ “ဖြစ်နိုင်ရင် ငါ့အတွက် သီချင်းလေး တစ်ပုဒ် တီးပေးလို့ ရမလား။”
“...ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သင်ယူတာ သိပ်မကြာသေးဘူး။” ဘာလို့ သူ ရုတ်တရက် သူမ တီးတာကို နားထောင်ချင်ရတာလဲ။ သူ့ရဲ့ တူရိယာတီးခတ်မှု ကျွမ်းကျင်မှုက သူမထက် အများကြီး သာနိုင်တယ်။
သူမ သူ့ကို အဲဒီနေ့က ပို့ခဲ့တဲ့ ဗီဒီယိုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး သူ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ချင်ခဲ့သည်။
“ချင်းယီ၊ ဒီလောက် နှိမ့်ချမနေပါနဲ့။ မင်းရဲ့ အဲဒီနေ့က တီးခတ်မှုက အလွန်ကောင်းမွန်တယ်။”
ဖုန့်ချင်းယီက သူမ ခုနက ပြောခဲ့တာကို သတိရသွားသည်။ ဘာပဲလုပ်ချင်လုပ်ချင် သူမ သူ့ကို လိုက်ပါကူညီမယ်လို့။ အခုတော့ သူမ ငြင်းလို့မရတော့ဘူး။
“ဒါဆို ခဏလေး စောင့်ပါ၊ ကျွန်မ တူရိယာ သွားယူလိုက်ဦးမယ်။”
ဖုန့်ချင်းယီက သူမရဲ့ အိပ်ခန်းကို ပြန်သွားပြီး သူမရဲ့ တူရိယာကို စာကြည့်ခန်းကို ယူလာသည်။
ချင်ယွီချွမ်က သူမကို ထိုင်ခုံတစ်ခု ကမ်းပေးပြီး ဖုန့်ချင်းယီက သူမရဲ့ တူရိယာကို စားပွဲပေါ်မှာ တင်လိုက်သည်၊ အမြင့်က အနေတော်လေးပဲ။
“ဟိုမှာ မရပ်နဲ့လေ၊ အဲဒီဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်လို့ရတယ်။ ကျွန်မ ကောင်းကောင်း မတီးတတ်ဘူးနော်၊ ဒါကြောင့် သိပ်ပြီးတော့ မဝေဖန်နဲ့နော်။”
ဒီရက်ပိုင်းမှာ ဖုန့်ချင်းယီက 'တောင်ယံကြားက လပေါ်ဝယ်' လို့ခေါ်တဲ့ သင်ယူသူအဆင့် သီချင်းအသစ်တစ်ခုကို သင်ယူခဲ့သည်၊ သူမရဲ့ လက်ရှိအဆင့်က ရိုးရှင်းတဲ့ သီချင်းတွေကိုပဲ သင်ယူနိုင်သေးသည်။
ချင်ယွီချွမ်က ပြတင်းပေါက်ဘေးက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး တိတ်တဆိတ် သံစဉ်ကို နားထောင်နေသည်။
သူမက အာရုံစူးစိုက်စွာ တီးခတ်နေပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကထက် တိုးတက်လာသည်။
ဒီလို ဇွဲရှိရှိနဲ့ဆိုရင် ကျွမ်းကျင်ဖို့ဆိုတာ အချိန်တစ်ခုပဲ လိုတော့တယ်။
ဖုန့်ချင်းယီက သီချင်းဆုံးသွားတော့ ချင်ယွီချွမ်ကို ကြည့်ပြီး မေးသည်။ “ဘယ်လိုလဲ။ အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“မင်း တော်တော်လေး တိုးတက်လာတာပဲ။” ချင်ယွီချွမ် ထရပ်ပြီး ဖုန့်ချင်းယီဆီ လျှောက်လာပြီး “ဒါပေမဲ့ ဂရုစိုက်ရမယ့် နေရာတွေ နည်းနည်းရှိတယ်။”
ချင်ယွီချွမ်က ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ လက်ပေါ် သူ့လက်ကို တင်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းညွှန်ပေးသည်။
“ရှင် အရမ်းတော်တာပဲ။ ကျွန်မ တီးနေတုန်းတောင် အဲဒီအပိုင်းမှာ တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ခံစားမိပေမဲ့ ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ မသိဘူး။”
“လေ့ကျင့်နေဦး။” သူ့ရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ အသံက သူမနားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
ဖုန့်ချင်းယီက ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး သူတို့ ဘယ်လောက် နီးကပ်နေလဲဆိုတာ သတိပြုမိသွားသည်၊ သူ့ရဲ့ မျက်တောင်တွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်၏။
ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ မျက်နှာ နီမြန်းသွားပြီး ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်ပြီး အမြန်ထိုင်လိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မြန်လာတဲ့ နှလုံးခုန်သံက သူမရဲ့ လက်ရှိ ခံစားချက်တွေကို ဖော်ပြနေသည်။
ချင်ယွီချွမ်လည်း သူမရဲ့ ရှက်ရွံ့မှုကို သတိပြုမိပြီး တုန့်နှေးစွာ သူမရဲ့ လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ၊ နောက်မှ လေ့ကျင့်မယ်။ အခု စာဖတ်တော့မယ်။”
ဖုန့်ချင်းယီက သူမရဲ့ တူရိယာကို သိမ်းလိုက်ပြီး စင်ပေါ်က စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ယူပြီး ဖတ်သည်။
ချင်ယွီချွမ်လည်း ဖုန့်ချင်းယီ သူ့အတွက် ရွေးပေးထားတဲ့ စာအုပ်တွေထဲက အဆင်ပြေသည့်တစ်အုပ်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး “ကောင်းပြီ” လို့ ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် ဖုန့်ချင်းယီက ဒီနေ့ အာရုံစိုက်လို့ မရဘူးဆိုတာ သိလိုက်သည်။
စာကြောင်းအနည်းငယ်တောင် မဖတ်နိုင်ခင် သူမရဲ့ အကြည့်က ချင်ယွီချွမ်ဆီ ရောက်သွားသည်။
သူ စာဖတ်နေတဲ့ ပုံစံက တော်တော်ကြည့်ကောင်းပြီး သူ့ရဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ကလည်း တော်တော်တောင့်တင်း၏။
သူ့ဆံပင်က နက်မှောင်ပြီး ရှည်လျားကာ သူမရဲ့ ဆံပင်သားထက် ပိုကောင်းပုံရသည်။ သူ ဘယ်ခေါင်းလျှော်ရည် သုံးလဲ သူမ သိချင်မိသည်။
ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။
မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ စာဖတ်တာကို အာရုံစိုက်ရမယ်။
နောက်ဆုံးတော့ စာမျက်နှာတစ်မျက်နှာ ဖတ်ပြီးသွားတော့ ဖုန့်ချင်းယီ မနေနိုင်တော့ဘဲ နောက်တစ်ချက် ခိုးကြည့်လိုက်သည်။
နေ့လည်ခင်း နေရောင်ခြည်က သူ့ကို ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို လှပစွာ ဖြည့်စွက်ပေးနေသည်။
ဖုန့်ချင်းယီက သူမရဲ့ ဖုန်းကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သို့သော် ဖုန့်ချင်းယီက သူမရဲ့ ဖုန်းကင်မရာ ရှပ်တာအသံကို ပိတ်ဖို့ မေ့သွားမှန်း မထင်မှတ်ထားပေ။
သူမ ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်တာနဲ့ ချင်ယွီချွမ်က မော့ကြည့်ပြီး “ဘာလုပ်နေတာလဲ။” လို့ မေးလိုက်သည်။
“...ဘာမှ မဟုတ်ဘူး၊ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။” ဖုန့်ချင်းယီက သူမရဲ့ ဖုန်းကို စားပွဲပေါ် အလျင်အမြန် ချလိုက်သည်။
ချင်ယွီချွမ်က “မင်း လိမ်တာ သိပ်မတော်ဘူးဆိုတာ ငါ အရင်က ပြောခဲ့ဖူးတယ်ထင်တယ်။”
“ကျွန်မ ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်တာပါ၊ ရှင် စိတ်မဆိုးဘူးမလား။” ဖုန့်ချင်းယီ နည်းနည်း စိုးရိမ်သွားသည်။
ချင်ယွီချွမ်က ဖုန့်ချင်းယီကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး “ငါ့ကို ပြပါဦး။”