အခန်း (၅၇-၅၈)
Vol. 6 Ch. 57-58
အခန်း ( ၅၇ ) – စက္ကူပန်းပင်တွေ ပန်းပွင့်ချိန်မှာ သူမ သူ့ဘေးမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ သူ မျှော်လင့်တယ်
ဖုန့်ချင်းယီက ချင်ယွီချွမ်ဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားပြီး သူမရဲ့ ဖုန်းကို သူ့ကို ပေးလိုက်သည်။
“ကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်မ ခုနက ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်တာ။”
“ဘာလို့ ငါ့ကို ဓာတ်ပုံရိုက်တာလဲ။” ချင်ယွီချွမ်က ဖုန်းပေါ်က ပုံကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီက သူ့ကို အပြစ်ကင်းစွာ ကြည့်ပြီး “ရှင်က ချောနေလို့လေ။” လို့ ပြောလိုက်သည်။
“သဘောကျလား။” ချင်ယွီချွမ်က ထပ်မေးသည်။
ဖုန့်ချင်းယီ စိတ်မရှိသလိုနှင့် “သဘောကျတယ်။”
အဲဒီလိုပြောပြီးမှ ဖုန့်ချင်းယီက သူမရဲ့ ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ အုပ်လိုက်ပြီး ခုနက ပြောလိုက်တာကို သတိရသွားသည်။
ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းမှာ အပြုံးရိပ်လေး ပေါ်လာသည်။
ဖုန့်ချင်းယီ နည်းနည်း အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားသည်၊ သူပြုံးတာ သူမ ရှားရှားပါးပါးပဲ မြင်ဖူးလို့ပဲ။
သူပြုံးလိုက်တဲ့အခါ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က ရေခဲနဲ့ နှင်းတွေ အရည်ပျော်သွားသလို၊ အေးစက်တဲ့ ခံစားချက်တွေ ပျောက်သွားပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံး နွေးထွေးမှုတွေ ထွက်လာသည်။
“ရှင် ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်နေတာလား။”
သူ့အပြုံးက အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိပေမဲ့ သူမက သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေတယ်လို့ ခံစားနေတုန်းပဲ။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းက အရမ်းချစ်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးငယ်လေးပဲ။”
သူမက သူ့ကို အမြဲတမ်း လျှို့ဝှက်ကြည့်နေပြီး သူ မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။
သူမ ဘယ်တော့မှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖုံးကွယ်ဖို့ မကြိုးစား။ သူက လိုက်ပြီး စနောက်နေရုံပဲ။
“ကျွန်မ ကလေးမလေး မဟုတ်တော့ဘူး၊ အခု အရွယ်ရောက်ပြီးသား” လို့ ဖုန့်ချင်းယီက ကန့်ကွက်ပြသည်။
ချင်ယွီချွမ်က ဖုန်းကို သူမကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။ “မင်း ကြိုက်တယ်ဆိုရင်... မင်း ဓာတ်ပုံရိုက်တာကို ငါ မတားပါဘူး။”
“...ကျွန်မ မလုပ်ပါဘူး။” သူမ အရှက်မရှိလို့လား။
ဖုန့်ချင်းယီက ဖုန်းကို ပြန်ယူပြီး ကုလားထိုင်ပေါ် ပြန်ထိုင်ကာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
ချင်ယွီချွမ်လည်း ဆက်ဖတ်နေသည်။
ဧည့်ခန်းထဲမှာ ယန်ချီနဲ့ ယန်ယန်တို့က 'The Boonie Bears' ကာတွန်းကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြသည်။
ယန်ယန် : “ဘာလို့ ဒီဝက်ဝံနှစ်ကောင်က ခေါင်းပြောင်ကြီးကို သစ်ပင်ခုတ်ခွင့် မပေးတာလဲ။”
“...ကြည့်ဦး၊ ဘာလို့ မေးခွန်းတွေ အများကြီး မေးနေတာလဲ။” ယန်ချီလည်း နားမလည်ချေ။ ဒီကမ္ဘာမှာ သစ်ပင်တွေ မခုတ်လို့ မရဘူးလား။
ယန်ယန် : “အေး။ ဒါနဲ့ စစ်သူကြီးနဲ့ မိန်းကလေးချင်းယီတို့ အပေါ်ထပ်မှာ ဘာလုပ်နေကြလဲ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။”
“ငါ ဘယ်လိုသိမလဲ။” ယန်ချီက ယန်ယန် စကားပြောများပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တယ်လို့ ခံစားသည်။
“ငါက မေးရုံတင်ပါ။” ဒီလောက်တောင် တုံ့ပြန်ဖို့ လိုလား။
ယန်ချီက သူ့ဘေးက ယန်ယန်ကို ကြည့်လိုက်တော့ မျက်လုံးတွေက တီဗွီမှာပဲ အာရုံစိုက်နေသည်။ ယန်ယန်က စိတ်ထားကြီးတယ်လို့ သူ ခံစားရ၏။
“ငါတို့ ဘယ်လို ပြန်ရမလဲဆိုတာ မင်း မစိုးရိမ်ဘူးလား။”
ယန်ယန်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ။ “ဘာကို စိုးရိမ်စရာရှိလဲ။ စစ်သူကြီး ရှိနေရင် သူက ငါတို့ ပြန်ဖို့ နည်းလမ်းကို ရှာပေးမှာ သေချာတယ်။”
“သူတောင် မဖြေရှင်းနိုင်ရင် ငါတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ မိန်းကလေးချင်းယီနဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းကောင်း တည်ဆောက်ထားတာ ပိုကောင်းတယ်၊ ဒါမှ နောင်မှာ သူက ငါတို့ကို ဂရုစိုက်နိုင်လိမ့်မယ်။”
ယန်ချီ ဘာပြောရမှန်း မသိ။ ယန်ယန်ရဲ့ စိတ်ထားက ပေါ့ပါးပုံရသည်။
...
ညနေ ၃:၃၀ မှာ ဖုန့်ချင်းယီက ချင်ယွီချွမ်ကို ဗီလာတံခါးဝကနေ ခေါ်ထုတ်သွားသည်။
အောက်တိုဘာလမှာ မြို့တော်မှာ နေပူပြင်းနေတုန်းပဲဖြစ်ပြီး ချင်ယွီချွမ်က ဖုန့်ချင်းယီဘေးမှာ လျှောက်သွားရင်း နေရောင်ခြည်တချို့ကို ကာကွယ်ပေးနေသည်။
“စောသေးတယ်၊ ရှင့်ကို ခဏလောက် လှည့်ပတ်ပြတာ ဘယ်လိုလဲ။”
ချင်ယွီချွမ်က သဘောတူပြီး “မင်းဆန္ဒအတိုင်းပဲ” လို့ ပြောလိုက်သည်။
ဗီလာအပြင်ဘက် လမ်းမကြီးက လူသူကင်းမဲ့ပြီး စိမ်းလန်းစိုပြေတဲ့ စက္ကူပန်းပင်တွေ တန်းစီနေသည်။
“ဧပြီ ဒါမှမဟုတ် မေလလောက်မှာ စက္ကူပန်းပင်တွေ ပွင့်ရင် ဒီနေရာက လှပသွားမယ်လို့ ထင်တယ်။”
ဖုန့်ချင်းယီက အခုမှ လမ်းမကြီးမှာ စက္ကူပန်းပင်တွေ တန်းစီနေတာကို သတိပြုမိသည်။
ချင်ယွီချွမ် : “မင်း စက္ကူပန်းပင်တွေကို ကြိုက်လား။”
“ကြိုက်တယ်။ အထူးသဖြင့် ပွင့်နေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မနှလုံးသားထဲမှာ ချယ်ရီပန်းနဲ့ ပန်းရောင်ပွင့်ဖတ်လေးတွေထက်ကိုတောင် ကြိုက်တယ်။”
စက္ကူပန်းပွင့်က ခွဲခွာခြင်း၊ အိမ်လွမ်းခြင်းနဲ့ ခါးသီးတဲ့ အချစ်ကို ကိုယ်စားပြုပေမဲ့ သူမက အဲဒီလို မမြင်ချေ။
လှပတယ်၊ နေရောင်ကို ကြိုက်တယ်၊ လိုက်လျောညီထွေရှိမှု အားကောင်းတယ်။ တကယ်ကို နတ်ပန်းတစ်ပွင့်ပဲ။
ချင်ယွီချွမ်က တိတ်တဆိတ် မှတ်သားလိုက်တယ်။ ရှန်ကျင်းမှာလည်း စက္ကူပန်းပင်တွေ ရှိပုံရတယ်။ သူမ ကြိုက်တယ်ဆိုရင် အိမ်မှာ နှစ်ပင်လောက် ပြောင်းစိုက်လို့ရတယ်။
စက္ကူပန်းပင်တွေ ပွင့်တဲ့အချိန်မှာ သူမ သူ့ဘေးမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ သူ မျှော်လင့်သည်။
“မင်းက စက္ကူပန်းပင်လေးလို လှပပြီး ကျက်သရေရှိတယ်။”
ဖုန့်ချင်းယီက ခြေလှမ်းကို နှေးလိုက်သည်။ “ဘာလို့ ဒီနေ့ ကျွန်မကို ဒီလောက် ချီးမွမ်းနေတာလဲ။”
“ငါ လုပ်ခဲ့မိလို့လား။” ချင်ယွီချွမ်က ပြန်မေးသည်။
ဖုန့်ချင်းယီ : “ဟုတ်ပါပြီ၊ တော်ပါတော့၊ ဆက်ပြီး ချီးမွမ်းနေရင် ကျွန်မ အရမ်း မာနကြီးသွားလိမ့်မယ်။”
တိတ်ဆိတ်ပြီး အရိပ်ရတဲ့ လမ်းလေးအတိုင်း သူတို့လျှောက်သွားပြီး လူသွားလူလာများတဲ့ လမ်းမကြီးတစ်ခုထဲကို ရောက်သွားသည်။
လမ်းမီးတိုင်တွေနဲ့ ဆိုင်တွေရဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တွေမှာ မျက်စိတဆုံး အနီရောင်အလံတွေနဲ့ အလှဆင်ထား၏။
လမ်းမကြီးက အရှိန်အဟုန်နဲ့ ပြေးလွှားနေတဲ့ ယာဉ်တန်းတွေနဲ့ လျှောက်သွားနေတဲ့ လူတွေနဲ့ ပြည့်နေသည်။
ချင်ယွီချွမ်က ဒီလိုမြင်ကွင်းတွေကို သူ့ဖုန်းထဲမှာ မြင်ဖူးပေမဲ့ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရတာထက် ပိုပြီး ထင်ရှားတာ ဘာမှ မရှိ။
ဒါဟာ လုံးဝကွဲပြားတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ချင်းယီ၊ ဘာလို့ အနီရောင်အလံတွေ ဒီလောက် များနေတာလဲ။”
ဖုန့်ချင်းယီက ရှင်းပြတယ်၊ “ကျွန်မ အရင်က ပြောခဲ့တယ်လေ၊ ဒီနေ့က ကျွန်မတို့နိုင်ငံရဲ့ မွေးဖွားတဲ့နေ့၊ ဒါတွေက ကျွန်မတို့ရဲ့ နိုင်ငံတော်အလံတွေပဲ။”
“တကယ်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ကျွန်မတို့လည်း ဖိနှိပ်ခံရပြီး အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရတဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုပါ။ ဒီလို အင်အားကြီးပြီး နိုင်ငံသစ်တစ်ခု ရဖို့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘိုးဘွားတွေက သူတို့ရဲ့ သွေးတွေနဲ့ လဲလှယ်ခဲ့ရတာပါ။”
“သူတို့ရဲ့ စတေးမှုတွေ အားလုံးအတွက် ကျွန်မတို့ အမြဲတမ်း အမှတ်ရနေမှာဖြစ်ပြီး ဒီမြေမှာ မွေးဖွားလာရတာကို ကျေးဇူးတင်ရပါတယ်။”
ချင်ယွီချွမ်က ရုတ်တရက် အနည်းငယ် မနာလိုစိတ်ဝင်မိသွားတယ်။ ဒီလို အင်အားကြီးတဲ့ နိုင်ငံမျိုးဖြစ်ဖို့ကို ထျန်းချီတိုင်းပြည်က နှစ်ရာပေါင်းများစွာ ဒါမှမဟုတ် ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ မရခဲ့ဘူး။
“ဒီမှာ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှိတယ်၊ သွားသောက်ကြရအောင်။”
ဖုန့်ချင်းယီက ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲပြီး နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲ ဝင်သွားသည်။
“ဆိုင်ရှင်၊ သံပရာရည်အေး နှစ်ခွက်ပေးပါ။”
“ဟုတ်ပြီ၊ ဟုတ်ပြီ။” ဆိုင်ရှင်က သံပရာရည် မဖျော်ခင် ချင်ယွီချွမ်ကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်နေသည်။
ဒီကမ္ဘာမှာ ဒီလောက် ချောမောတဲ့သူ ဘယ်လိုရှိနိုင်မလဲ။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ သူ့မှာ ချစ်သူရှိပြီး သူ့ချစ်သူကလည်း အရမ်းလှတာပဲ။
ဖုန့်ချင်းယီက ပိုက်ဆံပေးပြီးနောက် သံပရာရည်တစ်ခွက်ကို ချင်ယွီချွမ်ကို ပေးလိုက်သည်။
“ဒါသောက်။ ဒီနားတစ်ဝိုက်ကို နောက်ထပ် လှည့်ပတ်ကြည့်ကြတာပေါ့။”
ဖုန့်ချင်းယီက ပျော်ရွှင်စွာ ရှေ့က လမ်းပြသည်။ သူတို့က အမျိုးသားဝတ်စုံဆိုင်တစ်ခုကို ဖြတ်သွားတော့ ဖုန့်ချင်းယီက သူမနောက်မှာရှိတဲ့ ချင်ယွီချွမ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
သူ ဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာနေမလဲ မသိပေမဲ့ သူ့အတွက် အဝတ်အစားအနည်းငယ် ဝယ်ပေးသင့်တယ်။ သူ နေ့တိုင်း အဝတ်အစားဟောင်းပဲ ဝတ်လို့ မဖြစ်ဘူး။
ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ သဘောထားကို မေးမြန်းခြင်းမရှိဘဲ ဖုန့်ချင်းယီက သူ့ကို အဝတ်အစားဆိုင်ထဲ ဆွဲခေါ်သွားသည်။
“ရှင် အဝတ်ဟောင်းပဲ ဆက်ဝတ်လို့ မဖြစ်ဘူး၊ ကျွန်မ ရှင့်အတွက် နှစ်စုံလောက် ဝယ်ပေးမယ်။”
ချင်ယွီချွမ်က ငြင်းဆန်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားပေမဲ့ ဖုန့်ချင်းယီက သူ့အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲထားတာကို မြင်တော့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဆိုင်ထဲမှာ ဖုန့်ချင်းယီက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီး ချင်ယွီချွမ်ကို အနက်ရောင်ဝတ်စုံတစ်စုံ ပေးလိုက်သည်။
“အဝတ်လဲခန်းက ဒီမှာ၊ သွားပြီး ဒါကို ဝတ်ကြည့်။”
ချင်ယွီချွမ်က အဝတ်အစားတွေကို ယူပြီး ဖုန့်ချင်းယီက သူ့ကို အဝတ်လဲခန်းထဲ တွန်းပို့လိုက်သည်။
တော်တော်လေးကြာတော့ ချင်ယွီချွမ်က အဝတ်အစားအသစ်နှင့် ထွက်လာခဲ့သည်။
ဖုန့်ချင်းယီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဆံပင်ရှည်နဲ့ ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ခန့်ညားနိုင်မှာလဲ။ အချစ်ဝတ္ထုထဲက တိုက်ရိုက်ထွက်လာတဲ့ မာနကြီးကြီး စီအီးအိုလိုပဲ။
“ပြဿနာရှိလို့လား။” ချင်ယွီချွမ်က မေးလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး...ပြဿနာမရှိဘူး၊ ဒါထက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်စုံကိုလည်း ဝတ်ကြည့်ပါလား။”
ဖုန့်ချင်းယီက ချင်ယွီချွမ်ကို နောက်ထပ် ဝတ်စုံ တစ်စုံကို အမြန်ပေးလိုက်သည်။
ချင်ယွီချွမ်က အဝတ်အစားတွေကို ယူပြီး အဝတ်လဲခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားသည်။ ဒီတစ်ခါ သူထွက်လာတော့ ဖုန့်ချင်းယီက အနည်းငယ် ခံနိုင်ရည် ရှိလာ၏။
သူမက သူ့အတွက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အားကစားဝတ်စုံကို ရွေးချယ်ထားပြီး ချင်ယွီချွမ် ဝတ်ဆင်လိုက်တဲ့အခါ အရမ်းနုပျိုပြီး တက်ကြွတဲ့ပုံ ပေါ်လာသည်။
ဖုန့်ချင်းယီက ချင်ယွီချွမ်အတွက် အဝတ်အစားတွေ ရွေးချယ်ရတာကို စွဲလမ်းသွားပြီး သူ့ကို ဝတ်ကြည့်ဖို့ နောက်ထပ် ဝတ်စုံအများအပြားကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီ စိတ်ဝင်စားနေတာကို မြင်တော့ ချင်ယွီချွမ်က မငြင်းဆန်ဘဲ သူမပေးသမျှကို ပြောင်းဝတ်လိုက်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီက လီကျစ်ယန်အတွက် အဝတ်အစားတွေ ရွေးချယ်ပေးတုန်းက ခံစားခဲ့ရတဲ့ အဝတ်အစားလဲကစားနည်းကို ကစားရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
***
အခန်း ( ၅၈ ) – စူပါမားကတ်ကို အတူသွားကြပြန်တယ်
အဝတ်အစား တစ်ဒါဇင်ကျော် ဝတ်ကြည့်ပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီက အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး စူပါမားကတ်ကို သွားဖို့ အချိန်ရောက်ပြီလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“သူ ခုနက ဝတ်ကြည့်ခဲ့တဲ့ အဝတ်အစားတွေ အကုန် ထုပ်ပေးလိုက်ပါ။”
အရောင်းစာရေးက ချက်ချင်း လှုပ်ရှားပြီး အဝတ်အစားတွေ အကုန် ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီက ပိုက်ဆံပေးပြီးနောက် အိတ်များစွာကို ကြည့်ပြီး “ခွင့်ပြုပါဦး၊ ဒီမှာ အိမ်အရောက် ပို့ဆောင်ပေးတဲ့ ဝန်ဆောင်မှု ရှိလား။” လို့ မေးလိုက်သည်။
“ဆောရီးပါ မိန်းကလေး၊ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အိမ်အရောက် ပို့ဆောင်ပေးတဲ့ ဝန်ဆောင်မှုမျိုး မရှိသေးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ခဏလောက် ဒီမှာ ထားခဲ့လို့ရပါတယ်” လို့ စာရေးက တောင်းပန်တယ်စကားဆိုသည်။
“အို၊ ဒါဆိုရင် အခု ဒီမှာ ထားခဲ့ပြီး နောက်မှ ပြန်လာယူမယ်။ အားနာပါတယ်နော်။”
အရောင်းစာရေးနဲ့ စီစဉ်ပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီက ချင်ယွီချွမ်ကို အရင်ဆုံး စူပါမားကတ်ကို ခေါ်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီနှင့် ချင်ယွီချွမ်တို့ ထွက်သွားပြီးနောက် အဝတ်အစားဆိုင်က ဝန်ထမ်းတွေ စကားပြောဆိုနေကြသည်။
“အဲဒီအမျိုးသမီးက အရမ်းချမ်းသာတာပဲ၊ သူ့ရည်းစားအတွက် အဝတ်အစားတွေ အများကြီး ဝယ်ပေးတာ မျက်စိတောင် မမှိတ်ဘူး၊ သိန်းချီပြီး သုံးချလိုက်တာနော်။”
“သူ့ရည်းစားက တကယ်ချောတာပဲ။ သူ့ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် သူ့ရဲ့ ဝီချက်ကို တောင်းမိမှာပဲ။”
“မိန်းကလေးရဲ့ ပိုက်ဆံကို သုံးနေရင် ချောတာလည်း ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိမှာလဲ။”
“စောစောက ဟိုလူက တခြားသူရဲ့ ပိုက်ဆံကို လိမ်လည်သုံးမယ့်သူမျိုး မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။ ရည်းစားနှစ်ယောက်ရဲ့ ပျော်စရာပဲ ဖြစ်မှာပါ။”
“...”
ဖုန့်ချင်းယီက ချင်ယွီချွမ်ကို စူပါမားကတ်ကြီးတစ်ခုထဲ ခေါ်သွားပြီး သူတို့ အရင်က စူပါမားကတ်တွေကို အတူတူ လှည့်ပတ်ကြည့်ခဲ့တာကို ပြန်သတိရသွားသည်။
သို့သော် အဲဒီတုန်းက သူတို့က ဗီဒီယိုကနေတစ်ဆင့် အတူတူ ကြည့်ခဲ့ကြတာဖြစ်ပြီး ဒီတစ်ခါတော့ သူတို့ ကိုယ်တိုင် ရောက်နေကြတာ ဖြစ်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီက ဈေးဝယ်လှည်းကြီးတစ်ခုကို တွန်းပြီး “ရှင်က လှည်းတွန်း၊ ကျွန်မ ဈေးဝယ်မယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။
ချင်ယွီချွမ်က လှည်းကိုယူပြီး ဖုန့်ချင်းယီနောက်က လျှောက်သည်။
စူပါမားကတ်ထဲက ရောင်စုံ ကုန်ပစ္စည်းတွေက ချင်ယွီချွမ်အတွက် နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးနေသည်။
“အရင် ဟိုဘက်ကို သွားပြီး ညစာအတွက် လိုတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ကြတာပေါ့။ ဒီတစ်ခါ ရှင် စားချင်တာ အကုန် ရွေးလို့ ရတယ်။”
ဟင်းသီးဟင်းရွက်တန်းမှာ ချင်ယွီချွမ်က ကုန်တွေကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ပေမဲ့ ဘာရွေးရမလဲ သူ မသိသေးဘူး။
ဖုန့်ချင်းယီက ရှေ့က လျှောက်သွားပြီး ဂေါ်ဖီထုပ်နှစ်လုံး ကောက်ယူလိုက်ပြီး “ရှင် ဂေါ်ဖီထုပ် စားလား။” လို့ မေးလိုက်သည်။
“စားတယ်၊ မင်း ကြိုက်တာ ရွေးလို့ ရတယ်။”
“ရှင် အရမ်းကြိုက်တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေရှိရင် လှည်းထဲ ထည့်လိုက်ရုံပဲ။”
သူ့ကို ညွှန်ကြားပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီက ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေးချယ်မှုတွေ လုပ်သွားသည်၊ အရွက်တွေကနေ အသားနဲ့ ပင်လယ်စာအထိ တစ်မျိုးစီ ရွေးလိုက်သည်။
ချင်ယွီချွမ်က ဖုန့်ချင်းယီနောက်က လှည်းကို တိတ်တဆိတ် တွန်းပြီး သူမ ပေးတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လက်ခံသည်။
ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ဝယ်ပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီက အိမ်အတွက် အဆာပြေမုန့်များနှင့် အချိုရည်များ ဝယ်ယူဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာကြောင့် အဆာပြေမုန့်များ တင်ထားတဲ့ စင်နားကို သွားလိုက်သည်။
“ဒါက အရင်တုန်းက ရှင့်အတွက် ဝယ်ပေးခဲ့တဲ့ အာလူးကြော်ပဲ။ ရှင် စားကြည့်ပြီးပြီလား။ အရသာ ဘယ်လိုလဲ။” ဖုန့်ချင်းယီက အာလူးကြော်အိတ်ကို ကိုင်ပြီး မေးလိုက်သည်။
ချင်ယွီချွမ်က အာလူးကြော်ရဲ့ အရသာကို ပြန်သတိရပြီး “မဆိုးဘူး” လို့ ပြောလိုက်သည်။
“ရှင် ကြိုက်လို့ ဝမ်းသာပါတယ်။ နောက်ထပ် နှစ်အိတ်လောက် ယူလိုက်ဦးမယ်။” ဖုန့်ချင်းယီက နောက်ထပ် နှစ်အိတ်လောက် ကောက်ယူလိုက်သည်။
အာလူးကြော်နဲ့ ကွတ်ကီးတွေ ယူပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီက အပေါ်ဆုံးစင်ပေါ်က ချောကလက်တွေကို သတိပြုမိပေမဲ့ သူမ လက်မမီချေ။
“မင်း ဘယ်ဟာ လိုချင်တာလဲ။” ချင်ယွီချွမ်က မေးလိုက်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီက သူမရဲ့ အရပ်နဲ့ ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ အရပ်ကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပြီး အတော်လေး ကွာခြားတာကို သတိပြုမိသည်။
သူမက ၅ ပေ ၆ လက်မလောက်ရှိပြီး သိပ်မပုပေမဲ့ ၆ ပေ ၃ လက်မလောက်ရှိတဲ့ ချင်ယွီချွမ်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် အရမ်းပုနေ၏။
“အဲဒီ ရွှေရောင်ဘူးလေး” လို့ သူမက ပြောလိုက်သည်။
ချင်ယွီချွမ်က ချောကလက်ဘူးကို အလွယ်တကူ ယူပြီး ဖုန့်ချင်းယီကို ပေးလိုက်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီက ပြုံးကာ ယူလိုက်ပြီး “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” လို့ ပြောသည်။
“နောက်ထပ် ဘာလိုချင်သေးလဲ။” ချင်ယွီချွမ်က မေးလိုက်၏။
ဖုန့်ချင်းယီက လှည်းထဲ ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့ အချိုရည်တွေ မဝယ်ရသေးဘူးဆိုတာ သတိပြုမိသွားသည်။ “ဟိုဘက်ကို သွားပြီး အချိုရည်တွေ ဝယ်ကြရအောင်။”
အချိုရည်အတန်းမှာ ဖုန့်ချင်းယီက အမျိုးမျိုးသော အချိုရည်တွေနဲ့ နို့တွေကို မြင်ပြီး ရွေးချယ်ရခက်နေသည်။
“ဘာဖြစ်နေတာလဲ။” ချင်ယွီချွမ်က သူမရဲ့ တုံ့ဆိုင်းနေတာကို သတိပြုမိသည်။
ဖုန့်ချင်းယီက “အချိုရည်တွေ အရမ်းများတော့ ဘယ်ဟာ ရွေးရမှန်း မသိဘူး” လို့ ပြောလိုက်သည်။
ချင်ယွီချွမ်က သူမ လှပတဲ့အရာတွေကို နှစ်သက်တာကို သတိရပြီး “ဒီအချိုရည်တွေက ပုံပန်းမှာ သိပ်မကွာဘူးထင်တယ်” လို့ အကြံပြုလိုက်သည်။
“...” ကောင်းပြီလေ၊ ထုပ်ပိုးမှုကတော့ ကွာခြားတာပေါ့။
ဖုန့်ချင်းယီက တုံ့ဆိုင်းနေပြီး “အဓိကက အရသာပဲ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မ အမျိုးအစား အများကြီး မမြည်းစမ်းဖူးဘူးဆိုတော့...”
“ဒါဆိုရင် မင်း အရင်က သောက်ဖူးတဲ့အထဲက မင်းအကြိုက်ဆုံး အရသာကို ရွေးလိုက်လေ” လို့ ချင်ယွီချွမ်က တုန့်ဆိုင်းမနေဘဲ ပြောလိုက်သည်။
သူမက အမျိုးအစားအသစ်တချို့ကိုလည်း မြည်းစမ်းကြည့်ချင်သေးပေမဲ့ ချင်ယွီချွမ်ကို အကြာကြီး မစောင့်ဆိုင်းစေချင်သဖြင့် ဖုန့်ချင်းယီက သူ့အကြံကို နားထောင်ပြီး သူမ အမြဲတမ်း သောက်လေ့ရှိတဲ့ အရသာတွေကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။
“မင်း မြည်းကြည့်ချင်တာ ရှိရင် အကုန်ယူလိုက်”
ချင်ယွီချွမ်က သူမရဲ့ စိတ်ပျက်နေတာကို ရိပ်မိသည်။
ဖုန့်ချင်းယီက မျက်လုံးပြူးကာ သူ့ကို ကြည့်ပြီး “အဲဒီလို လုပ်စရာ မလိုပါဘူး” လို့ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း မြည်းကြည့်ချင်ရင် အကုန်ယူလိုက်။ စိတ်မဆိုးနဲ့နော်။”
ဖုန့်ချင်းယီက အလျင်အမြန် ရှင်းပြသည်။ “ကျွန်မ စိတ်မဆိုးပါဘူး။ ဒီအချိုရည်တွေမှာ သက်တမ်း ကုန်ဆုံးရက်တွေ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ အများကြီး ဝယ်လိုက်ရင် မကုန်ခင် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။”
“ဒါဆို ဒီနေ့ ဒီနှစ်ပုလင်းပဲ ယူကြတာပေါ့။ နောက်တစ်ခါမှ မြည်းဖို့ တခြားပုလင်းတွေ ဝယ်ကြမယ်။”
ချင်ယွီချွမ်က ထပ်ပြီး အတည်ပြုတယ်၊ “မင်း စိတ်မဆိုးဘူးဆိုတာ သေချာလား။”
“တကယ် စိတ်မဆိုးပါဘူး။ အခု ဝယ်စရာ တခြားဘာမှ မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ပိုက်ဆံရှင်းပြီး အိမ်ပြန်ကြရအောင်။” ဖုန့်ချင်းယီက ရှေ့က လမ်းပြသည်။
ပိုက်ဆံရှင်းပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီက တစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ အိတ်တစ်လုံးစီ ကိုင်ပြီး အပြင်ကို လျှောက်သွားသည်။
ချင်ယွီချွမ်က လိုက်လာပြီး “ငါ သယ်ပေးမယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီက အိတ်တစ်လုံးကို သူ့ကို ပေးလိုက်ပြီး “အိုကေ၊ သွားကြရအောင်။”
ချင်ယွီချွမ်က ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ ညာဘက်လက်ထဲက အိတ်ကို ကြည့်ပြီး သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး “အဲဒါကိုလည်း ငါ့ကို ပေးလိုက်” လို့ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မ တော်တော်လေးကို သန်မာတယ်” လို့ သူမက ပြောလိုက်သည်။
ရေပုံးတစ်ပုံးကို ကိုးထပ်အထိ သယ်နိုင်တဲ့သူဆိုတော့ ဒီအိတ်အနည်းငယ်က ပြဿနာ မဟုတ်ချေ။
ချင်ယွီချွမ်က ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ လက်ထဲက အိတ်ကို ယူလိုက်သည်။ “မင်းနိုင်တာ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တခါတလေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်း ဖိအားမပေးသင့်ဘူး။”
ဖုန့်ချင်းယီက သူမရဲ့ အစ်ကို ဖုန့်ချင်းစီနှင့် ဈေးဝယ်ထွက်ခဲ့တာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။
အိတ်တစ်လုံးပဲရှိရင် သူမကပဲ သယ်ရသည်။ နှစ်လုံးရှိရင် တစ်ယောက်တစ်လုံး ယူကြသည်။ အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာလို့ မမြင်ခဲ့ကြပေ။
ဒါပေမဲ့ အခု ချင်ယွီချွမ်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်တော့ သူမရဲ့ အစ်ကိုရဲ့ အပြုအမူအတွက် နည်းနည်း ရှက်မိသည်။
ချင်ယွီချွမ်က တကယ်ကို နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။
သူတို့က အဝတ်အစားဆိုင်ကို ဖြတ်သွားတော့ ဖုန့်ချင်းယီက ချင်ယွီချွမ်အတွက် ဝယ်ခဲ့တဲ့ အဝတ်အစားအိတ်တွေကို သယ်လာသည်။
ဒီလိုမြင်တော့ ချင်ယွီချွမ်က “အဲဒါတွေကိုလည်း ငါ သယ်ပေးမယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီ တုံ့ပြန်ချိန်မရခင် ချင်ယွီချွမ်က သူမလက်ထဲက အိတ်တွေကို ယူပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။
လက်တစ်ဖက်မှာ ဈေးဝယ်အိတ်ကြီး နှစ်လုံးနဲ့ နောက်တစ်ဖက်မှာ အဝတ်အစားအိတ် ငါးခြောက်လုံးလောက်ကို သယ်ထားပေမဲ့ သူ့အတွက် ဒါက ပေါ့ပါးနေပုံရသည်။
“ချင်ယွီချွမ်၊ ကျွန်မ နည်းနည်း ယူပေးမယ်လေ။ ရှင် အရမ်း လေးနေမှာ မဟုတ်ဘူးလား။” ဖုန့်ချင်းယီက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
“မလေးပါဘူး။ မင်း တစ်ယောက်တည်း ဈေးဝယ်ထွက်ရင် လျှော့ဝယ်ပါ၊ ဒါမှ အားမစိုက်ရမှာ။”
သူ သူမနဲ့ အတူရှိနေရင် သူမ ပိုဝယ်တာက အရေး မဟုတ်ချေ။
“နည်းနည်းပါးပါး သယ်တာနဲ့ ကျွန်မ မပင်ပန်းပါဘူး။ ကျွန်မ မအားနည်းပါဘူး” လို့ ဖုန့်ချင်းယီက ပြောလိုက်သည်။
သူ့အတွက် သူမက တကယ်ကို နူးညံ့တဲ့ပုံ ပေါ်နေတာလား။
ချင်ယွီချွမ် : “အင်း၊ မင်းက အကောင်းဆုံးပါပဲ။”
ဖုန့်ချင်းယီ : “ရှင် ကျွန်မကို စကားပြောတာ ကလေးတစ်ယောက်ကို ချော့မြှူနေသလို အမြဲ ခံစားရတယ်။ ကျွန်မ အရွယ်ရောက်ပြီးသားပါ။”
“ကျွန်မ အသက်နှစ်ဆယ်ပြည့်မွေးနေ့က နောက်သုံးလအတွင်းမှာပဲ။ ကျွန်မကို ကလေးတစ်ယောက်လို မဆက်ဆံပါနဲ့တော့။”
“မင်းရဲ့ မွေးနေ့ ဘယ်တော့လဲ။” ချင်ယွီချွမ်က မေးလိုက်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီ : “ဇန်နဝါရီလ တစ်ရက်။”
“ဇန်နဝါရီလ တစ်ရက်၊ ငါ မှတ်ထားမယ်။”
သူက မိန်းကလေးအတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်သင့်တယ်။