အခန်း (၅၉-၆၀)
Vol. 6 Ch. 59-60
အခန်း ( ၅၉ ) – ငါ့ကို မလိမ်နဲ့
“ရှင့်မွေးနေ့ရော ဘယ်တော့လဲ။” ဖုန့်ချင်းယီက သိချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်သည်။
ချင်ယွီချွမ် : “လပြက္ခဒိန် ပထမဆုံးလ ( ၃ ) ရက်နေ့”
“တရုတ်နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်နဲ့ တိုက်ဆိုင်နေတာဆိုတော့ ရှင့်မွေးနေ့က နှစ်တိုင်း တော်တော် စည်ကားမှာပဲ။” လို့ ဖုန့်ချင်းယီက ပြောလိုက်သည်။
စည်ကားတာလား။ စစ်စခန်းမှာ ဘယ်နေ့ ဘယ်ရက်ရှိပြီလဲဆိုတာ မေ့နေတတ်ပြီး သူ့မွေးနေ့အကြောင်းဆို ပိုလို့တောင်ဝေးသေးတယ်။
ငယ်ငယ်တုန်းကတည်းက သူ့မွေးနေ့ကို မကျင်းပခဲ့ပုံပဲ။ သူ့အတွက် ဘာအရေးပါမှုမှ မရှိဘူး။
“မဆိုးပါဘူး။”
ဖုန့်ချင်းယီက ထပ်မေးသည်။ “ဒီနှစ် ရှင့်ရဲ့ မွေးနေ့အတွက် လိုချင်တာ ရှိလား။”
ချင်ယွီချွမ် : “မင်း ငါ့ကို လက်ဆောင်ပေးဖို့ စဉ်းစားနေတာလား။”
“ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင် ဘာကြိုက်လဲ ကျွန်မ မသိဘူး” လို့ ဖုန့်ချင်းယီက ပြောသည်။
သူငယ်ချင်းတွေအနေနဲ့ လက်ဆောင်ပေးတာက ပုံမှန်ပဲလေ။
“မင်း ဘာပေးပေး ငါ ကြိုက်မှာပါ။ မင်းရဲ့ အသုံးစရိတ်ကိုတော့ မလွန်စေနဲ့၊ ပိုက်ဆံ အများကြီး မသုံးနဲ့တော့။”
“ဟုတ်ပါပြီ။ ရပါပြီ။” သူက သူမ သိတဲ့ ချင်ယွီချွမ်ပဲ၊ အမြဲတမ်း ပိုက်ဆံကို မဆင်မခြင် မသုံးဖို့ သတိပေးနေသည်။
ပိုက်ဆံသုံးစွဲမှုအကြောင်း ပြောတော့ ချင်ယွီချွမ်က ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။
“ဒီနေ့ မင်း ငါ့အတွက် ဝယ်ပေးခဲ့တဲ့ အဝတ်အစားတွေအတွက် ဘယ်လောက် သုံးခဲ့လဲ။”
ဖုန့်ချင်းယီ : “သိပ်မများပါဘူး။”
“'သိပ်မများဘူး' ဆိုတာ ဘယ်လောက်လဲ။” ချင်ယွီချွမ်က သူမကို မကြည့်ဘဲနဲ့တောင် သူမ လိမ်နေတာကို သိသည်။
“သိပ်မများဘူးဆိုတာ သိပ်မများဘူး၊ ယွမ်ထောင်ဂဏန်း နည်းနည်းပါပဲ။ အခုခေတ်မှာ ဈေးတွေက ကြီးတယ်၊ အဲဒါက အဝတ်အစား ဈေးနှုန်းပဲ” လို့ ဖုန့်ချင်းယီက လျှော့ပေါ့ပြောဖို့ ကြိုးစားသည်။
ချင်ယွီချွမ်က ဘယ်လောက်တော်သလဲဆိုတာ သိတော့ သူမရဲ့ စကားတွေကို ဘယ်လို ယုံနိုင်မလဲ။ သူ လျှောက်နေတာကို ရပ်လိုက်သည်။
သူက ဘယ်ကနေမှန်း မသိဘဲ ပြေစာတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြီး ယွမ် ၁၈၅,၀၀၀ တန်ဖိုးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြထားသည်။
“ဒါက မင်းပြောတဲ့ ထောင်ဂဏန်း နည်းနည်းလေးလား။”
“အင်း၊ အဲဒါက တကယ်တော့ မဈေးကြီးပါဘူး။ နာမည်ကြီးအမှတ်တံဆိပ်တွေဆိုရင် တစ်ထည်ကို သိန်းဂဏန်း ဒါမှမဟုတ် သန်းဂဏန်းအထိ ဈေးရှိနိုင်တယ်...” ဖုန့်ချင်းယီ လုံးဝ ပြောစရာ စကားလုံးတွေ ဆုံးရှုံးသွားသည်။
ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေတာကို မြင်တော့ ချင်ယွီချွမ်က “ငါ့ကို နောက်တစ်ခါ မလိမ်နဲ့တော့။ ငါ ပြန်ရောက်ရင် မင်း သုံးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံကို ပြန်ပေးမယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။
“မလိုပါဘူး။ ရှင်တို့ဆီက ပိုက်ဆံကို ဒီမှာ သုံးလို့ မရဘူး” လို့ ဖုန့်ချင်းယီက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။
ချင်ယွီချွမ်က ရှေ့ကို လျှောက်သွားပြီး “ရွှေနဲ့ ငွေက အဆင်ပြေလောက်မယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။
“သုံးလို့ရပေမဲ့ အရမ်း အဆင်မပြေဘူး။ မလုပ်တာ ပိုကောင်းပါတယ်” လို့ ဖုန့်ချင်းယီက တောင်းဆိုသည်။
“အဲဒါက ပိုက်ဆံ အများကြီးလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ အဖေက အမြဲတမ်း အများကြီး လွှဲပေးတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မ အကုန် မသုံးနိုင်ဘူး။”
ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ အသံက ပြောလေလေ သေးငယ်သွားလေလေပင်။
“ဒါဆို မင်းက မင်းအဖေရဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ ငါ့ကို လက်ဆောင်တွေ ဝယ်ပေးနေတာလား။” ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ အသံက နည်းနည်းလေး တင်းမာနေသည်။
ဖုန့်ချင်းယီက သူ့ကို မျက်လုံးလေး ပင့်ကြည့်လိုက်သည်။ “ကျွန်မ အဲဒီလို မဆိုလိုပါဘူး။ ရှင်လည်း အရင်တုန်းက ကျွန်မကို အဝတ်အစားတွေ ဝယ်ပေးခဲ့တယ်လေ...”
သူမရဲ့ အကြည့်ကို မြင်တော့ ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ အမူအရာ ပျော့ပျောင်းသွားခဲ့သည်။ သူမကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆက်ဆံဖို့ သူ မလုပ်ရက်ပါဘူး။
“ချင်းယီ၊ မင်း ဘာဆိုလိုလဲ ငါ နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ကျောင်းသူပဲ ရှိသေးတယ်၊ မင်းအဖေ ပေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံကို သုံးနေတာပဲလေ။”
“နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်းကိုယ်တိုင် ရှာဖွေထားတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ ငါ့ကို တစ်ခုခု ဝယ်ပေးရင် ငါ ဘယ်တော့မှ ငြင်းဆန်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒီတစ်ခါ မင်း ငါ့အတွက် သုံးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံကို ငါ ပြန်ပေးမယ်၊ နောက်တစ်ခါ ဒီလိုမျိုး မလုပ်နဲ့တော့နော်၊ ဟုတ်ပြီလား။”
ဖုန့်ချင်းယီက ဆန်စေ့ကို ကောက်နေတဲ့ ကြက်ကလေးလို ခေါင်းညိတ်ပြီး “အင်း-ဟင်း” လို့ ပြောလိုက်သည်။
ချင်ယွီချွမ်က သူမရဲ့ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးချင်ပေမဲ့ သူ့လက်တွေက မအားနေတာကြောင့် ညင်ညင်သာသာပဲ “စောစောက ငါ အရမ်း ကြမ်းတမ်းခဲ့တယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။
“ရှင် ကျွန်မကို တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မ စဉ်းစားဆင်ခြင်မှု မရှိလို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက...”
သူမက သူ့ရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်နေပေမဲ့ ဘယ်လို ပြန်ဆပ်ရမလဲ သူမ မသိဘူး။
ချင်ယွီချွမ် : “မင်း ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်နေတယ်လို့ ခံစားနေတယ် မဟုတ်လား။ ငါ မင်းကို ဗီလာရဖို့ ကူညီခဲ့တယ်၊ အမှတ်တွေ ရအောင် ကူညီခဲ့တယ်၊ လက်ဆောင်တွေ ပေးခဲ့တယ်၊ အကြံဉာဏ်တွေ ပေးခဲ့တယ်။ မင်း ငါ့ကို ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ချင်နေတာလား။”
ဖုန့်ချင်းယီက ထပ်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြီး “အင်း” လို့ ပြောလိုက်သည်။
ချင်ယွီချွမ်က ရှင်းပြတယ်၊ “အဲဒါတွေ အကုန်လုံး ငါ ဆန္ဒအလျောက် လုပ်ခဲ့တာ၊ မင်းနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး။ မင်းကို အမှတ်တွေ ရအောင် ကူညီနေတုန်းမှာ မင်းလည်း ငါ့ကို ကူညီနေတာပဲ။”
“ရှန်ကျင်းမှာ ဘဝက အရမ်း ငြီးငွေ့စရာကောင်းတယ်။ မင်း ရှိနေတော့ ငါ ပျော်ရွှင်မှုတွေ အများကြီး ရခဲ့ပြီး အသစ်အဆန်းတွေကိုလည်း သင်ယူခဲ့ရတယ်။”
“ဒါကြောင့် ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်နေတယ်လို့ မခံစားနဲ့၊ ငါ့ကို ပြန်ဆပ်ဖို့ အမြဲတမ်း မစဉ်းစားနဲ့တော့။”
ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ တကယ်တမ်း နောက်ကွယ်က ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေတာဖြစ်ပြီး သူမအတွက်ပင်။
ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ စကားတွေကို ကြားပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီ ရုတ်တရက် နည်းနည်း ထူးဆန်းသွားသည်။
သူ့ရဲ့ ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဘဝအတွက် သူမက ပါဝင်ပစ္စည်း တစ်ခုသက်သက်ပဲလား။
အဲဒါ သိပ်မဆိုးပါဘူးလေ။ သူတို့က အွန်လိုင်း သူငယ်ချင်းတွေပဲ၊ အခု လူကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံနေကြပေမယ့်လည်းပေါ့။
ဒါပေမဲ့ သူတို့က မတူညီတဲ့ ကမ္ဘာတွေနဲ့ မတူညီတဲ့ ဘဝတွေမှာ ရှိနေကြတုန်းပဲ။
သူမက အမှတ်တွေ ရဖို့ သူ့ကို အားကိုးနေပြီး သူက ငြီးငွေ့မှု ပျောက်ဖို့ သူမကို အားကိုးနေတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအကြောင်းကို တွေးလိုက်တာနဲ့ ဘာလို့ သူမ နည်းနည်း နာကျင်ရသလို ခံစားရတာလဲ။
ဖုန့်ချင်းယီ တုံ့ပြန်မလာဘဲ ခေါင်းတောင် ငုံ့ထားတာကို မြင်တော့ ချင်ယွီချွမ်က ဘာလို့ သူမ စိတ်ဆိုးနေတာလဲ သေချာမသိပေ။
“ငါ မင်းကို စိတ်မကောင်းဖြစ်စေခဲ့လား။”
ဖုန့်ချင်းယီက ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်၊ “မဟုတ်ပါဘူး၊ အိမ်ကို အမြန်ပြန်ကြရအောင်။”
သူမ အဲဒါကို အသံထွက်ပြီး ပြောလို့ မဖြစ်ဘူး။ အဲဒါ ဘယ်လို စကားမျိုးလဲ။
သူက သူမကို အလွန် ကြင်နာခဲ့ပြီးသား။ သူမက ဒီလို မရေရာတဲ့၊ လက်တွေ့မကျတဲ့ အရာတွေကို စွဲလမ်းနေရင် အလွန်အကျွံ ဖြစ်မသွားဘူးလား။
သူမက အမှတ်တွေ ရဖို့ သူ့ကို အားကိုးနေတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမ အချိန်ဖြုန်းဖို့ သူ့ကို အသုံးပြုခွင့် မပေးသင့်ဘူးလား။
ဖုန့်ချင်းယီက သူမရဲ့ စိတ်ထားကို အတတ်နိုင်ဆုံး ပြောင်းလဲပြီး သူမရဲ့ ပုံမှန်အမူအရာကို ပြန်ရသွားသည်။
ဒီလိုမြင်တော့ ချင်ယွီချွမ်က ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ညနေစောင်းနေပြီ။
ဆောင်းဦးညနေစောင်းက ညင်ညင်သာသာ နွေးထွေးမှုရှိပြီး ကောင်းကင်မှာ အဝါရောင်နဲ့ ခရမ်းရောင်တွေ ရောစပ်ထားတဲ့ လှပတဲ့ အရောင်အသွေး စုံလင်စွာ ပြသနေသည်။
ဖုန့်ချင်းယီက အရိပ်နဲ့ အရောင်တွေ ရောယှက်နေတာကို ကြည့်ပြီး သူမရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ မသိမသာ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ပေါ်လာသည်။
သူတို့ ဗီလာတံခါးကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ယန်ချီနဲ့ ယန်ယန်တို့က အပြင်မှာ စောင့်နေကြသည်။
ချင်ယွီချွမ် သယ်လာတဲ့ အိတ်တွေကို မြင်တော့ ယန်ချီက စကားစလိုက်ပြီး “စစ်သူကြီး၊ အဲဒါတွေကို ကျွန်တော် ယူပေးမယ်။”
ချင်ယွီချွမ်က သူ့ကို တစ်ချက်တောင် မကြည့်ဘဲ အိတ်တွေကို ဧည့်ခန်းထဲက ကျယ်ဝန်းတဲ့ ကော်ဖီစားပွဲပေါ်မှာ ချလိုက်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီ လျှောက်လာပြီး “ဒါက ဈေးဝယ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေ။ ကျွန်မ မီးဖိုချောင်ကို ယူသွားမယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီ လက်မလှမ်းရခင် ချင်ယွီချွမ်က အိတ်ကို ကောက်ယူပြီး မီးဖိုချောင်ဘက်ကို ဦးတည်သွားသည်။
ဒါက သူမရဲ့ အိမ် မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါပေမဲ့ သူက ပိုင်ရှင်တစ်ယောက်လိုပဲ။
ဖုန့်ချင်းယီက ကျန်တဲ့ အိတ်ကို ညွှန်ပြပြီး “ဒါက ကျွန်မ ဝယ်လာတဲ့ အဆာပြေမုန့်တွေ။ ကြိုက်ရင် ယူစားကြနော်။ ကျွန်မကို အားနာစရာ မလိုပါဘူး” လို့ ပြောလိုက်သည်။
ယန်ယန် : “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်းကလေးချင်းယီ။”
ဖုန့်ချင်းယီ မီးဖိုချောင်ကို သွားတော့ ချင်ယွီချွမ်က မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းတွေကို စိုက်ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်သည်။
“ရှင် ဧည့်ခန်းထဲမှာ သွားပြီး အေးအေးဆေးဆေးနေလို့ရတယ်။ ချက်ပြုတ်တာ ကျွန်မပဲ လုပ်လိုက်တော့မယ်။”
“ငါလည်း ကူမယ်လေ။”
ဖုန့်ချင်းယီက သူမ ဝယ်ခဲ့တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ကြည့်ပြီး “ဒါဆိုရင် ရှင် အဲဒါတွေကို ဆေးကြောပေး။ ဒါက ရေပိုက်ခေါင်း။ လှည့်လိုက်ရင် ရေထွက်လာလိမ့်မယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ” လို့ ချင်ယွီချွမ်က ပြန်ဖြေသည်။
အဲဒီအချိန်မှာ ဖုန့်ချင်းယီက ထမင်းပေါင်းအိုးကို ရှာပြီး ထမင်းချက်ဖို့ ဆန်ကို ဆေးကြောလိုက်သည်။
ဆန်ဆေးပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီက ဓားနဲ့ စဉ်းတီတုံးကို ယူပြီး ချင်ယွီချွမ် ဆေးကြောထားတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို စတင်ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
လွန်ခဲ့တဲ့ရက်က လိုအပ်တဲ့ မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းတွေ အားလုံး ဝယ်ထားခဲ့တာကိုပဲ ဖုန့်ချင်းယီ ကျေးဇူးတင်တယ်။ မဟုတ်ရင် အခု ဘာမှ ချက်လို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။
ချင်ယွီချွမ်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ဆေးကြောနေပြီး ဖုန့်ချင်းယီက ဖြတ်တောက်နေသည်။ နှစ်ယောက်သား တော်တော်လေး သဟဇာတဖြစ်စွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြသည်။
ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ဆေးကြောပြီးတော့ ချင်ယွီချွမ်က “နောက်ထပ် ဘာကူညီရမလဲ။” လို့ မေးလိုက်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီက ခေါင်းခါပြီး “ရှင် ဧည့်ခန်းထဲမှာ သွားထိုင်လို့ရတယ်။ ဒီမှာ ဘာအကူအညီမှ မလိုတော့ဘူး” လို့ ပြောလိုက်သည်။
“အရင် ဒီဟင်းရည်ကို ချက်မယ်၊ ပြီးမှ ဟင်းရည်ပြီးရင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ကြော်မယ်။”
ချင်ယွီချွမ် : “ငါ မင်းကို ဒီမှာ အဖော်ပြုပေးမယ်။”
“...ဟုတ်ပါပြီ။ ရှင် ပျော်တယ်ဆိုရင်ပေါ့”
***
အခန်း ( ၆၀ ) – မနှုတ်ဆက်ခင်
ဖုန့်ချင်းယီက ဓာတ်ငွေ့မီးဖိုကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကိုင်တွယ်နေသလို လူတစ်ယောက် စောင့်ကြည့်နေတာကိုလည်း သူမ မမှုချေ။
ချက်ပြုတ်တာက ငယ်ငယ်ကတည်းက သင်ယူခဲ့တဲ့ ဘဝရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုပဲ။ သူမ ဟင်းချက်တာ ဖုန့်ချင်းစီလောက် မတော်ပေမဲ့ ဧည့်သည်တွေကို အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးနိုင်သည်။
ဟင်းရည်ကို တည်ထားပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီက ချင်ယွီချွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါက မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက် တည်ထားရမယ်။ ခဏလောက် ဧည့်ခန်းကို သွားကြရအောင်။”
နှစ်ယောက်သား ဧည့်ခန်းကို သွားတော့ ယန်ချီနဲ့ ယန်ယန်တို့က အာလူးကြော်အိတ်တစ်လုံးကို ဖောက်စားနေကြသည်။
ဖုန့်ချင်းယီက သူမ ဝယ်လာတဲ့ အဆာပြေမုန့်တွေအားလုံး ဝေမျှလိုက်သည်။
“ဒါတွေ ယူစားကြပါ။”
သူ့ရှေ့မှာ အစားအသောက်တွေ အများကြီး ရှိနေတာကို ကျေးဇူးတင်တဲ့ ယန်ယန်က “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်းကလေး ဖုန့်ချင်းယီ။ ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ရင် အမျိုးသမီးတွေ ကြိုက်တဲ့ အသုံးအဆောင်လေးတွေ ရှာပြီး စစ်သူကြီးကို ပို့ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး “မလိုပါဘူး။ ဒါတွေက တန်ဖိုးမရှိပါဘူး။ ရှင်တို့က အဝေးက လာကြတာဆိုတော့ ကျွန်မရဲ့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုက အားနည်းခဲ့တယ်။ စိတ်မရှိပါနဲ့” လို့ ပြောလိုက်သည်။
ယန်ယန် : “မဟုတ်တာဗျာ၊ တော်တော်လေး သဘောကောင်းနေပြီကို။”
ဖုန့်ချင်းယီက ချင်ယွီချွမ် ဆိုဖာပေါ်မှာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေတာကို သတိပြုမိပြီး သူထိုင်တဲ့နေရာကို တိုးပြီး ထိုင်လိုက်သည်။
“ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ။”
ချင်ယွီချွမ်က သူ့ဘေးက မိန်းကလေးကို စိုက်ကြည့်ပြီး “ဘာမှ မဟုတ်ဘူး” လို့ ပြောလိုက်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီက ချောကလက်တုံးတစ်ခု ကမ်းပေးပြီး “ဒါ မြည်းကြည့်ပါဦး” လို့ ပြောလိုက်သည်။
ချင်ယွီချွမ်က ယူလိုက်ပြီး “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” လို့ ဖြေ၏။
ချောကလက်က အချိုနဲ့ ခါးသက်တဲ့ အရသာ ရောစပ်နေ၏။
“ဘယ်လိုလဲ။ အရသာ မဆိုးဘူး မဟုတ်လား။”
ချင်ယွီချွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ဖြေသည်၊ “ဟုတ်တယ်၊ ချိုတယ်။”
“ဒါဆိုရင် ဒါတွေ အကုန်လုံး ရှင့်ဖို့” လို့ ဖုန့်ချင်းယီက ကျန်တဲ့ ချောကလက်တုံးကို ချင်ယွီချွမ်ကို ပေးလိုက်သည်။
သူ့လက်ထဲက ချောကလက်တွေကို ကြည့်ပြီး ချင်ယွီချွမ်က ကြည်လင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
သို့သော် သူ့အပြုံးက မြန်မြန် ပျောက်သွားပြီး ဖုန့်ချင်းယီက သူ့ရဲ့ အနည်းငယ် ကော့တက်သွားတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို တစ်ချက်သာ မြင်လိုက်ရသည်။
ဧည့်ခန်းရဲ့ လေထု အခြေအနေက အရမ်းလေးလံမသွားအောင် ဖုန့်ချင်းယီက စကားစပြောဖို့ ဦးဆောင်လိုက်သည်။
“အိမ်မှာဆို ဘာလုပ်နေကြလဲ။”
ယန်ယန်က အရင်ဆုံး ဖြေသည်။ “စစ်စခန်းမှာ ရှိနေတဲ့အခါ နေ့တိုင်း လေ့ကျင့်ကြတယ်။ စစ်သူကြီးရဲ့ အိမ်တော်ကို ပြန်ရောက်ရင် လုပ်စရာရှိမှ အပြင်ထွက်ကြတယ်။ မဟုတ်ရင် အိမ်တော်မှာ စားကြ၊ သောက်ကြ၊ ပျော်ကြတယ်။”
“မင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ တစ်နေကုန် စားလိုက်၊ သောက်လိုက်၊ ပျော်လိုက်နေတာ။ ကျန်တဲ့သူတွေအကုန်လုံး အလုပ်ရှုပ်နေကြတာ” ဆိုကာ ယန်ချီက ယန်ယန်ရဲ့ ပြောစကားကို သဘောမတူပေ။
ယန်ယန် : “မင်းက လုံးဝ မစားမသောက်သလို ပြောနေတာပဲ။”
“...မင်းနဲ့ ငြင်းခုန်မနေတော့ဘူး။”
ဒီကောင်က ဘယ်ဟာက အဓိကလဲ ဆိုတာကိုတောင် သိတာ မဟုတ်ဘူး။
ဖုန့်ချင်းယီက နှစ်ယောက်သား ငြင်းခုံနေတာကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေသည်၊ တော်တော်လေး ရယ်စရာကောင်းတယ်။
“ချင်ယွီချွမ်၊ ရှင်ရော…”
ဖုန့်ချင်းယီ သူ့နာမည်ကို ခေါ်တာကို ကြားတော့ ချင်ယွီချွမ်က “ငါ နေ့တိုင်း ဘာလုပ်လဲဆိုတာ မင်း သိပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား။” လို့ ပြန်ဖြေသည်။
“...ကျွန်မ ဘယ်လိုသိမလဲ။ ရှင်မပြောဘဲနဲ့ မသိနိုင်ဘူးလေ။”
သူတို့ စကားပြောတဲ့အခါ သူက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စတွေကို ရှားရှားပါးပါးပဲ ပြောလေ့ ရှိသည်။
အများအားဖြင့် သူမကသာ တရဆက် စကားပြောနေပြီး သူက နားထောင်ကာ တခါတရံ သူ့အမြင်ကို ပြောတတ်တာ ရှိသည်။
ချင်ယွီချွမ် : “အခုကစပြီး ငါ လုပ်သမျှ အကုန် မင်းကို အသိပေးမယ်။”
သူမကို ဘာလို့ ပြောပြဖို့ လိုတာလဲ။
“အဲလိုလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ သိချင်ရုံသက်သက်ပါ။”
“ငါ သိပြီ။”
အဲဒီ "ငါ သိပြီ" ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ သူ သူမရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သင့်တယ်လေ။
သူမ စကားပြောစရာ အကြောင်းအရာတစ်ခု ရှာနေရုံသက်သက်ပဲ။
လေးယောက်သား ခဏလောက် စကားပြောပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီက ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကြော်ဖို့ မီးဖိုချောင်ကို ပြန်သွားပြီး ချင်ယွီချွမ်က သူမနောက်ကို လိုက်သွားသည်။
“ငါ မင်းကို ကူညီမယ်။”
ဖုန့်ချင်းယီ နည်းနည်းထိတ်လန့်နေပြီး “ရှင် ချက်တတ်လား။” လို့ မေးလိုက်သည်။
ချင်ယွီချွမ် : “ချက်တတ်တယ်။ အရင်က မင်းကို ပေးခဲ့တဲ့ မုန့်တွေအားလုံး ငါ လုပ်ခဲ့တာ။”
“မုန့်လုပ်တာနဲ့ ထမင်းဟင်းချက်တာနဲ့ နည်းနည်း ကွာခြားတယ်။ ရှင် ဘေးကနေပဲ ကြည့်နေလို့ ရတယ်။”
ချင်ယွီချွမ်က ချက်တတ်တယ်လို့ ပြောပေမဲ့ သူ ဘယ်လောက် ကျွမ်းကျင်လဲဆိုတာ ဖုန့်ချင်းယီ မသေချာချေ။
ဒါ့အပြင် ဧည့်သည်တစ်ယောက်ကို ထမင်းချက်ခိုင်းတာက မသင့်တော်ဘူးလို့ ထင်တာကြောင့် ချင်ယွီချွမ်ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ပဲ တာဝန်ပေးလိုက်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီက လျင်မြန်စွာ လုပ်ဆောင်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ထမင်းဟင်း ပြင်ဆင်တာ ပြီးသွားသည်။ ထမင်းလည်း အဲဒီအချိန်မှာ ကျက်ပြီ။
ပန်းကန်တွေကို စားပွဲပေါ် ချပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီက ယန်ချီနဲ့ ယန်ယန်ကို လာစားဖို့ ခေါ်လိုက်သည်။
မနက်စာ၊ နေ့လည်စာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ရင် ဒီညစာက ပိုပြီး နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းသည်။
ဖုန့်ချင်းယီက လူတိုင်းအတွက် လိမ္မော်ရည် တစ်ခွက်စီလည်း ထည့်ပေးခဲ့သည်။
“ဟင်းတွေ အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ။ စားကြရအောင်။”
ယန်ချီနဲ့ ယန်ယန်တို့က ဖုန့်ချင်းယီနဲ့ ချင်ယွီချွမ်တို့ စားပြီးမှ သူတို့ရဲ့ ပန်းကန်နဲ့ တူတွေကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
“မိန်းကလေး ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ လက်ရာက အရမ်းအရသာရှိတာပဲ။” ယန်ယန်က အာမေဋိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီက ပြုံးပြီး “ရှင် ကြိုက်လို့ ဝမ်းသာတယ်။ များများစားပါ။ ထမင်းတွေ အများကြီး ချက်ထားတယ်၊ နောက်ထပ် ထပ်ယူစားပါ” လို့ ပြောလိုက်သည်။
“မိန်းကလေး ဖုန့်ချင်းယီ ချက်တာကို နေ့တိုင်း စားရရင် ကျွန်တော် သေချာပေါက်...”
ယန်ယန် စကားမဆုံးခင် ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ စူးရှတဲ့ အကြည့်ကို ခံလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
စားသောက်နေတာကို အာရုံစိုက်နေတဲ့ ဖုန့်ချင်းယီက နှစ်ယောက်ကြားက အပြန်အလှန် ပြောဆိုမှုကို သတိမထားမိလိုက်ပေ။
ယန်ယန်ရဲ့ မဆုံးသေးတဲ့ စကားကို ကြားတော့ သူမက မော့ကြည့်ပြီး “ရှင် သေချာပေါက် ဘာဖြစ်မှာလဲ။” လို့ မေးလိုက်သည်။
“သေချာပေါက် နောက်ထပ် နှစ်ပန်းကန် စားမယ်။” ဖုန့်ချင်းယီက အရင်ပြန်စပြောတာဆိုတော့ သူက ပြန်ဖြေရုံပဲလေ။
သူမရဲ့ ချက်ပြုတ်မှုစွမ်းရည်ကို အသိအမှတ်ပြုခံရတာကို ဝမ်းသာပြီး ဖုန့်ချင်းယီက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် “ဒါဆို ရှင်တို့ ကျွန်မအိမ်မှာ တည်းနေတဲ့အချိန်မှာ ချက်တာကို ကျွန်မ သေချာဂရုစိုက်ပေးမယ်။ ရှင်တို့ ဘယ်လောက်ကြာကြာနေရမလဲတော့ ကျွန်မ မသိဘူး” လို့ ပြောလိုက်သည်။
ယန်ချီ : “မိန်းကလေး ဖုန့်ချင်းယီအတွက် အဲဒါက အရမ်း အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။”
ဖုန့်ချင်းယီက ဂရုမစိုက်ပေ။ “ကျွန်မလည်း စားရမှာပဲ။ နောက်ထပ် နည်းနည်း ပိုချက်ရုံပဲ။ ကျွန်မ အားလပ်ရက်တွေမှာပဲ အချိန်ရမှာပါ။”
သူမဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ ချင်ယွီချွမ်က စကားပြောဆိုမှုထဲ မပါပေ။
ဖုန့်ချင်းယီက သူ့ရဲ့ သိမ်မွေ့တဲ့ စားသောက်ပုံတွေကို ကြည့်ကာ သူမရဲ့ စားသောက်နှုန်းကို နှေးလိုက်ပြီး ပိုပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ပုံ ပေါ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သို့သော် မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီက ဟန်ဆောင်နေတယ်လို့ ခံစားရတာကြောင့် ကြိုးစားမှုကို လက်လျှော့လိုက်၏။
သူမက ပုံမှန်အတိုင်း စားသောက်နေပြီး ယန်ချီနဲ့ ယန်ယန်တို့က အားပါးတရ စားသောက်နေလဲဆိုတာကို သတိပြုမိသည်။ သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ်လုပ်ဖို့ မလိုဘူးလေ။
ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ချင်ယွီချွမ်က သူမရဲ့ အပြုအမူလေးတွေကို သဘာဝကျကျ သတိပြုမိပြီး ချစ်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်သည်။
သူ့ဘေးက ယန်ချီနဲ့ ယန်ယန်ကို ကြည့်တော့ သူတို့က နှစ်ပေါင်း ၁၈၀ လောက် ထမင်းမစားရသလို ကြမ်းတမ်းစွာ စားသောက်နေကြသည်။ ချင်ယွီချွမ် တော်တော်လေး စိတ်ပျက်မိသည်။
ထမင်းစားပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီက အိမ်သုံးပစ္စည်းတချို့ကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ ရှင်းပြပြီး ဧည့်သည်သုံးယောက်ကို အခန်းတွေ ခွဲပေးလိုက်သည်။
ဧည့်ခန်း နှစ်ခန်းပဲ ရှိတာကြောင့် ယန်ချီနဲ့ ယန်ယန်တို့က တစ်ခန်းတည်း အတူနေရသည်။
အခန်းတွေ ခွဲပြီးတာနဲ့ လူတိုင်း သူ့အခန်းကို ပြန်သွားကြသည်။
ဖုန့်ချင်းယီက သူမရဲ့ အိပ်ခန်းကို ပြန်သွားပြီး နှစ်နာရီကြာတဲ့ ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းကို ပြီးအောင် တက်လိုက်သည်။ အခု ည ၈:၃၀ နာရီ ရှိနေပြီ။
ရေချိုးပြီး ညအိပ်ဝတ်စုံလဲပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီက ဒုတိယထပ် လသာဆောင်ကို သွားလိုက်သည်။
ညင်သာတဲ့ ဆောင်းဦးလေညှင်းက သူမရဲ့ ဆံပင်တွေကို ပွတ်တိုက်နေပြီး သူမက လသာဆောင်ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်ကာ အဝေးက နီယွန်မီးတွေကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ဘာလို့ ဒီလောက် ပါးပါးလေး ဝတ်ပြီး လေတိုက်ထဲ ထွက်နေတာလဲ။”
ချင်ယွီချွမ်က ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ ဘယ်ဘက်ဘေးက ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီ : “ကျွန်မ လေကောင်းလေသန့် ရှူဖို့ ထွက်လာတာပါ။ အခု မအေးသေးပါဘူး။”
ချင်ယွီချွမ်က ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ ဆံပင်ကို ကြည့်ပြီး “ငါ မင်းကို ဆံပင်ခြောက်အောင် သုတ်ပေးမယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။
ဖုန့်ချင်းယီ မငြင်းဆန်ခင် ချင်ယွီချွမ်က သူမရဲ့ ပုခုံးပေါ်က မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ယူပြီး သူမရဲ့ ဆံပင်ကို စတင်သုတ်ပေးနေပြီ။
“...”
တကယ်တော့ သူမမှာ ဆံပင်အခြောက်ခံစက်ရှိပြီး စောစောက ကိုယ်တိုင် ခြောက်အောင် လုပ်ပြီးသားပင်။ သူမက အပြင်ထွက်ပြီး သဘာဝအတိုင်း လေနဲ့ ခြောက်စေချင်ရုံသက်သက် ဖြစ်ပေ၏။
ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အနုပညာလက်ရာတစ်ခုကို ပွတ်သပ်နေသလို ခံစားရသည်။
ဖုန့်ချင်းယီက နီးနီးကပ်ကပ်ရှိတဲ့ လူကို ကြည့်ပြီး သူမရဲ့ အင်္ကျီအောက်နားစကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေ၏။