ထိုက်ရှန်းစျေးမြို့တော်နှင့် ရွှေကျောက်နန်းဆောင်

လော့ချန်သည် ဤကိစ္စကို အဖန်ဖန်တွေးတောရင်း သူ၏ဆေးလုံးများကို ဆက်လက် ရောင်းချနေခဲ့သည်။

ပွဲကြည့်လက်မှတ်ခမှာ အလွန်ဈေးကြီးနိုင်သလို၊ သူသွားလျှင်ပင် နေရာကောင်း ရနိုင်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။ သို့သော် ချီသန့်စင်အဆင့်၏ ထိပ်သီးကျင့်ကြံသူများ တိုက်ခိုက်သည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းက သူ့အတွက် အဖိုးတန်သော အတွေ့အကြုံနှင့် အတွေးအမြင်သစ်များကို ပေးစွမ်းနိုင်မည်မှာ အမှန်ပင်။

မွန်းတည့်ချိန်အထိ သူသည် သွားသင့်၊ မသွားသင့်ကို ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်သေးပေ။

ထိုအတောအတွင်း အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံး နှင့် မှော်အာဟာရဆေးလုံး များမှာမူ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ရောင်းကုန်သွားပြီဖြစ်သည်။ ဤဆေးလုံးများသည် အခြားနေရာများတွင် ရောင်းမကောင်းနိုင်သော်လည်း ဝမ်တောင်တန်းကြီး နှင့် နီးကပ်လှသော တာဟဲစျေးမြို့တော်တွင်မူ အတော်ပင် လူကြိုက်များလှသည်။

ဖိအားများလှသော ကျင့်ကြံသူ အများစုမှာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို မထိခိုက်စေဘဲ ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာဖွေလိုကြသည်။ အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံးက ထိုဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ရာ သဘာဝကျစွာပင် ရောင်းပန်းလှနေတော့သည်။

ဆေးလုံး အလုံး ၆၀ ခန့်မှာ ခဏချင်းအတွင်း ရောင်းကုန်သွားသည်။

ယနေ့ ရောင်းရငွေ စုစုပေါင်းမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၃၈၀ ဖြစ်သည်။ အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံးမှ ၃၀၀ နှင့် မှော်အာဟာရဆေးလုံးမှ ၈၀ ဖြစ်ရာ ထိုအရာမှာ သူ၏ တစ်လခွဲစာ ပင်ပင်ပန်းပန်း ရှာဖွေရသော ဝင်ငွေနှင့် ညီမျှနေသည်။

အိမ်တွင်လည်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၅၀ တန်ဖိုးရှိသော ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ယခု သူ၏ ဆေးဖော်စပ်မှုမှာ ကျွမ်းကျင်အဆင့်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် နောင်တွင် ရရှိမည့် အကျိုးအမြတ်မှာ ယခုထက် ပိုမိုများပြားလာတော့မည်။

သူ၏ စုဆောင်းငွေများကို တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ယခု သူ၏ လက်ဝယ်တွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၅၀ တိတိ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အတိတ်ကဆိုလျှင် လော့ချန်သည် ဤပမာဏကိုကြည့်ပြီး အလွန်အမင်း ဝမ်းသာနေမိမှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် ယခုမူ သူသည် ဤ ဓနဥစ္စာကို တည်ငြိမ်သော စိတ်ထားဖြင့် ရှုမြင်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် ဤပမာဏမှာ အောက်ခြေကျင့်ကြံသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် များပြားသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ အသေးအဖွဲမျှသာ ဖြစ်သည်။

အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ဤငွေမှာ ခေါင်းလောင်းရွှေအိုးရိပ်မြုံ သို့မဟုတ် ထျန်းရှန်းမျှော်စင်တို့သို့ တစ်ခေါက်သွားရုံမျှသာ ရှိလိမ့်မည်။

ကူချိုင်ယီ ပြောခဲ့သည်ကို သူ သတိရမိသည်။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက မြူသန့်စင်ဆေးလုံး တစ်ပုလင်းကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့သည် မဟုတ်လော။ ထိုတစ်ပုလင်းတည်းနှင့်ပင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင် တန်ဖိုးရှိသည်။

ထို့အပြင် ဤဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများသည် သူနှင့်အတူ ကြာရှည်ရှိနေမည်မဟုတ်ကြောင်း လော့ချန် ကောင်းစွာ သိရှိသည်။

….

ဝိညာဉ်ဆေးနန်းဆောင် အတွင်း၌....။

"ချီစွမ်းအင်ဖြည့်ဆေးလုံး သုံးပုလင်း ပေးပါ"

"ဧည့်သည်တော်.... ဒါက ချီစွမ်းအင်ဖြည့်ဆေးလုံး သုံးပုလင်းပါ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၃၀၀ ကျသင့်ပါတယ်"

"ဒီမှာပါ"

လော့ချန်သည် ပူနွေးနေဆဲဖြစ်သော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို နှမြောတသခြင်းမရှိဘဲ ပေးအပ်လိုက်ပြီး ဆေးပုလင်းများကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ထည့်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ နောက်လအတွက် သူ၏ ကျင့်ကြံရေး ရိက္ခာများပင် ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ဆေးနန်းဆောင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် လော့ချန်သည် ဘေးနားရှိ ဆေးပေါင်းတစ်ထောင်ခန်းမ ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လာခဲ့သည်။

ဆေးပေါင်းတစ်ထောင်ခန်းမမှ အဆင့်သင့် စီမံထားသော ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို သုံးစွဲကြည့်ပြီးနောက် သူသည် တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများ ဈေးတန်းမှ ပစ္စည်းများကို မျက်စိထဲ မဝင်တော့ပေ။ ထိုပစ္စည်းများကို ကိုယ်တိုင် ပြန်လည် သန့်စင်ရသည်မှာ အချိန်ကုန်လွန်းလှသည်။

သူ့အနေဖြင့် အချိန်ကို ကျောက်တုံးနှင့် လဲလှယ် ရသည့် အခြေအနေမျိုး မဟုတ်သေးသော်လည်း ဤနေရာတွင် ကျောက်တုံးအချို့ ပိုပေးရသည်မှာ နှမြောစရာ မရှိပေ။

မှော်အာဟာရဆေးလုံး၏ ကုန်ကြမ်းများမှာ ဈေးပေါလှပြီး အမြောက်အမြား ဝယ်ယူလျှင် အထူးဈေးပင် ရရှိနိုင်သေးသည်။ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများထံမှ ဝယ်သည်နှင့် ဤနေရာတွင် ဝယ်သည်မှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံး နှစ်တုံးမျှသာ ကွာခြားသဖြင့် သူ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ ဆိုင်ရှင်ဝဝကြီး လျိုဟယ်ချိုင်ကို မတွေ့ရဘဲ ကောင်တာတွင် မှီရပ်နေသော တခြားတစ်ယောက်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသူမှာ ပိုင်မေလင်း ပင် ဖြစ်သည်။

"မိန်းကလေးရှောင်လင်း၊ ဆိုင်ရှင်လျို ဘယ်မှာလဲ"

ပိုင်မေလင်းက လော့ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အပေါ်ထပ်သို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်ပြီး ကောင်တာပေါ်တွင် ပြန်လည်မှီလိုက်သည်။

"ထိုက်ရှန်းဈေးကွက်က အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ရောက်နေတယ်၊ သူက ဆိုင်ရှင်လျိုရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းဆိုတော့ အပေါ်မှာ စကားပြောနေကြတာ"

"ဪ…. ဟုတ်ကဲ့"

လော့ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စာရင်းတစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီစာရင်းထဲက ပစ္စည်းတွေကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၀ ဖိုးလောက် ပေးပါ"

ပိုင်မေလင်းက စာရင်းကို ကြည့်ကာ လော့ချန်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဒါက တကယ်ပဲ မှော်အာဟာရဆေး ဖော်စပ်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ၊ လော့ချန် ငါ့ကို မလိမ်ခဲ့ဘူးပေါ့….။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၀ ဖိုးလောက်ကို သူဖော်စပ်လိုက်ရင် အနည်းဆုံး ၁၀၀ ဖိုးလောက် ပြန်ရောင်းနိုင်မယ်၊ အမြတ် ၅၀ လောက် ကျန်မယ်….။

သူက ဒီလိုနည်းနဲ့ မြို့ထဲမှာ အိမ်လခပေးပြီး နေနေတာလား၊ သူ့ဘဝက တော်တော်လေး ကျပ်တည်းပုံရတယ်၊ ချီစွမ်းအင်ဖြည့်ဆေးတစ်ပုလင်း ဝယ်နိုင်ဖို့ သူ လပေါင်းများစွာ စုဆောင်းရမှာပဲ….။

သူမသည် ထိုသို့တွေးတောရင်း ပစ္စည်းများကို လျင်မြန်စွာ ထုပ်ပိုးပေးလိုက်သည်။

သူမ ပစ္စည်းထုပ်ကို သယ်ပြီး အပြင်ထွက်လာသောအခါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

လော့ချန်သည် ဆိုင်ရှင်လျိုနှင့် ထိုက်ရှန်းဈေးကွက်မှ ကျင့်ကြံသူကြီးတို့နှင့် ပုံမှန်အတိုင်း စကားပြောဆိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

“လူကို အထင်သေးလို့ မရဘူးပဲ၊ ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ဆေးဖော်စပ်တဲ့ အလုပ်နဲ့ အသက်မွေးနေတာကိုး….”

"အစ်ကိုကြီးခန်းကလည်း.... ကျွန်တော့်ရဲ့ အတတ်ပညာက သေးငယ်လွန်းလို့ ချီးကျူးစရာ မရှိပါဘူးဗျာ"

လော့ချန်က ရိုသေစွာဖြင့် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

သူ့ရှေ့မှ လူနှစ်ဦးစလုံးမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြရာ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံရန် လိုအပ်သည်။

ဆိုင်ရှင်လျိုနှင့်မူ စီးပွားရေးအရ ရင်းနှီးသော်လည်း အစ်ကိုကြီးခန်းနှင့်မူ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ခန်းတုံးယွဲ့က ရယ်မောလိုက်ရင်း ဆိုသည်။

"လျိုကြီးက မင်းဆေးဖော်တဲ့နေရာမှာ မီးခွေးအမြီးတွေကို သုံးတယ်လို့ ပြောတယ်၊ ငါ သိချင်တာက အားဖြည့်ဖို့နဲ့ သားရဲလေးတွေကို ကျွေးတာကလွဲလို့ ဒီကုန်ကြမ်းနဲ့ တခြား ဘယ်လိုဆေးမျိုးတွေ ဖော်လို့ရသေးလဲ၊ ငါ့ကို နည်းနည်းလောက် ရှင်းပြပေးပါဦး ငါ့ညီ"

လော့ချန် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားပြီး ချွေးစေးများပင် ထွက်လာသည်။

ဤသည်မှာ သူ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ယခု အစ်ကိုကြီးခန်းက သူဖော်စပ်သော ဆေးလုံးများအကြောင်း တိုက်ရိုက် မေးမြန်းနေခြင်းမှာ သူ့အတွက် စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်လာသည်။

အကယ်၍ ထိုသူသည် ဆေးနည်းကို အဓမ္မတောင်းယူခဲ့လျှင် သူ ဘာတတ်နိုင်မည်နည်း။

လော့ချန်၏ တိတ်ဆိတ်နေမှုကို မြင်သောအခါ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးစလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားကြသည်။

ဆိုင်ရှင်လျိုက ရယ်မောရင်း ကြားဝင်ပြောပေးသည်။

"လော့လေး…. မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ခန်းကြီးက ထိုက်ရှန်းဈေးကွက်က ရွှေကျောက်နန်းဆောင်ရဲ့ အကြီးအကဲပါ၊ သူက ဆေးလုံးအမျိုးမျိုးကို ရောင်းချပေးနေတဲ့သူဆိုတော့ စူးစမ်းရုံသက်သက်ပါ၊ မင်းရဲ့ဆေးက တကယ်ကောင်းရင် သူက မင်းဆီကနေ ပြန်ဝယ်ပြီး ရောင်းပေးဦးမှာ"

ခန်းတုံးယွဲ့သည်လည်း ဖြည့်စွက် ရှင်းပြလာသည်။

"ငါ့ရဲ့ ခန်းမိသားစုက ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်းရဲ့ လက်အောက်ခံ မိသားစုတစ်ခုပါ၊ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို အဓိက လုပ်ကိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့်လည်း ရွှေကျောက်နန်းဆောင်ကို ဖွင့်ထားတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ မိသားစုထဲမှာ ဆေးနည်း အနည်းငယ်ပဲရှိတော့ နယ်လှည့်ကျင့်ကြံသူတွေဆီက ဆေးလုံးတွေကိုလည်း ပြန်ဝယ်ပြီး ရောင်းပေးလေ့ရှိတယ်"

ထိုအခါမှ လော့ချန် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

ဤကဲ့သို့သော ဆေးဆိုင်ငယ်လေးများသည် တာဟဲစျေးမြို့တော်တွင်လည်း ရှိကြပြီး အများအားဖြင့် ဂိုဏ်းငယ်များ သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံသူ မိသားစုများက ဖွင့်လှစ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အဆိုပါဆိုင်များတွင် ဆေးလုံး၊ မှော်စာရွက်များစ၍ ဝိညာဉ်လက်နက်များအထိ အမျိုးမျိုး ရောင်းချတတ်သည်။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နည်းပါးသော လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများသည် ဆိုင်ကြီးများသို့ မသွားနိုင်သလို၊ လမ်းဘေးဈေးတွင်လည်း ပစ္စည်းတုများ မိမည်ကို ကြောက်သဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ဆိုင်ငယ်လေးများကို ရွေးချယ်လေ့ရှိကြသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် သူနှင့် အဘိုးချန်တို့၏ ဆိုင်ခန်းမှာလည်း ဆိုင်းဘုတ်မရှိသည်မှအပ ဤအမျိုးအစားထဲတွင်ပင် ပါဝင်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လော့ချန်သည် ကျောက်စိမ်းပုလင်းလေးတစ်လုံးကို ရိုသေစွာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ထိုအထဲတွင် အံ့ဖွယ်တစ်သောင်း ဆေးလုံး တစ်လုံး ရှိနေသည်။

ခန်းတုံးယွဲ့က ဆေးလုံးကို လက်ခံယူကာ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးပြီး အနံ့ခံကြည့်သည်။ ထို့နောက် အမှုန်အနည်းငယ်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဆင့် (၁) ဆေးလုံးပဲ၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို လန်းဆန်းစေပြီး စိတ်စွမ်းအားကို နည်းနည်း ဖြည့်ပေးနိုင်တယ်၊ ထူးခြားတဲ့ ဆေးလုံးပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဆင့်နိမ့်ဆေးလုံး ဖြစ်နေတော့ ခဏခဏ သုံးရင် ကိုယ်တွင်းအပူရှိန် များပြီး အခြေခံကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်"

ဤသုံးသပ်ချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လော့ချန်သည် ထိုလူကို ပို၍ပင် လေးစားသွားမိသည်။

ရိုးရှင်းသော အပြုအမူ အနည်းငယ်ဖြင့် ဆေး၏ အားသာချက်နှင့် အားနည်းချက်ကို ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် ဖော်ပြနိုင်ခြင်းမှာ သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး မလုပ်နိုင်သော အရာဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ အတွေ့အကြုံရင့် ပထမအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူ၊ သို့မဟုတ် ဒုတိယအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူပင် ဖြစ်နိုင်သည်။

"ဈေးနှုန်းက ဘယ်လောက်လဲ"

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးတုံး ဝန်းကျင်ပါ"

ခန်းတုံးယွဲ့က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး လော့ချန်ထံသို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးတုံး ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ထိုဆေးလုံးကို သူဝယ်ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူပြောလိုက်သည်။

"ဈေးက အရမ်းများနေတယ်၊ ဒါမျိုးက တာဟဲစျေးမြို့တော်လို ဝမ်တောင်တန်းကြီးနဲ့နီးတဲ့ နေရာမျိုးမှာပဲ ရောင်းရမှာ၊ ငါတို့ ထိုက်ရှန်းစျေးမြို့တော်မှာဆိုရင် ဒီစျေးရဲ့ တစ်ဝက်ပဲ ရလိမ့်မယ်"

"အင်း…. တကယ်လို့ လူသားတွေနေတဲ့ အရပ်မှာဆိုရင်တော့ အရမ်းကို လူကြိုက်များမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ လူသားတွေဆီမှာ ငါတို့ ကျင့်ကြံသူတွေ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရှိဖို့ ခဲယဉ်းတယ်လေ"

သူသည် စျေးနှုန်းနှင့် စျေးကွက်အကြောင်းကို ဆက်လက်ပြောဆိုပြီးနောက် စူးစမ်းလိုဟန်ဖြင့် မေးလိုက်ပြန်သည်။

"တစ်လကို ဒီဆေးလုံးမျိုး ဘယ်လောက်များများ ဖော်နိုင်လဲ ငါ့ညီ"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လော့ချန် တိုက်ရိုက်မဖြေဘဲ သတ္တိမွေးကာ မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးခန်း.... ကျွန်တော့်ဆီကနေ ဆေးတွေကို ဖောက်သည်ယူပြီး ရောင်းချပေးချင်လို့လားခင်ဗျာ"