စကားလုံးများပင် မလိုအပ်တော့ပါ

"အစ်ကိုကြီး လော့ချန်၊ ဒါက ကျွန်မ အစ်ကို့အတွက် ပြင်ပေးထားတဲ့ သစ်သားပြားပါ၊ ဒါကို ဒီဘေးလေး ကပ်ထားလိုက်ရင် ဘယ်သူမှ ဘာမှပြောမှာ မဟုတ်ဘူးရှင့်"

ချန်ရှုယီသည် အနောက်ဘက်မှ သစ်သားပြားအကြီးကြီးတစ်ခုကို ထုတ်လာပြီး ကျောက်ပြားခုံ၏ ဘေးတစ်ဖက်တွင် ချထားပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပဲ ရှုယီလေး၊ ရော့….ဒါလေး စားကြည့်"

လော့ချန်သည် သူ၏ အိတ်ထဲမှ နတ်ပဲစေ့လှော်တစ်ဆုပ်ကို ထုတ်ကာ မိန်းကလေးငယ်အား ပေးလိုက်သည်။ ချန်ရှုယီ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားပြီး ပဲတစ်စေ့ကို ပါးစပ်ထဲပစ်ထည့်ကာ တဂျွတ်ဂျွတ် ဝါးစားနေတော့သည်။

"အရမ်းကောင်းတာပဲ၊ အစ်ကိုကြီး လော့ချန်ပေးတဲ့ မုန့်တွေက အမြဲ အရသာရှိတယ်"

ယခင်က လော့ချန်သည် အဘိုးချန်အား မုန့်ပဲသရေစာများ မကြာခဏ ပေးလေ့ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ထိုမုန့်အများစုမှာ အဘိုးကြီးက သူ၏မြေးမလေးအတွက် အိမ်ပြန်လက်ဆောင်အဖြစ် သယ်ဆောင်သွားပေးရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။

မဟုတ်ပါကလည်း စဉ်းစားကြည့်လျှင် အသက် ၆၀ ကျော်အရွယ် အဘိုးကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် အခြားအရသာရှိလှသော အစားအစာများစွာ ရှိပါလျက်နှင့်၊ ဘာအကြောင်းမှမရှိဘဲ လော့ချန်၏ စပ်တောက်တောက် အမဲသားခြောက်ကို နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တောင့်တနေစရာ အကြောင်းရင်း လုံးဝမရှိနိုင်ပေ။

မိန်းကလေးငယ်၏ ကျေနပ်ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း လော့ချန် ပြုံးလိုက်မိသည်။

သူသည် ကျောက်စိမ်းပုလင်းများကို နေရာချရင်း စပ်စုမိပြန်သည်။

"ဦးလေးချန်၊ ခုတလော စီးပွားရေး တော်တော်ကောင်းနေပုံပဲနော်၊ ဒီ မှော်သားရေ တွေကို တစ်နေ့တည်းနဲ့ ကုန်အောင် ရောင်းနိုင်တာလား"

စီးပွားရေးအကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် အဘိုးချန်မှာ ချက်ချင်းပင် တက်ကြွလာတော့သည်။

"လော့လေး၊ မင်း ခုတလော အပြင်မထွက်ဖြစ်တာ ကြာပြီ ထင်တယ်"

"ဘာလို့လဲဗျ"

"တာဟဲစျေးမြို့တော်ထဲမှာ လူတွေက အနည်းဆုံး နှစ်ဆလောက် တိုးလာတာကွ"

အဘိုးချန်က စည်ကားနေသော စျေးကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

"အဝေးကလာတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီးပဲ၊ ကျောက်စိမ်းအိုးဓားနန်းဆောင်က မြို့တွင်းရော မြို့ပြင်မှာပါ အရောင်းအဝယ်ဌာနတွေ အများကြီး ဖွင့်ထားတယ်၊ သူတို့က ဒါကို စျေးမြို့တော်ငါးခု ပူးပေါင်းကုန်စည်ပြပွဲ လို့ ခေါ်ကြတာ"

သူ၏ ရှင်းပြချက်ကြောင့် တာဟဲစျေးမြို့တော်၏ အပြောင်းအလဲများသည် ဒေသခံကျင့်ကြံသူများအပေါ် မည်သို့ သက်ရောက်နေသည်ကို လော့ချန် နားလည်သွားသည်။ စီးပွားရေးမှာ အမှန်ပင် အရှိန်အဟုန်နှင့် တိုးတက်နေခြင်းပင်။

တာဟဲစျေးမြို့တော်သည် ဝမ်တောင်တန်းကြီး နှင့် နီးကပ်သဖြင့် ဤနေရာမှ ထွက်ရှိသော ကျင့်ကြံရေးပစ္စည်းများသည် ကုန်းတွင်းပိုင်းဒေသများနှင့် များစွာ ကွာခြားလှသည်။ ထို့ကြောင့် အဝေးမှလာသူများမှာ ဤနေရာမှ ပစ္စည်းများကို အလွန်စိတ်ဝင်စားကြကာ အများအပြား ဝယ်ယူကြသည်။ ထိုနည်းတူပင် ထိုဧည့်သည်များသည်လည်း သူတို့နှင့်အတူ ပါလာသော ပစ္စည်းများကို ပြန်လည်ရောင်းချရန် ဆိုင်ခန်းများ ဖွင့်ထားကြသည်။

အဘိုးချန်၏ စီးပွားရေးမှာလည်း မကြုံစဖူး ကောင်းမွန်နေသည်။ သူ၏ မှော်စာရွက်လုပ်ငန်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ အထူးပြုလုပ်ငန်းဖြစ်သော မှော်သားရေ လုပ်ငန်းပင် ဖြစ်သည်။

မှော်စာရွက် ပြုလုပ်ရာတွင် မှော်စုတ်တံ၊ ပြဒါး၊ သားရဲသွေးနှင့် မှော်စက္ကူ သို့မဟုတ် သားရေတို့ လိုအပ်သည်။ မှော်စက္ကူတွင် သားရေ၊ သစ်သားပြားနှင့် ပိုးစက္ကူဟူ၍ အမျိုးမျိုးရှိရာ မိစ္ဆာသားရဲသားရေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မှော်သားရေ များမှာ ချီစွမ်းအင်ကို အများဆုံး သိုလှောင်နိုင်သဖြင့် ထိုအရာဖြင့် ဖော်စပ်ထားသော မှော်များမှာ ပိုမိုအစွမ်းထက်ကြသည်။ အဘိုးချန်မှာ ထိုသားရေများကို ပြုပြင်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အဘိုးချန်၏ နီမြန်းနေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူသည် လတ်တလော မှော်သားရေများ ပြုလုပ်ရန် အဆက်မပြတ် အလုပ်လုပ်နေကြောင်း လော့ချန် သိလိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်သော ဆိုင်ခန်းလေးမှာပင် ယခုအခါ မှော်သားရေများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

စီးပွားရေးအမြင်တွင် ထက်မြက်လှသော လော့ချန်တစ်ယောက် ဤအခြေအနေမှာ သူ့အတွက်လည်း အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ဖြစ်မှန်း ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိလိုက်သည်။

"နှမြောစရာပဲ၊ ငါက အိမ်ထဲမှာပဲ အောင်းနေလို့ ဒါကို နောက်ကျမှ သိရတာ၊ မဟုတ်ရင် ဆေးလုံးတွေ ပိုထွက်လာအောင် ညအိပ်မနေဘဲ ဖော်စပ်လိုက်မှာ...." ဟု သူ မချိတင်ကဲ ရေရွတ်မိသည်။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံး ဖော်စပ်မှုစွမ်းရည်မှာ ပြီးခဲ့သည့် လဝက်အတွင်းတွင် သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ကိုးကြိမ်တိုင်တိုင် အောင်မြင်မှု ရရှိခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူ့ လက်ထဲတွင် အရည်အသွေးမြင့် ဆေးလုံးပေါင်း ကိုးဆယ်နီးပါး ရှိနေလေပြီ။

လော့ချန်သည် သူ၏ စိတ်ကို အခိုင်အမာ ပြင်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် မှော်အာဟာရဆေးလုံးများနှင့် အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံးများကို အိတ်ထဲမှ အကုန်ထုတ်၍ ခင်းကျင်းလိုက်တော့သည်။

ရှုယီလေး အားစိုက်ပြင်ဆင်ပေးထားသော သစ်သားပြားမှာ အမှန်ပင် ကျယ်ဝန်းလှသဖြင့် ဆေးပုလင်း နှစ်ရာနီးပါးကို စီစီရီရီ ခင်းကျင်းထားသော်လည်း နေရာလွတ်များစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ယခုအချိန်မှာ ဈေးစည်းကမ်းများကို အနည်းငယ် လျော့ပေါ့ပေးထားသည့် ကာလဖြစ်၍သာ တော်တော့သည်။ ပုံမှန်အချိန်ဆိုလျှင် လော့ချန်အနေဖြင့် ဤမျှကျယ်ဝန်းသော နေရာအတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံး ထပ်မံပေးဆောင်ရပေလိမ့်မည်။

ဆေးပုလင်းများကို အစီအစဉ်တကျ ချပြီးနောက် တစ်ခုခု လိုအပ်နေသေးသည်ဟု လော့ချန် ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အဖြူရောင်ပိတ်စတစ်ခုကို အမြန်ဆွဲယူကာ စာလုံးကြီးကြီးများဖြင့် ကြော်ငြာစာသားအချို့ကို ရေးသားလိုက်သည်။ ၎င်းကို ဆိုင်ရှေ့တွင် အထင်အရှား ချိတ်ဆွဲလိုက်သောအခါ ဘေးနားရှိ ချန်ရှုယီက စာလုံးများကို တစ်လုံးချင်း လိုက်ဖတ်ကြည့်တော့သည်။

"အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံး၊ ယောကျာ်းတို့၏ ခွန်အားကို ထုတ်ဖော်စို့"

"သွားစမ်း၊ ကလေးမ.…အဲ့လို စကားတွေ မပြောရဘူး"

အဘိုးချန်သည် မြေးမလေးကို အမြန်ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး လော့ချန်အား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

လော့ချန်ကမူ ဂရုမစိုက်ပေ။ နေမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ လူများလည်း ပိုစည်ကားလာရာ သူ အသံကုန်ဟစ်ကာ စတင် ရောင်းချတော့သည်။

"လာကြည့်ကြပါဦးဗျို့….လာကြည့်ကြပါဦး….ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနေ့ရက်တွေကို တောက်ပစေမယ့် ဆေးလုံးတွေ ရှိပါတယ်"

ဤကဲ့သို့ ရှေးရိုးစွဲဆန်သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လော့ချန်ကဲ့သို့ အရှက်မရှိ အော်ဟစ်ရောင်းချသော ကျင့်ကြံသူမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။

သို့သော် ထိုထူးခြားမှုကြောင့်ပင် ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားမှာ စုပြုံရောက်ရှိလာကြသည်။ အများစုမှာ ရပ်ဝေးမှလာသော ဧည့်သည်များ ဖြစ်ကြသည်။

"ဒါက ဘာဆေးလဲ"

"ယောကျာ်းတို့ရဲ့ ခွန်အား.... ဟင့်အင်း…. ငါတို့ ကျင့်ကြံသူတွေက ဒါမျိုးတွေ လိုလို့လား"

"မင်းပြောသလောက် တကယ်ရော ကောင်းရဲ့လား"

"အဟမ်း…. ဒါက ငါ့အတွက် မဟုတ်ပါဘူး….ငါ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က တိုက်ပွဲတစ်ခုအပြီးမှာ အဲ့ဒီနေရာက အဆင်မပြေဖြစ်သွားလို့….မင်း သိတယ်မလား….အဟမ်း….ငါ့ကို ငါးပုလင်း ပေးစမ်းပါ"

"ငါလည်း တစ်ပုလင်းလောက် ယူမယ်၊ တာဟဲစျေးမြို့တော်ရဲ့ အထူးဆေးလုံးက ဘာများ ထူးခြားနေလဲ သိချင်လို့"

လူတစ်အုပ် ဝယ်သွားပြီးနောက် လော့ချန်တစ်ယောက် ရေတစ်ငုံပင် မသောက်ဘဲ ပြန်အော်ပြန်သည်။

"လာပါဗျို့.…အရင်က ရှစ်တုံး၊ ကိုးတုံး ရောင်းတဲ့ အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံးတွေကို အထူးလျော့စျေးနဲ့ ရောင်းနေပါပြီ၊ အမြဲတမ်းအားပေးတဲ့ ဖောက်သည်တွေနဲ့ အဝေးကလာတဲ့ မိတ်ဆွေတွေအတွက် အလယ်အလတ်အဆင့် ဆေးလုံးတွေကို ငါးတုံးတည်းနဲ့ ရောင်းပေးနေပါပြီ"

"ဟုတ်ပါတယ်.... ခင်ဗျားတို့ ကြားတာ မှန်ပါတယ်၊ အဆင့်အတန်းက ပိုမြင့်သွားပေမဲ့ စျေးနှုန်းကတော့ မတက်ပါဘူး၊ ငါးတုံးတည်းနဲ့ ခင်ဗျားတို့ လုံးဝ အရှုံးမရှိစေရဘူးဗျို့"

နောက်ထပ် လူတစ်အုပ် ထပ်မံ စုရုံးလာပြန်သည်။

ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကပ်နေရသော ချန်ရှုယီလေးမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ အဘိုးက သူ၏ ဆိုင်အဖော် သည် အလွန်အရှက်မရှိသူဟု ပြောစဉ်က သူမက အဖိုးအား အပြစ်မြင်တတ်သူဟု ထင်ခဲ့မိသည်။

သို့သော် ယခုကြည့်ရသည်မှာ သူမကသာ အဘိုးအပေါ် အထင်မှားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူမသည် အဘိုးကို တောင်းပန်ချင်သဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ အဘိုးမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေပြီး တစ်ခုခုကို ပြောချင်သော်လည်း ပြောမထွက်နိုင်သကဲ့သို့ တုန်ရီနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှုယီလေးသည် အမြဲ လိမ္မာပါးနပ်သူဖြစ်ရာ ချက်ချင်းပင် အဘိုးကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"အဘိုး.... ဒေါသမထွက်ပါနဲ့၊ စီးပွားရေးဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ၊ ရှက်စရာ မဟုတ်ပါဘူး"

အဘိုးချန်၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားပြီး မြေးမလေး၏ ဆံပင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"မင်းပြောတာ မှန်တယ် ရှုယီလေး၊ စီးပွားရေးဆိုတာ ကျင့်ကြံရေးအတွက် လိုအပ်တာတွေကို ရှာဖွေတာပဲ၊ ရှက်စရာ မရှိပါဘူး"

ထို့နောက်တွင်မူ ရှုယီလေး အံ့သြသွားရလောက်အောင်ပင် အဘိုးချန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ အားရပါးရ အော်ဟစ်တော့သည်။

"ဒီမှာ လာကြည့်ကြပါဦးဗျို့….မှော်သားရေ အကောင်းစားတွေ ရှိတယ်"

"လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် မိစ္ဆာသားရဲ အရေခွံတွေနဲ့ လုပ်ထားတာမို့ အခုမှ စသင်တဲ့သူတွေအတွက် အနည်းဆုံး သုံးကြိမ်လောက် ကျရှုံးတာကို ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်ဗျို့….တစ်ထုပ်ကို ၁၀ တုံးတည်းပါ"

"တကယ့်ကို လတ်ဆတ်ပြီး သွေးစတွေ၊ အသားစတွေတောင် ပါသေးတယ်ဗျို့"

ခဏအတွင်းမှာပင် ကျောက်ပြားခုံရှေ့တွင် လူအုပ်ကြီး ထပ်မံ စုရုံးလာတော့သည်။ ဆိုင်ခန်းလေး နှစ်ခုမှာ ချက်ချင်းပင် စည်ကားသွားတော့သည်။

ထိုစည်ကားသိုက်မြိုက်နေသော မြင်ကွင်းအလယ်တွင် လော့ချန် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အဘိုးချန်ကလည်း သူ့အား လှည့်ကြည့်လာသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နားလည်မှုရှိရှိ ပြုံးလိုက်ကြတော့သည်။

စကားလုံးများပင် မလိုအပ်တော့ပေ။