ကျောက်စိမ်းအမြုတေ ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ခြင်း (၁)

ဆေးဖော်ဆောင်၏ ဗဟိုချက်မတွင် ဆေးဖော်စပ်ခန်း သုံးခန်းရှိပြီး အကြီးဆုံးအခန်းအား အလယ်ဗဟို၌ ခန့်ညားစွာ တည်ဆောက်ထားသည်။ ဤအခန်းမှာ အကျယ်ဝန်းဆုံးဖြစ်ရုံသာမက အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းကိရိယာ အစုံလင်ဆုံးလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအခန်းအတွင်း၌ ကျင့်ကြံသူအများစု အိပ်မက်ပင် မမက်ဝံ့သော၊ လော့ချန်ပြီးလျှင် တန်ဖိုးအရှိဆုံးဟု ဆိုနိုင်သည့် တိမ်စုပ်ဆေးအိုးကြီး ရှိနေသည်။

ထိုအရာမှာ သာမန်ဆေးအိုးတစ်အိုး မဟုတ်ပေ။

တိမ်စုပ်ဆေးအိုးသည် ပထမအဆင့် အလယ်အလတ်စား မှော်လက်နက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အမျိုးအစားတူထဲတွင် ဈေးအကြီးဆုံးဟု ကျော်ကြားသည်။ အလယ်အလတ်အဆင့် ကာကွယ်ရေး မှော်လက်နက်အချို့ထက်ပင် ဈေးကြီးသည်ဟု ဆိုကြပြီး ထိုဆေးအိုး၏ ကျော်ကြားမှုမှာ ဖိုရှန်းဂိုဏ်း အပြင်ဘက်ထိ ပျံ့နှံ့လျက်ရှိသည်။

….

ခန့်ညားလှသော ဆေးဖော်စပ်ခန်းကြီးမှာ ပြင်ပလောကနှင့် အဆက်အသွယ်ပြတ်ကာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေလေသည်။

မီလီကိုပင် အပြင်၌နေရန် ညွှန်ကြားထားပြီး၊ လော့ချန်တစ်ဦးတည်းသာ အတွင်း၌နေကာ မီးညှိခြင်းနှင့် ဆေးဖို ထိန်းချုပ်ခြင်းတို့အား ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်နေသည်။ မီရှုဟွာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးထားသော ဆေးဘက်ဝင် ကုန်ကြမ်းများအား သူ တစ်ခုချင်းစီ စတင်ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ဦးစွာပထမ သူသည် အခြေခံဖြည့်စွက်စာများဖြစ်သော ဂျင်ဆင်း နှင့် တောင်ကန်စွန်းဥ တို့ကို ထည့်လိုက်သည်။ ဤအခြေခံပစ္စည်းများသည် ချီစွမ်းအင်ဖြည့်ဆေးလုံးများတွင်ပင် မရှိမဖြစ်လိုအပ်ပြီး ကျင့်ကြံသူများအတွက် ကိုယ်ခန္ဓာဆိုင်ရာ သက်စောင့်အားကို ဖြည့်တင်းပေးသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ရှားပါးကုန်ကြမ်းများဖြစ်သည့် အပြာရောင် ရှောက်ချိုမြက် နှင့် နှင်းသစ်ခွတို့အား ဂရုတစိုက် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ဤအရာများသည် အဓိကကုန်ကြမ်းများကို အထောက်အကူပြုခြင်း၊ အာနိသင်ကို မြှင့်တင်ပေးခြင်း သို့မဟုတ် မလိုလားအပ်သော ဂုဏ်သတ္တိများကို နှိမ်နင်းပေးခြင်းတို့အတွက် အသုံးဝင်သည်။

ဖြည့်စွက်ကုန်ကြမ်းများအား ဆေးအိုးအတွင်း ထည့်သွင်းပြီးနောက် လော့ချန်၏ အကြည့်များမှာ ဆေးအိုးဆီသို့ ပြင်းပြစွာ စူးစိုက်သွားတော့သည်။

သူ၏ နတ်မျက်စိအတတ်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် သူ၏ နတ်မျက်စိ အတတ်ကျွမ်းကျင်မှုမှာ ပါရမီရှင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် တစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။

ဤပညာအား အသုံးပြုလိုက်သည့်အခါ သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လာပြီး အဆင့် (၉) ချီသန့်စင် တစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်းကိုပင် လွယ်ကူစွာ ထိုးဖောက်မြင်နိုင်စွမ်း ရှိလာသည်။

သူနှင့် အဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူများသည် ဤကဲ့သို့သော ပညာရပ်မျိုးအပေါ် ဤမျှအထိ အားထုတ်မည် မဟုတ်သော်လည်း လော့ချန်မှာမူ သာမန်လူ မဟုတ်ပေ။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် သူ၏ နတ်မျက်စိများ အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်သွားပါက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ ရုပ်ဖျက်မှုများကိုပင် ထိုးဖောက်မြင်နိုင်မလားဟု တွေးတောမိတတ်သည်။

သူ ဆေးအိုးဆီသို့ အာရုံ ပြန်လည် စုစည်းလိုက်သည်။ ဖြည့်စွက်ကုန်ကြမ်းများ၏ ဆေးအာနိသင်များ အကုန်ထွက်လာကာ အဓိကကုန်ကြမ်း ထည့်ရမည့် အချိန်ရောက်ပြီဖြစ်သည်။

လော့ချန်သည် အနီးနားရှိ စင်ပေါ်မှ ဝါးသေတ္တာလေးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ထိုသေတ္တာအား ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ အတွင်းမှ နူးညံ့သောအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်ဖဝါးခန့်ရှိသော ကျောက်စိမ်းသန့်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကျောက်စိမ်းသန့်သည် ပထမအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်စိမ်း အမျိုးအစားဖြစ်ပြီး မြစ်နား၊ ကမ်းခြေ သို့မဟုတ် ယင်စွမ်းအင် ကြွယ်ဝသော ဒေသများတွင် အများဆုံး တွေ့ရတတ်သည်။ ၎င်းအား အသုံးချပုံ များစွာရှိသည်။ ဆေးဖော်စပ်သူများက ဆေးလုံးများ သိမ်းဆည်းရန်အတွက် ဆေးပုလင်းများ ထွင်းထုကြသလို၊ ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း ရေဓာတ်ဆိုင်ရာ ကျောက်စိမ်းစာလိပ်များအဖြစ် ပုံဖော်ကြသည်။

၎င်း၏ အနှစ်သာရဖြစ်သော ကျောက်စိမ်းအဆီအနှစ်မှာမူ ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှု လေ့ကျင့်ရာတွင် အလွန်ပင် တန်ဖိုးကြီးလှသည်။ လူ့လောကတွင်ပင် ရေခဲတိုက်များ တည်ဆောက်ရာ၌ သို့မဟုတ် ဂူဗိမာန်များ တည်ဆောက်ရာ၌ အဓိကကုန်ကြမ်းအဖြစ် အသုံးပြုကြသဖြင့် ဝယ်လိုအား ရှိလှသည်။

ဈေးနှုန်းအရဆိုလျှင်လည်း ဤကျောက်စိမ်းမှာ လုံးဝ မသက်သာလှပေ။ လက်ဖဝါးခန့် တစ်တုံးလျှင် ဝိညာဉ်ကျောက် တစ်တုံး ပေးရသည်။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်ဆန် ဆယ်ပြည် ဝယ်ယူနိုင်သော ပမာဏ ဖြစ်သည်။

ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံး၏ အဓိကပါဝင်ပစ္စည်းမှာ ကျောက်စိမ်းအတွင်းရှိ ကျောက်စိမ်းအဆီအနှစ်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤကျောက်စိမ်းတစ်မျိုးတည်းကပင် ကုန်ကြမ်းစရိတ် စုစုပေါင်း၏ ငါးပုံတစ်ပုံ ရှိနေသည်။

လော့ချန်၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ကျောက်စိမ်းအမြုတေ ဆေးလုံး တစ်သုတ်ဖော်စပ်ရန် ဝိညာဉ်ကျောက် ၅ တုံး ကုန်ကျသည်။ အလွန်အမင်း အကုန်အကျများသည်ဟုတော့ မဆိုနိုင်ပေ။ အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံး ဖော်စပ်သည့် ကုန်ကျစရိတ်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံးမှာ ဤမျှ မကုန်ကျသော်လည်း မြောက်ဘက်ပင်လယ်မှ မှာယူရသော အဓိကကုန်ကြမ်းကြောင့် ဈေးကြီးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျောက်စိမ်းအမြုတေ ဆေးလုံးတွင်မူ ထိုပြဿနာမရှိသော်လည်း တစ်သုတ်လျှင် ဆေးလုံးမည်မျှ ထွက်မည်ကိုမူ လော့ချန် မသိသေးပေ။

သို့သော်ငြားလည်း အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံးထက် ပိုထွက်နေသရွေ့ အမြတ်ရမည်မှာ အသေအချာပင်ဖြစ်သည်။ တစ်ခုမှာ လူကို လန်းဆန်းစေရုံသာ ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ခုကမူ ကျင့်ကြံမှုကို တိုက်ရိုက် အထောက်အကူပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ ဈေးကွက်ဝယ်လိုအား ကွာခြားချက်မှာ နှိုင်းယှဉ်၍ပင် မရနိုင်ပေ။

လော့ချန် အသက်ရှူသံကို ထိန်းညှိကာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

သူ၏ ချီစွမ်းအားကို စီးဆင်းစေလိုက်သည့်အခါ ကျောက်စိမ်းတုံးမှာ ဆေးအိုးအထက်တွင် ပျံလွင့်လာတော့သည်။ ထိုစွမ်းအားမှာ သူ၏ မီးလုံးမှော်အတတ် သုံးစွဲမှုတွင် ဆယ်ပုံတစ်ပုံမျှသာ ရှိသော်လည်း အလွန်ပင် တိကျရန် လိုအပ်လှသည်။ ဤသို့ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထိန်းထားရခြင်းက သူ့အား အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေသည်။

ထို့ထက် ပိုခက်ခဲသည်မှာ ချီစွမ်းအားကို သတ်မှတ်ထားသော ပုံစံတစ်ခုဖြင့် ချုပ်ကိုင်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ချင်ယွမ်ဇီ၏ ဆေးဖော်ပညာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်ကျမ်းမှ သူ သင်ယူထားသော ကျောက်စိမ်းကွဲခြင်း ဟုခေါ်သည့် ကျောက်စိမ်းပစ္စည်းများကို ပြုပြင်ရာတွင်သာ အသုံးပြုသော နည်းစနစ် ဖြစ်သည်။

ထိုနည်းစနစ်၏ အရှိန်အဝါအောက်တွင် ကျောက်စိမ်းတုံး၏ အပေါ်ယံအခွံ၌ အက်ကြောင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် အဆီနှင့် တူသော ကြည်လင်သည့် အရည်များမှာ တစ်စက်ချင်းစီ စိမ့်ထွက်လာတော့သည်။

ဤသည်မှာ ကျောက်စိမ်းအတွင်းမှ ကျောက်စိမ်းအဆီအနှစ်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျောက်စိမ်းအဆီအနှစ်မှာ အစပိုင်းတွင် ခဲနေသော်လည်း ချီစွမ်းအား၏ ဖိအားအောက်တွင် အရည်တစ်ပိုင်း အခဲတစ်ပိုင်း အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုအရည်စက်များကို ဂရုတစိုက် ဆွဲထုတ်ကာ ဆေးဖိုအတွင်းသို့ လမ်းညွှန်ပေးလိုက်ရာ အပူရှိန်အောက်တွင် လုံးဝ အရည်ပျော်သွားတော့သည်။

ဤအလုပ်မှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေသည်။ တစ်နာရီလုံးလုံး လော့ချန် အစွမ်းကုန် အာရုံစိုက်ကာ ထိန်းချုပ်နေရသည်။

“အခက်ခဲဆုံး အဆင့်နှစ်ဆင့်ထဲက တစ်ခုတော့ ပြီးပြီ”

သူ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ နောက်ထပ် စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုကို ဆက်လုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံးမှာ ယခင် သူဖော်စပ်ခဲ့သော ဆေးလုံးများနှင့် မတူပေ။ ဤဆေးလုံးမှာ ဆေးဘက်ဝင် အပင်ဆေးလုံး မဟုတ်ဘဲ ဓာတ်‌ဆေး လုံး ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် အပင်ဆေးလုံးများမှာ အဓိကဖြစ်သော်လည်း ကုန်ကြမ်းနှင့် အာနိသင်ပေါ် မူတည်ကာ အမျိုးအစားများစွာ ခွဲခြားထားသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဆေးဘက်ဝင်အပင်များအား အဓိကသုံးလျှင် ဆေးဘက်ဝင် ဆေးလုံး ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာသားရဲ၏ အဆီအနှစ်ကို သုံးလျှင် သားရဲဆေးလုံး ဖြစ်လာသည်။ ဓာတ်သတ္တုများကို အဓိကသုံးလျှင်မူ ဓာတ်သတ္တုဆေးလုံး သို့မဟုတ် ရွှေကျောက်ဆေးလုံးဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

ထိုအရာများထက် ပို၍ ဆန်းပြားသော အမျိုးအစားများလည်း ရှိသေးသည်။

ဝိညာဉ်အနှစ်သာရဖြင့် ပြုလုပ်သော ဝိညာဉ်ဆေးလုံး၊ စွမ်းအင်သန့်သန့်ဖြင့် ပြုလုပ်သော အာယုဆေးလုံးနှင့် မြေကမ္ဘာ၏ ထူးခြားသော ရတနာများမှ ထုတ်ယူသော ရှားပါးဆေးလုံး များလည်း ရှိသည်။

အချို့သော ဆေးဖော်ဆရာများမှာ လောကဓမ္မတာ နိယာမများကို အဓိကကုန်ကြမ်းအဖြစ် အသုံးပြုကာ တာအို ဓမ္မဆေးလုံး များကိုပင် ဖော်စပ်နိုင်သည်ဟု ကောလာဟလများ ရှိကြသည်။

တာအို ဓမ္မဆေးလုံး တစ်လုံးတည်းဖြင့်ပင် လောကနိယာမများကို ထိုးထွင်းသိမြင်စေကာ မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးနိုင်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုတော်မှ လွတ်မြောက်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

လော့ချန်ကမူ ထိုကဲ့သို့သော နက်နဲလှသည့် လောကနိယာမများကို စိတ်မဝင်စား‌ပေ။

သူသည် အပင်ဆေးလုံးများကိုသာ ကိုင်တွယ်ခဲ့ဖူးသည်။ ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံး သည် သူ၏ ပထမဆုံးသော ဓာတ်သတ္တုဆေးလုံး ဖော်စပ်မှုဖြစ်ရာ စိန်ခေါ်မှုအသစ်များ ပါလာခဲ့သည်။

အကြီးမားဆုံးသော အခက်အခဲမှာ ဓာတ်သတ္တုများကို သန့်စင်ရန်နှင့် ၎င်းတို့အား အပင်ကုန်ကြမ်းများနှင့် သဟဇာတဖြစ်အောင် ပေါင်းစပ်ရန် ဖြစ်သည်။

အညစ်အကြေးများအား အကုန်အစင် မဖယ်ရှားနိုင်ပါက နောက်ဆုံးထွက်လာသော ဆေးလုံးတွင် သတ္တုအဆိပ်အတောက်များ ကျန်ရှိနေမည်။

အကယ်၍ ပေါင်းစပ်မှု မအောင်မြင်ပါက အရောအနှောမှာ တည်ငြိမ်မှု ပျက်ပြားသွားပြီး ဆေးလုံးများမှာ သုံးမရသော ကျောက်ခဲတုံးများအဖြစ် ဓာတ်သတ္တုအသွင် ပြောင်းသွားပေလိမ့်မည်။

‘ကျောက်ခဲတုံးတွေ ဖြစ်သွားရင်’ ဟူသော အတွေးဖြင့် သူ အနည်းငယ် စိုးထိတ်သွားလေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်ပင် လော့ချန် ထိုရလဒ်ကို ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။ အမှန်စင်စစ် သူတစ်ဦးတည်း မဟုတ်ဘဲ မီရှုဟွာနှင့် အခြားသူများလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။

….

“ဒါ.... ဒါက မင်းပြောတဲ့ ကျောက်စိမ်းအမြုတေ ဆေးလုံးလား”

မီရှုဟွာက လက်ထဲမှ အရောင်စုံ ကျောက်ခဲလုံးလေးများကို ကိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ အေးစက်နေသော်လည်း မျက်နှာအမူအရာမှာမူ စကားလုံးများထက် ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ ဖော်ပြနေသည်။

လော့ချန် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကုပ်ကာ‌ ပြောလိုက်သည်။

“အဲ…. လူဆိုတာ အမှားနဲ့ မကင်းဘူးလေ၊ ကြီးမြတ်လှတဲ့ ပုဂ္ဓိုလ်ကြီးတွေမှာတောင် အမှားရှိတတ်သေးတာပဲ မဟုတ်လား၊ ပြီးတော့ ဘယ်သူက ပထမဆုံးတစ်သုတ်မှာ တန်းပြီး အောင်မြင်ဖူးလို့လဲဗျာ၊ အလယ်ပိုင်းပြည်နယ်က ဆေးနန်းရှင်ကြီးတောင် အဲဒီလို မပြောဝံ့ပါဘူး….”

သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန်အတွက် အသံကို မြှင့်ပြောလိုက်ပြီး ယုံကြည်မှုရှိဟန် ဆောင်လိုက်သော်လည်း ကျရှုံးမှု၏ ခါးသီးသော အငွေ့အသက်မှာ လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“ငါ အရမ်း လောသွားပုံရတယ်”

မီရှုဟွာက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ရင်း သုံးမရသော ကျောက်ခဲလုံးလေးများကို လက်ထဲမှ လွှတ်ချလိုက်ရာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တဒေါက်ဒေါက် မြည်၍ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။

လော့ချန်သည် အဘိုးကြီးကို နှစ်သိမ့်ရန်အတွက် ပုခုံးကို အမှတ်မထင် လှမ်းပုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ရုတ်တရက် အားနာသွားပြီး တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းဖြစ်သွားသည်။

သူနှင့် ဂိုဏ်းချုပ်မီ ဤမျှအထိ ရင်းနှီးသွားရခြင်းကို ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်။

မီရှုဟွာမှာမူ ဂရုပြုမိပုံမရဘဲ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနေပုံရသည်။

လော့ချန် ပြုံးလိုက်သည်။

“ဟေး.... ကျရှုံးခြင်းဟာ အောင်မြင်ခြင်းရဲ့ မိခင်ပဲဗျ၊ ဒီတစ်ခါ မအောင်မြင်ပေမဲ့ နောက်တစ်ခါတော့ သေချာပေါက် ရမှာပါ၊ စိတ်မပျက်ပါနဲ့ အဘိုးကြီးမီရာ၊ ကျွန်တော် အခု ဆေးဖော်စပ်နည်းနဲ့ ပတ်သက်လို့ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတွေ အများကြီး ရထားပြီ”

ဟု ပြောကာ အခြေအနေကိုပေါ့ပါးသွားအောင် တမင် ရယ်မောလိုက်သည်။

မီရှုဟွာမှာမူ ‘ကျရှုံးခြင်းဟာ အောင်မြင်ခြင်းရဲ့ မိခင်’ ဆိုသည့် စကားကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လော့ချန် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံစဉ် သုံးရက်လုံးလုံး မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြပ်ပေးခဲ့ရသော သူ့အတွက် ရရှိလိုက်သည့် ဆုလာဘ်မှာ ရောင်စုံကျောက်ခဲတုံး တစ်ဆုပ်စာသာ ဖြစ်သည်။

မီရှုဟွာ ထွက်သွားပြီးနောက် လော့ချန် ခေါင်းခါရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်မီကဲ့သို့ သက်ကြီးပိုင်းတစ်ယောက်သည် အဘယ်ကြောင့် ဆေးလုံးအတွက် စိတ်လောနေရသည်ကို သူ တွေးမရဖြစ်နေသည်။

လော့ချန်သည် အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံးကို စတင်ဖော်စပ်စဉ်က ရက်ပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက် ကျရှုံးခဲ့သော်လည်း သူ၏ ယုံကြည်ချက်မှာမူ လျော့ပါးမသွားခဲ့ပေ။ ယခု ကျောက်စိမ်းအမြုတေ ဆေးလုံးပထမအကြိမ် ကျရှုံးသွားသော်လည်း ထိုစိတ်ဓာတ်မှာ အတူတူပင်။

စုရုံးနေသော လက်အောက်ငယ်သားများရှေ့တွင်ပင် သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ပြန့်ကျဲနေသော ရောင်စုံအလုံးလေးများအား တည်ငြိမ်စွာ ကောက်ယူလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကုန်ကြမ်းများသည် ဝိညာဉ်ကျောက် ၅ တုံး တန်သဖြင့် ဤ ကျောက်ခဲလုံးလေးများသည်လည်း တနေရာတွင်တော့ အသုံးဝင်နိုင်မည် ထင်ရသည်။

ဘာမှမလုပ်နိုင်ရင်တောင် ပုတီးသီ ဝတ်လို့ ရတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အားလပ်ချိန်မှာ အံစာတုံး ကစားသလို ကစားလို့လည်းရတယ်….။

ယခုအချိန်တွင် အရောင်စုံသေးသည် မဟုတ်‌သော်လည်း နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ထပ်ရှုံးပြီး အရောင် စုံသွားလျှင် ကစားပွဲတစ်ခုအား ကောင်းကောင်း ဖန်တီး၍ ရပြီဖြစ်သည်။

အခြားသူများမှာမူ လော့ချန် ထိုကျောက်ခဲလုံးလေးများကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ကောက်ယူနေသည်ကို ကြည့်ကာ ရယ်မောမိကြတော့သည်။

နောက်ရက်များတွင် သူ့လူများသည် ကျရှုံးသည့် ဆေးသုတ်များမှ ထွက်လာသော ကျောက်ခဲလုံးလေးများကို ဂရုတစိုက် စုဆောင်းကာ သူ့ထံ ပေးပို့ကြသည်။

ထိုကာလအတွင်း လော့ချန်သည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို အမှန်တကယ် အားထုတ်လာခဲ့သည်။

နံနက်တိုင်းနှင့် နေ့လည်တိုင်းတွင် အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံး တစ်သုတ်စီကို ဖော်စပ်သည်။

လော့ချန်သည် သူ၏ အောင်မြင်မှုနှုန်းကို အဆင့်နိမ့် သုံးလုံး၊ အလယ်အလတ် ခြောက်လုံးနှင့် ထိပ်တန်းအဆင့် တစ်လုံးဟူ၍ တမင်တကာ ထိန်းချုပ်ထားသည်။ ဤသို့လုပ်ခြင်းက သူ၏ ဆေးဖော်စပ်မှု ကျွမ်းကျင်မှု တိုးတက်နှုန်းကို နှေးကွေးစေသော်လည်း သူ၏ အရည်အချင်းအစစ်အမှန်ကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် အလွန် ထိရောက်လှသည်။

အကြောင်းမှာ ဆေးဖော်စပ်သူ အသစ်တစ်ယောက်သည် ထိပ်တန်းအဆင့် ဆေးလုံးများကို ဆက်တိုက် ဖော်စပ်နိုင်သည် ဆိုခြင်းကို မည်သူမျှ ယုံကြည်မည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

ဤဆေးထုတ်လုပ်မှုကြောင့် ဖိုရှန်းဂိုဏ်းသည် နောက်ထပ် အစည်းအဝေးတစ်ခု ကျင်းပခဲ့သည်။

မီကျွင်းဖျင်က ဦးဆောင်ကာ ဆေးလုံးအရည်အသွေးပေါ် မူတည်၍ ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်ရန် အဆိုပြုခဲ့သည်။

ဆွေးနွေးပြီးနောက် ဂိုဏ်းသည် အဆင့်နိမ့်အား ဝိညာဉ်ကျောက် ၃ တုံး၊ အလယ်အလတ်အား ၅ တုံး၊ ထိပ်တန်းအဆင့်အား ၁၀ တုံးဟူ၍ သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။

ထိပ်တန်းအဆင့်၏ ဈေးနှုန်းမှာ ချီစွမ်းအင်ဖြည့်ဆေးလုံးနှင့် နီးပါးတူနေသဖြင့် ဝယ်လိုအား နည်းနိုင်သော်လည်း ချမ်းသာသော ကျင့်ကြံသူများ သို့မဟုတ် အသည်းအသန် လိုအပ်နေသူများက ဝယ်ယူလိမ့်မည်ဟု ဂိုဏ်းက ယူဆထားသည်။

အရည်အသွေးအလိုက် ဆေးအာနိသင် ကွာခြားချက်မှာလည်း သိသာလှသည်။

အတွေ့အကြုံရှိ ကျင့်ကြံသူ ကျန်းဝမ်၏ အဆိုအရ အလယ်အလတ်အဆင့်မှာ အဆင့်နိမ့်ထက် နှစ်ဆပို၍ အာနိသင်ရှိသည်။ ထိပ်တန်းအဆင့်မှာမူ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး လုံးဝမရှိသည့်အပြင် ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို အမှန်တကယ် တည်ငြိမ်စေပြီး လန်းဆန်းစေသည်ဟု ဆိုသည်။

ထိုဆေးလုံးများကို ရေရှည်သုံးစွဲလျှင်ပင် ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အခြေခံကို မထိခိုက်စေဘဲ အမှန်တကယ်ပင် သက်စောင့်အားကို ပြည့်ဖြိုးစေသည်။ ကျန်းဝမ်သည်ပင် ထိုဆေးလုံးများကြောင့် သူသည် လောကနိယာမ မဟာတာအိုကိုပင် တစ်စွန်းတစ်စ မြင်လိုက်ရသည်ဟု အပိုကြီး ပြောဆိုခဲ့သေးသည်။

လော့ချန်သည် သူ၏ ဆေးလုံးများက ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်နေသည်ကို သိရသောအခါ အေးစက်လှသော ကျင့်ကြံခြင်းလောကထဲသို့ နွေးထွေးမှုနှင့် အရောင်အသွေးအချို့ သူ ထည့်သွင်းပေးနိုင်ခဲ့ပြီဟု ခံစားမိကာ အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။

‘ငါက ကျောက်စိမ်းအိုးနယ်မြေရဲ့ ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ လူငယ်ကိုယ်စားလှယ် ၁၀ ဦးထဲမှာ ပါဝင်ဖို့ ကံပါလာတာပဲ၊ ကျောက်စိမ်းအိုးဂိုဏ်းက ငါ့ကို ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ ဆုဖလားတစ်ခု ပေးသင့်တယ်’ ဟူ၍ပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချီးမွမ်းခန်း ဖွင့်နေမိတော့သည်။

ထို့နောက်မှ တော်လောက်ပြီ ဟုဆိုကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြန်တွေးလိုက်သည်။

နေ့စဉ် အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံး နှစ်သုတ် ဖော်စပ်သည်မှအပ၊ လော့ချန်သည် ညနေခင်းများအား ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံး ဖော်စပ်ကြည့်ခြင်းဖြင့် ကုန်ဆုံးစေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ရောင်စုံကျောက်ခဲလုံးပုံကြီးမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို ကြီးထွားလာရခြင်း ဖြစ်သည်။

….

အချိန်များမှာ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်….။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဆယ်ရက်တာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

မီရှုဟွာသည် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းရှိ ဆေးဖော်ဆောင်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိလာပြန်သည်။ သို့သော် သူ ရောက်လာသည့်အခါတွင်မူ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

“မင်းတို့.... ဘာလုပ်နေကြတာလဲကွ.…”

သူ၏ အသံကြီးမှာ ခန်းမတစ်ခုလုံးတွင် ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။

ခန်းမ၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်း၊ တောင်စောင်းပေါ်မှ ဇရပ်လေးပေါ်တွင် ကျောက်စားပွဲတစ်ခု ရှိသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ထိုနေရာသည် လော့ချန် ထမင်းစား၊ သောက်စား သို့မဟုတ် နေထွက်သည်ကို ကြည့်တတ်သည့် နေရာဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ လော့ချန်၊ ကူချိုင်ယီ နှင့် စီကုန်းရှို့ကျားတို့ သုံးဦးသည် ဆဋ္ဌဂံပုံစံ သစ်သားဘုတ် တစ်ခုအား ဝိုင်းကာ စုရုံးနေကြသည်။

ထိုဘုတ်ပေါ်တွင် ရောင်စုံကျောက်ခဲလုံးများမှာ ခြောက်ရောင်စုံလင်စွာဖြင့် ရှုပ်ထွေးသော အစီအစဉ်အတိုင်း ရှိနေကြသည်။

၎င်းမှာ ကစားပွဲတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် စီကုန်းရှို့ကျား အလှည့် ရောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

မီရှုဟွာ၏ ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် စီကုန်းရှို့ကျားမှာ လန့်ဖြန့်သွားပြီး သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကစားပွဲဘုတ်ကို အမှတ်မထင် မှောက်ချလိုက်တော့သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို သတင်းပို့ပါတယ်”

သူ ကတုန်ကရင်ဖြင့် လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ ကျရှုံးသွားတဲ့ ကျောက်စိမ်းအမြုတေ ဆေးလုံးတွေရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေကို လေ့လာပြီး ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာကို ရှာဖွေနေကြတာပါ”

သူ၏ စကားလုံးများမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး မြင့်မြတ်လှပေသည်။

သို့သော် လော့ချန်မှာမူ အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ သူ့အား စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူသည် အနိုင်ရခါနီးလေးတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ စီကုန်းမှာ အရှုံးကြီး ရှုံးနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အရှုံးကို လက်မခံချေဘဲ အရှက်မရှိ ကစားပွဲဘုတ်ကို မှောက်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘာမှ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ခင်ဗျား လောင်းကြေးထပ်ထားတဲ့ အဲဒီစာအုပ်ကို ကျွန်တော့် ပေးရမှာပဲ….။

လော့ချန်က စီကုန်းအား မျက်စောင်းထိုးရင်းစိတ်ထဲမှ ကျိန်းဝါးလိုက်သည်။