အခန်း (၃)

အခန်း (၃)

နိုဝင်ဘာလရဲ့ ၁၅ ရက်နေ့ ။

ကောင်းကင်တစ်ခွင်လုံးမှာ တိမ်တွေဖုံးနေခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်မ တိမ်ဖုံးနေတဲ့နေ့တွေကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြိုက်ခဲ့ဘူး။ မိုးရွာရင်တောင်မှ တိမ်ထူတဲ့နေ့မျိုးကို ကျွန်မ မုန်းတုန်းပဲ။ ဆောင်းမဝင်ခင်မှာပဲ အိမ်က ပရိဘောဂတွေနဲ့ အလှဆင်ပစ္စည်းအားလုံးကို ကျွန်မ လဲလှယ်ခဲ့တယ်။ ကိုယ်အချစ်ဆုံးလူတွေနဲ့အတူ နေထိုင်မယ့် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံး ဖန်တီးဖို့ ကျွန်မမှာ စိတ်ကူးတွေယဉ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ကောင်းဖေးနဲ့ တွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အဲဒီအိမ်မက်တွေကို လက်တွေ့အကောင်အထည် ဖော်ခဲ့တာပေါ့။

နိုဝင်ဘာ ၁၅ ရက်နေ့ဟာ ကောင်းဖေးရဲ့ မွေးနေ့ဖြစ်ပြီး အဲဒီနေ့ကို ကျွန်မ စောင့်မျှော်နေခဲ့တာ နှစ်ပတ်ကျော်ပြီ။ အောက်တိုဘာလကုန်ကတည်းက သူ့မွေးနေ့ကို ဘယ်လိုကျင်းပပေးမလဲဆိုတာ ကျွန်မ ကြိုတွေးနေခဲ့တာ။ မနက်ခင်း နိုးလာကတည်းက ကောင်းဖေးကို "မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ" လို့ တအားပြောချင်နေပေမဲ့လည်း နောက်မှ အံ့ဩသွားအောင် လုပ်ချင်တာကြောင့် မပြောဘဲ ထိန်းထားလိုက်တယ်။ ကျွန်မ သိပ်ကို ကျေနပ်နေမိလို့ ပြုံးပဲ ပြုံးနေမိတယ်။

ကောင်းဖေး အလုပ်သွားပြီးတဲ့နောက် ကျွန်မ စူပါမားကတ်ကို သွားခဲ့တယ်။ ကောင်းဖေးက ကစီဓာတ်ပါတာတွေကို ကြိုက်တယ်။ အချိုနဲ့ အဆီများတာတွေကိုတော့ မကြိုက်ဘူး။ သူက အဖြူရောင်ကို ချစ်ပြီး အဝါရောင်ကို မုန်းတယ်။ ဒါတွေအားလုံးကို ကျွန်မ အလွတ်ရနေပြီ။ မနက်စောစောမို့ စူပါမားကတ်မှာ လူသိပ်မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ ကျွန်မ လိုတာတွေကို အလွယ်တကူ ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး ဈေးဝယ်လှည်းလေးဟာ မကြာခင်မှာပဲ ပြည့်လျှံသွားခဲ့တယ်။

ပြီးတော့ ဈေးဝယ်အိတ် အများကြီးကို သယ်ပြီး အငှားယာဉ်ကို စောင့်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မက ကားမမောင်းနိုင်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေ၊ ခြေထောက်တွေက အချိန်မရွေး ရုတ်တရက် ထုံကျဉ်ပြီး မလှုပ်နိုင်ဖြစ်သွားတတ်လို့ပဲ။ တကယ်တော့ ဒီလို အကြောသေသွားသလို ဖြစ်တာဟာ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ တခြားအစိတ်အပိုင်းတွေအထိလည်း ပျံ့နှံ့နေပြီ။

မွန်းလွဲပိုင်းကတည်းကစပြီး ကျွန်မ ညစာအတွက် ပြင်ဆင်ခဲ့တယ်။ မီးဖိုချောင် စားပွဲပေါ်မှာ ဟင်းချက်စရာတွေ အများကြီး ပြန့်ကျဲနေခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ကျွန်မရဲ့ ရောဂါက ရုတ်တရက် ထဖောက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လှုပ်မရဘဲ လဲကျနေပြီး ဆေးယူဖို့ အိပ်ခန်းထဲအထိ တွားသွားချင်ပေမဲ့ ကျွန်မမှာ ခွန်အား တစ်စက်ကလေးမှ မကျန်တော့ဘူး။

ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေပြီး ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုကြောင့် မျက်စိတွေတောင် ဝေဝါးလာခဲ့တယ်။ အံကို တင်းတင်းကြိတ်ပြီး ဒီဝေဒနာကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် ကြိုးစားရင်း မျက်ရည်တွေကလည်း ဝဲတက်လာခဲ့တယ်။

ကျွန်မရဲ့ လက်ကိုင်ဖုန်းကလည်း အနားမှာတင် ရှိနေတာပါ။ ခလုတ်တစ်ချက် နှိပ်လိုက်ရုံနဲ့ ကောင်းဖေးရဲ့ နံပါတ်ကို ခေါ်ပြီး ဒီနာကျင်မှုကို သက်သာစေမယ့် ဆေးတွေ လာပို့ပေးဖို့ ပြောလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားဟာ ခံစားချက်ကို အနိုင်မယူနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကျွန်မ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားလိုက်တယ်။

ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ကျွန်မ ဘဝမှာ အပြစ်တွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့လို့ ဒီလိုတွေ ဖြစ်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။ ကျွန်မဟာ မရိုးသားတဲ့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး သုံးခဲ့တယ်လို့ ကောင်းဖေးက ခဏခဏ ပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီတုန်းကတော့ ကျွန်မက ရယ်ပြီးပဲ ကျော်ဖြတ်ခဲ့တာပါ။ ဝဋ်လည်မယ်ဆိုရင်တောင် နောက်နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကြာမှ ဖြစ်မှာပါ။ ဒါကြောင့် ရှင် ကျွန်မဆီကနေ လွတ်မြောက်ချင်ရင် နောက်နှစ်တစ်ထောင် စောင့်ရဦးမယ်လို့ ကျွန်မ ပြန်ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီလိုပြောတိုင်း ကောင်းဖေးက ကျွန်မကို အေးစက်စက် ကြည့်တတ်တယ်။ သူ့ရဲ့ မုန်းတီးမှုက သိသာလွန်းပါတယ်။ သူ့အတွက် ကျွန်မဟာ မိန်းမကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလို့ သတ်မှတ်ထားပုံရပါတယ်။

ကျွန်မ သတိပြန်ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ ပထမဆုံးတွေးမိတာက "ကောင်းဖေးရေ၊ ရှင် ကျွန်မဆီကနေ လွတ်မြောက်မသွားသေးဘူးပဲ" ဆိုတဲ့ အတွေးပါ။ အပြင်မှာ မှောင်နေပြီ။ နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ ည ၇ နာရီ ရှိနေခဲ့ပြီ။ ဒီတစ်ခါ သတိလစ်သွားတာက ကျွန်မရဲ့ စံချိန်တင် ၅ နာရီထက်တောင် ကျော်သွားခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မ ထရပ်လိုက်ပြီး တွန့်နေတဲ့ အေပရွန်ကို လက်နဲ့ဆွဲဆန့်ရင်း စားပွဲပေါ်က ဟင်းချက်စရာတွေကို ကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားမိတယ်။ ကောင်းဖေး ပြန်လာတော့မှာကို ကျွန်မ ဘာမှ မပြင်ဆင်ရသေးဘူးလေ။

သူ့ရဲ့ မွေးနေ့ကို ကျင်းပပေးချင်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဆန္ဒကို ကောင်းကင်ဘုံက သိမှာပါ။ ဒါဟာ သူနဲ့အတူ ကျင်းပရတဲ့ နောက်ဆုံးမွေးနေ့လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ။ ကောင်းဖေး အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ည ၁၁ နာရီခွဲတောင် ရှိနေပြီ။ အဲဒီမတိုင်ခင်က ကျွန်မ သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ဖုန်းဆက်ခဲ့ပေမဲ့ သူ မကိုင်ခဲ့ဘူး။ ထမင်းစားပွဲပေါ်မှာတော့ ဟင်းပွဲတွေ အစီအရီ ရှိနေပြီ။ ဒါတွေကတော့ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်ချက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆိုင်ကမှာထားတာတွေပေါ့။ ကျွန်မ ပြန်သတိရလာတဲ့အချိန်မှာ ချက်ပြုတ်ဖို့ အချိန်ရော စိတ်ရော မရှိတော့လို့ပါ။

စားပွဲအလယ်မှာတော့ အထူးမှာထားတဲ့ သုံးထပ်ကိတ်မုန့်ကြီး တစ်လုံး ရှိနေတယ်။ ဒီလောက် ကိတ်မုန့်အကြီးကြီးကို ဘာလို့ မှာခဲ့မိလဲ ကျွန်မ မသိဘူး။ စိတ်ထဲမှာတော့ ဒီကိတ်မုန့်ကြီးကို စားလို့ မကုန်နိုင်ဘဲ ဒီနေ့ရက်ကြီး ဘယ်တော့မှ မကုန်ဆုံးသွားပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းနေမိတယ်။

ကောင်းဖေးက မူးနေပြီး သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က အိမ်အထိ လာပို့ပေးတာပါ။ သူ့သူငယ်ချင်းက ကျွန်မကို "မရီး" လို့ ခေါ်လိုက်တာကြောင့် ကျွန်မ ပျော်သွားမိတယ်။ သူက ကောင်းဖေးကို ကျွန်မလက်ထဲ ထည့်ပေးပြီး အိမ်ကြီးကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေခဲ့တယ်။ ဒီအိမ်ကြီးက သိပ်ကို ဇိမ်ကျလွန်းနေတာကြောင့် ကောင်းဖေးရဲ့ လစာနဲ့ ဝယ်နိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်မှန်း သိသာနေတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူက ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာနဲ့ပဲ ဘာမှမပြောဘဲ ပြန်သွားခဲ့တယ်။

ကောင်းဖေးကတော့ ကျွန်မရဲ့ အနံ့ကို အမြဲတမ်း ရွံရှာနေတုန်းပဲ။ ကျွန်မရင်ခွင်ထဲ ရောက်တာနဲ့ ရုန်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ သူ တိုးတိုးလေး လူတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်ကို ခေါ်နေခဲ့တယ်။ ဒါကို တခြားသူတွေ မကြားလိုက်တာ သေချာမှပဲ ကျွန်မ စိတ်အေးသွားပြီး သူ့သူငယ်ချင်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပို့နိုင်ခဲ့တယ်။

ကျွန်မ ပြန်ဝင်လာတဲ့အချိန် ကောင်းဖေးက နည်းနည်းအသိပြန်ဝင်နေပြီ။ သူ့မျက်လုံးတွေက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ နာရီကြည့်လိုက်တော့ ၁၂ နာရီ ထိုးဖို့ ၁၀ မိနစ်ပဲ လိုတော့တာမို့ သူ့ရဲ့ မွေးနေ့ မကုန်ခင်လေးမှာ မွေးနေ့ဆုတောင်းပေးနိုင်လို့ ဝမ်းသာသွားမိတယ်။ ကျွန်မ ကိတ်မုန့်ကို ကြည့်ပြီး သူ့ကို ပြောလိုက်တယ် - "ကောင်းဖေး မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေနော်"

သူက ကျွန်မ ဒီလိုပြောလာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားလို့ ခဏတော့ ကြောင်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်နှာက အေးစက်စက် အမူအရာ ပြန်ဖြစ်သွားပြန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ ဆက်ပြီး ဇွတ်ပြောမိတယ်။ "ဆုတောင်းတစ်ခုလောက် လုပ်ပါဦးနော်... ဟုတ်ပြီလား"

ကောင်းဖေးကတော့ အမူးမပြေသေးတာကြောင့် ကျွန်မပြောတာကို ဂရုမစိုက်တဲ့အပြင် ကြည့်တောင်မကြည့်ဘဲ အိပ်ခန်းထဲကို ယိုင်တိုင်တိုင်နဲ့ ဝင်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ အလျင်အမြန်ပဲ ကိတ်မုန့်ပေါ်က ခရင်မ်လေးကို လက်ညှိုးနဲ့တို့ပြီး သူ့နောက်ကို ကလေးတစ်ယောက်လို ကပ်လိုက်သွားခဲ့တယ်။ "အမြည်းလေးတော့ တစ်လုပ်လောက် စားပါဦး... နော်... တစ်လုပ်တည်းပါ" လို့ပြောပြီး သူ့ပါးစပ်ထဲကို ခရင်မ်တွေ ထည့်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဆန္ဒ ပြည့်တော့မယ့်အချိန်မှာပဲ ကောင်းဖေးက ရှောင်ထွက်လိုက်ပြီး "ငါ ပင်ပန်းနေပြီ" လို့ ပြောတယ်။

ကျွန်မ အဲဒီနေရာမှာတင် ကျောက်ရုပ်လို ရပ်ကျန်ခဲ့တယ်။ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး။ လက်ပေါ်က ခရင်မ်တွေကို ပါးစပ်ထဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထည့်လိုက်တော့ ကိတ်မုန့်ရဲ့ ထောပတ်နံ့ကြောင့် ရင်ထဲမှာ ပျို့တက်လာသလို ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက နာကျင်မှုလောက်တော့ မပြင်းထန်ပါဘူး။ ကျွန်မ ငေးငေးလေး တွေးနေမိတယ်။ ကောင်းဖေးရယ် နောင်တစ်ချိန်မှာ ရှင် သူမကိုလည်း ဒီလိုပဲ ဆက်ဆံမှာလား။ တိတ်တဆိတ်ပဲ မျက်ရည်တွေ ကျလာခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ့ရဲ့ မွေးနေ့ကိတ်မုန့်ကို ကုန်အောင်စားဖို့ ကျွန်မ တစ်ပတ်လုံး အချိန်ယူခဲ့ရတယ်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာတော့ ကျွန်မ ဆေးရုံသွားခဲ့တယ်။ ဆရာဝန်တွေရဲ့ အကြံပေးချက်ကတော့ အရင်အတိုင်းပါပဲ "ချက်ချင်း ဆေးရုံတက်ပြီး ကီမို စသွင်းသင့်ပြီ" တဲ့။ ဆေးမှတ်တမ်းထဲမှာလည်း စာတစ်ကြောင်း တိုးလာတယ်။ "ရောဂါအခြေအနေ ပိုဆိုးလာပြီး အချိန်က ပိုပြီး အရေးကြီးလာပြီ" တဲ့။

"ရောဂါပျောက်ကင်းဖို့ အခွင့်အလမ်း ဘယ်လောက်ရှိလဲ"

"ဒါက ပျောက်ကင်းနိုင်ခြေ ရှိမရှိ ဆိုတာထက် လူနာက ဖျားနာနေရင် ကျွန်တော်တို့က ကုသပေးဖို့ တာဝန်ရှိပါတယ်။ အခွင့်အလမ်း ဘယ်လောက်ပဲရှိရှိ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပေးမှာပါ"

ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ ကျွန်မရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ ဝါရင့်ဆရာဝန်ကြီးကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "အလကားဖြစ်မယ့် အားထုတ်မှုတွေကို ဘာလို့ လုပ်နေမှာလဲ။ ကျွန်မ ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်လေးတွေကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ပဲ ဖြတ်သန်းချင်ပါတယ်"

ကောင်းဖေးတို့ ရုံးက ပွဲလေးတစ်ခု လုပ်ဖို့ရှိတယ်။ လက်ထပ်ပြီး နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ ဒါဟာ ပထမဆုံးအကြိမ် သူ ကျွန်မကို ကုမ္ပဏီညစာစားပွဲတက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်တာပါ။ ကျွန်မ ဟန်မဆောင်နိုင်အောင်ကို ပျော်ခဲ့ရတယ်။

ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ကောင်းဖေး အမူးလွန်ပြီး အိမ်ပြန်လာတဲ့နေ့က သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က ကျွန်မရှိမှန်း သိသွားလို့သာ သူ ကျွန်မကို မိတ်ဆက်ပေးဖို့ ဖိတ်တာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့်မို့ သူအဲဒီညက နောက်ကျမှ ပြန်လာတာကို ကျွန်မ ကျေးဇူးတင်မိနေသေးသလို သူ့ကိုလည်း ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မိတယ်။

ပွဲမတိုင်ခင် နှစ်ရက်အလိုကတည်းက ကျွန်မ ပြင်ဆင်နေခဲ့တာ။ မှန်ထဲကြည့်ပြီး ဆံပင်ပုံစံကို စစ်ဆေးတယ်၊ ဗီရိုထဲက အဝတ်အစားတွေကိုလည်း ဘယ်ဟာဝတ်ရမလဲလို့ စဉ်းစားတယ်။ သူ့ရှေ့မှာ ဟိုဟိုဒီဒီ လှုပ်ရှားရင်း တတွတ်တွတ် ပြောနေမိတယ်။ "ကောင်းဖေး ဒါလေးလှလား။ ဒါလေးကော လှလား"

သူကတော့ စိတ်မရှည်စွာနဲ့ပဲ ကြည့်တောင်မကြည့်ဘဲ "ရပါတယ်" လို့ ပြောပြီး ကျွန်မကို ဖယ်ခိုင်းတယ်။ ကျွန်မကတော့ စိတ်လက်ပေါ့ပါးနေတာမို့ သူ့အမူအရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အဝတ်အစားတွေ အကုန်စမ်းဝတ်ကြည့်ပြီးနောက် သူ့ကိုယ်ပေါ်ကို ခုန်တက်ကာ လည်ပင်းကို ဖက်ပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။

သူက ငြင်းပယ်ချင်နေတုန်းပဲ ဆိုပေမဲ့ ကျွန်မကိုတော့ တွန်းမထုတ်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မ သူ့မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေဟာ သမုဒ္ဒရာကြီးလို ကျယ်ပြောလွန်းလို့ အသာလေး ထိတွေ့လိုက်တာနဲ့တင် အဆုံးမရှိတဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကို နစ်မြုပ်သွားနိုင်သလိုမျိုး။ ကျွန်မအတွက်တော့ အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာတွေပါပဲ။

ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူက ကျွန်မဆီမှာ ရှိနေတာတောင် တခြားသူတစ်ယောက်က ခိုးယူသွားမှာကို ကျွန်မ ကြောက်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်မ နှာခေါင်းလေးနဲ့ သူ့နှာခေါင်းကို ထိလိုက်တယ်။ သူ့နှာခေါင်းက တောင်တန်းတွေလိုပဲ မို့မောက်ထင်ရှားတယ်။

ကျွန်မရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ သူ့မျက်နှာကို လိုက်စမ်းကြည့်ရင်း သူ့ရဲ့ တောင့်တင်းတဲ့ ကြွက်သားတွေနဲ့ ချောမွေ့တဲ့ အသားအရေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ သိပ်ကို ရူးသွပ်နေမိတယ်။ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မြင်နေရတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ပုံရိပ်က တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာတယ်။ ကျွန်မ နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ သူ့ကို မနမ်းခင်မှာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

"ကောင်းဖေးရယ် ရှင့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကျွန်မဘဝထဲ ရောက်လာပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒီလောကမှာ ရှိနေပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အခုအချိန်မှာ ကျွန်မဘေးမှာ ရှိနေပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မမှာလည်း တစ်ဖက်သားကို ချစ်နိုင်စွမ်းရှိတယ်ဆိုတာ သိအောင်လုပ်ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်တယ်။ ရှင့်ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို ကျွန်မအကြောင်း ပြောပြလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ တည်ရှိမှုကို ငြင်းပယ်မထားလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်တယ်လို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြောဖူးပေမဲ့ ကျေးဇူးတင်တယ်လို့ ပြောတာကတော့ ပထမဆုံးမို့ ထင်ပါရဲ့၊ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းသွားခဲ့တယ်။

သူ ခေါင်းမော့ပြီး ကျွန်မကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်တယ်။ အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ တောက်ပတဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဖြတ်ပြေးသွားတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက ခဏလေးဆိုပေမဲ့ မှောင်မိုက်တဲ့နေရာထဲကို ပျောက်ကွယ်မသွားခင်မှာ ကျွန်မ မြင်အောင် ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူ့ဆီကို ပိုတိုးကပ်ကာ သူ့ကို နမ်းလိုက်မိတော့တယ်။