အခန်း (၄)

အခန်း (၄)

ကောင်းဖေးရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက နူးညံ့ပြီး ကျွန်မ အရင်က စားဖူးသမျှ အချိုပွဲတွေထက် ပိုချိုမြိန်လှပါတယ်။ ကျွန်မ ကျွမ်းကျင်စွာနဲ့ပဲ သူ့ပါးစပ်ကို ဖွင့်စေပြီး သူ့ရဲ့ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ဖွဖွလေး ကိုက်လိုက်မိတယ်။ သူ့ကို ဒီလိုကိုက်ပြီး နမ်းရတာကို ကျွန်မ သိပ်မြတ်နိုးတာ။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖက်ထားတဲ့ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေက ပိုပြီး တင်းကျပ်လာခဲ့တယ်။ ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မနဲ့ ကောင်းဖေးဟာ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားပြီး ဘယ်တော့မှ ခွဲထုတ်လို့ မရတော့ရင် ကောင်းမှာပဲလို့ ဆုတောင်းနေမိတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ ကောင်းဖေးလည်း သူ့ရဲ့ ရမ္မက်တွေကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းရှည်ကြီးတွေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဦးခေါင်းနောက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ကျွန်မတို့ ခန္ဓာကိုယ်တွေ ထပ်တူကျသွားအောင် ပိုပြီး ဖိကပ်လိုက်တော့တယ်။

သူ့လက်တွေက ကျွန်မရဲ့ အဝတ်အစားတွေထဲကို တိုးဝင်ပြီး အသားချင်း ထိတွေ့ကာ လိုက်လံပွတ်သပ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ အတူနေတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ ကောင်းဖေးက ကျွန်မကို ကြမ်းတမ်းစွာ မသိမ်းပိုက်ဘူး ဆိုပေမဲ့လည်း နောက်တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က နာကျင်ကိုက်ခဲလို့ ကျန်ရစ်မြဲပါပဲ။

ကောင်းဖေးရဲ့ ကုမ္ပဏီပွဲကို လိုက်သွားတဲ့အခါ ကျွန်မကတော့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အဝတ်အစားလေးတွေပဲ ဝတ်သွားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက သူ့ရဲ့ အထက်လူကြီးက ကျွန်မကို မှတ်မိသွားတာကိုတော့ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ သူက ကျောက်ခဲတွေကြားက ရတနာကို ခွဲခြားနိုင်တဲ့ ထက်မြက်တဲ့သူလား၊ ဒါမှမဟုတ် အပေါ်ယံကိုပဲ ကြည့်တတ်တဲ့သူလားတော့ မသိပါဘူး၊ ရလဒ်ကတော့ အတူတူပါပဲ။

ကျွန်မက ဒီမြို့ရဲ့ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ မဟုတ်ဘဲ ကောင်းဖေးရဲ့ ဇနီးကောင်းတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ချင်တာပါဆိုတဲ့ ဒီရိုးရှင်းတဲ့ ဆန္ဒလေးကို သူ့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက နားမလည်နိုင်ကြဘူး။

ဖေဖေ ဆုံးသွားပြီးနောက်မှာ ကျွန်မဟာ ဖေဖေ့လုပ်ငန်းရဲ့ အမည်ခံ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်လာခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ နာမည်ပဲ ရှိတာပါ။ ကုမ္ပဏီကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ ကျွန်မမှာ ခွန်အားလည်း မရှိသလို ကောင်းဖေးနဲ့ မပတ်သက်တဲ့အရာတွေအပေါ် အချိန်မဖြုန်းချင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူတွေက ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနဲ့ အာဏာရှိတဲ့သူနောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်တတ်ကြတယ်ဆိုတဲ့အချက်ကို ကျွန်မ မေ့ထားမိတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဝိုင်းဝန်းအာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရချိန်မှာ ကျွန်မ သိပ်ကို စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်။ ကျွန်မက ဒီပွဲရဲ့ အဓိကဇာတ်ဆောင် မဟုတ်ပါဘဲနဲ့ လူတွေက ကျွန်မကိုပဲ ဝိုင်းနေကြလို့ပါ။

ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဒီလူပင်လယ်ထဲမှာ သူ့ကိုပဲ အသည်းအသန်လိုက်ရှာနေမိတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ့ကို တွေ့လိုက်ရပြီ။ သူက လူအုပ်ကြီးရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ပြီး ရပ်နေတယ်။ ကျွန်မတို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားတဲ့အခါ သူ့နှုတ်ခမ်းမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်၊ သူ့အကြည့်တွေထဲက လှောင်ပြောင်မှုကိုလည်း မြင်နေရတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မသိတဲ့ ကောင်းဖေး မဟုတ်ဘူး။

ရုတ်တရက် ကျွန်မဟာ ပြစ်မှုကြီးတစ်ခုကို ကျူးလွန်ထားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မကို ဝိုင်းထားတဲ့ လူအုပ်ထဲကနေ ရုန်းထွက်ပြီး သူ့ဆီကို သွားဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ပုံရိပ်က ကျွန်မရဲ့ အမြင်အာရုံထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ သူ ကျွန်မကို ပြောတဲ့ ပထမဆုံးစကားက "ဂုဏ်ယူပါတယ် မမလေးဟဲ... မဟုတ်ဘူး၊ ဥက္ကဋ္ဌဟဲလို့ပဲ ခေါ်ရမလား။ မင်းက ငါ့ရဲ့ အလုပ်ကိစ္စတွေထဲအထိပါ ဝင်နှောင့်ယှက်နိုင်တဲ့အထိ အောင်မြင်သွားပြီပဲ" တဲ့။ ကျွန်မ တောင့်ခဲသွားခဲ့တယ်။ သူ့စကားလုံးတွေထဲက အေးစက်မှုက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ရစ်ပတ်သွားသလိုပဲ။ ကျွန်မ ဖိနပ်တောင် မချွတ်ရသေးဘူး။

ကျွန်မက ဒေါက်ဖိနပ် မစီးနိုင်ပေမဲ့ ကောင်းဖေးအတွက်ဆိုပြီး ဒီညမှာ ၅ နာရီတိုင်တိုင် ဇွတ်စီးခဲ့တာ။ သူ့နောက်ကို လိုက်ဖို့ ပန်းခြံထဲက ဖြတ်ပြေးခဲ့ရလို့ ကျွန်မရဲ့ ဒေါက်ဖိနပ်အောက်မှာ ရွှံ့တွေတောင် ပေနေပြီ။

ကျွန်မ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတာနဲ့ လက်သည်းကိုပဲ ကိုက်နေရင်း "ကောင်းဖေး... ကျွန်မ ရှင့်ကို ချစ်တယ်" လို့ ပြောလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မမှာ ပြောစရာ စကားလုံးတွေ ကုန်သွားတဲ့အခါတွေ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ မသိတော့တဲ့အခါတွေမှာ "ကောင်းဖေး... ကျွန်မ ရှင့်ကို ချစ်တယ်" ဆိုတဲ့ စကားကိုပဲ ပြောမိတယ်။ ဒီရိုးရှင်းတဲ့ စကားလုံးလေးကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေခြင်းအားဖြင့် တစ်နေ့မှာ သူက ကျွန်မရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ခံစားချက်တွေကို နားလည်လာလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်မိတာပါ။

ဒါပေမဲ့ စိတ်ပျက်ရတာပဲ အဖတ်တင်ပါတယ်။ ကျွန်မ စကားလုံးတွေက သူ့အပေါ်မှာ ဘယ်တုန်းကမှ သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ဘူး။ သူက လောကမှာ အပြောင်ပျက်ဆုံး ပြက်လုံးကို ကြားလိုက်ရသလိုမျိုး ပြုမူတယ်။ လှေကားထိပ်မှာ ရပ်နေတဲ့သူက ကျွန်မကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တဲ့ အပြုံးက ပိုပြီးတော့တောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသေးတယ်။ ခဏနေတော့ သူက ပြောတယ် "ဒါဆိုရင်လည်း မင်းရဲ့ အချစ်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့" တဲ့။

ကောင်းဖေးက ကျွန်မရဲ့ ကျေးဇူးတင်စကားကို ကျွန်မဆီပဲ ပြန်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ထင်ထားတာက "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဆိုတဲ့ စကားက သူ့ဆီက အချစ်အနည်းငယ်ကို ရနိုင်လိမ့်မယ်လို့ပါ။ အရင်တစ်ခါက ကျွန်မ ကျေးဇူးတင်တယ်လို့ ပြောတုန်းက သူ့ရဲ့ အမူအရာက ကောင်းမွန်လာခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ သူက အဲဒီစကားလုံးကိုပဲ သုံးပြီး ကျွန်မတို့ကြားက ခဏတာ နွေးထွေးမှုကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီ။

ကျွန်မ ထိတ်လန့်တကြား သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။ မီးရောင်အောက်မှာ ဖြူဖွေးနေတဲ့ နံရံပေါ်က ကောင်းဖေးရဲ့ ရှည်လျားဖြောင့်စင်းတဲ့ အရိပ်ကြီးကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ အခုအချိန်မှာ သူနဲ့ ကျွန်မဟာ မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ဝေးကွာနေသလိုပဲ၊ ကျွန်မဘက်က အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ သူဟာ ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မယ့်အတိုင်းပဲ။ ဒီလို ရုတ်တရက်ဝင်လာတဲ့ ကြောက်စိတ်ကြောင့် ကျွန်မ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ကျောက်ရုပ်လို ရပ်နေမိတော့တယ်။

အဲဒီညက အိပ်ရာထဲမှာ မိုးလင်းတဲ့အထိ ဟိုလှည့်ဒီလှည့်နဲ့ ရှင်းပြဖို့ နည်းလမ်းပေါင်း တစ်ထောင်လောက်ကို စဉ်းစားနေမိတယ်။ ကောင်းဖေးရယ်... အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ ရှင် ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ သူကလည်း ကျွန်မကို ရှင်းပြခွင့် မပေးခဲ့ဘူးလေ။

ဒီနေ့ကတော့ တရုတ်နှစ်သစ်ကူး အကြိုနေ့ပေါ့။ မနက် ၈ နာရီ ကတည်းက ရုပ်မြင်သံကြားမှာ နှစ်သစ်ကူး အထိမ်းအမှတ် အစီအစဉ်တွေ စလွှင့်နေပြီ။ ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ မြို့တစ်မြို့လုံးမှာ မီးရောင်စုံတွေ ထိန်ထိန်လင်းနေပြီး အနီရောင် ပိုးသားတွေနဲ့ အလှဆင်ထားတာကို တွေ့ရတယ်။ တစ်ညအတွင်းမှာပဲ မြို့ကြီးဟာ စည်ကားသိုက်မြဲသွားပြီး ကောင်းကင်ယံမှာလည်း လူတွေရဲ့ ပျော်ရွှင်တက်ကြွမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။

ကျွန်မ ထမင်းစားပွဲကြီးပေါ်က ဖက်ထုပ်ပန်းကန်ကို ငုံ့ကြည့်နေမိတယ်။ ကောင်းဖေးက နှစ်သစ်ကူးကို ကျွန်မနဲ့အတူ ကုန်ဆုံးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဇန်နဝါရီ ၂၈ ရက်ကတည်းက သူ့မိဘတွေအိမ်ကို သွားခဲ့ပြီ။ သူက ကျွန်မကို သူ့မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လို့ မသတ်မှတ်ထားသလို သူ့မိဘတွေကလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပါပဲ။ ကျွန်မက သူတို့အတွက်တော့ အပြင်လူတစ်ယောက်ပါပဲ။

ဒါဟာ ကျွန်မကို လက်မထပ်ခင်ကတည်းက သူတောင်းဆိုခဲ့တဲ့ အရာတွေထဲက တစ်ခုပေါ့။ ကျွန်မ ငြင်းဆန်လို့ မရခဲ့ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီအခြေအနေကို လက်မခံရင် ကျွန်မတို့ကြားက ပတ်သက်မှုက ချက်ချင်း ပြီးဆုံးသွားမှာမို့လို့ပါ။

အပူပေးစက်လည်း မဖွင့်ထားသလို မီးတွေလည်း မဖွင့်ထားဘူး။ ဒါပေမဲ့ နှင်းဖြူဖြူတွေပေါ်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေတဲ့ လရောင်ကြောင့် အခန်းထဲမှာ အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့လေး ရှိနေပါတယ်။ တစ်ညလုံး ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ထားတဲ့ ဖက်ထုပ်တွေကို ကျွန်မ စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ အဖတ်တွေက ပြဲထွက်ပြီး အထဲက အစာတွေက အပြင်ထွက်ကာ ဟင်းရည်အေးတွေထဲမှာ ပျော့ဖတ်နေပြီ။ ကျွန်မ ဖိနပ်မစီးထားလို့ ခြေထောက်တွေ နည်းနည်းအေးနေပြီ။ ကောင်းဖေးရဲ့ အင်္ကျီအကြီးကြီးကို ခြုံပြီး ဆိုဖာပေါ်မှာ ကွေးနေရင်း အေးစက်စက် လေထုကြောင့် တုန်ယင်နေမိတယ်။

ဇွန်းကို ကိုင်လိုက်တဲ့အချိန် သူ ကျွန်မဘေးမှာ ရှိနေတယ်လို့ စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်မိတယ်။ ဟုတ်တယ်... သူ ကျွန်မဘေးမှာ ရှိနေသင့်တာ။ သူက ရှပ်အင်္ကျီအဖြူနဲ့ မီးခိုးရောင် ဘောင်းဘီအပွ၊ သားရေဖိနပ်လေး စီးထားမယ်။ သူ့အပြုံးက နွေဦးလေညင်းလို နွေးထွေးနေမယ်၊ ပြီးတော့ ဒီလို အေးစက်တဲ့ နှင်းတွေကျနေတဲ့ ညမှာ သူ ကျွန်မကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားပေးမယ်ပေါ့။

တီဗီမှာတော့ နာမည်ကြီးလူပြက်တစ်ယောက်ရဲ့ "ပိုက်ဆံ ဘယ်တော့မှ မပြတ်ဘူး" ဆိုတဲ့ ပြဇာတ်လေး လာနေတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မဘဝ ဇာတ်လမ်းပဲလို့ တွေးမိတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မမှာ အပေါများဆုံးက ပိုက်ဆံပဲလေ။

ဖက်ထုပ်တစ်ပန်းကန် ကုန်သွားတဲ့အချိန်မှာ တီဗွီထဲမှာ သတင်းကြေညာသူက နှစ်သစ်ကူး Countdown စတင်နေပြီ။ "တစ်ဆယ်၊ ကိုး၊ ရှစ်၊ ခုနစ်၊ ခြောက်၊ ငါး၊ လေး၊ သုံး၊ နှစ်၊ တစ်" လို့ ကျွန်မ စိတ်ထဲကနေ တိုးတိုးလေး လိုက်ရေတွက်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ဓာတ်ပုံကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အရမ်းကြီးလွန်းအောင် ချဲ့ထားတာမို့ ပုံထဲက ကောင်းဖေးရဲ့ အပြုံးက ထူးထူးဆန်းဆန်း ပုံပျက်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို ပြောလိုက်တယ် "ကောင်းဖေး... တရုတ်နှစ်သစ်ကူးမှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ၊ ရှင့်ကို ချစ်တယ်။ ဒါဟာ ရှင့်ဘေးမှာ ကုန်ဆုံးရမယ့် နောက်ဆုံး နှစ်သစ်ကူးပဲ၊ ရှင် ကျွန်မဘေးမှာ မရှိရင်တောင်မှပေါ့။"

နောက်တစ်နေ့မနက် နိုးလာတော့ ကောင်းဖေး ကျွန်မဘေးမှာ ရှိနေတာကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မတို့ လက်မထပ်ခင်ကတည်းက သူ့ကို အခြေအနေတစ်ခု ပေးထားခဲ့တယ်။ နှစ်သစ်ကူးရဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာ ကျွန်မ နိုးမလာခင် သူ ကျွန်မဘေးကို ပြန်လာပေးဖို့ပါ။ ဒါမှ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပ်ပြီး သနားစရာကောင်းတယ်လို့ မခံစားရမှာမို့လို့ပါ။

သုံးရက်တိုင်တိုင် သူနဲ့ ခွဲနေခဲ့ရတော့ ကောင်းဖေးရဲ့ အနံ့လေးကို ရှူရှိုက်လိုက်ရတာနဲ့တင် ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ကျေနပ်သွားမိတယ်။ မျက်လုံးမှိတ်ထားပေမဲ့ ကျွန်မ ပြုံးနေမိတယ်။ သူ့ရင်ခွင်ထဲ ခေါင်းတိုးဝင်လိုက်ပြီး "ရှင့်ကို ချစ်တယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

သူကတော့ ဒီစကားတွေကို နားငြီးနေပုံရတယ်။ ဒါက ကျွန်မ သူ့ကို အပြောအများဆုံး စကားလေ။ သူ့ရင်ဘတ်ပေါ် တင်ထားတဲ့ ကျွန်မလက်ကို သူ ဖယ်ထုတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နှစ်သစ်ကူးရဲ့ ပထမဆုံးနေ့မို့လို့လားတော့ မသိဘူး၊ သူက အားကုန်သုံးပြီးတော့ မတွန်းထုတ်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မ အားတက်သွားမိတယ်။ ကျွန်မမှာရှိတဲ့ မွေးရာပါ အားနည်းချက်တစ်ခုကတော့ အလျော့ပေးရင် အခွင့်အရေးယူတတ်တာပါပဲ။ သူနဲ့ ဒီလောက်နီးနီးလေး ရှိနေပြီးမှ မထိတွေ့ဘဲ မနေနိုင်တာကလည်း ကျွန်မရဲ့ ဗီဇပဲလေ။ သူ့ရင်ဘတ်ကို ကပ်ပြီး အားရပါးရ နမ်းလိုက်တယ်။

ခရီးပန်းလာတဲ့ ကောင်းဖေးရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ဆောင်းနှင်းတွေရဲ့ အေးစက်စက် အနံ့လေးတွေ ကျန်နေသေးတယ်။ ကျွန်မ မေးလိုက်တယ် "နှင်းတွေ ထပ်ကျနေတာလား" လို့။ သူက "အင်း" လို့ တိုးတိုးလေး ဖြေတယ်။ အဲဒီအခါမှ မနေ့ညက ကျွန်မ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့တာတွေကို သွားသတိရမိတယ်။ မှောင်မိုက်ပြီး နှင်းကျနေတဲ့ညမှာ ကောင်းဖေးက ကျွန်မကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ပြီး ကာကွယ်ပေးထားတဲ့ အိမ်မက်ပေါ့။

ကျွန်မ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကနေ ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်တယ်။ နှင်းပွင့်လေးတွေက လေထဲမှာ ဝဲပျံနေပြီး သစ်ပင်တွေ၊ မြေကြီးတွေနဲ့ အိမ်ခေါင်မိုးတွေပေါ်မှာ နားနေကြတယ်။ "ကျွန်မ နှင်းကျတာကို သိပ်ကြိုက်တာ။ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ကြိုက်ခဲ့တာ။ ငယ်တုန်းက ကျန်းမာရေးမကောင်းလို့ အပြင်ထွက်ခွင့် သိပ်မရဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း တစ်နေ့မှာ မင်းသားတစ်ယောက် လာပြီး ကျွန်မကို ဒီအချုပ်အနှောင်ထဲကနေ ကယ်ထုတ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ပုံပြင်တွေထဲကလို စိတ်ကူးယဉ်နေခဲ့တာ။

ကောင်းဖေး... ရှင် မသိနိုင်ပေမဲ့ ကျွန်မ ရှင့်ကို စတွေ့ကတည်းက ရှင်ဟာ ကျွန်မ ရှာနေတဲ့သူမှန်း သိခဲ့တယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ သူကတော့ "ဒီလောကမှာ ပုံပြင်တွေဆိုတာ မရှိဘူး။ ဘယ်သူကမှ တခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ ကယ်တင်ရှင် မဖြစ်နိုင်ဘူး" တဲ့။ ပြီးတော့ သူက လှဲချလိုက်ပြီး တစ်ဖက်ကို လှည့်ကာ အိပ်ပျော်သွားတော့တယ်။

ကောင်းဖေးဟာ မနေ့ညက သူ့မိသားစုနဲ့အတူ နှစ်သစ်ကူး Countdown လုပ်ပြီးတာနဲ့ ကျွန်မကို ပေးထားတဲ့ ကတိတည်ဖို့ မနက်စောစောကြီး အပြေးအလွှား ပြန်လာရတာမို့ ပင်ပန်းနေမှာပဲလို့ ကျွန်မ တွေးမိတယ်။ ဒါကြောင့် သူ့ကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘဲ အဝတ်အစားလဲဖို့ ထလိုက်တယ်။ ဟုတ်ပါတယ် ပုံပြင်တွေဆိုတာ တကယ်မရှိဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင်ရယ်... ပုံပြင်တွေက စိတ်ကူးယဉ်သက်သက်ပဲ ဆိုရင်၊ ရှင်ကလည်း မင်းသားတစ်ပါး မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ကျွန်မ ဘာလို့ ရှင့်ကို ဒီလောက်အထိ ဆက်ချစ်နေမိတာလဲ။

ကျန်တဲ့ နှစ်သစ်ကူး အားလပ်ရက် အနည်းငယ်ကတော့ သူနဲ့အတူ အချိန်အများကြီး ကုန်ဆုံးရတဲ့ ရက်တွေပေါ့။ သူက စာကြည့်ခန်းထဲမှာ တစ်နေ့ကုန် အလုပ်ရှုပ်နေရင်တောင် ကျွန်မကတော့ အရှက်မရှိ သူ့ကို သွားသွား နှောင့်ယှက်နေမိတာပဲ။ "ကောင်းဖေး... ကောင်းဖေး" လို့ သူ့နာမည်ကို ခေါ်ရုံနဲ့တင် ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးသွားရတယ်။ မြို့တစ်မြို့လုံးကတော့ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲတွေနဲ့ စည်ကားနေတယ်။ ကျွန်မလည်း ထပ်တူပါပဲ၊ ဒီရက်ပိုင်း သူနဲ့ အတူရှိနေရတာက ကျွန်မအတွက်တော့ သုခဘုံပါပဲ။

ကျွန်မ အကြိုက်ဆုံးကတော့ နေ့လည်ခင်းတိုင်း ဆိုဖာပေါ်မှာ လှဲပြီး သတင်းစာဖတ်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ ပုံရိပ်ပါပဲ။ လောကရဲ့ အပူအပင်တွေ၊ နာကျင်မှုတွေ ကင်းဝေးနေတဲ့ သူ့ပုံစံလေးကို ကျွန်မ သိပ်ချစ်တာ။ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ လှဲနေရင်း၊ သူ့သတင်းစာတွေကို လုယူပြီး သူ့ကို သတင်းတွေ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ဖတ်ပြရတာကို ကျွန်မ သိပ်သဘောကျတယ်။ ကောင်းဖေးကတော့ စိတ်ရှုပ်နေပုံရပေမဲ့ ကျွန်မက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးစည်းကို မကျော်မချင်း သူ ဘာမှမပြောဘဲ လွှတ်ထားတတ်ပါတယ်။ တစ်ခါတလေကျတော့လည်း သူက ဘာမှမဆိုင်တဲ့ အပြင်လူတစ်ယောက်လိုပဲ ကျွန်မရဲ့ အပြုအမူတွေကို အေးအေးဆေးဆေး ငေးကြည့်နေတတ်တယ်၊ သူ့နှလုံးသားကတော့ ကျွန်မနဲ့ ဝေးရာမှာပေါ့။ သူ မပြုံးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်လည်း မဆိုးဘူး။

ကျွန်မကတော့ သူ့အပေါ် ကလေးဆိုးတစ်ယောက်လို ပြုမူနေမိတယ်။ တစ်ခါတလေ သူ့လက်ကို ကိုင်ထားမိတယ်၊ နောက်တစ်ခါကျတော့ သူ့မျက်နှာကို လိုက်စမ်းနေမိတယ်။ သူ့ကို ကြည့်လို့လည်း မဝ၊ ထိတွေ့လို့လည်း မဝနိုင်သလိုပဲ။ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းရှည်ကြီးတွေ ကျွန်မရဲ့ နှုတ်ခမ်းကို လာထိတဲ့အခါ ကျွန်မဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံးလူလို့ ခံစားရတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မ တစ်သက်လုံး ချစ်ခဲ့ရတဲ့သူက ကျွန်မကို ပြန်ပြီး တန်ဖိုးထားပေးတယ်လို့ ထင်မိလို့ပါ။

ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရမ္မက်တွေကြောင့် ဝေဝါးနေရင်း သူ့ရင်ဘတ်ကို ကြည့်မိတယ်။ သတင်းစာတွေကို တစ်ထောင့်မှာ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး သူ့ရှပ်အင်္ကျီ ကြယ်သီးတွေကို တစ်လုံးချင်း ဖြုတ်နေမိတယ်။ သူကတော့ ကျွန်မရဲ့ ဒီလို ပွင့်လင်းလွန်းတဲ့ အမူအရာတွေကို မကြိုက်ဘူး။ ကျွန်မမှာ မတူညီတဲ့ စရိုက်တွေနဲ့ မျက်နှာဖုံး ရှစ်ခု ရှိနေရင်တောင် သူကတော့ ဘယ်ဟာကိုမှ စိတ်မလှုပ်ရှားပါဘူး။

တစ်ခါတလေတော့ သူက ကျွန်မရဲ့ ဆန္ဒကို လိုက်လျောပြီး ဒီဆိုဖာလေးပေါ်မှာတင် အတူနေတတ်ပါတယ်။ နောက်တစ်ခါကျတော့လည်း စိတ်ကို တင်းထားပြီး ကျွန်မကို လျစ်လျူရှုထားတတ်ပြန်ရော။

ကျွန်မ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား သူကတော့ အေးစက်စက်နဲ့ပဲ နေနိုင်ပါတယ်။ အချိန်အများစုမှာတော့ သူ ကျွန်မကို တွန်းလှန်နေခဲ့တာပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်္ဂလာဦးညတုန်းက ကျွန်မ သူ့ကို ဆေးခတ်ခဲ့တာကို သူ မေ့လို့မရသေးလို့ပဲ။ သူက မကြာခဏ ပြောလေ့ရှိတယ် "ဟဲယုရှင်း... မင်း မှတ်ထားပါ၊ ကိုယ်စိုက်တာ ကိုယ်ပြန်ရိတ်ရမှာပဲ၊ ဒါ မင်းလုပ်ခဲ့တဲ့ အကျိုးဆက်တွေပဲ" တဲ့။

သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မက အမှားအမှန် မခွဲခြားတတ်တဲ့ လူဆိုးမကြီးတစ်ယောက်ပေါ့။ သူ ကျွန်မကို နှာခေါင်းရှုံ့တာဟာ လူချမ်းသာသားသမီးတွေအပေါ် အထင်သေးသလိုမျိုးပါပဲ။ ဒါကို ကျွန်မ နားလည်သလို၊ လက်လည်း ခံနိုင်ပါတယ်။

ကျွန်မတို့ အတူနေတဲ့အချိန်တိုင်း ကောင်းဖေးက အကာအကွယ် မသုံးသလို၊ အပြင်မှာလည်း မစွန့်ထုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ ကျွန်မကွယ်ရာမှာ သန္ဓေတားဆေးတွေ သွားထိုးထားတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။ ကျွန်မ ဝမ်းနည်းမိပေမဲ့ သူ့ကို တစ်ခွန်းမှ မဟခဲ့ပါဘူး။ အမှန်ကတော့ ကျွန်မတို့ လက်မထပ်ခင်ကတည်းက ကျွန်မ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ဆေးရုံမှာ စစ်ဆေးမှုတွေ အများကြီး သွားလုပ်ခဲ့တာပါ။ သူ့ရဲ့ ကလေးလေးတစ်ယောက် ရချင်ခဲ့တာ၊ ဒါဟာ သူ့ဘဝထဲမှာ ကျွန်မ အမြဲတမ်း နေရာရနေမယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းလေ။

ကျွန်မ သူ့ကို အတင်း လက်ထပ်ယူခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မ သေသွားတာနဲ့ သူ ကျွန်မကို ချက်ချင်း မေ့ပစ်နိုင်တယ်လေ။ ကျွန်မတို့ အတူရှိခဲ့တဲ့ နှစ်တွေကို အိမ်မက်ဆိုးတစ်ခုလို သဘောထားပြီး မေ့ပစ်ဖို့ သူ့မှာ ဘာအတားအဆီးမှ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာသာ သူ့ကလေး ရှိနေခဲ့ရင် သူ ကျွန်မကို တစ်သက်လုံး မေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မဟာ အတွင်းကနေ ပုပ်နေတဲ့ ပန်းသီးတစ်လုံးလို ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ ကျွန်မမှာ အဲဒီလောက်အထိ ကံကောင်းမှု မရှိခဲ့ဘူး။ ဆရာဝန်တွေဟာ သေဒဏ်ချမှတ်တဲ့ တရားသူကြီးတွေလိုပဲ။

ဘာခံစားချက်မှ မရှိတဲ့ မျက်နှာတွေနဲ့ သူတို့က ပြောတယ်၊ ကျွန်မဟာ ဒီဘဝမှာ မိခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ ကံမပါဘူးတဲ့။ "သားသမီး မရနိုင်ခြင်း" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကျွန်မရဲ့ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို အကောင်အထည် မဖော်နိုင်အောင် တားဆီးလိုက်သလိုပါပဲ။

ဒါဟာ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ကောင်းဖေးရဲ့ ဘဝထဲကို ကျွန်မ ဝင်ရောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို အာမခံလိုက်တာပါပဲ။ ရမ္မက်တွေ ကြွနေချိန်မှာ ကျွန်မ သူ့ရဲ့ နာမည်ကို တတွတ်တွတ်ခေါ်ရင်း သူ့ကို ချစ်တဲ့အကြောင်း ပြောနေမိတုန်းပဲ။ ကျွန်မ ကိုယ်ပေါ်ကနေ သူ ခွာဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ခြေထောက်တွေနဲ့ တင်းတင်းဖက်ထားပြီး အထွက်မခံခဲ့ဘူး။ အတူနေပြီးသွားတဲ့နောက်မှာ ကောင်းဖေးကလည်း ကျွန်မကို တွန်းထုတ်ဖို့ အားအင် သိပ်မရှိတော့ဘူး။ သူ ကျွန်မကို မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စိုက်ကြည့်နေတယ်။

ကျွန်မ လက်တွေနဲ့ သူ့မျက်နှာကို အုပ်ကိုင်လိုက်မိတယ်။ ကျွန်မ အသံက ဒါဟာ သူ့ကို နောက်ဆုံးတွေ့ရသလိုမျိုး တည်ငြိမ်နေခဲ့တယ်။ "ကောင်းဖေး... ကျွန်မ ရှင့်ကို ချစ်တယ်ဆိုတာ ရှင် သိရဲ့လား" လို့ မေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မ ငိုချလိုက်မိတယ်။ မျက်ရည်တွေ တသွင်သွင် ကျလာပြီး မျက်တောင်တွေနဲ့ အိပ်ရာခင်းတွေပါ စိုရွှဲကုန်တော့တာပဲ။ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ သူ့ကို ချစ်တယ်လို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြောခဲ့ပေမဲ့ သူ ကျွန်မရဲ့ ရိုးသားတဲ့ ဖွင့်ဟမှုကို တကယ်နားထောင်ခဲ့တဲ့ အချိန်ဆိုတာ မရှိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး ခံစားချက်တွေကို သူ့နှလုံးသားနဲ့ နားထောင်ပေးခဲ့တာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။

ကျွန်မ ပိုပြီးတော့တောင် ငိုမိတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ့ကို ဖက်ထားတာကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး တစ်ဖက်ကို တိုးပေးလိုက်ကာ သူ့ကို ထွက်သွားခွင့် ပေးလိုက်တယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်မ သိပ်ကို ပင်ပန်းသွားပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပါတော့တယ်။