အခန်း (၆)

အခန်း (၆)

ကျွန်မ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့လဲ မသိဘူး။ နိုးလာတဲ့အချိန်မှာ အိပ်ရာပေါ် ရောက်နေပြီမို့ ကောင်းဖေးက ကျွန်မကို ကားထဲမှာ ပစ်မထားခဲ့တာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်မိတယ်။ ခေါင်းထဲမှာ ဝေဝါးနေတုန်းပဲ၊ နိုးနိုးချင်း ပထမဆုံးလုပ်မိတာက ဆေးရှာတာပါပဲ။ ဆေးဘူးကို ဖွင့်ပြီး ရေတောင်မသောက်ဘဲ ဆေးလုံးတွေကို အတင်း မျိုချလိုက်တယ်။

တကယ်တော့ ကျွန်မရဲ့ ဆေးတွေက ရှာရလွယ်ပါတယ်။ ကျွန်မက ဒါတွေကို အဖိုးတန်ရတနာလို ဖုံးကွယ်ထားတာ မဟုတ်ဘဲ ကုတင်ဘေးက အံဆွဲထဲမှာပဲ ထည့်ထားတာပါ။ အံဆွဲရဲ့ ပထမဆုံးအထပ်ကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ဆေးတွေ အပြည့်ရှိနေတာကို တွေ့ရမှာပါ။

ကျွန်မရဲ့ စိတ်ကလည်း ထူးဆန်းတယ်။ ကောင်းဖေးကို ဒါတွေ မသိစေချင်သလို တစ်ဖက်ကလည်း သူ သိသွားရင် ကောင်းမလားလို့ တွေးမိပြန်တယ်။ ဒါမှ သူ ကျွန်မကို ဂရုစိုက်မလားလို့ပေါ့။ ဒီလို ဆန့်ကျင်ဘက် စိတ်ကူးနှစ်ခုကြားမှာ ကျွန်မ လွန်ဆွဲနေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတော့မှ ဒီလို တွေးနေတာတွေက အလကားမှန်း သိလိုက်ရတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ အလိုအလျောက် မထိတွေ့ခဲ့တာကြောင့် ဒါတွေကိုသူ ဘယ်တော့မှ တွေ့မှာမဟုတ်ဘူးလေ။

သွားလည်း မတိုက်ရသေး၊ ရေလည်း မသောက်ရသေးဘဲ ဆေးတွေပဲ မျိုချလိုက်တာမို့ ပါးစပ်ထဲမှာ ခါးသက်သက် အရသာကြီး ကျန်နေခဲ့တယ်။ မျက်နှာသစ်ပြီးတာနဲ့ သူ့ကို လိုက်ရှာမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်အိမ်လုံးပတ်ရှာတာတောင် သူ့ကို မတွေ့ဘူး။ အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်သွားပြီးမှ ကောင်းဖေး အလုပ်သွားပြီဆိုတာ သတိထားမိတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ညနေစောင်းတဲ့အထိ ကောင်းဖေးပြန်မလာသေးဘူး။

ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး ကျွန်မ ရင်တုန်နေမိတယ်။ သူ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလားဆိုတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ ဖုန်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်နေမိတာ။ အကြိမ်တစ်ဒါဇင်လောက် ခေါ်ပြီးမှ ဖုန်းဝင်သွားတယ်။

"ကောင်းဖေးရေ... ရှင် ဘယ်မှာလဲ ဘာလို့ အိမ်ပြန်မလာတာလဲ"

ကျွန်မ ရင်ထဲက ပူလောင်နေတဲ့ အတွက် မေးခွန်းတွေကို ဆက်တိုက် မေးလိုက်မိတယ်။ ဒီအချိန်မှာ သူ့ဘေးမှာပဲ ရှိနေချင်တာလေ။ သူက စိတ်ပျက်လက်ပျက် အသံနဲ့ "ငါ ဘယ်တုန်းက အိမ်ပြန်လာမယ်လို့ ပြောလို့လဲ" တဲ့။

ကျွန်မ တစ်ခုခု ပြန်ပြောဖို့ ပြင်တုန်းမှာပဲ ဖုန်းထဲကနေ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ "ဖေး... ရှင် ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ" တဲ့။ ဒီအသံက ဘယ်သူ့အသံလဲဆိုတာ ကျွန်မ ခန့်မှန်းနေစရာ မလိုပါဘူး။ သူ့ရဲ့ အချစ်ဦးပေါ့။ ကျွန်မ အတင်းအဓမ္မ ခွဲပစ်ခဲ့တဲ့ သူ့အချစ်ဦးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်က ရန်ဖြစ်ရမယ့် အချိန်မဟုတ်မှန်း ကျွန်မသိလို့ ဇာတ်လမ်းတွေထဲကလို ဖုန်းကို ဒေါသတကြီး ချပစ်တာမျိုး မလုပ်ခဲ့ဘူး။

ဘာမှမကြားလိုက်သလိုပဲ ဟန်ဆောင်ပြီး ကောင်းဖေးကို အေးအေးဆေးဆေး ဆက်ပြောနေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းဖေးကတော့ ဖုန်းချသွားခဲ့တယ်။

အဲဒီနေ့ကစပြီး နှစ်ပတ်တိုင်တိုင် သူ အိမ်ပြန်မလာခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး ဆိုဖာပေါ်မှာ ကွေးနေရင်း ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်က မှောင်လာတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းတွေ ဝေဝါးလာခဲ့တယ်။ ရွှေရောင် နေဝင်ဆည်းဆာလေးဟာ ညမှောင်မှောင်အောက်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ မှန်ထဲမှာ ရောင်ပြန်ဟပ်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အရိပ်ကတော့ အထီးကျန်စွာနဲ့ပဲ ကျန်ရစ်နေခဲ့တယ်။

ဧပြီလ ၅ ရက်နေ့။ အဲဒီနေ့က ရာသီဥတုက သာယာနေခဲ့တယ်။ ဒီနှစ် ချင်မင်းပွဲတော်က မနှစ်ကထက် ပိုပြီးသာယာတယ်။ မနှစ်က ဖေဖေ့ကို ဂါရဝပြုတဲ့ သင်္ချိုင်းကန်တော့ပွဲတုန်းက မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေခဲ့တာ။ ဒီနှစ်မှာတော့ ဘိုးဘွားတွေကို ကန်တော့ဖို့ လူတွေ အများကြီး ရောက်နေကြပေမဲ့ ဖေဖေ့အုတ်ဂူမှာတော့ ခြောက်ကပ်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်မ ဂန္ဓမာပန်းတွေ မယူလာခဲ့ဘူး၊ ဖေဖေ အကြိုက်ဆုံး နေကြာပန်းတွေကိုပဲ ယူလာခဲ့တယ်။ ပန်းတွေကို ချ၊ အုတ်ဂူကို တံမြက်စည်းလှည်းပြီး ကျောက်စာတိုင်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးခဲ့တယ်။

ဒီအလုပ်ကို ကျွန်မသေချာ အာရုံစိုက်ပြီး လုပ်နေမိတယ်။ ဖေဖေ့အုတ်ဂူကို ဂရုစိုက်ပေးတဲ့ အကြိမ်တွေထဲမှာ ဒါဟာ အကောင်းဆုံးပဲလို့ ကျွန်မ ထင်မိတယ်။ ဘာလို့ဆို နောက်နှစ် ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ကျွန်မလည်း ဖေဖေနဲ့အတူ ရှိနေလောက်ပြီလေ။

ကျွန်မ ချူးရန်ကိုလည်း အကူအညီတစ်ခု တောင်းထားခဲ့တယ်။ သူ ချမ်းသာသည်ဖြစ်စေ၊ ဆင်းရဲသည်ဖြစ်စေ နှစ်တိုင်း ဒီလိုနေ့မျိုးမှာ ဖေဖေ့အုတ်ဂူကို လာပြီး သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးပါလို့ပေါ့။ သင်္ချိုင်းကနေ မထွက်ခင်မှာပဲ ဖုန်းမြည်လာတယ်။ ကြည့်လိုက်တော့ ကောင်းဖေးဆီက ဖြစ်နေတာကြောင့် သူ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မရဲ့ တည်ရှိမှုကို သတိထားမိပြီဆိုပြီး ကျွန်မ သိပ်ပျော်သွားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဆီက ပို့လိုက်တဲ့ စာကို ဖတ်လိုက်ရတဲ့ အခါမှာတော့ တစ်ကမ္ဘာလုံး ပြိုကျသွားတဲ့ ခံစားချက်မျိုးကို ကျွန်မ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

ကျွန်မ ကောင်းဖေးရဲ့ ကုမ္ပဏီဆီကို အမြန်သွားဖို့ပြင်လိုက်ပေမယ့် သင်္ချိုင်းထဲကတောင် မထွက်ရသေးခင်မှာပဲ လဲကျသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သိပ်ကို ရှည်လျားတဲ့ အိမ်မက်တစ်ခု မက်ခဲ့တယ်လို့ ထင်မိတယ်။ အိမ်မက်ထဲမှာ သူပြန်လာတယ်။ သူ ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ပြီလို့ ပြောခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သူ့ဆီ တိုးသွားလိုက်တဲ့အခါ ဒါတွေအားလုံးက အမြင်မှားတာဆိုတာ သိလိုက်ရပြီး အိမ်မက်ထဲက ကောင်းဖေးဟာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့တာပဲ။

အပြင်လောကမှာလည်း သူကကျွန်မကို အခုထိ ခွင့်မလွှတ်သေးပါဘူး။ ကျွန်မ ထိတ်လန့်တကြား နိုးလာခဲ့တယ်။ စောင်ကို ဖယ်၊ အိပ်ရာပေါ်က ဆင်းပြီး ခြေဗလာနဲ့ပဲ အေးစက်နေတဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လျှောက်နေမိတယ်။ "ကောင်းဖေး" သူ ဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို တွေ့ချင်တယ်။ ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး သူပို့ထားတဲ့ စာကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဖတ်ကြည့်မိတယ်။

သူက တခြားပြည်နယ်တစ်ခုကို အလုပ်ပြောင်းသွားပြီလို့ ပြောထားတာပါ။ ဒီလို သွားလိုက်ရင် သူ နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် မရှိတော့ဘူးပေါ့။

ကျွန်မ ကိုယ့်ပုံစံကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ ဆေးရုံအခန်းထဲကနေ အမြန်ပြေးထွက်လာတာကြောင့် သူနာပြုတွေနဲ့ ဆရာဝန်တွေတောင် အံ့ဩသွားကြတယ်။ သူနာပြုတစ်ယောက်က စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ "မမလေး... ရှင့်ခန္ဓာကိုယ်က မကောင်းသေးဘူး၊ ဆေးရုံက ဆင်းလို့ မရသေးပါဘူး။ စစ်ဆေးမှုတွေ အများကြီး လုပ်ရဦးမှာ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ရှင့်မိသားစုကို အသိပေးလိုက်ပါဦး" တဲ့။

ကျွန်မ ခေါင်းထဲမှာ ဗလာ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ သူနာပြုကတောင် ကျွန်မမှာ မိသားစု လိုအပ်တယ်လို့ ပြောနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းဖေးသာ ထွက်သွားရင် ကျွန်မမှာ ဘာမိသားစုမှ ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

ကျွန်မ အခု လုပ်ချင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အလုပ်က ကောင်းဖေးဆီ လိုက်သွားဖို့ပါပဲ။ ဆေးရုံကနေ ထွက်ပြီး ကောင်းဖေးရဲ့ ကုမ္ပဏီရှေ့ကို ရောက်အောင်သွားခဲ့တယ်။ တုန်ယင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ သူ့ဆီ ဖုန်းခေါ်ပြီး ကျွန်မ ကုမ္ပဏီအောက်မှာ စောင့်နေတယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်။ သူ စိတ်ရှုပ်နေတယ်ဆိုတာ သိသာပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်တာကြောင့် သူ ကျွန်မကို မဖြစ်မနေ လာတွေ့ရတော့တယ်။ အနားက ကော်ဖီဆိုင်လေးမှာ ထိုင်ပြီး သောက်စရာ တစ်ခုခု မှာလိုက်တယ်။ ကျွန်မ စိတ်အေးအေး ထားရမယ်။ သူ့ကို ဘယ်လို စကားစရမလဲ ဆိုတာ စဉ်းစားရမယ်၊ သူ့စိတ် ပြောင်းသွားအောင် ဘယ်လို ပြောရမလဲ ဆိုတာကိုလည်း တွေးရမယ်။

ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သနားစရာကောင်းမှန်း သိပါတယ်။ ဖေဖေ့ကို ကန်တော့ဖို့ လာတာမို့ တစ်ကိုယ်လုံး အနက်ရောင် ဝတ်စုံကြီးနဲ့။ သင်္ချိုင်းမှာ လဲကျခဲ့တာမို့ အဝတ်အစားတွေမှာ ရွှံ့တွေ ပေနေသလို၊ ဆေးရုံမှာ အိပ်ပျော်သွားတာကြောင့် ဆံပင်တွေကလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတာ။ စားပွဲထိုးတွေရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်တွေကို ခံစားရတာကြောင့် အဝတ်အစားတွေကို အမြန် ပြန်ပြင်နေမိတယ်။

သောက်စရာ မကုန်ခင်မှာပဲ ကောင်းဖေးရောက်လာတယ်။ သူနဲ့ မတွေ့ရတာ ရက်တော်တော် ကြာခဲ့ပြီ။ သူ့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာပဲ ဘာအကြောင်းမှ မရှိဘဲ ကျွန်မ ငိုချလိုက်မိတယ်။ မျက်ရည်တွေကို လက်ကိုင်ပုဝါ မပါတဲ့ ကျွန်မဟာ အင်္ကျီလက်စလေးနဲ့ပဲ မျက်ရည်တွေကို သုတ်နေမိရင်း ကျွန်မ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်တယ်။

"ရှင့်ကုမ္ပဏီက ရှင့်ကို တခြားပြည်နယ် ပို့လိုက်တာလား"

"အင်း" ကောင်းဖေးက လိမ္မော်ရည်တစ်ခွက် မှာပြီး ကျွန်မရှေ့မှာ ထိုင်လိုက်တယ်။

"နှစ်နှစ်တောင် ကြာမှာလား"

"ဟုတ်တယ်" သူက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဖြေတယ်။

သူ့အသံထဲက ပြတ်သားမှုကြောင့် ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ထိတ်လန့်သွားရတယ်။ ကျွန်မ စိတ်ကို အတင်းစုစည်းပြီး မေးလိုက်မိတယ်။ "သူမရော လိုက်သွားမှာလား" တဲ့။ သူကျွန်မကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "မင်းမှာ အဲဒီလို မေးခွင့် အခွင့်ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား" တဲ့။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ မျက်ရည်တွေပဲ ထပ်ကျလာပြန်တယ်။

ကျွန်မ အအေးကိုပဲ ဆက်သောက်နေမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဒီလောက် သနားစရာကောင်းပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတဲ့ ပုံစံကို သူ မကြည့်ရက်လို့လားတော့ မသိဘူး။ သူက ဆက်ပြောတာက -

"မင်း စိတ်အေးအေး ထားလို့ရပါတယ်။ ငါ သွားနေတဲ့ အချိန်မှာ မင်းအပေါ် သစ္စာရှိမှာဖြစ်သလို၊ နှစ်နှစ်ပြည့်ရင်လည်း မင်းဘေးကို ပြန်လာမှာပါ။ ငါတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက ပျက်စီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ သေတဲ့အထိ ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်သွားနေမှာပါ"

"ကျွန်မ အဲဒီသဘော ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မက ရှင် ဒီခရီးကို ခြောက်လလောက်ပဲ နောက်ဆုတ်ပေးဖို့ ပြောချင်တာပါ"

"ဒါက ငါ့သဘောနဲ့ငါ သွားလို့ ရတဲ့ အရာလို့ မင်း ထင်နေတာလား"

ကျွန်မ ဘာပြောရမှန်း မသိတာနဲ့ ခွက်ထဲက အအေးတွေ ကုန်တဲ့အထိ ဆက်သောက်နေမိတယ်။

"အကြောင်းပြချက် ပေးစမ်းပါ။ ဟဲယုရှင်း... ငါ့ခရီးကို နောက်ဆုတ်ပေးဖို့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုလောက် ပေးစမ်းပါ"

သူ့အသံက တည်ငြိမ်နေတယ်။ ကျွန်မ အဖြေရှာကြည့်ပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲ ရှာရှာ အကြောင်းပြချက်က တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်။

"ကောင်းဖေး... ကျွန်မ ရှင့်ကို ချစ်တယ်ဆိုတာ ရှင် သိသားပဲ"

သူကျွန်မကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေတယ်။ "ငါ သိတယ်။ ငါတို့ လက်ထပ်တဲ့ နေ့ကတည်းက ငါ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဘာဖြစ်လဲ" တဲ့။ ဒီစကားကို ပြောပြီးတာနဲ့ သူ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။

ကျွန်မ ထိုင်ခုံပေါ်မှာ တောင့်တောင့်ကြီး ကျန်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မှ ကျွန်မ သတိဝင်လာပြီး သူ့နောက်ကို ပြေးလိုက်သွားခဲ့တယ်။ လူကူးမျဉ်းကြားက မီးပွိုင့်နားမှာ သူ့လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်သည်းတွေက သူ့အသားထဲ နစ်ဝင်သွားတဲ့အထိ တင်းတင်းဆွဲထားပေမဲ့ ကျွန်မ အသံကတော့ တိုးညှင်းနေခဲ့တယ်။

"ကောင်းဖေးရယ်... ဒီနေ့က ချင်မင်းပွဲတော်နေ့လေ။ ဒီနေ့က ကျွန်မအတွက် ဝမ်းနည်းစရာနေ့ပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ပိုပြီး မနှိပ်စက်ပါနဲ့နော်။ ဒီနေ့က ဖေဖေ ဆုံးပြီးနောက် ပထမဆုံး ကြုံရတဲ့ ချင်မင်းပွဲတော်ပဲ။ ဖေဖေ ပြီးရင် ကျွန်မမှာ ကျန်တာ ရှင် တစ်ယောက်တည်း ရှိတော့တာပါ။

ကျွန်မ ရှင့်အချိန်ထဲက ခြောက်လပဲ လိုချင်တာပါ။ ကျန်းမာတဲ့သူ တစ်ယောက်အတွက် ခြောက်လဆိုတာ သိပ်မများပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ ကျန်ရှိတဲ့ နောက်ဆုံး ခြောက်လလေ။ သေရမှာကို ကျွန်မ မကြောက်ပါဘူး။ ကျွန်မကြောက်တာက နောက်ဆုံးနေ့ရက်တွေကို တစ်ယောက်တည်း ဖြတ်သန်းရမှာကိုပါ။"

ကျွန်မရဲ့ ဆန္ဒတွေကို ဖော်ပြနိုင်ဖို့ စကားလုံးတွေကို အသည်းအသန် ရှာဖွေပြီး တိုးတိုးလေး ထပ်ပြောလိုက်တယ်။ "ခြောက်လလောက်ပဲ... ခြောက်လလောက်ပဲ နောက်ဆုတ်ပေးဖို့ ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်" လို့။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းဖေးကတော့ ဒီအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောချင်တော့တဲ့ ပုံစံပါပဲ။ သူ ကျွန်မဆီက လက်ကို ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး ရှေ့ကို လှမ်းလျှောက်သွားခဲ့တယ်။ သူ့ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ သိပ်ကို ပင်ပန်းသွားခဲ့ပြီ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မရဲ့ မာနကြီးတဲ့ စိတ်က နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပေါ်လာပြန်တယ်။

ကျွန်မ ပြောလိုက်တယ် - "ကျွန်မမှာ ဘယ်လောက် အာဏာနဲ့ ပိုက်ဆံရှိတာ ရှင် သိပါတယ်။ ရှင့်ရဲ့ ဒီခရီးစဉ်ကို ဖျက်ပစ်ဖို့ ကျွန်မမှာ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်နော်" လို့။ ကောင်းဖေး ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ့သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး နဖူးက အကြောတွေ ထောင်လာတဲ့အထိ ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်တယ်။

"လုပ်ကြည့်လေ။ ဟဲယုရှင်း... မင်းမှာ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ ဘာကျန်သေးလဲဆိုတာ အသေအချာ ပြန်ကြည့်လိုက်ဦး"

ဒီစကားကို ပြောပြီးတာနဲ့ သူ ဒေါသတကြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။

ခုနက အစိမ်းရောင်ဖြစ်နေတဲ့ မီးပွိုင့်က အခု အနီရောင် ပြောင်းသွားပြီဆိုတာကို သူ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ တခါတလေမှာ မထင်မှတ်တဲ့ အရာတွေ ဖြစ်တတ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြင်းထန်တဲ့ အားတစ်ခုက လာဆောင့်လိုက်ပြီး ကျွန်မဟာ လေထဲကို ဝဲပျံသွားကာ မြေကြီးပေါ်ကို အရှိန်နဲ့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့တယ်။

အမြင်အာရုံတွေ မှောင်အတိ ကျသွားပေမဲ့ သတိမလစ်ခင် နောက်ဆုံးအချိန်မှာ လမ်းမပေါ်မှာ စီးကျနေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ သွေးနီနီတွေကို မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒီသွေးတွေဟာ သူနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ရစ်ပတ်ထားတဲ့ ကံကြမ္မာ ကြိုးနီလေးတွေနဲ့ တူနေပါတော့တယ်။