အခန်း (၉)

အခန်း (၉)

မေလ ၁၅ ရက်နေ့။

ရာသီဥတုက ရက်တိုင်းထက် သာယာနေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ နေ့ရက်တိုင်းဟာ အဖိုးတန်လွန်းပါတယ်။

ကောင်းဖေးလည်း အလုပ်မသွားတော့ပါဘူး။ ကျွန်မနားပဲနေပြီး ကျွန်မရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကိုပဲ လုပ်ကိုင်ပေးနေခဲ့တယ်။ ညတစ်ညမှာတော့ ကျွန်မ အိပ်နေရင်းကနေ ရုတ်တရက် နိုးလာတဲ့အချိန် ကောင်းဖေးကို နမ်းချင်စိတ်ပေါ်လာတာ ထိန်းမနိုင်ခဲ့ဘူး။

ရုတ်တရက် သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို နမ်းလိုက်မိတယ်။ ကားတိုက်မှုဖြစ်ပြီးကတည်းက ကျွန်မဘက်ကနေ စတင်ပြီး သူ့ကို နမ်းလိုက်တဲ့ ပထမဆုံး အနမ်းပါပဲ။ စိတ်ထဲမှာ လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေပေမဲ့ ကျွန်မဘဝမှာ လုပ်စရာ အကြွေးလေးတွေ ကျန်နေသေးတယ်လို့ ခံစားနေရတယ်။

ကျွန်မနဲ့ ကောင်းဖေးကြားမှာ အနည်းဆုံးတော့ လှပတဲ့ အမှတ်တရညလေး တစ်ည ရှိသင့်တယ်လို့ တွေးနေမိတယ်။ ကျွန်မလက်တွေက သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ် ရောက်သွားတဲ့အချိန် သူ လူးလွန့်ပြီး နိုးလာခဲ့တယ်။

သူ ကျွန်မလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဘာဖြစ်လို့လဲလို့ မေးတယ်။ ကျွန်မ ခေါင်းခါပြပြီး သူ့အင်္ကျီက ကြယ်သီးတွေကို ဆက်ဖြုတ်နေမိတယ်။

"ကောင်းဖေး... ကျွန်မ ရှင့်ကို လိုချင်တယ်" လို့ ပြောလိုက်မိတယ်။ ဘယ်ယောက်ျားမှ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ဒီလို ဆွဲဆောင်မှုကို ငြင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ပေမဲ့ ကျွန်မယောက်ျားကတော့ ကျွန်မကို တွန်းထုတ်ခဲ့တယ်။

သူက ကျွန်မရဲ့ မျက်ခုံးလေးတွေကို နူးနူးညံ့ညံ့ နမ်းပြီး "လိမ္မာစမ်းပါ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။

ကျွန်မ အခြေအနေက သူ့စကားကို နားထောင်သင့်တဲ့ အခြေအနေပါ။ ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်က တော်တော် အားနည်းနေပြီး သူနဲ့အတူနေဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သေးဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဟာ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို ကျော်လွှားနိုင်တယ်ဆိုတာ အမှန်ပဲ။ အဲဒီညက ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို တစ်ခုခု ပူးဝင်နေသလားလို့တောင် ထင်ရပါတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ချင်တဲ့ ပြင်းပြတဲ့ ဆန္ဒက ကျွန်မနှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်ထားလို့ပါ။

ကျွန်မ မရပ်တန့်ဘဲ ကောင်းဖေးရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ အဝတ်အစားတွေကိုလည်း ချွတ်လိုက်တယ်။ ကောင်းဖေးဟာ ကျွန်မအမြင်မှာ တအားကို ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပြီး ကျွန်မကတော့ သူ့ကို တပ်မက်စွာ ကြည့်နေမိတယ်။

သူကတော့ တွန့်ဆုတ်နေတုန်းပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ ကျွန်မရဲ့ ပွတ်သပ်နေတာတွေကိုလည်း အတင်းအဓမ္မ မရုန်းကန်ရဲဘူး။ သူရုန်းရင် ကျွန်မ ဒဏ်ရာရသွားမှာကို ကြောက်နေတာလေ။ "ကောင်းဖေး... ဒီတစ်ခါလေးပဲလေ" လို့ မျက်ရည်တွေနဲ့ စိုက်ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး တောင်းဆိုလိုက်မှပဲ ကျွန်မရဲ့ ဆန္ဒ ပြည့်ဝခဲ့ပါတယ်။

"ဒီနေ့မတိုင်ခင်အထိ ရှင် ကျွန်မနဲ့ အတူနေဖို့ လိုလိုလားလား ရှိခဲ့တဲ့ အချိန်ဆိုတာ မရှိခဲ့ဘူးနော်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ သူက တုံ့ပြန်မှု မရှိသေးတဲ့အခါ ကျွန်မက အသံကို တမင်နူးညံ့ပြီး ချိုချိုသာသာနဲ့ "ရှင် သေသေချာချာ ဂရုစိုက်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်နိုင်ပါဘူး" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

သူ ကျွန်မကို မငြင်းနိုင်တော့ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျွန်မအပေါ်မှာ အုပ်မိုးထားလိုက်တယ်၊ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ သူ ကျွန်မထဲကို တစ်လက်မချင်း တိုးဝင်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ငြင်သာလွန်းနေတာဟာ သူ့ရဲ့ စိတ်ထိန်းနိုင်စွမ်း လွတ်ထွက်သွားတာနဲ့ ကျွန်မ အသက်ဆုံးရှုံးသွားမှာကို ကြောက်နေတဲ့ အတိုင်းပါပဲ။ ခဏကြာတော့ သူက ကျွန်မနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဆန္ဒတွေကိုတော့ အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ထားတုန်းပါပဲ။

သူ့ရဲ့ ငြင်သာစွာ ဦးဆောင်မှုနောက်ကို ကျွန်မက အလိုက်သင့် လိုက်သွားရုံပါပဲ။ အဲဒီညက ကျွန်မအတွက် အရာရာက ပြည့်စုံနေခဲ့သလိုပါပဲ။ လိုက်ကာကြားကနေ တိုးဝင်လာတဲ့ လရောင်က သူ့ရဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်တွေကို လင်းလက်စေတယ်၊ ကျွန်မကတော့ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို အိပ်မက်တစ်ခုလိုပဲ ငေးကြည့်နေမိတယ်။

တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လရောင်ကနေ နေထွက်ခါစ ရောင်ခြည်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲလာတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဒီညကတော့ ကျွန်မအတွက် တအားကို ကျေနပ်ပီတိဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်။

ကျွန်မ ကောင်းဖေးကို မြတ်မြတ်နိုးနိုး နမ်းလိုက်ပေမဲ့ သူကတော့ ပျော်ရွှင်ပုံမရပါဘူး။ သူ့မျက်လုံးထဲက စိုးရိမ်ပူပန်မှုနဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရခဲ့ဘူးလေ။ ဒီညမှာတော့ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းပဲ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာပါ။

ဆဋ္ဌမမြောက် တိဗက်ဘုန်းတော်ကြီး ဆာယာတိုကို ရှင်တို့ ကြိုက်ကြလား။

သူဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာအတွက် သူ့ဘဝကို မြှုပ်နှံရမယ့်သူ ဖြစ်ပေမဲ့ လောကီစည်းစိမ်တွေ၊ မိန်းမသားတွေရဲ့ အပျော်အပါးတွေကြားမှာပဲ နစ်မွန်းနေခဲ့သူပါ။

ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ကြိုက်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက ကျန်းမာရေး မကောင်းတာကြောင့် ဖေဖေက ကျွန်မကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးပြီး ကြိုးစားခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖေဖေ ဘယ်လောက်ပဲ ချမ်းသာပြီး အာဏာရှိပါစေ၊ တစ်ခါတလေမှာ သူထိန်းချုပ်လို့မရတဲ့ အရာတွေက ရှိနေတုန်းပါပဲလေ။

ကျွန်မ ဗုဒ္ဓတရားတော်တွေကို လေ့လာရင်းနဲ့ ဆာယာတိုကို စတင်ပြီး နားလည်လာခဲ့တယ်။ သူ ရေးခဲ့တဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ကျွန်မ သိပ်ကြိုက်တယ် -

"အဲဒီညက... စိတ်အေးချမ်းဖို့ မဟုတ်ဘဲ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်လေးကို ရှာဖွေဖို့ မိုးလင်းတဲ့အထိ ဓမ္မတေးတွေကို ငါ နားထောင်နေခဲ့တယ်။

အဲဒီလက... တရားထူးရဖို့ မဟုတ်ဘဲ မင်းရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေ ထိတွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့ စာမျက်နှာတွေကို ထိတွေ့ဖို့ ကျမ်းစာအားလုံးကို ငါ လှန်လှောကြည့်နေခဲ့တယ်။

အဲဒီနှစ်က... နတ်ဘုရားတွေကို ကိုးကွယ်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ မင်းချန်ထားခဲ့တဲ့ နွေးထွေးမှုကို ခံစားဖို့ မြေပေါ်မှာ ငါ ဒူးထောက် ခေါင်းချနေခဲ့တယ်။

အဲဒီဘဝက... နောက်ဘဝကို ရှာဖို့ မဟုတ်ဘဲ မင်းနဲ့ ဆုံတွေ့နိုင်ဖို့ တောင်တန်းပေါင်း တစ်သောင်းကို ငါ လှည့်လည် ဖြတ်သန်းနေခဲ့တယ်။"

အရင်တုန်းကတော့ ဒီကဗျာဟာ ကျွန်မနဲ့ ကောင်းဖေးကြားက ဆက်ဆံရေးကို ခံစားရေးဖွဲ့ထားသလိုပဲလို့ အမြဲ တွေးမိခဲ့တယ်။

ကျွန်မ ဒီလောကမှာ ရှိနေတာက သူ့အတွက်ကြောင့်ပဲလေ။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ နောက်ဆုံးမှာ ရယ်နိုင်တဲ့သူက အောင်နိုင်သူ ဖြစ်ရမှာပါ။ အဲဒီညက ကျွန်မ အောင်နိုင်သူ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ မနက်ခင်း နေရောင်ခြည်ရဲ့ နွေးထွေးမှုကို ခံစားချင်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဆန္ဒက မပြည့်ဝခဲ့လို့ပါ။ ကျွန်မ ပြုံးပြီး ကြည့်နေဆဲမှာပဲ ချစ်ရတဲ့ ကောင်းဖေးရဲ့ မျက်နှာက မှုန်ဝါးသွားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မ အကြာကြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။

ကျွန်မ ပြန်နိုးလာတော့ မှောင်နေပြီ။ ညက မကုန်သေးဘူးလို့ ထင်လိုက်ပေမဲ့ တကယ်တော့ ကျွန်မ တစ်ရက်နဲ့ တစ်ညတိုင်တိုင် အိပ်ပျော်နေခဲ့တာတဲ့။

ကောင်းဖေးက သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်ပြီး အနားမှာ ရပ်နေတယ်။ ကျွန်မ နိုးလာတာ မြင်တာနဲ့ သူ့ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနဲ့ ရှေ့တိုးလာပြီး ကျွန်မကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ အတင်းဆွဲဖက်လိုက်တယ်။

လူတစ်ယောက်ဟာ ဘဝမှာ ဘယ်လောက်အထိ အတ္တကြီးလိုက်ရင် စည်းကျော်သွားပြီလို့ ခေါ်မလဲ။ တစ်ညတာ ပျော်ရွှင်မှုရဖို့အတွက် ကျွန်မက ကောင်းဖေးကို လူသတ်သမား ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့မိတာလေ။

သူက ကျွန်မကို ရင်ခွင်ထဲ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း ကောင်းကင်ကြီးကို ကျေးဇူးတင်နေရှာတယ်။

ကျွန်မကတော့ သူ့မျက်နှာကို လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ ပွတ်သပ်ပေးနေမိတယ်။ ကောင်းဖေးက ကျွန်မကို ပြောတယ်။

သူ့မှာ စက်ဆုပ်ရတဲ့ ခံစားချက်တချို့ ရှိတယ်တဲ့။ ကျွန်မ သူ့ဘဝထဲကို ရောက်လာခဲ့တဲ့ ပုံစံမျိုးပေါ့။ သူ့နှလုံးသားကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေတဲ့ ခံစားချက်တချို့လည်း ရှိတယ်တဲ့၊ အဲဒါက ကျွန်မ သူ့ဘဝထဲကနေ စတင်ထွက်ခွာသွားတဲ့ ပုံစံမျိုးတဲ့။

"ဟဲယုရှင်း... ငါ မင်းကို ဘယ်လောက်တောင် မုန်းတယ်ဆိုတာ မင်း ဘယ်တော့မှ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီလိုပဲ ငါ မင်းကို ဘယ်လောက်အထိ ဂရုစိုက်တယ်ဆိုတာကိုလည်း မင်း သိမှာ မဟုတ်ဘူး" တဲ့။

သူက "ချစ်တယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို မသုံးခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား "ဂရုစိုက်တယ်" လို့ပဲ ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ ခေါင်းညိတ်ပြီး နားလည်ပါတယ်လို့ ပြောလိုက်ပေမဲ့ အပြင်ကိုတော့ အသံမထွက်ခဲ့ပါဘူး။

သူက ပြောသေးတယ်... ကျွန်မ သူ့အသက်ကို ကယ်ဖို့ ကိုယ့်အသက်ကို စတေးခဲ့တာဟာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ဘူးတဲ့၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မရဲ့ အစွန်းရောက်တဲ့ အချစ်နဲ့ အမုန်းတွေကြောင့် ကျွန်မ မလုပ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိဘူးဆိုတာ သူ သိနေလို့ပါပဲတဲ့။

ဒီမတော်တဆမှုတစ်ခုလုံးဟာ ကျွန်မ ဖန်တီးထားတဲ့ ပြဇာတ်တစ်ခုလို့တောင် သူ ထင်ခဲ့မိသေးတယ်တဲ့။ "ဒါပေမဲ့ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ မင်း လဲနေတာကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ မင်းကလည်း ထိခိုက်လွယ်တဲ့ လူသားတစ်ယောက်ပဲဆိုတာ ငါ သိလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမနက်က မင်း အိမ်ကနေ တိတ်တိတ်လေး ထွက်သွားပြီး ငါ နိုးလာတဲ့အခါ မင်းကို ရှာမတွေ့တော့တဲ့အချိန်၊ ညဘက် ငါအိပ်နေတုန်း ငါ မသိအောင် လာနမ်းမယ့်သူ မရှိတော့တဲ့အခါမှာ ငါ ဘာမှမသိသလိုမျိုး အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေဖို့ မလိုတော့ဘူးဆိုတာ ငါ သိလိုက်ရတယ်။"

"မင်းရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ငါ့ဖုန်းထဲမှာ ရှာတဲ့အချိန်မှာတော့ မင်းရဲ့ နံပါတ်ကို ငါ မသိမ်းထားခဲ့မိဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို သုံးပြီး မင်းဆီ ဖုန်းခေါ်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ဂဏန်းအချို့ကို ငါ မမှတ်မိခဲ့ဘူး။ ဟဲယုရှင်းရယ်... ငါတို့ နှစ်နှစ်တောင် အတူနေခဲ့ကြတာကို မင်းရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ငါဘာလို့ မမှတ်မိရတာလဲ။ အဲဒီနောက် မင်းကို လိုက်ရှာတော့မှ မင်း ဘယ်နေရာတွေကို သွားတတ်လဲဆိုတာ ငါ တစ်စက်လေးတောင် မသိဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။

မင်းအဖေရဲ့ ဂူက ဘယ်မှာလဲဆိုတာတောင် ငါ မသိဘူး။ အဲဒီအချိန်ကျမှ ငါ စပြီး ကြောက်လာတာ။ ငါ တွေးမိတယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် မင်းအပေါ် ငါ နည်းနည်းလေး ပိုကောင်းပေးခဲ့သင့်တာ။"

ကျွန်မ သူ့ကို ပြုံးပြီးပဲ ကြည့်နေခဲ့တယ်။ သူကတော့ အမြဲတမ်း ရိုးသားသူပါပဲ။ သူ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ကျွန်မကို ဖက်ထားပြန်တယ်။

တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ သူ ပြောတယ် - "ဒီတစ်ခါ ပြန်နိုးလာပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မင်း ငါ့ဘဝကို ဖျက်ဆီးပြီးပြီပဲ၊ အခုထိတောင် ငါ့ကို လူသတ်သမား ဖြစ်စေချင်သေးတယ်ဆိုရင်တော့ မင်းလည်း တစ်နေ့ကျရင် ဝဋ်လည်မှာပဲ" လို့။ ကျွန်မ သူ့ရင်ခွင်ထဲ ပိုတိုးပြီး ကိုယ့်ဘာကိုယ် ရယ်နေမိတယ်။ အရင်တုန်းကအတိုင်းပါပဲ၊ ကျွန်မရဲ့ ရယ်သံကတော့ ကြည်လင်နေတုန်းပါပဲ။

"ကောင်းဖေး... ကျွန်မ ရှင့်ကို ချစ်တယ်။" ဒီစကားလုံးတွေဟာ ဟဲယုရှင်းဆိုတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝအဓိပ္ပာယ်ပဲ၊ သူမဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒပဲ၊ သူမ ဒီလောကထဲကို ရောက်လာရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းပြချက်ပဲ။

ကောင်းဖေးက ကျွန်မကို ပိုပြီး တင်းတင်းဖက်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ ယုံကြည်ချက်တွေနဲ့ ပြောလိုက်တယ် ၊

"ငါတို့ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့က ကတိကို ငါ မမေ့ပါဘူး။ မင်း ဒီဘဝမှာ ဘယ်တော့မှ ကြားရမှာမဟုတ်တဲ့ စကားလုံးတွေ ရှိတယ်" တဲ့။

ဆရာဝန်တွေ ခန့်မှန်းထားသလို ကျွန်မ စောစော မသေခဲ့ပါဘူး။ သူကတော့ ကျွန်မဘေးမှာ ခြောက်လတိုင်တိုင် နေ့တိုင်း စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တယ်။ ဇွန်လမှာ ပွင့်တဲ့ ပန်းတွေက အရမ်းကို လှပလွန်းနေတယ်။

အဲဒီပန်းလေးတွေနဲ့အတူ မြို့ထဲကို တိုးဝှေ့လာတဲ့ လေပြေအေးလေးတွေကလည်း စိတ်ကို ကြည်လင်စေတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို လှည့်ပြောလိုက်တယ် ၊

"ဒါဟာ သေရမယ့် ရာသီ မဟုတ်သေးဘူးတဲ့၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မ တကယ်ပဲ မသေခဲ့ဘူး" လို့။

ကျွန်မရဲ့ သက်တမ်းဟာ အနှစ်တစ်ရာ မရှည်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မ ကံကောင်းခဲ့ပါတယ်လို့ တွေးမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ တောက်ပတဲ့ နေမင်းကြီး ဖြစ်ပါစေ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဝင်သွားရမှာပါပဲ။

နေရောင်ခြည်ရဲ့ တောက်ပမှုတွေက ညဘက်ရောက်ရင် ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပဲ၊ ကျွန်မ ဘဝရဲ့ နေဝင်ချိန်ဟာလည်း ဇူလိုင်လရဲ့ နောက်ဆုံးရက်တွေမှာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီညရဲ့ မနက် ၃ နာရီမှာ ကျွန်မ နိုးလာတယ်။ အိပ်လို့ မရတော့ဘူး၊ စိတ်ထဲမှာ ထူးထူးခြားခြား လန်းဆန်းတက်ကြွနေသလိုပဲ။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ကောင်းဖေးကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ဟာ ဆေးရုံတစ်ဝက် ဖြစ်နေတာ ကြာပါပြီ၊ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ပစ္စည်းတွေနဲ့ အရေးပေါ် အသုံးအဆောင်တွေ ပြည့်နှက်နေတာလေ။

ကျွန်မ အိပ်ရာက ထလာခဲ့ပြီး ဗီရိုထဲကနေ ကျွန်မ အကြိုက်ဆုံး အဝတ်အစားတွေကို ရှာဝတ်တယ်၊ ပြီးတော့ အလှဆုံး မိတ်ကပ်တွေကို လိမ်းခြယ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပါးပြင်တွေက မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင်ကို နီမြန်းနေပြီး ဒါဟာ ပြီးခဲ့တဲ့ လပိုင်းတွေအတွင်းမှာ ကျွန်မ အလှဆုံး ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်ပါပဲ။

ပြီးတော့ စာကြည့်ခန်းထဲ သွားပြီး ချစ်ကဗျာစာအုပ် တစ်အုပ်ကို ယူခဲ့တယ်။ စာပေရဲ့ အနှစ်သာရကို နည်းနည်းလေးပဲ နားလည်ပြီး ကဗျာတွေ ရွတ်ချင်နေတဲ့ မိန်းမငယ်လေးတစ်ယောက်လိုမျိုးပေါ့။ အရာအားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးတဲ့အခါ ကောင်းဖေးကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။

ကျွန်မ ဆေးရုံတက်ပြီး ကုသမှုခံယူဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တာဟာ သိပ်ကို မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲလို့ ဝမ်းသာမိတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ကျွန်မဟာ ကင်ဆာဆေးရဲ့ ဆိုးကျိုးကြောင့် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေမှာ၊ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကိုလည်း ဆရာဝန်တွေကြားမှာ အသက်ရှူစက်တွေ၊ ဆေးပစ္စည်းကိရိယာတွေ တပ်ဆင်ရင်းနဲ့ ကုန်ဆုံးသွားရမှာလေ။

ကောင်းဖေးကို ခဏလေးပဲ နှိုးလိုက်ရတယ်။ ကားတိုက်မှုဖြစ်ပြီးကတည်းက သူက အိပ်ရေး အလွန်ဆတ်သူ ဖြစ်နေတာကိုး။ သူက ချက်ချင်း နိုးလာပြီး ကျွန်မကို မျက်လုံးအဝိုင်းသားနဲ့ ကြည့်တယ်။

သူ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်တယ်၊ သူ့မျက်လုံးထဲက ခံစားချက်တွေက ပိုပြီး မှောင်မှိန်သွားသလိုပဲ။ တစ်ခဏမှာတော့ သူ တစ်ခုခု ပြောချင်နေပုံရပေမဲ့ ကျွန်မ အလှဆုံး ဝတ်ဆင်ထားတာကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ သူ တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားပုံရတယ်၊ ဘာမှ မပြောတော့ပါဘူး။

ကျွန်မ သူမောင်းတဲ့ ကားရဲ့ ဘေးခုံမှာ ထိုင်ပြီး လိုက်ပါလာခဲ့တယ်။ ညလေပြေက ကျွန်မရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေကြားထဲကနေ တိုးဝှေ့နေတာဟာ သိပ်ကို နေလို့ကောင်းပါတယ်။ အခုက သန်းခေါင်ယံအချိန်ပါ။ လမ်းပေါ်မှာ လူလည်းမရှိ၊ ကားလည်း သိပ်မရှိပါဘူး။ လမ်းဘေးမီးတိုင်တွေဆီက ဝါကျင့်ကျင့် အရောင်တွေဟာ မြူနှင်းတွေနဲ့ ရောယှက်နေတယ်။

ကျွန်မတို့ ကားလေးဟာ တောင်ထိပ်ကို သွားတဲ့ လမ်းလေးအတိုင်း ငြင်သာစွာ မောင်းနှင်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဒီမြို့ရဲ့ အမြင့်ဆုံးနေရာကို ကျွန်မ အချစ်ဆုံးသူနဲ့အတူ သွားနေတာပါ။ အဲဒီနေရာဟာ ကောင်းကင်နဲ့ အနီးဆုံးနေရာလို့ ကြားဖူးတယ်။ ဒါဆိုရင် ကျွန်မ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းဖို့ အားအင်တွေ အများကြီး သုံးစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။

တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မြို့ပြရဲ့ အလင်းရောင်တွေနဲ့ ဝေးကွာသွားတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူရာက ထွက်လာတဲ့ လေတွေက ပြတင်းပေါက်မှန်ပေါ်မှာ ရေငွေ့တွေ ဖြစ်လာစေတယ်။ ကျွန်မ ကင်မရာကို သုံးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရိုက်လိုက်တယ်။

လေပြေအေးလေးတွေရဲ့ အထိအတွေ့၊ လမ်းဘေးက မြက်ခင်းလေးတွေနဲ့ သစ်ပင်ကြီးတွေကို ဖြတ်ကျော်ရင်း၊ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူရဲ့ ဘေးမှာ ထိုင်နေရင်း... ကျွန်မ ရိုက်လိုက်တဲ့ ဓာတ်ပုံကို ယူလာတဲ့ ကဗျာစာအုပ် စာမျက်နှာကြားထဲ ညှပ်ထည့်လိုက်ပါတယ်။

ကျွန်မအတွက် ပြည့်စုံတဲ့ ပုံတူဓာတ်ပုံတစ်ပုံ လိုအပ်တယ်။ ဒါက ကောင်းဖေးအတွက် မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မ သေဆုံးသွားပြီးနောက် ကျွန်မရဲ့ နာရေးအခမ်းအနားအတွက်ပေါ့။

ကောင်းဖေးက တောင်ထိပ်မှာ ကားရပ်လိုက်တယ်။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတယ်။ ဒီမှာတော့ လရောင်လည်း မရှိဘူး၊ နေရောင်လည်း မရှိဘူး၊ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲက အလင်းရောင်ပဲ ရှိပါတယ်။

သူက ကျွန်မကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ ကားပေါ်က ဆင်းပြီး နေထွက်လာမှာကို စောင့်နေခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မယူလာတဲ့ စာအုပ်ကို ကိုင်ပြီး သူ့ကို ကဗျာတွေ ဖတ်ပြနေမိတယ်။ တစ်ကြောင်းချင်းစီ၊ တစ်ပိုဒ်ချင်းစီပေါ့။ တောင်ထိပ်ပေါ်မှာ ကျွန်မနဲ့ ကောင်းဖေး နှစ်ယောက်တည်းပေါ့။

ကျွန်မတို့ ပတ်ပတ်လည်မှာ မြူနှင်းတွေ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အဆုံးမရှိတဲ့ တောင်တန်းတွေကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်တည်း ကမ္ဘာခြားသွားသလိုမျိုး ခံစားရတယ်။

ကျွန်မ သူ့ကို လီယုရဲ့ "Crows Crying at Night"၊ Sima Guang ရဲ့ "Moon of the Western River"၊ Zhou Bangyan ရဲ့ "Broken Cycle" နဲ့ He Zhu ရဲ့ "Melody to the Green Jadeite Bowl" သီချင်းကဗျာတွေကို ဖတ်ပြခဲ့တယ်။

ဒီအချစ်ကဗျာတွေ အားလုံးကို ကျွန်မ ကြိုက်တယ်။ ကျွန်မ ကောင်းဖေးကို ပြောလိုက်မိတယ် ၊ ကျွန်မ နောက်ဘဝကို မမျှော်ကိုးဘူး၊ ဒီဘဝအတွက်လည်း နောင်တမရဘူး၊ အခုဆိုရင် ရှင့်ရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ ဘဝကိုတောင် ပိုင်ဆိုင်ဖို့ မဆုတောင်းတော့ပါဘူးလို့။ ကျွန်မ မရှိတော့ရင် ကောင်းဖေးဟာ သာမန်လူတစ်ယောက်လိုပဲ ဖြစ်သွားမှာပါ၊ သူ့ဘဝဟာ ကျွန်မနဲ့ မဆုံတွေ့ခင်ကလို အခြေအနေမျိုးဆီ ပြန်ရောက်သွားမှာပါ။

...မနက်ခင်းရဲ့ ပထမဆုံး နေရောင်ခြည်လေးတွေက စတင် ပျောက်ကွယ်သွားတယ်...

...သစ်ပင်တွေနဲ့ နွယ်ပင်တွေကတော့ ဆက်ပြီး ကြီးထွားနေဦးမှာပါပဲ။

ကျွန်မ စာအုပ်ထဲမှာ ဆာယာတို ရဲ့ လက်ရာကို ရှာပြီး "အဲဒီညက" ဆိုတဲ့ ကဗျာကို ကောင်းဖေးကို ဖတ်ပြခဲ့တယ်။ ကဗျာရဲ့ တစ်ဝက်လောက်မှာပဲ ကျွန်မမှာ အားအင်တွေ မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ကလေးတစ်ယောက်လို ဂျီကျတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ် - "ကောင်းဖေး... ကျွန်မ ပင်ပန်းနေပြီ။ ကျွန်မ အိပ်တော့မယ်၊ ရှင် ကျွန်မကို လုံးဝ မနှိုးရဘူးနော်။ တကယ်လို့ ရှင် နှိုးရင် ကျွန်မ ရှင့်ကို တစ်သက်လုံး စကားမပြောဘဲ နေမှာ" လို့။

သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ငွေ့ကတော့ နွေးထွေးနေတုန်းပဲ။ သူ ကျွန်မကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားရင်း "အင်း" လို့ တိုးတိုးလေး ကတိပေးတယ်။

ဒါဟာ ကောင်းဖေးရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ ပွေ့ဖက်မှုကို ခံစားရတဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်မ တွေးလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မ သူ့ရင်ခွင်ထဲ ပိုတိုးဝင်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်

"ကောင်းဖေး... နေထွက်လာတဲ့အခါ ရှင် ကျွန်မကို မကြည့်ပါနဲ့ဦးနော်။" သူ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။

"ကောင်းဖေး... လထွက်လာတဲ့ အခါမှာလည်း ကျွန်မကို မကြည့်ပါနဲ့ဦးနော်။" သူ ထပ်ပြီး ခေါင်းညိတ်တယ်။

"အဲဒီမနက်က ရှင် ကျွန်မကို ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ကျွန်မ တကယ် သဘောကျပါတယ်။"

တချို့သော စကားလုံးတွေဟာ အပြင်ကို အသံထွက်ပြီး မပြောဖြစ်ခဲ့ရင် ဘယ်တော့မှ အမှန်တရား ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေက အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်လာတယ်။ ကျွန်မ ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပါတယ်။ မနက်ခင်း နေမင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်၊ ရွှေရောင်သန်းနေတဲ့ ရောင်ခြည်တွေက တောင်ပေါ်က မြူနှင်းတွေကို ဖောက်ထွက်လာတယ်။

ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က လေးလံလာပြီး ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်ကတော့ လွင့်မျောသွားပါတော့တယ်။

ကျွန်မ ကောင်းဖေးကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ကဗျာစာအုပ်ထဲ ကျွန်မဓာတ်ပုံရဲ့ နောက်ကွယ်မှာတော့ ဆာယာတို ရဲ့ နောက်ဆုံး ကဗျာစာသားလေး ရှိနေခဲ့ပါတယ် -

"အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာ... ငါဟာ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းပြီး ထာဝရရှင်သန်သူ ဖြစ်လာခဲ့တယ်၊ ဒါဟာ ထာဝရအသက်ကို ရဖို့ မဟုတ်ဘဲ မင်းရဲ့ တစ်ဘဝစာ ငြိမ်းချမ်းမှုနဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ပါပဲ..."

ကျွန်မဟာ ဒီည၊ ဒီနေ့၊ ဒီနှစ်နဲ့ ဒီတစ်ဘဝလုံးကို ဒီအခိုက်အတန့်လေး တစ်ခုတည်းအတွက်ပဲ ရှင်သန်ခဲ့တာပါ ကောင်းဖေးရယ်...။