ငြင်းပယ်ခံရခြင်း

နောက်ယောင်ခံလိုက်နေသူ၏ မသင်္ကာစရာ အပြုအမူကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ယန်ချင်းက ထိုသူ ပုန်းအောင်းနေသည့် နေရာဆီသို့ သူ၏ ဧကရာဇ်အာရုံကို ဖြန့်ကြက်လိုက်သည်။

မြွေပွေးနက်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်နှင့် ပြောဆိုနေသော စကားများအားလုံးကို ယန်ချင်း ကြားလိုက်ရခြင်းပင်။

မြေနွယ်စားသောက်ဆိုင်၏ တံခါးဝဆီသို့ ခြေလှမ်းလိုက်ရင်း ယန်ချင်းက တွေးလိုက်သည်။

“ဒီမြို့က အပြင်ပန်းက ကြည့်ရသလောက်တော့ မအေးချမ်းဘူးပဲ။”

ထိုအဆောက်အအုံမှာ အညိုရောင်သစ်ကတိုးသားများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော လေးထပ်အဆောက်အအုံဖြစ်ပြီး၊ အမိုးကိုမူ အချွန်ပုံစံဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်။

ဒီဇိုင်းမှာ ရိုးရှင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ မြင်တွေ့ရသူတိုင်းကို လာရောက်ချင်စိတ် ပေါ်လာစေလောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး သေသပ်လှပသော ရိုးရှင်းမှုမျိုး ဖြစ်သည်။

အဆောက်အအုံကို ဝန်းရံထားပြီး အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့်ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြား၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံကာကွယ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် ဖုံးကွယ်နေသော အစီအရင်တစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်ရင်း ယန်ချင်းက တွေးလိုက်သည်။

“စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ဒီဇိုင်းပဲ... အင်း... ကာကွယ်ရေးကလည်း တော်တော်လေး ကောင်းတာပဲ။”

ခန့်မှန်းရမည်ဆိုလျှင် ထိုအစီအရင်၏ အဆင့်မှာ လိမ္မော်ရောင်အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိပြီး အပြာရောင်အဆင့်သို့ ကူးပြောင်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ အနည်းငယ်မျှသာ လိုတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မျက်လုံးများထဲတွင် လောဘတကြီး အရောင်တစ်ချက် လက်သွားရင်း ယန်ချင်းက ဆက်တွေးလိုက်သည်။

“ကျုံရွှမ်က သူဟန်ဆောင်ထားတာထက် ပိုပြီး အရင်းအမြစ် ပေါကြွယ်ဝတဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်... ဒါမှမဟုတ် ရွှေဝါးရုံစံအိမ်က သူ့ကို တန်ဖိုးထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။”

“ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက အရေးမကြီးပါဘူးလေ။ ဒီနေရာက အစားအသောက်တွေ ဘယ်လိုနေမလဲဆိုတာ မြည်းစမ်းကြည့်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။”

“ရနံ့တစ်ထောင်စားသောက်ဆိုင် နီးပါးလောက် ကောင်းဖို့ မျှော်လင့်တယ်... ပိုကောင်းရင်တော့ ပိုမိုက်တာပေါ့။”

ခရမ်းမြို့တော်၏ ရတနာတစ်ပါးဟု သတ်မှတ်ခံထားရသော စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်အတွက် အပြင်ဘက်တွင် လူရှင်းနေခြင်းက ထူးဆန်းနေသဖြင့် ယန်ချင်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

“အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ လူရှင်းနေတာလား။”

အဆုံးသတ်တွင် အသံကို တိုးချလိုက်ရင်း ကျစ်တာက တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေဟန်ဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး... ဒါက ထူးဆန်းတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် အလှည့်ကျဖို့ စောင့်နေတဲ့ လူတန်းရှည်ကြီး ရှိတတ်တယ်။ အချိန်မရွေး လူတန်းက အမြဲရှည်နေတာ။ ဒါကြီးက ထူးဆန်းတယ်။”

“ ဒီလိုဖြစ်ဖူးတာဆိုလို့ ဆိုင်ရှင်က အထူးဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံတဲ့ အချိန်တွေမှာပဲ ရှိတယ်။ ကျွန်တော် ကြားဖူးသလောက်ဆို သူတို့က အင်ပါယာက လူတွေလည်း မဟုတ်ဘူး...”

“ပြီးတော့ ဒီစားသောက်ဆိုင်အပြင် မြို့ထဲက တခြား ထိပ်တန်းဆိုင်တချို့နဲ့လည်း ဆက်သွယ်မှု ရှိပုံရတယ်။ ဧကရာဇ်နဲ့ အဆင့်အတန်းတူတဲ့ လူကြီးပိုင်း တစ်ယောက်ယောက်များ ဖြစ်မလားပဲ။”

ကျစ်တာ၏ သဘောထားကို စောင့်နေပုံရသော်လည်း လက်က တံခါးကို ဆွဲဖွင့်နေပြီးဖြစ်ကာ ယန်ချင်းက မေးလိုက်သည်။

“အိုး... ဒါဆို ငါတို့ ဝင်သွားသင့်သလား။”

ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် စိုးရိမ်ကြောက်လန့်မှုများ ထင်ဟပ်နေသော ကျစ်ရော့လန်နှင့်အတူ မောင်နှမ နှစ်ဦးလုံး အနောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။

ကျစ်တာက အဆင်ပြေဟန်ဆောင်နေသော်လည်း ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်နေသော မျက်လုံးများတွင်မူ စိုးရိမ်ပူပန်မှု အချို့က ပေါ်လွင်နေသည်။

သူတို့၏ တင်းမာနေသော စိတ်များကို ဖြေလျှော့ပေးရန် ကြိုးစားရင်း ယန်ချင်းက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူတို့ မင်းတို့ကို နှင်ထုတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆိုင်ရှင်က သူငယ်ချင်းပါ။”

သူတို့၏ ခေါင်းလေးများကို ပွတ်သပ်ပေးချင်စိတ် ပေါ်လာသော်လည်း၊ သူစိမ်းများအပေါ် အလွန် သတိထားတတ်သော ထိုကလေးနှစ်ဦးအတွက် ကောင်းမွန်သော လုပ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်မည်မထင်သဖြင့် မလုပ်ဖြစ်ခဲ့ပေ။

ကျစ်တာမှာမူ ဆိုင်ရှင်နှင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်သည်ဆိုသော ယန်ချင်း၏ စကားကို မယုံကြည်ပေ။

အင်ပါယာ၏ မင်းသားများပင် လေးစားစွာဆက်ဆံရသော ဆိုင်ရှင်တစ်ဦးနှင့် အခြေတည်အဆင့် လူငယ်လေးတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူငယ်ချင်းဖြစ်နိုင်မည်နည်းဟု သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးနေမိသည်။

သူတို့ကို နှစ်သိမ့်ပေးရန် သို့မဟုတ် လူကြီးပိုင်း တစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်ရစေရန် ယန်ချင်းက ထိုသို့ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူ ယူဆထားသည်။

ကိုယ့်ဂုဏ်ကိုယ် တက်စေရန်အတွက် လူကြီးပိုင်းတစ်ဦးဦးနှင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်ကြောင်း လိမ်ညာပြောဆိုတတ်သူများ အများအပြား ရှိသည်မဟုတ်ပါလား။

ကျွိ...

ယန်ချင်းက မောင်နှမနှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဝင်သွားချိန်တွင် တံခါး ပွင့်သွားသည်။

မြေညီထပ်ရှိ ထိုင်ခုံများအားလုံး အလွတ်ဖြစ်နေပြီး သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းအရ အခြားအထပ်များတွင်လည်း လူသူကင်းမဲ့နေသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် မျှော်လင့်ထားသော စည်ကားနေသည့် စားသောက်ဆိုင် မြင်ကွင်းမျိုး မရှိနေပေ။

သို့သော် လူရှင်းနေသည့်တိုင်အောင် အစားအသောက်နှင့် ဝိုင်ဗန်းများကို သယ်ဆောင်ကာ အလုပ်ရှုပ်နေသူများ၊ အလှဆင်ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်ပြီး အပေါ်ထပ်များသို့ ကမန်းကတန်း တက်သွားသူများကိုမူ မြင်တွေ့နေရသည်။

လှေကားကို လမင်းပိုးကောင်ထံမှ ရရှိသော ပိုးသားကော်ဇောဖြင့်ပင် အလှဆင်ထားသည်။

ထိုကော်ဇောမှာ လောကီအပြင်ဘက်မှ အဖြူရောင်လို ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းပြီး၊ မထိတွေ့ကြည့်ဘဲနှင့်ပင် ၎င်း၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုနှင့်အတူ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖြည့်စွက်ပေးထားသည့် အေးမြလန်းဆန်းသော ခံစားချက်ကိုပါ သိရှိနိုင်ပေသည်။

“လူလေး... ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ။ ဒီနေ့ ဧည့်သည် လက်မခံတော့ဘူးလို့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နာရီကတည်းက ကြေညာချက် ထုတ်ထားပြီးသားပါ။”

“ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားပေးပါ၊ စားချင်တယ်ဆိုရင် မနက်ဖြန်မနက်မှ ပြန်လာခဲ့ပါ။”

သပ်ရပ်နေသော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ သူသည် နှုတ်ခမ်းမွေး တိုတိုလေး ရှိပြီး အနက်ရောင်ဆံပင်ကို ဆံထုံးသေးသေးလေး ထုံးထားသည်။

ထိုလူလတ်ပိုင်းမှာ ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဖြစ်မည်ဟု ယန်ချင်း ယူဆလိုက်သည်။

သူ့ထံတွင် အထက်စီးဆန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ရှိနေပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်၏ ဒုတိယအဆင့်တွင် ရှိသည်။

ဟိုဟိုဒီဒီ အလုပ်ရှုပ်နေကြသော အခြားအလုပ်သမားများ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံများမှာ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်၏ နောက်ဆုံးအဆင့်များတွင် ရှိကြပြီး၊ အချို့မှာ အခြေတည်အဆင့်၏ အစောပိုင်းနှင့် အလယ်အလတ် အဆင့်များတွင် ရှိကြသည်။

သို့သော် မြေညီထပ်တွင် အခြားသောအမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူသုံးဦး ရှိနေသည်ကိုလည်း ယန်ချင်း အာရုံခံမိလိုက်သေးသည်။

သူတို့သည် မီးဖိုချောင်ဟု ယန်ချင်း ယူဆရသော အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် ရှိနေကြသည်။

ထိုလူလတ်ပိုင်းသည် စကားပြောရင်း ပထမထပ်မှ လှေကားအတိုင်း ဆင်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ယန်ချင်းနှင့် မီတာအနည်းငယ် အကွာသို့ ရောက်သောအခါ ရပ်တန့်သွားသည်။

ကျစ်တာနှင့် ကျစ်ရော့လန်တို့ထံ အကြည့်ရောက်သွားချိန်တွင် မသိမသာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ရွံရှာသော အကြည့်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ တစ်စက္ကန့်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း မောင်နှမ နှစ်ဦးလုံး သတိပြုမိသွားပုံရသည်။

ကျစ်ရော့လန်က ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားပြီး၊ ကျစ်တာက ညီမဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

ဖုံးကွယ်ထားသော ထိုမထီမဲ့မြင် အကြည့်မျိုးမှာ လူလတ်ပိုင်းထံတွင်သာမက အချို့သော အလုပ်သမားများထံတွင်လည်း ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ မောင်နှမနှစ်ဦး ရှိနေခြင်းကပင် သူတို့၏ နေရာကို ညစ်ညမ်းသွားစေသည့်အလား မကြင်နာသောရွံရှာသည့် အကြည့်များကို ဖုံးကွယ်ထားရန်ပင် မကြိုးစားကြပေ။

သို့သော် မောင်နှမနှစ်ဦး၏ ဖျော့တော့ပြီး အာဟာရပြတ်နေသည့် အသွင်အပြင်ကို မြင်သောအခါ သနားကြင်နာပြီး ကိုယ်ချင်းစာသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်သူများလည်း ရှိနေသည်။

ဤအရာများအတွက် ယန်ချင်း အံ့အားသင့်မသွားဘဲ ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီးသားပင်။

စားသောက်ဆိုင်တွင် လူတိုင်းကို ကြိုဆိုသည်ဟူသော မူဝါဒ ရှိသည့်တိုင်၊ ဤနေရာသို့ လာရောက်နိုင်စွမ်း ရှိသူများမှာ ထင်ရှားသော နောက်ခံရှိသည့် သူဌေးများ သို့မဟုတ် အင်အားကြီးမားသော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ရှိသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

၎င်း၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းနှင့်အတူ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဝန်ထမ်းများမှာ သီးခြားဖောက်သည် အလွှာတစ်ရပ်ကိုသာ ဝန်ဆောင်မှုပေးရန် အသားကျလာပြီး၊ ထိုစံနှုန်းနှင့် မကိုက်ညီသူများအပေါ် ဘက်လိုက် ခွဲခြားတတ်သည့် အကျင့်များ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းပင်။

ကြီးမားသော ဂုဏ်သတင်းရှိသည့် အဖွဲ့အစည်း အများစုမှာ ထိုအားနည်းချက်ကို ခံစားရလေ့ရှိသည်။

ဂိုဏ်းများ၊ မျိုးနွယ်စုများ၊ တိုင်းပြည်များနှင့် အင်ပါယာများ၊ သို့မဟုတ် ကုန်သည်အဖွဲ့အစည်းများ မည်သည်ဖြစ်စေ ထိုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး၊ အဖွဲ့အစည်းကိုယ်တိုင်ပင် ဤအရာမှ ကင်းလွတ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ရံဖန်ရံခါတွင် မကောင်းသောသူ အနည်းငယ်ဝင်လာတတ်သော်လည်း၊ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အဖွဲ့အစည်းက ထိုပြဿနာကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။”

“ထိုကဲ့သို့သော အကျင့်စရိုက်များမှ တစ်ဆင့် ယူဆောင်လာနိုင်သည့် အန္တရာယ်များကို ရှောင်ရှားရန် ထိုနည်းလမ်းများကို အဆက်မပြတ် ထပ်မံဖြည့်စွက်နေခဲ့သည်။