အခန်း (၄၇၁-၄၇၂)
Vol. 48 Ch. 471-472
အခန်း (၄၇၁) ငါဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်တဲ့ နာမည်တစ်ခု
အခြားတစ်ယောက်မှာ မင်ယု အရင်က ဆုံတွေ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် မင်ယုအား လုံချန်းထံသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည့် ကံကြမ္မာပုံဆောင်ခဲကို ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
ထိုသူ၏ မျက်နှာတစ်ဝက်ကို မျက်နှာဖုံးတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ သူ၏ မျက်နှာဖုံး အခြားတစ်ဝက်မှာ ကျိုးပဲ့နေပုံရသည်။
အကယ်၍ လုံချန်းသာ ဤနေရာတွင်ရှိနေပြီး ထိုမျက်နှာဖုံးကို မြင်လိုက်ရပါက ဤမျက်နှာဖုံးသည် သူ နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းတွင် တွေ့ရှိခဲ့သည့် ကျိုးပဲ့နေသော မျက်နှာဖုံးအစိတ်အပိုင်းနှင့် ဆင်တူကြောင်း သတိပြုမိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ကြိုးစားကြည့်မည်ဆိုပါက ထိုအပိုင်းနှစ်ခုမှာ သူပိုင်ဆိုင်ထားသော အပိုင်းအစသည် ဤမျက်နှာဖုံး၏ ကျိုးပဲ့နေသော အပိုင်းအစဖြစ်သည့်အလား အံကိုက် ဖြစ်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် သူ၏ သူငယ်ချင်းများထံသို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး သူတို့သည် ခရီးကို ဆက်လက် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
နေဝါးမျိုလင်းယုန်သည် ထိုနေ့တစ်နေ့လုံး လုံချန်း၏ ဦးတည်ရာဖြစ်သော အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်းများ၏ ဆိပ်ကမ်းများဆီသို့ ပျံသန်းခဲ့သည်။
လမ်းခရီးတွင် မင်ယုသည် ယင်ယန်ကျင့်စဉ်အား ဖတ်ရှုပြီးစီးသွားခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ သင်ယူရလွယ်ကူသော ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် သူမ အားလုံးကို နားလည်သွားခဲ့သည်။
သင်ယူပြီးနောက် သူမသည် ကျိချင်း သင်ယူနိုင်ရန်အတွက် ထိုစာအုပ်ကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။
မွန်းလွဲပိုင်းမှ ညနေခင်းသို့ ကူးပြောင်းသွားပြီး မကြာမီမှာပင် ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိသွားရာ လူတိုင်း နားယူသင့်ပြီဟု လုံချန်းက ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျိချင်းသည်လည်း ယင်ယန်ကျင့်စဉ်ကို သင်ယူပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လုံချန်း၏ ဆန္ဒအတိုင်း နေဝါးမျိုလင်းယုန်သည် ထူထပ်သော တောအုပ်တစ်အုပ်အတွင်းသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။
ကျိရှန်းသည်လည်း သူတို့၏ နောက်မှ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။
"သွားပြီး နားတော့။ မင်း အလုပ်ကြိုးစားခဲ့တယ်" လုံချန်းက နေဝါးမျိုလင်းယုန်၏ ဦးခေါင်းကို ပုတ်ပေးပြီးနောက် သူ့အား သားရဲနယ်မြေထဲသို့ ပြန်ပို့လိုက်သည်။
အိမ်ဆောက်ခြင်း ကိစ္စ ပြီးစီးသွားပြီလား သိနိုင်ရန် လုံချန်းသည် ကမ္ဘာတုအတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အားလုံး ပြီးစီးသွားသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ အိမ်ကို သစ်သားသက်သက်ဖြင့်သာ ဆောက်ထားသော်လည်း သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ ကြီးမားပြီး လှပနေသည်။
လုံရွှယ်ရင်းသည်လည်း နိုးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် စီမာကျီယီနှင့် စကားပြောနေသည်။ သူ၏ အဖိုးမှာ အိမ်ထဲတွင် နားနေပြီး ရွှယ်နှင့် မေတို့က သူတို့အတွက် သစ်သီးအချို့ လှီးပေးနေကြသည်။
ရှားကတော့ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံသာ ရှိသည်။ သူမ၏ အလုပ်မှာ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို မသိတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် ရှားကို ကမ္ဘာတုအတွင်းမှ ပြန်ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။
"အလုပ်ကူလုပ်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှား။ နင်က တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်" လုံချန်းက သူမကို ချီးကျူးလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်" ရှားက အသက်ရှိသော လူသားတစ်ယောက်၏ အပြုံးကဲ့သို့ပင် စစ်မှန်လှသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
လုံချန်းသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ တဲများကို ထုတ်ယူကာ စတင်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ယနေ့တွင် သူသည် တဲနှစ်လုံးကိုသာ ထုတ်ယူခဲ့သည်။
တဲနှစ်လုံးလုံးကို သူတို့ဘာသာ ဆင်လိုက်ကြသည်။ လုံချန်းက တစ်လုံးကို ကျိရှန်းအား ပေးလိုက်ပြီး ကျန်တစ်လုံးမှာ မင်ယု၊ ကျိချင်းနှင့် သူတို့ သုံးယောက်အတွက် ဖြစ်သည်။
"ရှား၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်ပေးပါ။ ရန်သူတွေ ရှိလာရင် သူတို့ကို သတ်ပစ်လိုက်။ အဲဒါအတွက် ငါ့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက် မလိုဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရန်သူတွေက သန်မာနေရင်တော့ ငါ့ကို နှိုးရမယ်" လုံချန်းက ရှားကို ပြောလိုက်သည်။
"နားလည်ပါပြီ သခင်" ရှားက ပြန်ဖြေသည်။
"မင်းတို့ တဲထဲဝင်ပြီး နားလို့ရပြီ။ ငါ အခုပဲ လိုက်လာခဲ့မယ်" လုံချန်းက မင်ယုနှင့် ကျိချင်းကို ပြောလိုက်ရာ သူမတို့ နှစ်ဦးစလုံး တဲထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။
"မင်္ဂလာညပါ" ကျိရှန်းကလည်း လုံချန်းကို နှုတ်ဆက်ပြီး သူ၏ တဲထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။
အပြင်ဘက်တွင် ရှားနှင့် လုံချန်းတို့ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ရှိတော့သည်။
လုံချန်းသည် သူ၏ ကမ္ဘာတုလက်စွပ်ထဲမှ သူ၏ အဖိုးကို ပြန်ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။
လုံရန်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြင်သို့ ပြန်ရောက်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ဒါဆို မင်းက ငါတို့ကို အဲဒီကို ပို့လိုက်၊ ပြန်ခေါ်လိုက် အချိန်မရွေး လုပ်နိုင်တာပေါ့။ အဲဒါ ကောင်းပါတယ်။ ဒါနဲ့ မင်းကော ဘာလို့ အထဲကို မလာတာလဲ" လုံရန်က မေးသည်။ သူတို့ကို အထဲပို့ပြီးနောက် လုံချန်း ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူက စောင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ကျွန်တော် အဲဒီနေရာကို ဝင်လို့မရဘူး အဖိုး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဖိုးကို တစ်ခုခု ပေးချင်လို့ ခေါ်လိုက်တာပါ" လုံချန်းက လုံရန်ကို ပြောလိုက်သည်။
သူသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းမှ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
၎င်းမှာ သွေးကဲ့သို့ နီမြန်းနေသော စာအုပ်ငယ်လေး တစ်အုပ် ဖြစ်သည်။
"ဒါက နေကိုးစင်း ကျင့်စဉ်ပါ။ အဖိုး ဒီကျင့်စဉ်ကို သုံးလို့ရမယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ ဒါက ဒီတိုက်ကြီးမှာ အကောင်းဆုံး ကျင့်စဉ်တွေထဲက တစ်ခုပဲ၊ အဖိုး ဒါကိုသုံးပြီး ကျင့်ကြံရင် အများကြီး တိုးတက်လာလိမ့်မယ်" လုံချန်းက စာအုပ်ကို ပေးရင်း လုံရန်ကို ပြောလိုက်သည်။
ထိုစာအုပ်ငယ်လေးမှာ သူ သတ်ခဲ့သော အမှန်တရားတာအိုဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲ၏ လက်စွပ်အတွင်းမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ အမှန်တရားတာအိုဂိုဏ်း၏ ကျင့်စဉ်ဖြစ်ကြောင်း သူ ကြားဖူးသည်။ အမှန်တရားတာအိုဂိုဏ်းမှာ အင်အားအကောင်းဆုံး အဖြူရောင်ဂိုဏ်း ဖြစ်သဖြင့် ဤကျင့်စဉ်မှာ တစ်နည်းအားဖြင့် အင်အားအကောင်းဆုံး အဖြူရောင်ကျင့်စဉ် ဖြစ်သည်။
"နေကိုးစင်း ကျင့်စဉ် ဟုတ်လား။ ငါ အရင်က မကြားဖူးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်း အဲဒီလို ပြောတယ်ဆိုရင်တော့ ဒါက ကောင်းမှာ သေချာပါတယ်" လုံရန်က စာအုပ်ကို ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
လုံချန်းသည် လုံရန်ကို ကြည့်ရင်း သူ အတန်ကြာ သိချင်နေခဲ့သော အရာတစ်ခုကို စဉ်းစားလိုက်သည်။
"အဖိုး၊ ကျွန်တော် မေးစရာ နောက်ထပ် တစ်ခု ရှိသေးတယ်။ အဖိုး တစ္ဆေကျောင်းတော် အကြောင်း သိလား" သူက တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်။
တစ္ဆေကျောင်းတော်က ဘာကြောင့် သူ၏ ဖခင်ကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့သနည်းဟု လုံချန်း သိချင်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ထူးခြားသော အမှတ်အသားကြောင့်မှန်း သူ သိထားသော်လည်း ထိုအချက်မှလွဲ၍ အခြား အသေးစိတ် အကြောင်းပြချက်ကို သူ မသိသေးပေ။ သူ၏ ဖခင်ကို ပြန်ပေးဆွဲသွားသူများအကြောင်း သူ၏ အဖိုး ကြားဖူးခြင်း ရှိမရှိ သူ သိလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
"တစ္ဆေကျောင်းတော် ဟုတ်လား။ မင်း အဲဒီနာမည်ကို ဘယ်လိုများ ကြားခဲ့တာလဲ"
ထိုနာမည်ကို ကြားလိုက်သည်နှင့် လုံရန်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားသည်။ သူ ထိုအကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာ သိထားသည်မှာ သိသာလှသည်။ တစ်စုံတစ်ခုက သူ့ကို တင်းမာသွားစေခဲ့သည်။
"သူတို့အကြောင်း ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပါ အဖိုး။ ကျွန်တော် သူတို့အကြောင်း တတ်နိုင်သလောက် သိထားဖို့ လိုတယ်" လုံချန်းက အလွန် တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ လုံရန် ဘာတွေကို ဖုံးကွယ်ထားသလဲဆိုသည်ကို သူ သိလိုသည်။
"အဲဒါ... အဲဒါက ငါ မပြောချင်တဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုပါ" လုံရန်က လုံချန်းကို ကျောခိုင်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ ထိုအကြောင်းကို ပြောရန် ငြင်းဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
"အဖိုး... တကယ်လို့ အဖိုး ကျွန်တော့်ကို အရာအားလုံး မပြောပြဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် သေသွားနိုင်တယ်" လုံချန်းက လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"မင်း တစ္ဆေကျောင်းတော်နဲ့ ပတ်သက်နေတာလား" လုံရန်က နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ မေးသည်။
"အဲဒီလို လုပ်ဖို့ ကျွန်တော် စီစဉ်ထားတယ်" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။
"မင်း... မင်း အဲဒီလို မလုပ်နိုင်ဘူး။ တစ္ဆေကျောင်းတော်နဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ဖို့ ငါ မင်းကို တားမြစ်တယ်" လုံရန်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောလိုက်သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ် အဖိုး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုတော့ မလုပ်နိုင်ဘူး။ အဖိုးကို ဆန့်ကျင်ရမယ်ဆိုရင်တောင် ဒါက ကျွန်တော် သေချာပေါက် လုပ်ရမယ့် အရာပဲ" လုံချန်းက သူ၏ ရပ်တည်ချက်ကို မပြင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
"မင်း ခေါင်းမာတဲ့ ငတုံးလေး။ သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူး။ မင်း သေလိမ့်မယ်" လုံရန်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"တကယ်လို့ ဒါက ဒီလိုပဲ အဆုံးသတ်ရမယ်ဆိုရင်လည်း အဲဒီအဆုံးသတ်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ကျွန်တော် အသင့်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဒါမျိုး အဆုံးမသတ်ချင်ဘူး၊ အဲဒါကြောင့်လည်း အဖိုး သိတာတွေကို ပြောပြဖို့ ကျွန်တော် တောင်းဆိုနေတာ" လုံချန်းက ပြန်ပြောသည်။
"ငါ... ငါ မင်းကို ပြောပြပါ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း တစ္ဆေကျောင်းတော်က ဘယ်သူနဲ့မှ အနားမကပ်ပါဘူးလို့ ကတိပေးရမယ်" လုံရန်သည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ပျက်အားလျော့သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သူသည် သူ၏ မြေးအပေါ် အင်အားသုံး၍ မရသလို သူ့ကို အတင်းအကျပ် တားဆီးထားရန်မှာလည်း သူက အလွန် အားနည်းလွန်းနေသည်။ သူသည် သူ၏ ခေါင်းမာသော မြေးကို စကားလုံးများဖြင့်သာ နားချရန် ကြိုးစားနိုင်သည်။
လုံချန်းသည် လိမ်ညာနေသကဲ့သို့ မဖြစ်စေရန် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ထိုအချက်ကို သဘောတူလိုက်သည်။
"အဖိုး ကျွန်တော့်ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြသရွေ့ သူတို့အနားကို ကျွန်တော် မကပ်ပါဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် လိမ်ညာနေခြင်း ဖြစ်သည်။
လုံရန်သည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
"တစ္ဆေကျောင်းတော် ဆိုတာ ငါ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်တဲ့ နာမည်တစ်ခုပဲ။ အဲဒီနာမည်က ဘီလူးသတ္တဝါတွေရဲ့ နာမည်အဖြစ် ငါ့ဝိညာဉ်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ ထွင်းထုခံထားရတာ" လုံရန်သည် ပုံပြင်ကို မစတင်မီ လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါက အသက် ၃၀ ပဲ ရှိသေးတယ်။ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ပတ်သက်လာရင် ငါက ထူးထူးခြားခြား ပါရမီပါတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရွှေအမြုတေ အဆင့် ၃ ကိုတော့ ရောက်အောင် ကြိုးစားနိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ငါ သူမနဲ့ စတွေ့ခဲ့တာ..." လုံရန်က စပြောလေတော့သည်။
အခန်း (၄၇၂) တကယ့် အမှန်တရား
'သူမ ဟုတ်လား' လုံချန်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် တွေးလိုက်သည်။
"ငါ့ရဲ့ ဆရာပေါ့။ သူမက ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာပြီး ဒီလိုအားနည်းတဲ့ ကျင့်ကြံသူအမှိုက်လေးကို သနားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တဲ့ နတ်မိမယ်လေးတစ်ပါးလိုပဲ။ ငါ နိုင်ငံကနေ အတွေ့အကြုံရှာဖို့ ထွက်လာတုန်းက သူမနဲ့ ဆုံခဲ့တာ။ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ငါတို့ ဆုံတွေ့ခဲ့ကြပြီး သူမက ငါ့ကို အချို့အရာတွေ သင်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ သူမက ငါ့ကို တပည့်အဖြစ် တရားဝင် လက်မခံခဲ့ပေမဲ့ သူမကို ငါ့ရဲ့ဆရာအဖြစ် အမြဲတမ်း သတ်မှတ်သွားမှာပါ။ သူမ ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ ငါ အခုထိ မသိသေးပေမဲ့ ငါ လမ်းမှာ အဘွားအိုတစ်ယောက်ကို ကူညီခဲ့တာကို သူမ မြင်သွားလို့ သဘောကျလို့ပါလို့ သူမက ပြောခဲ့တယ်"
"သူမဆီမှာ ငါ အခြေခံတွေကိုပဲ သင်ယူခွင့်ရခဲ့တဲ့ တစ်ရက်တည်းသော အချိန်ဟာ ငါ့အတွက်တော့ ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူမ ရှင်းပြခဲ့တဲ့ အခြေခံတွေကတောင် ကောင်းကင်ဘုံက ပညာရှိစကားတွေလို ဖြစ်နေပြီး ငါ့ကို ချက်ချင်း အဆင့်တက် သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်မှာ သူမ ထွက်သွားခဲ့ပြီး ငါ သူမကို ထပ်မတွေ့ရတော့ဘူး။ ငါ သိထားသမျှ အင်အားအကောင်းဆုံးဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းချုပ်ကို သူမ အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနေတာကို မတွေ့ခင်အထိ ငါးလလောက် ကြာခဲ့တယ်။ အဲဒီဂိုဏ်းချုပ်က ကမ္ဘာမြေ အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ပေမဲ့ သူမက ကိုယ်တောင်မလှုပ်ဘဲ အနိုင်ယူခဲ့တာ။ သူမက နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ဖြစ်နေပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ကတော့ ကလေးတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ သူမကို စကားပြောဖို့ အခွင့်အရေးမရခင်မှာပဲ သူမ ထပ်ပြီး ထွက်သွားပြန်တယ်" လုံရန်က ပြောပြသည်။
လုံချန်းသည် ပုံပြင်ကို သေချာစွာ နားထောင်နေသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ အလွန်သန်မာသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။ သူမ မည်မျှ သန်မာသည်ကို သူ မသိသော်လည်း ကမ္ဘာမြေ အဆင့် ကျင့်ကြံသူများထက် ပိုသန်မာသည်မှာ သေချာသည်။ သူမသည် ကောင်းကင် အဆင့်ထက် မြင့်သော ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့် ကျင့်ကြံသူ သို့မဟုတ် ထို့ထက် ပိုသန်မာသူပင် ဖြစ်နိုင်သည်။ လုံချန်းကိုယ်တိုင် သူမကို မျက်မြင်မတွေ့ရသရွေ့ သူမ အနိုင်ယူခဲ့သော ရန်သူကို ကြည့်ရုံဖြင့် တစ်စုံတစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အကဲဖြတ်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။
"နောက်ထပ် လနည်းနည်းလောက် ကြာတော့ ငါ မျိုးနွယ်စုဆီ ပြန်လာခဲ့တယ်။ သူမကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ခဲ့ပြီး တစ်နှစ်အကြာမှာ သူမကို ထပ်တွေ့ခဲ့ပြန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါ သူမကို တွေ့ချင်တဲ့ ပုံစံမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။ ငါ ငါတို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်မှာ ရပ်ပြီး ကြယ်တွေကို ကြည့်နေတုန်း လူတစ်ယောက် ငါ့ဆီကို ပျံလာတာ မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒါ ဆရာပဲ။ သူမ ငါ့ရဲ့ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ကို ပျက်ကျလာခဲ့တာ"
"သူမ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးတွေနဲ့ ဖုံးနေပြီး သူမရဲ့ လက်ထဲမှာ ကလေးတစ်ယောက် ပါလာတယ်။ ကလေးကတော့ ဘေးကင်းပေမဲ့ သူမရဲ့ အခြေအနေကတော့ အရမ်းဆိုးနေပြီ"
"ဆရာ၊ ဆရာလို့ ငါ အော်ဟစ်ငိုယိုရင်း သူမဆီ ပြေးသွားခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်က ဝမ်းနည်းစရာ အပြုံးကို ကြည့်ရတာ သူမ ငါ့ကို မှတ်မိပုံရတယ်။ သူမကို ဒုက္ခပေးနိုင်လောက်အောင် ဘယ်သူက ဒီလောက် သန်မာရတာလဲလို့ ငါ မေးခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ တစ္ဆေကျောင်းတော်ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ငါ ကြားလိုက်ရတာ။ အဲဒီ စကားလုံးနှစ်လုံးက သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေ ထာဝရ မမှိတ်သွားခင် ငါ့ကို ပြောခဲ့တဲ့ စကားပဲ။ အဲဒီနောက်မှာ သူမရဲ့ ကလေးကို ကယ်တင်ပေးပါလို့ နောက်ထပ် စကားသုံးခွန်း ပြောသွားခဲ့တယ်"
"နတ်မိမယ်လေးဟာ ငါ့မျက်စိရှေ့မှာပဲ ကွယ်လွန်သွားခဲ့တယ်။ သူမနောက်ကို လိုက်လာတဲ့သူ ဘယ်သူမှ ငါမတွေ့ခဲ့ဘူး။ သူမက သူမရဲ့ အသက်နဲ့လဲပြီး သူတို့ကို သတ်ပစ်ခဲ့တာ ဒါမှမဟုတ် ခြေရာဖျောက်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူမနောက်ကို လိုက်လာနိုင်တဲ့ အခြားသူတွေလက်ကနေ ဖုံးကွယ်ထားဖို့ သူမရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို အိမ်ထဲ သယ်သွားခဲ့တယ်။ ဘယ်သူမှ ရောက်မလာခဲ့ဘူး၊ ဒါနဲ့ ငါပဲ သူမရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို မြှုပ်နှံပေးခဲ့တယ်။ ဒါကတော့ ငါ တစ္ဆေကျောင်းတော် ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ဘယ်လို စကြားခဲ့ရသလဲဆိုတဲ့ ပုံပြင်ပဲ။ သူမကို သတ်နိုင်တဲ့သူတွေကတော့ တကယ်ပဲ ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်။ မင်း သူတို့ကို တကယ်ပဲ သွားပြီး မဆန့်ကျင်နိုင်ဘူး" လုံရန်က ပြောသည်။ ထိုဝမ်းနည်းစရာ အခိုက်အတန့်ကို သတိရမိပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စိုစွတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
'သူမက ပျံသန်းနိုင်တယ်။ သူမက ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့် ဒါမှမဟုတ် ဒီထက်မြင့်တဲ့ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်မှာ သေချာတယ်' လုံချန်းက ပုံပြင်ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရင်း တွေးလိုက်သည်။
"ကလေးက ဘာဖြစ်သွားလဲ" လုံချန်းက လုံရန်ကို မေးသည်။
"အဲဒီကလေးက..." လုံရန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"မင်း သိသင့်တဲ့ အချိန်ရောက်ပြီလို့ ငါ ထင်ပါတယ်။ အဲဒီကလေးကို ငါ့ရဲ့သားအဖြစ် ငါ မွေးစားခဲ့တယ်။ သူက မင်းရဲ့အဖေ လုံကျွင်းပဲ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ မြေးရင်း မဟုတ်ဘူး။ မင်းက ငါ့ဆရာရဲ့ မြေးအရင်း ဖြစ်တယ်" လုံရန်က မျက်ရည်များ ကျဆင်းလျက် ကြေညာလိုက်သည်။
ယင်းက လုံချန်းအတွက် အကြီးမားဆုံးသော အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဤခန္ဓာကိုယ်၏ မူလပိုင်ရှင်သည် ထိုအမျိုးသမီး၏ မြေးဖြစ်ပြီး လုံရန်၏ မြေးမဟုတ်သည်လော။
"အမှန်တရားကို ပြောပြတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လုံချန်းက လုံရန်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူ အလွန်အမင်း စိတ်မလှုပ်ရှားသော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုခံစားချက်ကို သူ ဖော်ပြ၍ မရပေ။ တစ်စုံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပျောက်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ပင်။ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသည့် ခံစားချက်မျိုးပင်။
"အဖိုးက ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖိုးရင်း မဟုတ်ရင်တောင် အဖိုးက ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖိုးအဖြစ် အမြဲ ရှိနေမှာပါ၊ ကျွန်တော်ကလည်း အဖိုးရဲ့ မြေးအဖြစ် အမြဲ ရှိနေမှာပါ" လုံချန်းက လုံရန်ကို နှစ်သိမ့်ရန် ပြောလိုက်သည်။
လုံရန်သည် လုံချန်းကို မကြည့်ဘဲ လွှဲနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။
"မင်း တစ္ဆေကျောင်းတော်နဲ့ ဝေးဝေးနေမှာ မဟုတ်လား" လုံရန်က မေးသည်။
"နေမှာပါ။ သူတို့နဲ့ ဘာမှ မပတ်သက်ပါဘူး။ ဖြစ်ခဲ့တာတွေက အတိတ်မှာ ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော် အဲဒီကို သေဖို့ သွားမှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက လုံရန်ကို ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် အချို့အရာများကို သိသိသာသာ လိမ်ညာနေခြင်း ဖြစ်သည်။
"ကောင်းပြီ" လုံရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ အဖိုး။ သွားပြီး နားတော့" လုံချန်းက သူ၏ အနားသို့ တိုးသွားပြီး သူ၏ လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ကို ကမ္ဘာတုထဲသို့ ပြန်ပို့လိုက်သည်။ လုံရန်သည် ယခုအချိန်တွင် သူနှင့် ဝေးရာ၌ တစ်ယောက်တည်း အချိန်ယူရန် လိုအပ်နေသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ လုံရန်သည် သူ၏ မျက်ရည်များကို လုံချန်းအား အမြင်မခံလိုပုံရသည်။
လုံရန်ကို ပြန်ပို့ပြီးနောက် လုံချန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အခြားသူများကို ခေါ်ပြီး ပညာရပ်များ ပေးရန် သူ စဉ်းစားထားသော်လည်း အခုတော့ စိတ်မပါတော့ပေ။ မနက်ဖြန်မှသာ သူတို့ကို ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"ဒါတွေက တိုက်ဆိုင်မှုတော့ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအမှတ်အသား၊ အဲဒီအမျိုးသမီးနဲ့ တစ္ဆေကျောင်းတော်။ သူတို့အားလုံးက ဆက်နွှယ်နေကြတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုနဲ့ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတာကတော့ အဓိက မေးခွန်းပဲ။ သူတို့ အဖေဆီက လိုချင်တာ တစ်ခုခု ရှိနေသရွေ့တော့ အဖေ အသက်ရှင်နေဖို့ အခွင့်အလမ်း ရှိပါတယ်။ တကယ်လို့ ဒါက ကလဲ့စားချေဖို့ သက်သက်ပဲ ဆိုရင်တော့ သူတို့ အဖေကို သတ်ပြီးလောက်ပြီ။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ဒါက အချည်းနှီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"
"ငါ သူတို့ကို အရမ်း အထင်သေးခဲ့မိတာပဲ။ သူတို့က ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေကို သတ်နိုင်တယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ အင်အားက ငါ မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး ပိုမှာပဲ။ သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အင်အားသုံးလို့ မရဘူး၊ ဒါကြောင့် လှည့်စားခြင်းကပဲ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်း ဖြစ်လိမ့်မယ်" လုံချန်းက လကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ လရောင်မှာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး သူ၏ ခန့်ညားသော ရုပ်ရည်ကို ပို၍ ပေါ်လွင်စေသည်။
သူသည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ တဲအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။
လုံချန်း ဝင်သွားသည့်အချိန်တွင် မိန်းကလေးများသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ ယင်ယန်ကျင့်စဉ်အကြောင်း ပြောနေကြသည်။ အစပိုင်းတွင် သူသည် သူတို့နှင့် ချစ်တင်းနှီးနှောရန် စိတ်ပါနေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ကျဆင်းနေသည်။ သို့သော်လည်း တစ်နေ့တာကို အလဟဿ အကုန်မခံလိုဘဲ သူတို့ကို ပိုမို သန်မာလာစေရန်အတွက် မိန်းကလေးများနှင့်အတူ ကျင့်ကြံခြင်းကို လက်မလွှတ်ခဲ့ပေ။
သူသည် နောင်တွင် ရွှယ်နှင့် မေတို့နှင့်လည်း ယင်ယန်ကျင့်စဉ်ကို သုံးရန်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ ၄ ယောက်လုံး အတူတူ ကြီးထွားလာနိုင်ရန် စဉ်းစားထားသည်။
တစ်ညလုံး မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့၏ ညည်းတွားသံများမှာ တဲအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့ပြီး သူတို့၏ ညမှာ မည်မျှ အဖြစ်အပျက် စုံလင်ခဲ့သည်ကို သက်သေပြနေသည်။
မိုးမလင်းမီ နာရီအနည်းငယ် အလိုတွင်မှ အသံများ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကျန်ရှိသော ညအချိန်လေးတွင် နာရီအနည်းငယ်မျှ အိပ်စက်ခဲ့ကြသည်။
နံနက်စောစောတွင် သူတို့ နိုးလာပြီး တဲထဲမှ ထွက်လာကြသည်။ ကျိရှန်းမှာ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပုံရသည်။
"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ" ကျိရှန်းက လုံချန်းကို နောက်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ" လုံချန်းက ပြန်ထူးလိုက်သည်။
"ငါ ပြောရမှာက မင်းတို့ တကယ်ကို အသံကျယ်ကြတာပဲ။ နောက်တစ်ခါကျရင် ငါ့တဲကို ဝေးဝေးမှာ ဆောက်မှ ဖြစ်တော့မယ်" မိန်းကလေးများ သူတို့နှင့် ဝေးနေချိန်တွင် ကျိရှန်းက လုံချန်း၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ ပြုံးစိစိဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်တာပဲ"
"မင်းအတွက် မိန်းကလေး တစ်ယောက်လောက် ရှာလိုက်လေ။ အဲဒါဆိုရင် တခြားလူတွေ ဘာလုပ်လုပ် မင်း အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဟင်း... ငါ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ငါလည်း သင့်တော်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှာချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့မျက်စိထဲ ဝင်လာတဲ့သူ မတွေ့သေးဘူး။ ငါနဲ့ ရေစက်ပါတဲ့ မိန်းကလေးက ဒီတိုက်ကြီးမှာ မရှိတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ငါတို့ သွားမယ့်နေရာမှာ တစ်ယောက်ယောက် တွေ့မယ်လို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ" ကျိရှန်းက ပြန်ဖြေသည်။
"တစ္ဆေကျောင်းတော်မှာ အမျိုးသမီးတပည့် အချို့ ရှိကောင်းရှိမှာပါ။ မင်း တစ်ယောက်လောက် ရှာတွေ့နိုင်ကောင်းပါရဲ့၊ အဲဒီမှာ အစားခံမထိဖို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပေါ့" လုံချန်းက ကျိရှန်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဟေး... အဲဒါကို နောက်မနေနဲ့။ ငါ မသေချင်သေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ ကြင်နာတတ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိရင်ရှိမှာပါ။ ကောင်းတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေမှာ လူဆိုးတွေ ရှိတတ်သလို၊ ဆိုးတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေမှာလည်း လူကောင်းတွေ ရှိနိုင်တာပဲလေ" ကျိရှန်းက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပြောသည်။
"ငါ ပြောနိုင်တာကတော့ ကံကောင်းပါစေပေါ့။ မင်း အဲဒါကို လိုအပ်လိမ့်မယ်" လုံချန်းက သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီဆိုတော့ ထွက်ကြစို့"
လုံချန်းသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ နေဝါးမျိုလင်းယုန်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
သူသည် အခြားသူများနှင့်အတူ နေဝါးမျိုလင်းယုန်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး ကျိရှန်းကလည်း သူ၏ သားရဲပေါ်သို့ တက်ကာ သူတို့၏ ခရီးကို ပြန်လည် စတင်ခဲ့ကြသည်။
နေဝါးမျိုလင်းယုန်သည် ဆိပ်ကမ်းများ ရှိရာ တောင်ဘက် အစွန်အဖျားသို့ ဦးတည် ပျံသန်းလေတော့သည်။ သူတို့သည် ဤတိုက်ကြီးမှ ထွက်ခွာလိုကြပြီး ၎င်းမှာ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်း ဖြစ်သည်။
"ဒီ ယင်ယန်ကျင့်စဉ်ကတော့ တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ။ ဒါလေး လုပ်ရုံနဲ့ ငါ အဆင့်တက်သွားတယ်ဆိုတာကိုတောင် မယုံနိုင်ဘူး။ အံ့သြစရာပဲ" ကျိချင်းက လုံချန်းကို ပြောလိုက်လေတော့သည်။