အခန်း (၄၇၃-၄၇၄)

အခန်း (၄၇၃) တမန်တော်

​ကျိချင်းသည် ယင်ယန်ကျင့်စဉ်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုများ၊ အထူးသဖြင့် သူမကိုယ်တိုင် ခံစားခဲ့ရသည့် အာနိသင်များကြောင့် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားသည်။ မနေ့ညက လုံချန်းနှင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချစ်တင်းနှီးနှောစဉ်အတွင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဘာဝစွမ်းအင် အမြောက်အမြားကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က စုပ်ယူနေသည်အား ခံစားခဲ့ရသည်။ လုံချန်းသည်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ခံစားခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်တက်မှုမှာမူ နည်းပါးလှသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုသဘာဝချီ ပမာဏသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်း ကွဲပြားမှုအပေါ် မူတည်၍ ကွဲပြားစွာ အလုပ်လုပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

​လုံချန်းသည် ပိုမိုမြင့်မားသော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ရှိထားသဖြင့် ကမ္ဘာမြေ အဆင့် ၇ သို့ တက်လှမ်းရန် ချီစွမ်းအင် အမြောက်အမြား လိုအပ်သော်လည်း သူမမှာမူ အဆင့်တက်ရန် ချီစွမ်းအင် ပမာဏ အနည်းငယ်သာ လိုအပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

​"အဲဒါက အခုလောလောဆယ် နင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က နိမ့်နေသေးလို့ပါ။ အကျိုးသက်ရောက်မှုက အရမ်းကြီးတယ်လို့ နင် ခံစားရလိမ့်မယ်၊ နင့်အတွက်လည်း တကယ်ပဲ အကျိုးရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဒါက မျှတသွားပါလိမ့်မယ်" လုံချန်းက သူမကို ပြန်ဖြေသည်။ "နောက်ကျရင် ငါပြောတာကို နင် နားလည်လာမှာပါ"

​သူသည် နေဝါးမျိုလင်းယုန်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း အရင်က ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော နေရာများကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြတ်သန်းစဉ်က အလွန်ရှည်လျားသည်ဟု ထင်ရသော လမ်းမကြီးများသည် ယခု မိုးပျံ သားရဲတစ်ကောင် ရှိလာသောအခါ အလွန်တိုတောင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

​သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြှင့်တင်ရန် ခရီးစတင်ခဲ့စဉ်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကမ္ဘာကြီးအပေါ် သူ၏ ရှုမြင်ပုံမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကမ္ဘာကြီးကို ပိုမို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ကမ္ဘာကြီးက အမှန်တကယ် မည်သို့ရှိသည်အား ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

​ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြို့ထဲသို့ သူ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်စဉ်က သူ၏ နှလုံးသားမိစ္ဆာကြောင့် အစောင့်များကို မည်သို့ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုအစောင့်များ၏ မိသားစုဝင်များ ငိုကြွေးနေကြသည်ကို မြင်ရစဉ်က သူ အလွန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဒေါသထွက်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အများကြီး ပို၍ ပြတ်သားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် တိုက်ခိုက်ရေးဘက်သို့လည်း ပို၍ ဦးတည်လာခဲ့သည်။

​သူ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေသော လူများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရန် မလိုတော့ဟု သူ ခံစားရသည်။ ပဋိပက္ခများ၊ သေဆုံးမှုများနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းများသည် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ခရီးလမ်းတွင် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သတ်ဖြတ်ရမည်ကို စိုးရိမ်နေသရွေ့ အဆင့်မြင့်မြင့် တက်လှမ်းရန် ခက်ခဲလှသည်။

​အင်အားသာ ရှိလျှင် သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ တရားမျှတသည်ဟု သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။ ယင်းက သူ ရှင်သန်နေထိုင်နေရသော ကမ္ဘာပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ အားနည်းနေပါက သူသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အသတ်ခံခဲ့ရပြီး ဖြစ်ကာ သူ သေဆုံးသွားခြင်းအတွက် မည်သူကမျှ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေကြမည် မဟုတ်ပေ။ သူ့ကို သတ်ခဲ့သူများသည်လည်း သူ ရှိခဲ့ဖူးသည်ကိုပင် မေ့ပစ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ နေ့စဉ်ဘဝကို ဆက်လက် ဖြတ်သန်းကြမည်သာ ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက်တော့ အလွန်အကျွံ သနားကြင်နာနေခြင်းသည် ဤကမ္ဘာတွင် အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်နေခြင်းကိုသာ ဆိုလိုသည်။

​အကယ်၍ သူသည် တတိယမင်းသား သူ့ကို ပထမဆုံး လာရောက် စော်ကားစဉ်ကတည်းက သတ်ပစ်ခဲ့မည်ဆိုပါက သူ၏ မိသားစု ဒုက္ခရောက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ လူများကို သတ်ဖြတ်စဉ်က သူ၏ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့မည် ဆိုပါကလည်း သူ ဘေးကင်းလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ အကယ်၍ သူသာ ကောင်းကင်သတ်ဖြတ်ခြင်း ဂိုဏ်းချုပ်ကဲ့သို့ အင်အားရှိခဲ့ပါက မည်သူကမျှ သူ၏ မိသားစုကို ပစ်မှတ်ထားရန် စဉ်းစားဝံ့ကြမည် မဟုတ်ပေ။

​အဖြူရောင် ဘက်တော်သား ဆိုသူများကပင် သူတစ်ပါး၏ မိသားစုအား တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ပစ်မှတ်ထားနိုင်လျှင် သူကရော အဘယ်ကြောင့် လူများကို ဂရုစိုက်နေရမည်နည်း။ သူ၏ မိသားစု၊ သူငယ်ချင်းများနှင့် သားရဲများသည်သာ သူ့အတွက် အရေးကြီးဆုံးအရာများ ဖြစ်ပြီး ကျန်အရာများမှာမူ အပိုပစ္စည်းများသာ ဖြစ်သည်။ ရတနာများ သို့မဟုတ် လက်နက်များသည် သူ့အတွက် အရေးမကြီးပေ။ သို့သော် သူသည် အင်အားကိုမူ ဆာလောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် အမှောင်ယဇ်ပဏ္ဏာကို အသုံးပြုပြီးနောက် သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

​ထျန်းရှန်သည်လည်း ဤကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိခဲ့သလားဟု သူ တွေးမိသည်။ ရွှင်းက ထျန်းရှန်အား သတ်ဖြတ်ခြင်း နတ်ဘုရားဟု ခဏခဏ ပြောလေ့ရှိသည်။ သူသည် သတ်ဖြတ်ခြင်း နိယာမကို နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ပြီး သန်းပေါင်းများစွာသော အသက်များအား ယူခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ လုံချန်းသည် သူ၏ အရင်ဘဝက ပိုင်ရှင်သည် သူ့ကို အနိုင်ကျင့်သူများနှင့် သူ ချစ်ခဲ့သော မိန်းကလေး၏ သစ္စာဖောက်မှုအား မည်သို့ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ကို အိမ်မက်ထဲတွင် မြင်ခဲ့ဖူးသည်။ ထျန်းရှန်သည် ထိုကိစ္စအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေမည် မဟုတ်ကြောင်း လုံချန်း သေချာပေါက် သိနေသည်၊ ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် ထိုကဲ့သို့ မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​သူသည် မည်မျှကြာခဲ့ပြီလဲ၊ မည်သို့ သေဆုံးခဲ့သလဲ သို့မဟုတ် အသက်ရှင်နေသေးသည်လား ဆိုသည်ကို လုံချန်း မသေချာသော်လည်း သူသည် ဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့ ရှင်သန်ခဲ့သည်မှာမူ သေချာလှသည်။ သူ့ကို မရင်ဆိုင်မီ သူ၏ မိသားစုကို ဒုက္ခပေးရန် မည်သူမျှ မဝံ့ရဲခဲ့ကြပေ။ ယင်းက လုံချန်း ရယူချင်သော အရာပင် ဖြစ်သည်။

​သူသည် သူ၏ မိသားစုကို အန္တရာယ်မှ ကာကွယ်ပေးနိုင်သော အကာအကွယ်တစ်ခု ဖြစ်ချင်ပြီး၊ လူအများ စော်ကားရန် ကြောက်ရွံ့ရသော ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်ချင်သည်။ သူသည် ရန်သူများမှာ သူ၏ရှေ့တွင် ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည့်၊ နောက်နောင် မည်သည့်အရာကိုမျှ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့မည့် မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိလိုသည်။ ဤခရီးလမ်းမှာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းမည်ကို သူ သိသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ပို၍ပင် စိတ်အားထက်သန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

​"ဒါ ငါ့ရဲ့ နိုင်ငံပဲ။ ငါတို့ ရောက်ပါပြီ" အဝေးမှ သူမ၏ နိုင်ငံကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျိချင်းက ရှေ့သို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။

​သူမ၏ မျက်နှာတွင် လွမ်းဆွတ်နေသော အမူအရာ ရှိနေသည်။

​"နင့်ရဲ့ မိသားစုကို ဝင်တွေ့ပြီး နှုတ်ဆက်ချင်လား။ မိသားစုဆိုတာ ဘယ်လောက် အရေးကြီးလဲဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်းတွေ ဒီကို အခုထိ ရောက်ဦးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့က ငါ့မိသားစုကို သတ်ဖို့လာတဲ့ သူတို့ရဲ့ အကြီးအကဲတွေကို ငါ သတ်ပစ်လိုက်မှန်း မသိဘဲ၊ ငါ့ကို သူတို့ရဲ့ နယ်မြေထဲမှာပဲ ပုန်းနေတယ်လို့ ထင်နေကြတုန်း ဖြစ်မှာပါ။ နင် မိသားစုနဲ့ တွေ့ဖို့ ငါတို့ အချိန်တစ်နာရီလောက် ဖယ်ပေးလို့ ရပါတယ်" လုံချန်းက ကျိချင်းကို မေးလိုက်သည်။ သူသည် သူ ဂရုစိုက်ရသူများအပေါ်တွင်မူ အတန်ငယ် ပျော့ပျောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

​"ငါ..." ကျိချင်းသည် စကားလုံးများ ပျောက်ရှနေပုံရသည်။ သူမ အမှန်တကယ် ပြောချင်သောအရာကို မပြောဝံ့သကဲ့သို့ပင်။ ဤအခြေအနေသည် သူတို့အတွက် မည်မျှ အန္တရာယ်ရှိသည်အား သူမ သိထားသဖြင့် သူမ၏ မောင်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ချင်သည်ဟု လုံချန်းအား မပြောလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

​"ကောင်းပြီလေ။ ဘာမှ ပြောစရာ မလိုပါဘူး။ ငါ နားလည်တယ်" လုံချန်းက ပြုံးရင်း သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

​"ကျိရှန်း၊ ငါတို့ မကြာခင် ဆင်းတော့မယ်" လုံချန်းက ကျိရှန်းကို သတိပေးလိုက်သည်။

​"ကောင်းပြီ" ကျိရှန်းက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။

​မကြာမီ သူတို့သည် ဒုတိယအဆင့် နိုင်ငံဖြစ်သော ကျိချင်း၏ နိုင်ငံရှိ တော်ဝင်မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

​သူမ၏ မောင်မှာ ဘုရင်ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာမြေ အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သော်လည်း အင်အားပိုင်းတွင်မူ လုံချန်းနှင့် ယှဉ်လျှင် အများကြီး အားနည်းလှသည်။

​လုံချန်းသည် ကျင့်ကြံသူများ၏ ယေဘုယျ အင်အားအဆင့်အတန်း သတ်မှတ်ချက်ကို ကျော်လွန်နေသူ ဖြစ်သဖြင့် ယင်းက မဆန်းပေ။

​သူသည် ကမ္ဘာမြေ အလယ်အလတ် အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူများကို ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။ သူ့တွင် စစ်ပလွေ ရှိသလို၊ နောက်ထပ် မသုံးချင်တော့သော အမှောင် ယဇ်ပဏ္ဏာလည်း ရှိသည်။ သူသည် ရန်သူများ မခန့်မှန်းနိုင်သော စစ်သုံးလက်နက်များစွာ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် စစ်နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် တူလှသည်။ အဆင့်မြင့် နိယာမ တစ်ခုနှင့် အထွတ်အထိပ် နိယာမ နှစ်ခုကို နားလည်ထားခြင်းက သူ့ကို ပို၍ပင် တိုက်ခိုက်ရ ခက်ခဲစေသည်။

​တစ်နေ့လျှင် တစ်ကြိမ်သာ သုံးနိုင်သော သူ၏ ဟင်းလင်းပြင် ဖြတ်သန်းခြင်းကို မသုံးရသေးသရွေ့ မည်သူကမျှ သူ့အား ဖမ်းဆီးထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ယခုအခါတွင်မူ သူသည် မည်သည့်နေရာသို့မျှ အလျင်စလို သွားရန် မလိုတော့သဖြင့် ၎င်းကို သုံးရန်လည်း မလိုအပ်တော့ပေ။ သူ၏ မိသားစုမှာလည်း သူနှင့်အတူ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

​အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေနှင့် ကြုံလာပါက သူသည် မင်ယု၊ ကျိချင်းနှင့် ကျိရှန်းတို့ကို ကမ္ဘာတုထဲသို့ ပို့ထားပြီးမှ ဟင်းလင်းပြင် ဖြတ်သန်းခြင်းအား သုံး၍ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်သည်။ ထိုအချက်ကြောင့်လည်း သူသည် ယခုအခါ ပို၍ ယုံကြည်မှု ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယင်းသည် နတ်ဆိုးဓားအိမ်ထက် ကမ္ဘာတုလက်စွပ်က ပို၍ အသုံးဝင်သည်ဟု သူ ယူဆရခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းပြချက်လည်း ဖြစ်သည်။

​"ငါတို့ ဝင်သွားသင့်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။ ငါတို့က အဝေးကြီးကို သွားကြမှာဆိုတော့ ဘယ်တော့ ပြန်လာဖြစ်မလဲဆိုတာ မသေချာဘူး။ မိသားစုကို လွမ်းရတာ ဘယ်လောက် ခက်ခဲလဲဆိုတာ ငါ နားလည်ပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ နောင်တမရအောင် နှုတ်ဆက်စကား သွားပြောလိုက်ပါ" မင်ယုကလည်း ကျိချင်း တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ပြောလိုက်သည်။

​"ကောင်းပြီ" မင်ယုက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

​အတန်ကြာပြီးနောက် သူတို့သည် တော်ဝင်မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ လုံချန်းသည် တော်ဝင်နန်းတော်နှင့် အတန်ငယ်ဝေးသော နေရာတွင် သားရဲကို ဆင်းသက်စေခဲ့သည်။

​သူတို့သည် လူစည်ကားသော မြို့ဈေးအတွင်း ဖြတ်လျှောက်လာခဲ့ကြသော်လည်း လုံချန်းသည် ရန်သူကို အထင်သေးခဲ့မိကြောင်း မကြာမီ သတိပြုမိသွားသည်။

​ဈေးအတွင်း၌ သူ၏ ပုံနှင့်တကွ ဖမ်းဝရမ်းများ ကပ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းတွင် သူသည် အရေးပါသော လူများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြောင်းနှင့် သတင်းပေးနိုင်သူအား ကြီးမားသော ဆုလာဘ်များ ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ရေးသားထားသည်။

​အချို့လူများသည် ထိုဝရမ်းများကို ကပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုံချန်းသည် သူတို့မှာ ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲများ သို့မဟုတ် တပည့်များ မဟုတ်သည်ကို သိလိုက်သည်။ သူတို့သည် ဤအလုပ်ကို ကိုယ်တိုင် လုပ်ကြမည် မဟုတ်ပေ။ ဂိုဏ်းမှ တမန်တော် တစ်ယောက်ယောက် ဤနိုင်ငံအတွင်း ရှိနေနိုင်ခြေ ရှိလေတော့သည်။

အခန်း (၄၇၄) လင်း၏ အခြေအနေ

​လုံချန်းတွင်လည်း ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ဂိုဏ်းများ၏ သဘာဝကို သူ အခြေခံအားဖြင့် နားလည်ထားသလောက် ထိုဂိုဏ်းများသည် ဤကျယ်ပြောလှသော တိုက်ကြီး၏ မည်သည့်နေရာတွင် သူရှိနေသည်ကို အတိအကျ သိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ကမ္ဘာ့အနှံ့အပြားသို့ အကြီးအကဲတစ်ယောက်စီကို လွှတ်နိုင်စွမ်း မရှိသည်မှာ သေချာသည်။

​သူတို့သည် တပည့်များကိုသာ နိုင်ငံ အသီးသီးသို့ စေလွှတ်ကာ တာဝန်ပေးထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုသူများသည် တပည့်များသာ ဖြစ်သော်လည်း ဒေသခံအုပ်ချုပ်သူများ၏ မျက်စိထဲတွင်မူ သူတို့၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်မြင့်မားလှသဖြင့် ဝရမ်းများကပ်ရန် သေချာပေါက် ကူညီပေးကြလိမ့်မည်။

​လုံချန်းသည် တော်ဝင်နန်းတော်ထဲတွင် တမန်တော် တစ်ယောက် ရှိနေနိုင်ခြေ များကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ ဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ဦး သို့မဟုတ် တပည့်တစ်ဖွဲ့ ဖြစ်နိုင်သည်။

​"ကြည့်ရတာ သူတို့ ဒီကို ရောက်နေပြီပဲ" ဝရမ်းကပ်ထားသည်များကို ကြည့်ရင်း ကျိရှန်းက မှတ်ချက်ပေးသည်။

​"အေး... သူတို့ တော်ဝင်နန်းတော်ထဲမှာ ရှိနေလောက်တယ်" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။

​"ဒါဆိုရင် ထွက်သွားကြစို့။ ငါ့မောင်နဲ့ မတွေ့ချင်တော့ဘူး" ကျိချင်းက ရှေ့သို့ ဆက်မသွားစေရန် လုံချန်း၏ လက်ကို ဆွဲထားလိုက်သည်။

​"အေး... သွားကြတာပေါ့။ ငါသာ အဲဒီတမန်တော်ကို သတ်မိရင် နင့်မောင်အတွက် ကိစ္စတွေ ပိုဆိုးသွားလိမ့်မယ်" လုံချန်းက ခေါင်းယမ်းရင်း နောက်သို့ လှည့်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ရင်းနှီးသော လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ချက်ချင်း ပြန်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုလူမှာ မရှိတော့ပေ။

​"ဘာဖြစ်လို့လဲ" မင်ယုက မေးသည်။

​"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်ကို တွေ့လိုက်သလို ခံစားရလို့ပါ" လုံချန်းက ခေါင်းယမ်းရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

​ခဏတာမျှ သူသည် ဂုဏ်ကျက်သရေ ပွင့်လန်းခြင်းဂိုဏ်းအနီးတွင် သူနှင့် ပုရုံးချင်း တိုက်မိခဲ့သော လူကိုပင် မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

​သူသည် မင်ယုတို့နှင့်အတူ ထိုနေရာမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

​သူတို့သည် သားရဲများပေါ်တက်ကာ မြို့ထဲမှ ပြန်လည် ထွက်ခွာခဲ့ကြပြန်သည်။

​တော်ဝင်နန်းတော်အတွင်း၌မူ မင်ယု၏ မောင် နှင့် အသက် ၁၈၊ ၁၉ ခန့်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ထိုင်နေကြသည်။ ထူးခြားသည်မှာ ထိုမိန်းကလေးက ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ဘုရင်ဖြစ်သူမှာမူ အောက်ဘက် ခုံတစ်ခုံတွင် ထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

​"ဝရမ်းတွေကို နေရာအနှံ့ ကပ်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲ" ထိုမိန်းကလေးက ဘုရင်ကို မေးသည်။

​"မကြာခင် ပြီးပါလိမ့်မယ် တမန်တော်မင်း" ဘုရင်က ပြန်ဖြေသည်။

​ယုထျန်းဟောင်သည် သူ၏သမီးနှင့်အတူ လုံမျိုးနွယ်စုမှ ကျန်ရစ်သူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ယုမျိုးနွယ်စုဆီသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

​လုံမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် သွားစရာနေရာ မရှိသဖြင့် သူတို့ကို လက်ခံရန် ယုထျန်းဟောင်အား တောင်းပန်ခဲ့ကြသည်။ ယုထျန်းဟောင်က သူတို့၏ မျိုးရိုးအမည်ကို လုံမှ ယုသို့ ပြောင်းလဲကာ မျိုးနွယ်စုခွဲဝင်များအဖြစ် နေထိုင်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံးက ချက်ချင်း သဘောတူခဲ့ကြသည်။

​ယုထျန်းဟောင်သည် သူတို့ကို မျိုးနွယ်စု၏ အစေခံအကြီးအကဲထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

​ယုထျန်းဟောင်၏ ဖခင်မှာ ယုမျိုးနွယ်စု၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဖြစ်သော်လည်း ယုထျန်းဟောင်တွင် လုပ်ပိုင်ခွင့် အာဏာများစွာ ရှိနေသဖြင့် ခေါင်းဆောင် မရှိခိုက်တွင် ဤကဲ့သို့သော ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ချမှတ်နိုင်သည်။

​ယုထျန်းဟောင်သည် သူ၏သမီးနှင့်အတူ ခန်းမထဲတွင် ထိုင်နေသည်။ သူသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို မျိုးနွယ်စုရှိ အခြားသူများကို မပြောပြခဲ့ပေ။

​"လင်း... သူတို့အားလုံး အသတ်ခံလိုက်ရတာ နှမြောစရာပဲ" ယုထျန်းဟောင်က ခေါင်းယမ်းရင်း သက်ပြင်းချသည်။

​သူသည် လုံရန်နှင့် အခြားသူများကို သေဆုံးသွားပြီဟု မှတ်ယူထားသည်။ သူ၏ အမြင်တွင် ထိုအခြေအနေမှ လွတ်မြောက်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

​"နင် အခန်းထဲမှာ သွားနားတော့လေ" သူက သမီးဖြစ်သူကို ပြောလိုက်သည်။

​ယုလင်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူမ၏ အခန်းသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

​အခန်းထဲ ရောက်သည်နှင့် သူမသည် ကုတင်ပေါ်သို့ လှဲချလိုက်ပြီး ခေါင်းအုံးနှင့် မျက်နှာကို အုပ်ထားလိုက်သည်။

​သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသည်။ ဂူသင်္ချိုင်းကို စူးစမ်းရန် သွားစဉ်က လုံချန်းနှင့်အတူ မိုးပျံ သားရဲပေါ်တွင် အချိန်ဖြုန်းခဲ့သည်များကို သူမ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူ မည်မျှ ကြင်နာခဲ့သည်ကိုလည်း သူမ မှတ်မိနေသည်။ သူမ စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်သိမ်းခဲ့ကြောင်း သူ့ကို ပြောပြခဲ့စဉ်က သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် ဒေါသထွက်ပုံ မပေါ်ခဲ့သည်ကိုလည်း သူမ ပြန်သတိရနေသည်။

​ထိုအချိန်တုန်းက သူမသည် ထိုအချက်ကို ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူသည် သူမ စေ့စပ်ထားသူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူမ တကယ်ကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။ သူသည် မိန်းကလေးများ၏ ခံစားချက်ကို ကစားတတ်သော ကောင်လေးတစ်ယောက်ဟု သူမ ထင်ခဲ့မိသော်လည်း သူမ မည်မျှ မှားယွင်းခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူမ စေ့စပ်ထားသူမှာ အားနည်းသူတစ်ယောက်ဟု သူမ ကိုယ်သူမ နှစ်သိမ့်ခဲ့ဖူးသော်လည်း လုံချန်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်များက ထိုအထင်အမြင်ကိုလည်း ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမ၏ မိုက်မဲမှုအတွက် ဆင်ခြေပေးစရာ မရှိတော့ပေ။

​ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူသည် သူမ အမြဲ မျှော်လင့်ခဲ့သော အမျိုးသားပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။ သူသည် သန်မာသည်၊ ခန့်ညားသည်၊ ကြင်နာတတ်သည်၊ သို့သော် သူမသည် ထိုအချက်ကို အစောပိုင်းက သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

​သူမသည် သူမ၏ မာနကြောင့် သူ့ကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးဘဲ စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်သိမ်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​သို့သော် သူမကို အနာကျင်စေဆုံးအရာမှာ ထိုအချက် မဟုတ်ပေ။ အခြားအရာတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။

​"နင်က လုံထျန်းဆိုတာ ငါ မသိခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ စကားပြောနေတုန်းက ငါက လင်းဆိုတာကို နင် သေချာပေါက် သိနေခဲ့တာပဲ။ ဘာလို့ နင့်မျက်နှာမှာ ဒေါသရိပ် မရှိခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ ဝမ်းနည်းရိပ် မရှိခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ ဘာကိုမှ ရှင်းမပြခဲ့တာလဲ။ နင်က စေ့စပ်ပွဲအတွက် ဘာမှ ဂရုမစိုက်သလိုမျိုး ဘာလို့ သက်ပြင်းချပြီး စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေခဲ့တာလဲ။ ငါက အဲဒီလောက်တောင် အသုံးမကျတဲ့သူ ဖြစ်နေလို့လား" သူမက ခေါင်းအုံးထဲ မျက်နှာအပ်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသည်။

​အချိန်အတော်ကြာအောင် သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အရာရာ ပြည့်စုံသူဟု ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် အထက်တန်းကျသည်ဟု ယူဆထားသော်လည်း အမျိုးသားတစ်ယောက်က သူမနှင့် လက်မထပ်ရတော့သည့်အတွက် ဝမ်းသာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရခြင်းမှာ သူမ၏ မာနအတွက် အကြီးမားဆုံးသော ဒဏ်ရာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ခွင့် ဆုံးရှုံးသွားခြင်းထက် ဤအချက်က သူမကို ပို၍ နာကျင်စေသည်။

​ယင်းက သူမ၏ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုကို အလုံးစုံ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။ သူမ ဤအချက်ကို ကျော်လွှားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

​သူမ မသိလိုက်သည်မှာ ဤခံစားချက်သည် သူမ၏ နှလုံးသားမိစ္ဆာ ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်ပြီး သူမအား ကျင့်ကြံခြင်းတွင် နောက်ထပ် အဆင့်တက်ခွင့် မရတော့အောင် ထာဝရ ပိတ်ဆို့ထားတော့မည် ဖြစ်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်သည် သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်း ခရီးလမ်း ရပ်တန့်သွားသော အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။ မိုးကြိုးဘီလူးဂိုဏ်း၏ မဟာအကြီးအကဲ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးမှာ ယခုအခါ အတားအဆီးကို မကျော်လွှားနိုင်တော့သော သာမန်လူတစ်ဦး ဖြစ်သွားတော့မည်။

​သူမ၏ တစ်သက်တာတွင် ဤအတားအဆီးကို ကျော်လွှားနိုင်ပါ့မလား ဆိုသည်မှာလည်း မသေချာတော့ပေ။

​လုံချန်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် နိုင်ငံမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ခရီးကို ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။

​ကျိချင်းသည် သူမ၏ မောင်နှင့် မတွေ့ခဲ့ရသည့်အတွက် ဝမ်းနည်းနေပုံ မပြဘဲ အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။

​သူတို့သည် တစ်နေ့လုံး ပျံသန်းခဲ့ပြီး ညအချိန်တွင် ဆင်းသက်ခဲ့ကြသည်။ မြို့မှာ အနီးအနားတွင် ရှိသော်လည်း သူတို့သည် တောထဲတွင်သာ စခန်းချရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

​သူတို့သည် အမဲလိုက်ရရှိသော သားရဲသားကို ချက်ပြုတ်ကာ မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ခဲ့ကြသည်။

​သူတို့၏ ဘဝသည် အချိန်တိုအတွင်း မည်မျှ ပြောင်းလဲသွားကြောင်း စကားပြောရင်း အားလုံး ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

​သူတို့သည် အရင်က ဘဝတွင် မည်သို့ ရှင်သန်ခဲ့ကြောင်း၊ မည်သို့ ကြီးပြင်းလာကြောင်းနှင့် လုံချန်းကို မည်သို့ တွေ့ရှိခဲ့ကြောင်းများကိုလည်း အပြန်အလှန် ပြောပြခဲ့ကြသည်။

​ကျိချင်းက လုံချန်းနှင့် ပထမဆုံး စတွေ့ပုံနှင့် သူမ၏ မြို့သို့ သူ ပထမဆုံး ရောက်လာစဉ်က သူမ၏ တူမလေးကို မည်သို့ အနိုင်ကျင့်ခဲ့ပုံကို ပြောပြသည်။ သူမသည် လုံချန်းအနားသို့ ချဉ်းကပ်စဉ်က သူမ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ ဘာဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် မည်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပုံကိုလည်း ပြောပြသည်။

​ကျိရှန်းက သူ၏ တတိယညီအစ်ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခံရခြင်း မတိုင်မီအထိ သူသည် နန်းတော်ထဲတွင် အေးအေးချမ်းချမ်း ကြီးပြင်းခဲ့ရပုံကို ပြောပြသည်။ ထိုကိစ္စပြီးနောက်တွင်မူ အရာရာက လေးနက်လာခဲ့သည်။ လုံချန်းနှင့် သူ စတွေ့ပုံနှင့် လုံချန်းက သူ့အသက်ကို မည်သို့ ကယ်ခဲ့ပုံကိုလည်း ပြောပြသည်။ သူတို့၏ နောက်ပိုင်း ခရီးလမ်းကိုမူ အားလုံး သိပြီးသား ဖြစ်သည်။

​မင်ယု တစ်ယောက်သာ အများကြီး မပြောခဲ့ပေ။ သူမသည် မေတ္တာအပြည့်ရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြီးပြင်းခဲ့ရပုံကိုသာ ပြောပြသည်။ သူမ၏ အစ်ကို အသတ်ခံရပုံကို ပြောပြသော်လည်း၊ သူမ ဤတိုက်ကြီးသို့ မည်သို့ ရောက်လာကြောင်း သို့မဟုတ် သူမအား ကံကြမ္မာပုံဆောင်ခဲ ပေးခဲ့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသူအကြောင်းကိုမူ သူမ မပြောခဲ့ပေ။ ထိုအရာများကို လုံချန်းက သိထားပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် အခြားသူများကိုမူ မပြောပြလိုပေ။

​လုံချန်းသည် ကျိချင်းနှင့် မင်ယုတို့ကို သူ၏ ဘဝအကြောင်း ပြောပြပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျိရှန်းအတွက်မူ သူ့ကို လုပ်ကြံရန် ကြိုးစားခဲ့သည့် ကိစ္စ၊ ထိုကိစ္စပြီးနောက် သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေနှင့် ပြန်လည် နာလန်ထူလာပြီးနောက် သူ၏ ခရီးလမ်း အကျဉ်းချုပ်ကို ပြောပြခဲ့သည်။

​တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ အတိတ်များကို သိရှိသွားပြီးနောက် သူတို့အားလုံး ပို၍ ရင်းနှီးသွားကြသည်။ တစ်ဖက်လူ ဘာတွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသလဲ ဆိုသည်ကို ပို၍ နားလည်သွားကြသည်။ သူတို့၏ သံယောဇဉ်မှာ အရင်ကထက် ပို၍ ခိုင်မာလာခဲ့လေတော့သည်။