အခန်း (၄၇၇-၄၇၈)

အခန်း (၄၇၇) ရွှီရှန်

​"လူတန်းကြီးက သိပ်မရှည်တာပဲ တော်သေးတာပေါ့။ ဒီထက် ပိုဆိုးသွားနိုင်တာပဲ" မင်ယုက ကျိချင်းကို ပြန်ဖြေသည်။

​သူတို့သည် ခရုသွားသကဲ့သို့ နှေးကွေးလွန်းလှသော လူတန်းကြီးထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြပြီး နာရီအနည်းငယ်အကြာတွင်မူ အစောင့်များ လူများကို စစ်ဆေးနေသည့် ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

​လုံချန်းက ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ကာ အစောင့်များနှင့် စကားပြောသည်။

​သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် အစောင့်က သူ့အား အလိုရှိနေသူ ဟုတ်မဟုတ် သိနိုင်ရန်နှင့် မျက်နှာကို မြင်နိုင်ရန် မျက်နှာဖုံး ချွတ်ခိုင်းလေသည်။

​လုံချန်းသည် စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း လှည့်စားခြင်းမျက်နှာဖုံးကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီးနောက် အပေါ်မှ ဖုံးထားသော မျက်နှာဖုံးအား ချွတ်ပြလိုက်သည်။

​အားလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်လာသော မျက်နှာမှာ သူ၏ အစစ်အမှန် မျက်နှာနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။

​အစောင့်များသည် သူတို့ထံရှိ ပုံတူပန်းချီကားများနှင့် တိုက်စစ်ကြည့်သော်လည်း တူညီသည့်သူ မတွေ့ရပေ။

​"ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ" အစောင့်က သူ့ကို မေးသည်။

​"ကျွန်တော်နဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက ဒီတိုက်ကြီးကနေ ထွက်ပြီး အလင်းကောင်းကင် တိုက်ကြီးကို သွားချင်လို့ပါ။ အခွင့်အလမ်းတွေ ပေါများတဲ့ နယ်မြေကို သွားချင်တာပါ" လုံချန်းက အပြစ်ကင်းသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

​"ကောင်းပြီ။ တစ်ယောက်ကို ဝင်ကြေး အနက်ရောင် ရွှေဒင်္ဂါး၂၀ ပေးရမယ်" အစောင့်က ပြောသည်။

​လုံချန်းသည် သူနှင့် အခြားသူများအတွက် စုစုပေါင်း အနက်ရောင် ရွှေဒင်္ဂါး ၈၀ ကို ခေါင်းညိတ်ကာ ပေးလိုက်သည်။

​သူသည် အရင်းအမြစ်များစွာကို စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့သလို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲတွင် ဒုတိယအဆင့် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံလုံး၏ ဘဏ္ဍာတိုက် ရှိနေသဖြင့် ငွေကြေးအတွက်တော့ လုံးဝ ပူပန်စရာ မလိုပေ။

​အစောင့်များသည် သူတို့ ဝင်ရောက်သည့် ရက်စွဲပါသော ဝင်ခွင့်လက်မှတ် ၄ စောင်ကို ပေးလိုက်သည်။

​"မင်းတို့ ဝင်လို့ရပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလက်မှတ်တွေကို ဘယ်တော့မှ အပျောက်မခံနဲ့။ ဒီလက်မှတ်တွေက ဆိပ်ကမ်းမြို့တော်မှာ နေထိုင်ခွင့် အထောက်အထားတွေပဲ။ ဒါက ၇ ရက်ပဲ သက်တမ်းရှိတယ်။ အဲဒီ ၇ ရက်ထက် ကျော်လွန်ပြီး နေထိုင်တာ မိသွားရင်တော့ အဖမ်းခံရမှာ ဖြစ်သလို အသတ်တောင် ခံရနိုင်တယ်။ မြို့ထဲမှာ ပြစ်မှုတစ်ခုခု ကျူးလွန်တာ မိသွားရင်လည်း ဒီပြစ်ဒဏ်မျိုးပဲ ကြုံရမယ်ဆိုတာ မှတ်ထားပါ" အစောင့်က လုံချန်းကို ရှင်းပြသည်။

​"ကျွန်တော်တို့ နားလည်ပါပြီ" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

​သူသည် ကျန်သည့် လက်မှတ် ၃ စောင်ကို မင်ယုတို့ထံ ဝေပေးလိုက်ပြီး အားလုံးအတူတူ ဆိပ်ကမ်းမြို့တော်အတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။

​သူတို့ ဝင်သွားသည့်အခါ မြို့မှာ သူတို့ မျှော်လင့်ထားသလောက် လူမကြပ်သည်ကို တွေ့ရသည်။ အဆောက်အအုံများမှာ လှပပြီး လမ်းမများမှာလည်း ကျယ်ဝန်းလှသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာလည်း ပို၍ သန့်ရှင်းနေသည်။

​"ဒါက ငါတို့ရဲ့ တော်ဝင်မြို့တော်နဲ့တောင် ယှဉ်လို့ရနေတာပဲ။ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး" ကျိရှန်းက သူ မြင်တွေ့ရသည်များကို အံ့သြစွာဖြင့် မှတ်ချက်ပေးသည်။

​"ဒါက အမှန်တရားတာအိုဂိုဏ်းရဲ့ လက်အောက်မှာ ရှိတဲ့ မြို့လေ။ သူတို့က အဖြူရောင် ဂိုဏ်းဆိုတော့ နည်းနည်းပါးပါး ကြွားလုံးထုတ်တာ မဆန်းပါဘူး။ ဒီကနေ သူတို့ ဝင်ငွေလည်း အများကြီး ရကြတာပဲ" ကျိချင်းက လုံချန်းနောက်မှ လိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

​"လမ်းပြငှားဦးမလား။ ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ပြားတည်းပါဗျာ"

​"လမ်းပြငှားဦးမလား။ ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ပြားတည်းပါဗျာ"

​အတန်ကြာပြီးနောက် မြို့ထဲသို့ အသစ်ဝင်လာသူများကို လမ်းဘေးတွင် ရပ်၍ အော်ဟစ်ကာ လမ်းပြလုပ်ရန် ကမ်းလှမ်းနေသူ အချို့ကို သူတို့ သတိထားမိလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် အပေါ်မှ မျက်နှာဖုံးအား ပြန်တပ်လိုက်ပြီး လှည့်စားခြင်း မျက်နှာဖုံး၏ အာနိသင်ကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

​"လမ်းပြတစ်ယောက်လောက် ငှားရအောင်။ ငါတို့ ဆိပ်ကမ်းအကြောင်း ဖတ်ဖူးပေမဲ့ စာအုပ်တွေက မြေပြင်က အခြေအနေအမှန်ကို အကုန်မသိနိုင်ဘူး။ ပျံသန်းခွင့် ကန့်သတ်ချက်အကြောင်း ငါတို့ မသိခဲ့သလိုမျိုးပေါ့။ အခြေအနေကို ပိုသိထားရင် ငါတို့အတွက် လိုက်လျောညီထွေ နေထိုင်ရတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်" မင်ယုက လုံချန်းကို ပြောသည်။

​လုံချန်းလည်း ထိုအတိုင်းပင် တွေးနေသဖြင့် လမ်းပြတစ်ယောက် သွားငှားရန် ပြင်လိုက်သည်။

​သူသည် လမ်းပြများ အားလုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခရမ်းရောင် ဆံပင်နှင့် မျက်လုံးအနက်ရောင်ရှိသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

​ထိုလူမှာ အခြားသူများထက် ပို၍ ရင့်ကျက်ပုံရသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားသူများထက် ပို၍ အားနည်းပုံပေါ်သည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာလည်း အခြားသူများလောက် အခြေအနေ မကောင်းပေ။

​လုံချန်းသည် ထိုလူ၏ အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

​"ငါတို့အတွက် လမ်းပြ လုပ်ပေးမလား။ ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ပြား ပေးပါ့မယ်" သူက ထိုလူကို မေးသည်။

​"ဪ... ရတာပေါ့။ ကျွန်တော့်ကို ငှားတာ နောင်တရမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ထိုလူသည် လုံချန်းအနားသို့ လျှောက်လာရင်း အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

​"ကျွန်တော် ပိုပြီး ကူညီပေးနိုင်အောင် ခင်ဗျားတို့ ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား" ထိုလူက လုံချန်းကို မေးသည်။

​"ဘာလို့ အားလုံးက ဒီမေးခွန်းကိုပဲ မေးနေကြတာလဲ။ လူတွေက ဒီတိုက်ကြီးကနေ ထွက်သွားဖို့ကလွဲရင် တခြားကိစ္စရှိလို့ ဒီကို လာကြသေးတာလား" ကျိရှန်းက လမ်းပြကို မေးလိုက်သည်။

​"ရှိတာပေါ့။ လူတွေက ကိစ္စအမျိုးမျိုးနဲ့ လာကြတာပါ။ အများစုကတော့ ဒီတိုက်ကြီးကနေ ထွက်သွားဖို့ လာကြတာ မှန်ပေမဲ့ အချို့က ဒီမြို့ကို လာလည်ကြတာ ရှိသလို အချို့က ဧည့်သည်တွေကို ပစ္စည်းလာရောင်းကြတာလည်း ရှိတယ်။ အချို့က ဆိပ်ကမ်းမြို့တော်ရဲ့ ထွက်ကုန်တွေကို လာဝယ်ကြတာ။ ဆိပ်ကမ်းမြို့တော်မှာ လူတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ နေရာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်" လမ်းပြက ဖော်ရွေသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

​"ငါတို့က ဒီတိုက်ကြီးကနေ ထွက်ဖို့ သင်္ဘောစီးဖို့ လာတာပါ။ ရော့... ဒါက မင်းအတွက် ရွှေဒင်္ဂါး" လုံချန်းက ပြောရင်း ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားကို ထိုလူ့ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

​ထိုလူက ဖမ်းယူကာ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

​"ကောင်းပါပြီ။ ခင်ဗျားတို့ သိထားသင့်တဲ့ စည်းကမ်းတွေနဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေကို ပြောပြရင်း အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ နေရာတွေကို လိုက်ပြပေးပါ့မယ်။ ကျွန်တော့်နောက်က လိုက်ခဲ့ပါ" ထိုသို့ ပြောကာ သူက မြို့၏ ဗဟိုချက်ဆီသို့ စတင် လျှောက်လှမ်းလေတော့သည်။

​"မင်း နာမည် မပြောရသေးဘူးနော်" လုံချန်းက ထိုလူ့နောက်မှ လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

​"ဪ... ဟုတ်သားပဲ၊ ကျွန်တော် လုံးဝ မေ့သွားတယ်။ ကျွန်တော့်နာမည် ရှန်လီမူပါ။ ဒီမှာ လမ်းပြလုပ်နေတာပါ" ထိုလူက ပြန်ဖြေသည်။

​"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ရှန်လီမူ။ ငါ့နာမည် ရွှီရှန်ပါ။ ဒါက ငါ့ညီ ရွှီရှန်း။ ဒီက နှစ်ယောက်ကတော့ ဝူလင်နဲ့ ဝူယွဲ့ပါ" လုံချန်းက သူတို့ ကြိုတင် သတ်မှတ်ထားသည့် နာမည်အတုများဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

​ရှန်လီမူသည် သူတို့ကို မြို့အနှံ့ လိုက်ပြပြီးနောက် မဟာမူ တည်းခိုခန်းဟု ရေးထားသော ဆိုင်းဘုတ်ချိတ်ထားသည့် အဆောက်အအုံမြင့်ကြီး တစ်လုံးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

​"ဒါက မဟာမူ တည်းခိုခန်းပါ။ ဆိပ်ကမ်းမြို့တော်မှာ မူမျိုးနွယ်စုက ဖွင့်ထားတဲ့ အဓိက တည်းခိုခန်းပေါ့။ ခင်ဗျားတို့ တခြားဘာမှ မလုပ်ခင် ဒီမှာ အရင်ဆုံး အခန်းယူထားသင့်တယ်။ နောက်တစ်စီးထွက်မယ့် သင်္ဘောက နောက်ထပ် ၅ ရက်နေမှ လာမှာ။ ခင်ဗျားတို့ လမ်းပေါ်မှာ အိပ်လို့ မရဘူးလေ၊ အရမ်း နောက်ကျသွားရင် အခန်းတွေတောင် ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" ရှန်လီမူက လုံချန်းကို ရှင်းပြသည်။

​"ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆို တစ်ပတ်စာအတွက် အခန်းယူလိုက်မယ်။ ငါတို့နဲ့ အတူ လိုက်ခဲ့ပါဦး" ဟု လုံချန်းက ရှန်လီမူကို ပြောလိုက်သည်။ သူသည် လမ်းပြ၏ အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

​သူသည် လှည့်စားခြင်းမျက်နှာဖုံးကို အသက်သွင်းကာ အပေါ်မှ မျက်နှာဖုံးအား ချွတ်ပြီးနောက် တည်းခိုခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့သည်။

​သူသည် ဧည့်ကြိုနှင့် စကားပြောကာ အခန်းနှစ်ခန်းကို ကြိုတင်မှာယူလိုက်သည်။ တစ်ယောက်လျှင် ၇ ရက်စာအတွက် အနက်ရောင် ရွှေဒင်္ဂါး ၁ ပြား ကျသင့်သဖြင့် အခန်းနှစ်ခန်းအတွက် အနက်ရောင် ရွှေဒင်္ဂါး ၂ ပြား ပေးဆောင်ခဲ့သည်။ သူသည် ၄ လွှာတွင် အခန်းများ ရရှိခဲ့ပြီး သော့များကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

​အခန်းထဲသို့ ဝင်မနားသေးဘဲ သော့များကို ယူပြီးနောက် အခြားသူများနှင့်အတူ တည်းခိုခန်း အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

​နေရာထိုင်ခင်းအတွက် စိတ်ချရပြီဖြစ်သဖြင့် မြို့ကို အရင်ပတ်ကြည့်ချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

​သူတို့သည် ရှန်လီမူနောက်မှ လိုက်ပါရင်း တည်းခိုခန်းမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

​"ဒီ မူမျိုးနွယ်စု အကြောင်းကို ငါ့ကို ပိုပြီး ပြောပြနိုင်မလား" လုံချန်းက ရှန်လီမူကို မေးလိုက်သည်။

​"မူမျိုးနွယ်စု ဆိုတာက ဒီနေရာရဲ့ အရှင်သခင်လိုပဲ။ သူတို့ကို အမှန်တရားတာအိုဂိုဏ်းက ဒီနေရာကို တာဝန်ပေးထားတာဆိုတော့ ဆိပ်ကမ်းမြို့တော်ရဲ့ အမှုကိစ္စ အားလုံးကို သူတို့ပဲ ကိုင်တွယ်တာပါ" ရှန်လီမူက ရှင်းပြသည်။

​"သူတို့ကို ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ တာဝန် ပေးထားတယ်ဆိုတော့ သူတို့က အမှန်တရားတာအိုဂိုဏ်းထဲမှာ သြဇာအာဏာ အများကြီး ရှိမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

​"သေချာတာပေါ့။ ကျွန်တော် ကြားဖူးသလောက်ဆိုရင် မူမျိုးနွယ်စုဝင် တော်တော်များများက အမှန်တရားတာအိုဂိုဏ်းထဲမှာ အတော်လေး မြင့်မားတဲ့ ရာထူးနေရာတွေမှာ ရှိနေကြတာပါ" ရှန်လီမူက ပြန်ဖြေလေတော့သည်။

အခန်း (၄၇၈) လောင်းကြေးထပ်ခြင်း

​"ဘယ်လောက်ထိ မြင့်တာလဲဆိုတာ မင်း သိလား" လုံချန်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်တော့ အတိအကျ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားတာအိုဂိုဏ်းရဲ့ မဟာအကြီးအကဲက မူမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ယောက်လို့တော့ ကြားဖူးတယ်။ ဒီကောလာဟလက အမှန်လား အမှားလားဆိုတာ ကျွန်တော် တပ်အပ်မပြောနိုင်ပေမဲ့ အမှန်ဖြစ်ဖို့တော့ အတော်လေး နီးစပ်တယ်" ရှန်လီမူက လုံချန်းကို ပြန်ဖြေသည်။

​"ဒါက တော်တော်လေး မြင့်တဲ့ ရာထူးပဲ။ ငါ မမှားဘူးဆိုရင် ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ အဓိက အကြီးအကဲပြီးရင် ဒါက အမြင့်ဆုံး ရာထူးပဲလေ။ သူတို့ကို ဒီနေရာကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ တာဝန်ပေးတာ မဆန်းပါဘူး" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

​"အတိအကျပါပဲ။ သူတို့က ဒီမှာတော့ နတ်ဘုရားတွေလိုပါပဲ။ သူတို့ကို စော်ကားမိတာက အကြီးမားဆုံး ပြစ်မှုတစ်ခုပဲ" ရှန်လီမူက ဆိုသည်။

​"ဒါနဲ့... ကျွန်တော်တို့ ဆိပ်ကမ်းမြို့တော်ရဲ့ ဈေးတန်းကို ရောက်တော့မယ်။ အဲဒီမှာ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်လို့ ရသလို ပြန်ရောင်းလို့လည်း ရတယ်။ ပြန်ရောင်းဖို့ဆိုရင်တော့ မြို့အာဏာပိုင်တွေဆီက ခွင့်ပြုချက် လိုလိမ့်မယ်။ ဈေးထဲမှာ ရှားပါးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး တွေ့နိုင်ပါတယ်" ရှန်လီမူက ဆက်လက် ရှင်းပြသည်။

​"ဈေးဝယ်ဖို့တော့ ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ် ငါ ပိုစိတ်ဝင်စားတာက ခရီးသွားဖို့ လက်မှတ်ဝယ်ဖို့ပဲ။ ဈေးကိုတော့ နောက်မှ သွားလို့ ရပါတယ်" လုံချန်းက သူ အချိန်မဖြုန်းချင်ကြောင်း ရှန်လီမူကို သတိပေးလိုက်သည်။

​"သင်္ဘောလက်မှတ်ကို အခုချက်ချင်း ဝယ်လို့ မရသေးဘူးဗျ။ လက်မှတ်တွေကို သင်္ဘောမထွက်ခင် နှစ်ရက်အလိုကျမှ စတင် ရောင်းချတာပါ။ ခင်ဗျားတို့က သုံးရက်လောက် စောနေသေးတာ။ ဒါပေမဲ့ လက်မှတ်တွေ ရောင်းတဲ့အခါ ဘယ်မှာ ဝယ်ရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် လိုက်ပြပါ့မယ်။ အဲဒီကို သွားဖို့က ဈေးတန်းကို ဖြတ်သွားရမှာမို့လို့ ဈေးတန်းကို အရင် လိုက်ပြမလို့ စဉ်းစားလိုက်တာပါ" ရှန်လီမူက ပြန်ပြောသည်။

​"ကောင်းပါပြီ။ နားလည်ပါပြီ။ ဒီနေ့ လက်မှတ်ရောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုမှတော့ မြို့ကို အေးအေးဆေးဆေး ပတ်ကြည့်တာပေါ့" လုံချန်း သဘောတူလိုက်သည်။

​အတန်ကြာ လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် ဆိပ်ကမ်းမြို့တော်၏ ဈေးတန်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

​လုံချန်းသည် ကျယ်ဝန်းသော လမ်းမကြီး၏ အလယ်တွင် ရပ်နေသည်။ လမ်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် မျက်စိတစ်ဆုံး ဆိုင်ခန်းများ ရှိနေသည်။ ထို့အပြင် လမ်းဘေးများတွင် ထိုင်၍ ပစ္စည်းရောင်းနေသူများနှင့် လမ်းဘေးဆိုင်ငယ်လေးများ ဖွင့်ထားသူများလည်း ရှိသည်။

​"ဆိုင်ခန်းအများစုကို မူမျိုးနွယ်စုကပဲ ထိန်းချုပ်ထားတာပါ။ ဆိုင်မရှိတဲ့ သူတွေကတော့ ပစ္စည်းလာရောင်းချင်ပေမဲ့ ဆိုင်ခန်းမငှားနိုင်တဲ့ သူတွေပေါ့။ သူတို့ဆီမှာလည်း ကောင်းမွန်ပြီး ရှားပါးတဲ့ ပစ္စည်းအချို့ကို တွေ့နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းအများစုကိုတော့ ဆိုင်ခန်းရှင်တွေက အဲဒီလူတွေဆီကနေ ပြန်ဝယ်ထားတတ်ကြတော့ ဆိုင်တွေထဲမှာပဲ တွေ့ရတတ်တယ်" ရှန်လီမူက ဈေးတန်း၏ အနေအထားကို ရှင်းပြသည်။

​"ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ။ မူမျိုးနွယ်စုက ဒီလုပ်ငန်းကနေ အမြတ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားတာ မဆန်းပါဘူး။ နောက်ပြီး လူတွေကလည်း သူတို့ရဲ့ နာမည်ကို ပိုယုံကြည်ကြတော့ အမည်မသိ ရောင်းသူတွေထက် သူတို့ဆီမှာပဲ ပိုဝယ်ချင်ကြမှာပဲလေ" ကျိရှန်းက သူ၏ အမြင်ကို ပြောသည်။

​"မှန်ပါတယ်။ တစ်ဦးချင်း ရောင်းတဲ့သူတွေက ပစ္စည်းအများကြီး မရောင်းရတာ များပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် သူတို့က တစ်နေကုန် ထိုင်စောင့်ပြီး ဘာမှ မရောင်းရမှာထက် ဆိုင်ရှင်တွေကိုပဲ အကုန်သွန်ရောင်းလိုက်တာကို ပိုကြိုက်ကြတယ်" ရှန်လီမူက ပြန်ဖြေသည်။

​"ခင်ဗျားတို့ စိတ်ကြိုက် လိုက်ကြည့်နိုင်ပါတယ်။ ပြီးသွားမှ ခရီးကို ဆက်တာပေါ့" သူက ထပ်လောင်း ပြောကြားသည်။

​လုံချန်းနှင့် အခြားသူများသည် ဈေးတန်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွားရင်း တစ်ဦးချင်း ရောင်းချသူများ၏ ပစ္စည်းများကို လိုက်ကြည့်ကြသော်လည်း ဆိုင်ခန်းများထဲသို့မူ မဝင်ကြပေ။

​ထိုအစား ဆိုင်များတွင် ဘာတွေ ရောင်းသလဲဆိုသည်ကို ရှန်လီမူအား မေးမြန်းကြသည်။

​သူတို့သည် ဈေးတန်းကို ဖြတ်လျှောက်ခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့ တကယ်လိုအပ်သည်ဟု ထင်ရသည့်အရာ မတွေ့ရပေ။ ကောင်းမွန်သည့် ကျင့်စဉ်စာအုပ်အချို့နှင့် ရတနာအချို့တော့ ရှိသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အချို့ကိုလည်း မြင်ခဲ့ရသော်လည်း လုံချန်းအတွက်မူ စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းပေ။

​အတန်ကြာပြီးနောက် မင်ယုသည် တစ်စုံတစ်ခုကို စိတ်ဝင်စားနေကြောင်း လုံချန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမသည် နှင်းများဖြင့် ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ ထင်ရသည့် ဓားတစ်လက်ကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

​"နင် အဲဒါ လိုချင်လို့လား" လုံချန်းက သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ရင်း မေးလိုက်သည်။

​"ဒီဓားက ထူးခြားပုံရတယ်။ ငါနဲ့ ဒီဓားနဲ့ တစ်ခုခု ဆက်နွယ်နေသလို ခံစားရတယ်" မင်ယုက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

​"ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆို ဒါကို ဝယ်ကြတာပေါ့" လုံချန်းက ဆိုင်ငယ်လေးတွင် ဓားရောင်းနေသည့် သူကို ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ဆိုင်ခန်းမရှိသည့် တစ်ဦးချင်း ရောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုဓားကို ဈေးတန်းရှိ ဆိုင်ခန်းကြီးများတွင် သွားရောင်းခဲ့သော်လည်း မည်သူကမျှ စိတ်မဝင်စားသဖြင့် မဝယ်ခဲ့ကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဤနေရာတွင် တစ်ယောက်ယောက် လာဝယ်မည့်အခြေအနေကို စောင့်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

​ထိုဓားကို အနက်ရောင် ရွှေဒင်္ဂါး ၁၀ ပြားဖြင့် ရောင်းချခြင်း ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ မဟာမူ တည်းခိုခန်းတွင် ၁၀ ပတ်ကြာ နေထိုင်နိုင်သည့် ပမာဏ ဖြစ်သည်။

​လုံချန်းသည် ထိုဓားကို ဝယ်ယူကာ မင်ယုအား သူကိုယ်တိုင် လက်ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

​မင်ယုက လုံချန်းကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားကာ ဓားကို သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

​သူတို့သည် ဆက်လက် စူးစမ်းခဲ့ကြပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကျိချင်းက သူမအတွက် စိတ်ဝင်စားစရာ တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ပြန်သည်။

​၎င်းမှာ အနီရောင် ဖဲကြိုးရှည်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ်တွင်မူ တိုက်ခိုက်ရန်နှင့် ကာကွယ်ရန် နှစ်မျိုးလုံး အသုံးပြုနိုင်သည့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်း တစ်ခု ဖြစ်သည်။

​၎င်းမှာ မင်ယု၏ နှင်းဓားကဲ့သို့ပင် ကမ္ဘာမြေ အဆင့်ရှိသော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

​သို့သော် ဓားနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကလေးကစားစရာနှင့် ပိုတူနေသည်။

​"နင် ဖဲကြိုးကို သုံးပြီး တိုက်နိုင်ပါ့မလား။ ပုံမှန်လက်နက်တွေက ဒီလို ထူးထူးခြားခြား လက်နက်တွေနဲ့ အသားမကျတဲ့သူတွေအတွက် ပိုသင့်တော်လိမ့်မယ်" လုံချန်းက ကျိချင်းကို အကြံပြုသည်။

​"ငါ အရင်က လက်နက်အမျိုးမျိုးနဲ့ လေ့ကျင့်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဖဲကြိုးကလည်း အဲဒီထဲက တစ်ခုပဲ။ ဒါနဲ့ ငါ တိုက်နိုင်မယ်လို့ ထင်တယ်၊ ကာကွယ်တဲ့ နေရာမှာလည်း အသုံးဝင်ပုံရတယ်" ကျိချင်းက လုံချန်းကို ပြောသည်။

​"ကောင်းပြီလေ"

​လုံချန်းသည် ထိုဖဲကြိုးကို ဝယ်ယူကာ ကျိချင်းအား လက်ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် ရွှယ်နှင့် မေတို့အတွက်လည်း လိုက်ဖက်သည့် လှပသော ဓားနှစ်လက်ကို ဝယ်ပေးခဲ့ပြီး နှစ်လက်လုံးမှာ ကမ္ဘာမြေ အဆင့် လက်နက်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူ၏ မိခင်နှင့် အဘိုးအတွက်မူ သူ့တွင် ပိုကောင်းသည့် လက်နက်များ ရှိပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် ထပ်မဝယ်တော့ပေ။

​သူသည် မိခင်ဖြစ်သူအား သူသတ်ခဲ့သော အစွမ်းထက်ဓားဂိုဏ်း အကြီးအကဲ၏ ဓားကို ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ထိုအကြီးအကဲမှာလည်း အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဘိုးအတွက်မူ နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်း အပြင်ဘက်တွင် အကြီးအကဲများကို သတ်ပြီး ရရှိခဲ့သော ပစ္စည်းများထဲမှ ဓားတစ်လက်အား ရွေးချယ်ထားသည်။

​သူသည် ထိုလက်နက်များထဲမှ တစ်ခုကို ကျိရှန်းအား ပေးခဲ့ပြီး ဤတိုက်ကြီးမှ မထွက်ခွာမီအထိ ထုတ်မသုံးရန် သတိပေးထားသည်။

​ဈေးတန်း၏ အဆုံးသို့ ရောက်ခါနီးတွင် လူများ အလွန်ကြပ်ညပ်နေသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို လုံချန်း မြင်လိုက်ရသည်။ လူအများအပြား အထဲတွင် ရပ်နေကြသည်။

​"ဟိုမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ" လုံချန်းက ရှန်လီမူကို မေးလိုက်သည်။

​"အဲဒီနေရာက အမြဲတမ်း လူစည်ကားနေတာပါ။ ဒီဈေးထဲမှာ အကျော်ကြားဆုံး ဆိုင်ပဲ။ အဲဒါက ပုံဆောင်ခဲ လောင်းကစားရုံ လိုမျိုးပဲ။ တကယ်လို့ နိုင်ခဲ့ရင် မြေကမ္ဘာ အဆင့် ထိပ်တန်း လက်နက်တွေကနေ သင်္ဘောလက်မှတ်တွေကို ကြိုတင်ရရှိတဲ့အထိ ဆုလာဘ်တွေ အများကြီး ရနိုင်တယ်" ရှန်လီမူက လုံချန်းကို ပြောသည်။

​"သင်္ဘောလက်မှတ်တွေကို ကြိုတင်ရတာ ဟုတ်လား" လုံချန်းက နားမလည်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"ဟုတ်တယ်၊ သင်္ဘောမထွက်ခွာမီ နှစ်ရက်အလိုမှာ တရားဝင် လက်မှတ်မရောင်းခင်အထိ အဲဒီဆိုင်မှာ နိုင်တဲ့သူတွေကို နေ့တိုင်း လက်မှတ် ၁၀ စောင် ထုတ်ပေးတယ်။ သင်္ဘောလက်မှတ်တွေက တော်တော်လေး ဈေးကြီးတော့ လူတွေက ဒီမှာ လာပြီး ကံစမ်းရင်း လက်မှတ်ကို ဈေးသက်သက်သာသာနဲ့ ရဖို့ ကြိုးစားကြတာပေါ့" ရှန်လီမူက ရှင်းပြသည်။

​"အဲဒါ ဘယ်လို အလုပ်လုပ်သလဲဆိုတာ ရှင်းပြပေးပါဦး။ ငါလည်း လုပ်လို့ရမယ်ဆိုရင် ကံစမ်းကြည့်ချင်လို့ပါ။ စောင့်နေရတာထက်စာရင် အများကြီး ပိုကောင်းတာပေါ့" လုံချန်းက မေးသည်။

​"လုပ်ငန်းစဉ်က ရိုးရှင်းပါတယ်။ သူတို့က ခင်ဗျားရဲ့ ရှေ့မှာ ပုံဆောင်ခဲ ၁၀ ခဲကို ချထားပေးလိမ့်မယ်။ အဲဒီထဲက တစ်ခုက အနီရောင် ပွင့်လွှာ ပုံဆောင်ခဲ ဖြစ်ပြီး ကျန်တာတွေက အနီရောင် ဓမ္မပုံဆောင်ခဲတွေ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အပြင်က ကြည့်ရင်တော့ နှစ်မျိုးလုံးက ဆင်တူနေပေမဲ့၊ ပုံဆောင်ခဲကို ခွဲလိုက်တဲ့အခါမှ ကွာခြားချက်က သိသာသွားတာ။ အနီရောင် ပွင့်လွှာ ပုံဆောင်ခဲရဲ့ အတွင်းပိုင်းက အစိမ်းရောင် ဖြစ်နေပြီး၊ အနီရောင် ဓမ္မ ပုံဆောင်ခဲရဲ့ အတွင်းပိုင်းကတော့ အနီရောင် ဖြစ်နေတာပဲ"