အခန်း (၄၇၉-၄၈၀)

အခန်း (၄၇၉) ကံကောင်းခြင်း

​"တကယ်လို့ ခင်ဗျားက အနီရောင် ပွင့်လွှာ ပုံဆောင်ခဲကို မှန်အောင် ရွေးနိုင်ခဲ့ရင် ခင်ဗျား နိုင်ပါပြီ။ ခင်ဗျား လောင်းထားတဲ့ ငွေကိုလည်း ဆယ်ဆ ပြန်ရမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ မှားသွားရင်တော့ ခင်ဗျားရဲ့ ငွေတွေ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်" ရှန်လီမူက ပြောသည်။

​"ငါ့ငွေတွေ ဆယ်ဆတိုးလာတာကို မကြည့်ချင်ဘူး။ လက်မှတ်တွေကို ဘယ်လိုရမလဲ ဆိုတာကိုပဲ သိချင်တယ်" လုံချန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

​"ငါးကြိမ်ဆက်တိုက် အောင်မြင်အောင် ရွေးနိုင်သရွေ့တော့ သင်္ဘောလက်မှတ်ကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ရမှာပါ" ရှန်လီမူက သူ့ကို ရှင်းပြသည်။

​"ဒါဆို လက်မှတ်တစ်စောင်ရဖို့ အနီရောင် ပွင့်လွှာ ပုံဆောင်ခဲကို ၅ ကြိမ် ဆက်တိုက် ရွေးရမှာပေါ့။ လက်မှတ် ၄ စောင် ရဖို့ဆိုရင် အကြိမ် ၂၀ မှန်ရမှာပေါ့" လုံချန်းက တွေးတောရင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

​"ဟုတ်ပါတယ်။ ၅ ကြိမ် ဆက်တိုက် မှန်တာနဲ့ လက်မှတ်တစ်စောင် ရမှာပါ။ တစ်ခါ ကံစမ်းခကတော့ အနက်ရောင် ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ပြား ကျသင့်ပါတယ်" ရှန်လီမူက ရှင်းပြသည်။

​"ဒါဆို ငါ အနက်ရောင် ရွှေဒင်္ဂါး ၂၅ ပြား ပေးရမှာပေါ့။ မင်း ပြောပုံအရ သင်္ဘောလက်မှတ် တစ်စောင်က အနက်ရောင် ရွှေဒင်္ဂါး သုံးသိန်း ဝန်းကျင်လောက် ရှိတာဆိုတော့... ဒီနေရာက ဘာလို့ ဒီလောက် နာမည်ကြီးနေလဲ ဆိုတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ နိုင်ခြေကတော့ တော်တော်လေး နည်းတာပဲ" လုံချန်းက ဆိုင်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"တကယ်ပဲ တစ်နေ့ကို ၁၀ ယောက် နိုင်တာ ဟုတ်လို့လား။ ယုံဖို့တော့ ခက်သားပဲ" ကျိရှန်းက ရှန်လီမူကို မေးလိုက်သည်။

​"မဟုတ်ပါဘူး၊ အောင်မြင်တဲ့သူက ရှားပါတယ်။ ဆိုင်က တစ်နေ့ကို လက်မှတ် ၁၀ စောင် ထုတ်ပေးဖို့ သတ်မှတ်ထားတယ် ဆိုပေမဲ့ လူတွေက ခဏခဏ မနိုင်ကြတော့ အဲဒီအရေအတွက်ထိ မရောက်ပါဘူး။ ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက် အကောင်းဆုံးနေ့ကတော့ လက်မှတ် ၃ စောင်အထိ လူတွေ နိုင်ခဲ့တဲ့နေ့ပဲ" ရှန်လီမူက ကျိရှန်းကို ပြန်ဖြေသည်။

​"မင်း စမ်းကြည့်ချင်လို့လား" လုံချန်း ဆိုင်ဘက်ကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိရှန်းက မေးလိုက်သည်။

​"အေး... ငါ နိုင်ချင်တယ်" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။

​ကျိရှန်းက သူ့အနားသို့ တိုးကပ်လာခဲ့သည်။

​"ငါတို့ နိုင်မလား၊ ရှုံးမလား ဆိုတာ ငါ မပြောတတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ဆီကို အာရုံတွေ စုပြုံရောက်လာတာတော့ သိပ်မကောင်းဘူးနော်" သူက လုံချန်း၏ နားနားတွင် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောသည်။

​"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ အရာအားလုံးကို စဉ်းစားပြီးသားပါ။ ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက ကျိရှန်းကို အားပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။

​လုံချန်းက မျက်နှာဖုံး တပ်ထားသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကျိရှန်း မမြင်ရသော်လည်း သူ၏ အသံမှာမူ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေသည်။

​"ကောင်းပြီလေ။ မင်း အချိန်တန်ပြီလို့ ထင်ရင်လည်း ချပေါ့ကွာ" ကျိရှန်း သဘောတူလိုက်သည်။

​"ဒါပေမဲ့ လူတွေက တအား ကြပ်နေတာပဲ။ ငါ ကံစမ်းဖို့ အခွင့်အရေး ရပါ့မလား" လုံချန်းက ရှန်လီမူကို မေးသည်။

​"ရမှာပါ။ ဒီလူတွေ အများစုက လာကြည့်ကြတာပါ။ ဆိုင်ထဲမှာ ဝန်ထမ်းတွေလည်း အများကြီး ရှိပါတယ်။ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ကို မေးလိုက်ရင် သူတို့ အစီအစဉ် လုပ်ပေးပါလိမ့်မယ်" ရှန်လီမူက ပြန်ဖြေသည်။

​"ကောင်းပြီ" လုံချန်းသည် ဆိုင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့သည်။

​ဆိုင်မှ ဝန်ထမ်းများသည် ဆိုင်၏ အမှတ်တံဆိပ်ပါသော သန့်ရှင်းသည့် အဖြူရောင် ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ခွဲခြားရ လွယ်ကူလှသည်။

​လုံချန်းသည် အားနေသော အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်သည်။ သူသည် ထိုမိန်းကလေးထံသို့ သွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရှန်လီမူက သူ့ကို တားလိုက်သည်။

​"အရင်ဆုံး ခွင့်ပြုချက် တိုကင် သွားယူရမယ်။ ဟိုဘက်က ကောင်တာနောက်မှာ ထိုင်နေတဲ့ လူကို တွေ့လား။ သူက တိုကင်တွေ ထုတ်ပေးတဲ့သူပဲ။ တိုကင်တစ်ခုကို အနက်ရောင် ရွှေဒင်္ဂါး ၁၀ ပြား ပေးရမယ်။ အဲဒီတိုကင်ကို ဆိုင်က ဝန်ထမ်းတွေကို ပေးရတာ။ တိုကင်တစ်ခုက တစ်ကြိမ် ကံစမ်းခွင့်ပေါ့။ မင်း ၅ ကြိမ် စမ်းချင်ရင် တိုကင် ၅ ခု ဝယ်ရမယ်" ရှန်လီမူက ရှင်းပြသည်။

​"ကောင်းပြီလေ"

​လုံချန်းသည် ကောင်တာနောက်က လူထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

​"ကျွန်တော် တိုကင်ဝယ်ချင်လို့ပါ" သူက ပြောလိုက်သည်။

​"တိုကင်တစ်ခုကို အနက်ရောင် ရွှေဒင်္ဂါး ၁၀ ပြားပါ။ ဘယ်နှစ်ခု ယူမလဲ" ထိုလူက မေးသည်။

​"၅၀ ပေးပါ" လုံချန်းက အနက်ရောင် ရွှေဒင်္ဂါး ၅၀၀ ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။

​"ဟဲဟဲ... နောက်ထပ် သူဌေးသားလေး တစ်ယောက် ကံစမ်းပြန်ပြီပေါ့။ ရော့... ဒါက မင်းအတွက် တိုကင် ၅၀" ထိုလူက ပြုံးရယ်ရင်း အနက်ရောင် ရွှေဒင်္ဂါး ၅၀၀ ကို ယူကာ လုံချန်းအား တိုကင် ၅၀ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် ထိုတိုကင် ၅၀ ကို ယူ၍ အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး မိန်းကလေး ဝန်ထမ်းထံသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

​"ဟွန်း... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု တအား လွန်ကဲနေပုံပဲ။ ဒါက ဘယ်လောက် ခက်တယ်ဆိုတာ သူ မသိသေးလို့ပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆိုင်အတွက်တော့ ဝင်ငွေရတာပေါ့" ကောင်တာနောက်မှ လူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် ထိုအမျိုးသမီးထံ သွားကာ သူ ကံစမ်းချင်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

​"အရင်ဆုံး တိုကင်တစ်ခု ပေးပါဦး၊ ဒါမှ ကျွန်မ ပစ္စည်းတွေ သွားယူပေးလို့ ရမှာပါ" မိန်းကလေးက မေးသည်။

​လုံချန်းသည် တိုကင်တစ်ခု ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

​ထိုမိန်းကလေးသည် စင်တစ်စင်၏ နောက်သို့ လျှောက်သွားပြီး ပုံဆောင်ခဲ ၁၀ ခဲပါသည့် ခြင်းတောင်း တစ်တောင်းကို ယူလာခဲ့သည်။

​ထိုပုံဆောင်ခဲ ၁၀ ခဲစလုံးမှာ အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ လုံချန်းကိုယ်တိုင်ပင် ကွာခြားချက်ကို ရှာမတွေ့ပေ။

​"ရှင် စိတ်ကြိုက် အချိန်ယူပြီး ရွေးချယ်နိုင်ပါတယ်။ တစ်ကြိမ်ပဲ ရွေးခွင့်ရှိပြီးတော့ မှားသွားရင် ရှုံးပါပြီ။ အဲဒီလိုဆိုရင် လက်မှတ်အတွက် နောက်တစ်ကြိမ် ကံစမ်းဖို့ နောက်ထပ် တိုကင်တစ်ခု ထပ်ပေးရပါလိမ့်မယ်" မိန်းကလေးက ရှင်းပြသည်။

​လုံချန်းသည် ထိုအချက်ကို သိပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

​"ဒါတွေကို ကိုင်ကြည့်လို့ ရမလား" သူက မေးသည်။

​"မရပါဘူးရှင်၊ ဒါတွေကို ကိုင်ခွင့်မရှိပါဘူး။ ရှင့်ရဲ့ အကဲခတ်နိုင်စွမ်းကိုပဲ သုံးပြီး အနီရောင် ပွင့်လွှာ ပုံဆောင်ခဲကို ရှာဖွေရမှာပါ" သူမက ဆိုသည်။

​"ကောင်းပြီလေ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

​သူသည် ပုံဆောင်ခဲများကို သေချာစွာ စတင် အကဲခတ်လေတော့သည်။

​သူသည် အနီရောင် ပွင့်လွှာ ပုံဆောင်ခဲများအကြောင်း အရင်က ကြားဖူးသည်။ ထိုပုံဆောင်ခဲများသည် အတွင်းပိုင်း၌ အစိမ်းရောင် ရှိသော်လည်း ခွဲမကြည့်မချင်း မမြင်နိုင်ပေ။

​ကျင့်ကြံသူများ၏ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့်ပင် ထိုပုံဆောင်ခဲများကို ထိုးဖောက် မမြင်နိုင်ဟု လုံချန်း ကြားဖူးသော်လည်း သူသည် သာမန် ကျင့်ကြံသူများ၏ ဝိညာဉ်အာရုံထက် အများကြီး ပိုမို ထိရောက်သော သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ပို၍ ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။

​သူသည် ပုံဆောင်ခဲများအား အကဲခတ်နေဟန် ဆောင်ရင်း သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို သိမ်မွေ့စွာ ဖြန့်ကြက်လိုက်ရာ အလုပ်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

​ထိုပုံဆောင်ခဲ ၁၀ ခဲထဲမှ တစ်ခဲမှာ အမှန်တကယ်ပင် အနီရောင် ပွင့်လွှာ ပုံဆောင်ခဲ ဖြစ်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

​သူသည် သူ၏ မျက်နှာတွင် ထူးခြားသော အမူအရာ မပေါ်စေရန် ထိန်းသိမ်းထားလိုက်သည်။

​သူသည် မသေချာသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ ၅ မိနစ်ခန့် အချိန်ယူခဲ့သည်။

​"ကျုပ် သူငယ်ချင်းတွေကို အကြံဉာဏ် တောင်းလို့ ရမလား" သူက ထိုအမျိုးသမီးကို မေးသည်။

​"မရပါဘူးရှင်၊ ရှင့် အရည်အချင်း ပယ်ဖျက်ခံရတာမျိုး မဖြစ်ချင်ရင် ဘယ်သူနဲ့မှ စကားမပြောရပါဘူး" မိန်းကလေးက ပြန်ဖြေသည်။

​"ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆို ကျုပ်ရဲ့ ကံကိုပဲ စမ်းကြည့်တော့မယ်။ ဒါပဲ" လုံချန်းက ပုံဆောင်ခဲ တစ်ခဲကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

​"ကောင်းပါပြီ" မိန်းကလေးသည် ထိုပုံဆောင်ခဲကို ယူ၍ ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။ ခြင်းတောင်းကို ပြန်ထားလိုက်ပြီးနောက် သူ့အား တူငယ်လေး တစ်ချောင်း ပေးလိုက်သည်။

​"ရှင် ဒီပုံဆောင်ခဲကို ခွဲကြည့်နိုင်ပါတယ်။ တကယ်လို့ ဒါက အနီရောင် ပွင့်လွှာ ပုံဆောင်ခဲ ဆိုရင်တော့ သိရမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ရှင် ပုံဆောင်ခဲကို မခွဲခင်မှာ ငွေထပ်လောင်းချင်ရင်လည်း လောင်းလို့ရပါတယ်။ ရှင် နိုင်ရင် ကျွန်မတို့ ဆိုင်က ရှင့်ရဲ့ ငွေကို နှစ်ဆ ပြန်ပေးပါ့မယ်" မိန်းကလေးက ဆိုသည်။

​"ဪ..."

​လုံချန်းသည် မသေချာသကဲ့သို့ ထပ်မံ ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီးမှ အနက်ရောင် ရွှေဒင်္ဂါး ၁ ပြားကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။

​"ကျုပ်ရဲ့ ကံကို စမ်းနေမှတော့ အကုန်ပဲ ပုံအောလိုက်တော့မယ်" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။

​"လုပ်နိုင်ပါတယ်" မိန်းကလေးက ဆိုသည်။

​လုံချန်းသည် တူကို မြှောက်ကာ ပုံဆောင်ခဲပေါ်သို့ ထုချလိုက်သည်။

​ပုံဆောင်ခဲ ကွဲအက်သွားပြီး အတွင်းပိုင်းမှ အစိမ်းရောင် အစက်အပြောက်လေး တစ်စက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

​"ဟင်... ရှင် အောင်မြင်သွားတာလား" ၎င်းမှာ အနီရောင် ပွင့်လွှာ ပုံဆောင်ခဲ ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ မိန်းကလေးမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

​ကျိရှန်းမှာမူ ခပ်ပြုံးပြုံးသာ နေတော့သည်။ လုံချန်းသည် မဖြစ်နိုင်သော အရာများစွာကို လုပ်ဆောင်ပြခဲ့သည်အား သူ မြင်တွေ့ဖူးလွန်းသဖြင့် ယခုအခါတွင်မူ ထုံထိုင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှန်လီမူမှာမူ လုံချန်း၏ ကံကောင်းမှုကြောင့် မှင်သက်သွားခဲ့သည်။

​"ဟားဟားဟား... ငါ တကယ်ပဲ ကံကောင်းပုံရတယ်" လုံချန်းသည် မာနကြီးသော သခင်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝင့်ကြွားစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

​"ကျုပ်ရဲ့ လောင်းကြေးက နှစ်ဆတိုးသွားပြီဆိုတော့ ကျုပ် အနက်ရောင် ရွှေဒင်္ဂါး ၂ ပြား ရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား" လုံချန်းက မိန်းကလေးကို မေးသည်။

​"ဟုတ်ကဲ့ပါ။ ရှင် ဆက်မကစားတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်တဲ့အခါ ရှင့်ရဲ့ ဒင်္ဂါးတွေကို ထုတ်ပေးပါ့မယ်။ ရှင် ဆက်ကစားဦးမလား ဒါမှမဟုတ် နိုင်တဲ့ငွေကို ယူပြီး ထွက်သွားမလား" သူမက မေးသည်။

​"ဒီသခင်လေးက ဒီနေ့ ကံတအားကောင်းနေတာ။ ဒါဆို ကျုပ် ဒီတိုကင်တွေပါ ပေးလိုက်တော့မယ်။ နောက်ထပ် ခြင်းတောင်း ၄ တောင်း ယူလာခဲ့ပါဦး" လုံချန်းက နောက်ထပ် တိုကင် ၄ ခုကို ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

​မိန်းကလေးသည် ပင်မကောင်တာသို့ ပြန်သွားပြီး ပုံဆောင်ခဲ ၁၀ ခဲစီပါသည့် ခြင်းတောင်း ၄ တောင်းနှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာခဲ့လေတော့သည်။

အခန်း (၄၈၀) အောင်ပွဲလား

​လုံချန်းသည် ပထမဆုံးခြင်းတောင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး အတန်ကြာ စဉ်းစားဟန်ပြုပြီးနောက် ပုံဆောင်ခဲတစ်ခဲကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

​သူသည် သူနိုင်ထားသော အနက်ရောင် ရွှေဒင်္ဂါး ၂ ပြားကို ထိုအမျိုးသမီးနှင့် ထပ်မံလောင်းကြေးထပ်လိုက်သည်။

​သူသည် ပုံဆောင်ခဲကို ထပ်မံခွဲလိုက်ရာ အတွင်းမှ အစိမ်းရောင်ကို ထပ်မံတွေ့ရှိရပြန်သည်။

​သူ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံအောင်မြင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် နိုင်သွားခြင်းကြောင့် ယခုအခါတွင်မူ သူသည် လူများ၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို စတင်ခံလာရပြီဖြစ်သည်။

​"မိုက်တယ်ကွာ။ ငါ ထပ်နိုင်ပြန်ပြီ။ ဒီနေ့တော့ နတ်ဘုရားတွေက ငါ့ဘက်မှာ ရှိနေပုံရတယ်"

​အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ သူသည် တတိယမြောက်ခြင်းတောင်းထဲမှ ပုံဆောင်ခဲကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

​ထိုအမျိုးသမီးသည် သူ့ကို သံသယရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေတော့သည်။ သူ တစ်နည်းနည်းဖြင့် လိမ်လည်နေသည်လား သို့မဟုတ် အနီရောင် ပွင့်လွှာ ပုံဆောင်ခဲများကို မြင်နိုင်စွမ်းရှိနေသည်လားဟု သူမ တွေးတောနေမိသည်။

​လုံချန်းသည် စတုတ္ထမြောက်ခြင်းတောင်းထဲမှ ပုံဆောင်ခဲကို ရွေးချယ်ရင်း သူမအား ပြုံးပြလိုက်သည်။

​"ကျုပ်နိုင်ထားတာ အကုန်လုံးကို ဒါမှာ ထပ်လောင်းမယ်။ ပုံဆောင်ခဲကို ခွဲတော့မယ်နော်" လုံချန်းက ပြောပြီးနောက် တူဖြင့် ပုံဆောင်ခဲကို ထုချလိုက်သည်။

​ပုံဆောင်ခဲမှာ ကွဲအက်သွားသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အတွင်း၌ အစိမ်းရောင် မရှိပေ။

​"ဟူး... သူ လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ"

​"ဒီလူလည်း ရှုံးသွားတာပဲ"

​"ဒါပေါ့... သူ ဘယ်လုပ်နိုင်ပါ့မလဲ။ ဘယ်လောက်ပဲ ကံကောင်းပါစေ၊ ကံက အမြဲတမ်းတော့ မထောက်ပံ့နိုင်ဘူးလေ။ ငါးကြိမ်ဆက်တိုက် နိုင်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ပါဘူး"

​လုံချန်း စတုတ္ထအကြိမ်တွင် ရှုံးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဘေးမှ ကြည့်နေသူများက ဝိုင်းဝန်းမှတ်ချက်ပေးကြသည်။ အချို့က ရယ်မောကြပြီး သူတို့အလုပ် သူတို့ ပြန်လုပ်ကြသည်။

​"ငါ ရှုံးသွားတာလား။ ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ"

​လုံချန်းသည် အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ပုံဆောင်ခဲအစအနများကို ကောက်ယူကြည့်သည်။ သူသည် ကွဲအက်နေသော အပိုင်းအစတစ်ခုချင်းစီကို သေချာစစ်ဆေးသော်လည်း အတွင်း၌ အစိမ်းရောင်ကို ရှာမတွေ့ပေ။

​"ဒါက အနီရောင် ပွင့်လွှာ ပုံဆောင်ခဲ မဟုတ်ပါဘူးရှင်။ ရှင် ရှုံးသွားပါပြီ ထိုအမျိုးသားက အားနာဟန် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ စိတ်အေးသွားခဲ့သည်။

​"ဟွန်း... ကျုပ်က ရှုံးတာကို လက်မခံနိုင်တဲ့လူ မဟုတ်ပေမဲ့ ဒါကိုတော့ အသိအမှတ် မပြုနိုင်ဘူး။ နောက်ထပ် ခြင်းတောင်း ၁၀ တောင်း ယူလာခဲ့။ ငါ မနိုင်မချင်း ဆက်ပြီး ကံစမ်းမယ်" လုံချန်းက တိုကင် ၁၀ ခုကို ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

​အမျိုးသမီးက ပြုံးလိုက်ပြီး ခြင်းတောင်း ၁၀ တောင်း ထပ်ယူလာပေးသည်။ ယခု သူ၏ရှေ့တွင် ခြင်းတောင်း ၁၀ တောင်း ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

​လုံချန်းသည် စိတ်ပျက်နေဟန် ဆောင်ထားသော်လည်း မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်တွင်မူ သူ အတော်လေး တည်ငြိမ်နေသည်။ သူသည် သံသယ အလွန်အကျွံ မဝင်စေရန်နှင့် ရံဖန်ရံခါမှသာ ကံကောင်းတတ်သူတစ်ဦးအဖြစ် ထင်မြင်စေရန် ဤအရာအားလုံးကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​သူသည် ခြင်းတောင်းတစ်တောင်းထဲမှ ပုံဆောင်ခဲကို ရွေးချယ်ကာ ဒင်္ဂါးတစ်ပြား ထပ်လောင်းပြီးနောက် ခွဲလိုက်ပြန်သည်။

​ပုံဆောင်ခဲမှာ ကွဲသွားသော်လည်း သူ ထပ်မံရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ပွင့်လွှာ ပုံဆောင်ခဲ မဟုတ်ပေ။

​အမျိုးသမီးက ခြင်းတောင်းကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ လုံချန်း၏ရှေ့တွင် ခြင်းတောင်း ၁၀ တောင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

​သူသည် အလေးအနက် မကစားမီ ၂ ကြိမ်နိုင်ပြီး ၂ ကြိမ် ရှုံးခဲ့သည်။

​ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် အနီရောင် ပွင့်လွှာ ပုံဆောင်ခဲကို ၄ ကြိမ်ဆက်တိုက် မှန်အောင် ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့သည်။

​ယခု သူ၏ရှေ့တွင် ခြင်းတောင်း တစ်တောင်းသာ ကျန်တော့ပြီး အကယ်၍ သူသာ အနီရောင် ပွင့်လွှာ ပုံဆောင်ခဲကို မှန်အောင် ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့ပါက သူ နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

​ယခုအခါ သူ့ကို ကြည့်နေသူများ ပြန်လည်ရှိလာပြန်သည်။

​"ဒီလူငယ်လေးက အများကြီး အကုန်အကျခံထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ နိုင်ဖို့ တော်တော်လေး နီးစပ်နေပြီ။ နောက်တစ်ကြိမ်သာ ကံကောင်းဦးမယ်ဆိုရင်တော့ သူ နိုင်မှာပဲ" ကြည့်နေသူ တစ်ဦးက မှတ်ချက်ပေးသည်။ ထိုလူမှာလည်း လောင်းကြေးထပ်ရန် လာသူဖြစ်သော်လည်း အကြိမ်တိုင်း ရှုံးနိမ့်နေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူသည် လုံချန်း၏ ကစားပွဲကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

​"ရှင် ပုံဆောင်ခဲကို ရွေးနိုင်ပါပြီ။ တကယ်လို့ ရှင် နိုင်ရင် ရှင့်ရဲ့ ငွေတွေက နှစ်ဆ တိုးမှာဖြစ်သလို အလင်းကောင်းကင် တိုက်ကြီးကို သွားမယ့် သင်္ဘောလက်မှတ်ကိုလည်း ရဦးမှာပါ" အမျိုးသမီးက သူ့ကို အသိပေးသည်။

​လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပုံဆောင်ခဲ တစ်ခဲကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

​လုံချန်းက ပုံဆောင်ခဲပေါ်သို့ တူဖြင့် ထုချလိုက်သည်ကို အားလုံးက ဝိုင်းဝန်းစောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ပုံဆောင်ခဲမှာ ကွဲအက်သွားပြီး အတွင်းမှ အစိမ်းရောင်ကို ထင်ရှားစွာ တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

​"အနီရောင် ပွင့်လွှာ ပုံဆောင်ခဲပဲ။ ဒီလူ နိုင်သွားပြီ။ မယုံနိုင်စရာပဲ"

​"သူ လုပ်နိုင်သွားပြီ။ ဒါက ငါ့ကိုလည်း မျှော်လင့်ချက် ပြန်ပေးလိုက်သလိုပဲ။ ငါလည်း နောက်တစ်ခါ ထပ်စမ်းကြည့်ချင်တယ်"

​"ငါ့ကို တိုကင် တစ်ခုပေး"

​ရှုံးနိမ့်သွားသဖြင့် လက်လျှော့ထားသူများသည် လုံချန်း၏ အောင်မြင်မှုကို မြင်သောအခါ စိတ်အားပြန်တက်လာကြသည်။

​အများစုမှာ တိုကင်ဝယ်ရန် သွားကြပြီး ကျန်သူများကမူ အောင်မြင်မှု ရရှိသွားသော လုံချန်းကို ဂုဏ်ပြုပေးကြသည်။

​"အခု ကျုပ်ရဲ့ လက်မှတ်ကို ရနိုင်ပြီလား" လုံချန်းက ထိုအမျိုးသမီးကို မေးလိုက်သည်။

​"ဪ... ဒီမှာ ခဏစောင့်ပါဦး။ ကျွန်မ မန်နေဂျာကို သွားအကြောင်းကြားလိုက်ပါ့မယ်" အမျိုးသမီးက လုံချန်းကို ပြောသည်။

​သူမသည် လုံချန်းကို ထားခဲ့ကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသည်။ အတန်ကြာပြီးနောက် သူမ ပြန်ဆင်းလာသည်။

​"သူက ရှင့်ကို အပေါ်ကို ဖိတ်နေပါတယ်" အမျိုးသမီးက လုံချန်းကို အသိပေးလိုက်သည်။

​"ကျုပ်ရဲ့ မိသားစုနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကိုပါ ခေါ်သွားလို့ ရမလား" လုံချန်းက မေးသည်။

​"မိသားစုကိုပဲ ခေါ်သွားလို့ ရပါတယ်" အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

​လုံချန်းသည် မင်ယု၊ ကျိချင်း နှင့် ကျိရှန်းတို့ကို သူတို့နှင့် မသိကြသဖြင့် ခေါ်သွားလိုက်သော်လည်း ရှန်လီမူကိုမူ လူများက သိနေနိုင်ပေသည်။ အကယ်၍ သူက ရှန်လီမူကိုပါ ခေါ်သွားပါက သူ လိမ်နေသည်ဟု မြင်သွားနိုင်သည်။

​သူသည် ရှန်လီမူကို သူပြန်လာသည်အထိ စောင့်ရန် ပြောခဲ့သည်။

​လုံချန်းသည် အခြားသူများနှင့်အတူ ထိုမိန်းကလေး၏ နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။

​သူ့ကို အပေါ်ထပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ရာ ထိုနေရာတွင် မှန်ဘောင်များအတွင်း ထည့်ထားသည့် အလှဆင် ရတနာများစွာ ရှိနေသည်။ ထိုအထပ်မှာ အတော်လေး သားနားလှသည်။

​ကြမ်းပြင်နှင့် နံရံများမှာ စွတ်စွတ်ဖြူနေပြီး ပရိဘောဂများမှာလည်း အဖြူရောင်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် ရုံးခန်းတစ်ခန်းကဲ့သို့ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

​အခန်း၏ အလယ်တွင် စားပွဲတစ်လုံး ရှိနေပြီး ထိုစားပွဲ၏ နောက်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။

​ထိုအမျိုးသားမှာ ခါးအထိ ရှည်လျားသော ရွှေရောင်ဆံပင်များ ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့ကို သေသေသပ်သပ် စည်းထားသည်။ သူ၏ မည်းနက်သော မျက်လုံးများမှာ ထိုအခန်းထဲတွင် မြင်တွေ့ရသည့် တစ်ခုတည်းသော အမည်းရောင် အရာဖြစ်သည်။

​"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။ သူက လက်မှတ်ကို နိုင်ခဲ့တဲ့ လူကြီးမင်းပါ" အမျိုးသမီးက ထိုအမျိုးသားကို ပြန်ဖြေသည်။

​"လာပါ... ထိုင်ပါ"

​ထိုအမျိုးသားက လုံချန်းကို သူ၏ရှေ့ရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

​"အားနာပါတယ်၊ ကျုပ်မှာ ကုလားထိုင် အပို တစ်လုံးပဲ ရှိလို့ပါ။ ခင်ဗျားရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကတော့ မတ်တတ်ရပ်ရပါလိမ့်မယ်" သူက ထပ်လောင်းပြောသည်။

​"နင်တို့ ဒီမှာပဲ နေခဲ့ပါ" လုံချန်းက အခြားသူများကို ပြောလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ တိုးကာ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

​"ကျုပ်နာမည်က နန်လီကုပါ။ ဒီက မန်နေဂျာပေါ့။ အခု ခင်ဗျားကို လက်မှတ် တိုက်ရိုက်မပေးဘဲ ဘာလို့ အပေါ်ကို ခေါ်လိုက်တာလဲဆိုတာ သိချင်နေမှာပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား" နန်လီကုက လုံချန်းကို မေးသည်။

​"ဟုတ်ပါတယ်" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

​"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျုပ်တို့ မှတ်ပုံတင်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်အချို့ လုပ်ဖို့ လိုအပ်လို့ပါ။ လက်မှတ်ရတဲ့သူတိုင်း ဒါမှမဟုတ် ဝယ်တဲ့သူတိုင်းဟာ မှတ်ပုံတင်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ကို ဖြတ်သန်းရပါတယ်။ ခင်ဗျားကို ခေါ်လိုက်တာက အဲဒီအတွက်ပါပဲ။ အများကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ ယေဘုယျ အချက်အလက်အချို့ကို မေးပြီး ခင်ဗျားကို ပေးမယ့် လက်မှတ်နံပါတ်နဲ့အတူ မှတ်တမ်းတင်ထားမှာပါ။ ဒါပါပဲ" နန်လီကုက ရှင်းပြသည်။

​ရှန်လီမူက ကြိုတင်ပြောထားသဖြင့် လုံချန်းသည် မှတ်ပုံတင်သည့် ကိစ္စကို သိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ မအံ့သြပေ။

​"ကောင်းပါပြီ။ နားလည်ပါပြီ" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

​"နားလည်ပေးတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ပထမဆုံး ကျုပ် လုပ်ရမှာက ခင်ဗျားရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ဖို့ပဲ။ အဲဒီမျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ပါ" နန်လီကုက စားပွဲပေါ်မှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ယူရင်း လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် လှည့်စားခြင်းမျက်နှာဖုံးကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး အပေါ်မှ မျက်နှာဖုံးအား ချွတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

​"ကောင်းပြီ။ ခင်ဗျားက ဂိုဏ်းက အလိုရှိနေတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးပဲ။ ကောင်းပါတယ်"

​နန်လီကုက စာအုပ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို မှတ်သားလိုက်သည်။

​"ခင်ဗျား ဘာလို့ မျက်နှာဖုံး တပ်ထားရတာလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား။ ခင်ဗျားရဲ့ ရုပ်ရည်ကလည်း မဆိုးပါဘူး" သူက လုံချန်းကို မေးသည်။

​"ဒါက ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ကိစ္စတစ်ခုပါ။ ကျုပ် ရှက်တတ်လို့ လူတွေ ကျုပ်မျက်နှာ မြင်တာကို မကြိုက်ဘူးလို့ပဲ ဆိုပါတော့" လုံချန်းက ခပ်ပြုံးပြုံး မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

​"ကောင်းပါပြီ။ မျက်နှာဖုံးကို ပြန်တပ်လို့ ရပါပြီ" နန်လီကုက လုံချန်းကို ပြောသည်။

​"နောက်တစ်ခုက ခင်ဗျားနာမည် ဘယ်သူလဲ" သူက မေးသည်။

​"ကျုပ်နာမည် ရွှီရှန်ပါ" လုံချန်းသည် ရှန်လီမူကို ပြောခဲ့သည့် နာမည်အတုကိုပင် ပေးလိုက်သည်။

​"ခင်ဗျား ဘယ်က လာတာလဲ" နန်လီကုက စူးစမ်းသည်။

​"ကျုပ်က ထျန်းရှန်အင်ပါယာက လာတာပါ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။

​"ဒီကိုလာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကရော"

​"အလင်းကောင်းကင် တိုက်ကြီးကို သွားပြီး လေ့လာစူးစမ်းချင်လို့ပါ"

​ထိုအမျိုးသားသည် လုံချန်း၏ ဘဝနှင့် ပတ်သက်သော အလားတူ မေးခွန်းများကို ဆက်တိုက် မေးမြန်းနေပြီး လုံချန်းကလည်း အချိန်မဆွဲဘဲ ပြန်လည် ဖြေကြားနေခဲ့သည်။ လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးမှာ သဘာဝကျလှသည်။

​"ကောင်းပြီ... ပြီးပါပြီ။ ရော့... ဒါက ခင်ဗျားအတွက် လက်မှတ်။ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် သွားနိုင်ပါပြီ။ ခင်ဗျားတို့ ပြန်လို့ ရပါပြီ" ထိုသို့ ပြောကာ ထိုအမျိုးသားသည် အမှန်တရားတာအိုဂိုဏ်း၏ အမည်နှင့် နံပါတ်တစ်ခု ပါရှိသော ရွှေရောင်လက်မှတ် တစ်စောင်ကို လုံချန်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေတော့သည်။