အခန်း (၄၈၇-၄၈၈)
Vol. 49 Ch. 487-488
အခန်း (၄၈၇) လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဆရာ
"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မင်းမှာ အထူး ခန္ဓာကိုယ် ရှိတာပဲ၊ အနီရောင် ပွင့်လွှာ ပုံဆောင်ခဲကို မခွဲခြားနိုင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ နောက်ပြီး တခြားလူတစ်ယောက်က ၃၆ ကြိမ်လုံး မှန်အောင် ဘယ်လိုလုပ် ရွေးနိုင်မှာလဲ။ မင်း သူ့ကို စစ်ဆေးပြီးပြီလား" မူဖန်၏ ဦးလေးက မေးလိုက်သည်။
"ဒါက ကံတရားနဲ့ ပေါ့ဆမှု ပေါင်းစပ်သွားတာလို့ပဲ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က ပေါ့ဆပြီး အမှားလုပ်မိသွားချိန်မှာ သူက ကံကောင်းပြီး နိုင်သွားတာပါ။ ဒါပါပဲ။ ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် သေသေချာချာ စစ်ဆေးပြီးပါပြီ။ သူက သာမန်လူတစ်ယောက်ပါပဲ" မူဖန်က ပြန်ဖြေသည်။
"နောက်ပြီး ဒါက ကျွန်တော်တို့ စီးပွားရေးအတွက် ကောင်းတဲ့အချက်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ယုံကြည်စိတ်ချရမှုကို သက်သေပြလိုက်နိုင်သလို၊ တခြားလူတွေကိုလည်း နိုင်အောင် ပိုကြိုးစားချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေပါတယ်။ အရင်က လက်မှတ် ငါးစောင်၊ ဆယ်စောင် ဝယ်တဲ့သူတွေတောင် အခုတော့ သူ့လိုမျိုးဖြစ်ချင်လို့ ငါးဆယ်၊ တစ်ရာ ဝယ်နေကြပြီ။ သူ့လိုလူမျိုး ကျွန်တော်တို့ဆိုင်ကို ရောက်လာတာက ကျွန်တော်တို့အတွက် အကျိုးပဲ ရှိပါတယ်။ သူသာ ဒီတိုက်ကြီးကနေ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ထွက်သွားနိုင်မယ်ဆိုရင် သူက ဒဏ္ဍာရီတစ်ပုဒ် ဖြစ်လာမှာပါ။ လူတွေက ဒီမှာ အများကြီးနိုင်ရင်တောင် အန္တရာယ်မပြုဘူးဆိုတာ သေချာသွားပြီဆိုတော့ လာပြီး လောင်းကစားကြမယ့်သူတွေ ပိုများလာမှာပါ" မူဖန်က ရှင်းပြသည်။
"မှန်ပါတယ်။ ဒါက နာမည်ကြီးအောင် လုပ်တဲ့ ဗျူဟာကောင်းတစ်ခုပဲ။ မင်းရဲ့ အကြံပြုချက်ကို ငါ လက်ခံပါတယ်" မူဖန်၏ ဦးလေးက ပြောကာ ထိုကိစ္စကို လက်စသတ်လိုက်သည်။
ခြောက်ရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ အလင်းကောင်းကင် တိုက်ကြီးသို့ သင်္ဘောထွက်ခွာရန် တစ်ရက်သာ လိုတော့သည်။
လုံချန်းသည် ဤခြောက်ရက်အတွင်း တည်းခိုခန်းမှ တစ်ကြိမ်သာ ထွက်ခဲ့သည်။ သူသည် မူဖန်နှင့် သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခရီးစဉ်နှင့် ပတ်သက်ပြီး မူဖန် ပို၍ သိရှိနားလည်ထားသော အချက်အလက်များကို မေးမြန်းရန် သွားရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည်လည်း သူလေ့ကျင့်နေသော စိတ်ဖတ်သည့် စွမ်းရည်ကို နားလည်တတ်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ဖတ်ရှုလိုသော သူအပေါ် အာရုံစိုက်လိုက်သည်နှင့် ထိုသူ၏ စိတ်ထဲရှိ အတွေးများကို ဖတ်နိုင်စွမ်း ရှိလာခဲ့သည်။
လုံချန်းသည် ဤစွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူသည် ထိုင်ရာမှ ထကာ အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မင်ယုမှာ ကျင့်ကြံနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ကျိချင်းမှာမူ ရေချိုးခန်းထဲ ရောက်နေသည်။
လုံချန်းသည် ရေချိုးခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့သည်။
ကျိချင်းမှာ သူ့ဘက်သို့ ကျောပေးထားသည်။ သူသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ သူမကို အနောက်မှ ဖက်လိုက်သည်။
"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ အချစ်လေး" လုံချန်းက နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ" ကျိချင်းက ပြန်လည်နှုတ်ဆက်ကာ လှည့်ကြည့်ပြီး လုံချန်းကို နမ်းလိုက်သည်။
"တစ်ခုကနေ ဆယ်ခုကြားထဲက ကိန်းဂဏန်းတစ်ခုကို စိတ်ထဲက မှတ်ထားပေးပါလား" လုံချန်းက သူမကို မေးလိုက်သည်။
'ဘာလို့လဲ' ကျိချင်းက တွေးမိသော်လည်း လုံချန်းကို ထုတ်မမေးပေ။
"ကောင်းပြီလေ" ထိုသို့ ပြောကာ သူမသည် ကိန်းဂဏန်းတစ်ခုကို စဉ်းစားလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် ပညာရပ်မှာ အလုပ်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပြုံးလိုက်မိသည်။
"မင်း စဉ်းစားထားတဲ့ ကိန်းဂဏန်းက ဘာလဲ" သူက သူမကို မေးသည်။
"ခုနစ်ပါ" ကျိချင်းက ပြန်ဖြေသည်။
"အပြည့်အစုံ မှန်တယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် သူမကို တစ်ဖန် ပြန်နမ်းလိုက်သည်။
'ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ အားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား' ကျိချင်းက တွေးတောနေမိသည်။
လုံချန်းက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်" သူက သူမကို ပြောလိုက်သည်။
"ဘာ..." ကျိချင်းသည် အံ့အားသင့်သွားသော မျက်နှာဖြင့် မေးသည်။ "ငါ့ရဲ့ အတွေးတွေကို နင် ဖြေလိုက်တာလား"
"ဟုတ်တယ်။ တခြားသူတွေရဲ့ အတွေးကို ဖတ်နိုင်တဲ့ ပညာရပ်တစ်ခုကို ငါ သင်ယူလိုက်လို့ပါ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။
'အို... ဘုရားရေ။ ဒါဆို ညဘက်တွေမှာဆို ရှက်စရာကြီး ဖြစ်တော့မှာပဲ' ကျိချင်းသည် လုံချန်းကို ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့။ နင်တို့အပေါ်မှာတော့ ဒါကို ငါ သုံးမှာ မဟုတ်ပါဘူး" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က မိမိ၏ အတွေးကို ဖတ်နိုင်သည်ဆိုခြင်းမှာ ရှက်စရာကောင်းကြောင်း သူ နားလည်လိုက်သည်။
"ဒါက အာရုံစိုက်ပြီး သုံးရတဲ့ ပညာရပ်ပါ။ ငါ အာရုံ မစိုက်သရွေ့ အတွေးတွေကို ကြားရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ နောက်ပြီး ငါ့ရဲ့ အမျိုးသမီးတွေ အပေါ်မှာလည်း ဒါကို မသုံးပါဘူး။ စမ်းသပ်ကြည့်ရုံတင်ပါ" လုံချန်းက ဖြေလိုက်သည်။
ယခုမူ ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့ ဖြစ်ပြီး သင်္ဘောစတင် ထွက်ခွာမည့် နေ့ပင် ဖြစ်သည်။
လုံချန်းနှင့် အဖွဲ့သည် နံနက်စောစောတွင် တည်းခိုခန်းမှ ထွက်ခွာလာပြီး ဆိပ်ကမ်းဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။
မြို့ထဲသို့ ဖြတ်သန်းလာကြရာ သင်္ဘောများ ဆိုက်ကပ်ထားသည့် ကျွန်းငယ်လေးဆီသို့ သွားရာတံတားကို ပိတ်ထားသော ရှည်လျားသည့် တံတိုင်းကြီးဆီသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
တံတိုင်းတွင် တံခါးသုံးပေါက်ရှိပြီး ကင်းစောင့်များ ရပ်နေကြသည်။ သူတို့သည် လက်မှတ်များကို စစ်ဆေးပြီးမှသာ လူများကို ဖြတ်သန်းခွင့် ပြုသည်။
လူတန်းမှာ ရှည်လျားလှသော်လည်း လက်မှတ်များမှာ အထူးပြုလုပ်ထားသဖြင့် စစ်ဆေးရန် အချိန်အများကြီး မပေးရဘဲ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေသည်။
လုံချန်းနှင့် သူ၏ သူငယ်ချင်းများသည် မကြာမီ ဝင်ပေါက်မှ ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။
မူဖန်သည် သူ၏ အခန်းထဲတွင် ထိုင်ကာ ရှေ့မှ နာရီကို ကြည့်နေသည်။
"သူတို့ အခုလောက်ဆို သင်္ဘောပေါ် ရောက်နေလောက်ပြီ။ ငါလည်း နေရာအသစ်တွေကို သွားချင်မိတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ ခရီးသွားရတာ တကယ် ပျော်စရာကောင်းမှာပဲ" သူက ခေါင်းခါရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
"မင်း တွေ့ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်အကြောင်း ပြောနေတာလား" အနောက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
မူဖန် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် လူငယ်လေးတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုလူငယ်လေးသည် နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်း၏ အမှတ် ၂၀ မြောက် ကျေးဇူးတင်လွှာ တိုကင်ကို ဆင်မြန်းထားသည်။
"ဆရာ" မူဖန်သည် ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ကာ ထိုလူငယ်ကို ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
"ငါမရှိတဲ့ အချိန်မှာ မင်း ဘယ်လိုနေလဲ။ အလုပ်တွေ ပျက်ကွက်နေလား" လူငယ်က သိမ်မွေ့သော အပြုံးဖြင့် မေးသည်။
"တိုးတက်မှုတွေ အများကြီး ရှိပါတယ် ဆရာ။ ဆရာပေးခဲ့တဲ့ ပညာက နေ့တိုင်း တိုးတက်နေပါတယ်" မူဖန်က ပြန်ဖြေသည်။
"ကောင်းပြီ။ ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေနဲ့။ နောက်ပြီး ငါတို့လည်း မကြာခင် ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြမယ်။ ဒီမှာ ငါ့အတွက် ဘာမှ မရှိတော့ဘူး" ထိုလူငယ်က ပြောကာ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် လေထဲတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။
လုံချန်းနှင့် အခြားသူများမှာ တံတားကို ဖြတ်ကျော်၍ ကျွန်းပေါ်သို့ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။
အဝေးတွင် ဆိုက်ကပ်ထားသော ဧရာမ သင်္ဘောကြီးတစ်စင်းကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသင်္ဘောကြီးမှာ လူသောင်းချီ၍ သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်လောက်အောင် အလွန်ကြီးမားလှသည်။
လုံချန်းနှင့် အခြားသူများ ကျွန်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သင်္ဘောကြီး၏ ရှေ့တွင် မှတ်တမ်းစာအုပ်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော ကင်းစောင့်များ ရပ်နေကြသည်။
"နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် စစ်ဆေးဦးမှာလား။ သူတို့က အရမ်း တင်းကျပ်လွန်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား" အဝေးမှ စစ်ဆေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိရှန်းက လုံချန်းကို မေးသည်။
"ဒါက လူတွေရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက်ပါ။ ဒီလောက် စစ်ဆေးနေမှတော့ ဘယ်သူကမှ သူတစ်ပါးအယောင်ဆောင်တာ ဒါမှမဟုတ် တခြားသူရဲ့ လက်မှတ်ကို ခိုးယူတာမျိုး လုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။
မကြာမီ သူတို့ သင်္ဘောအနီးသို့ ရောက်လာသည်။ လုံချန်း၏ အလှည့် ရောက်လာသည်။
ကင်းစောင့်များက လက်မှတ်ပြရန် တောင်းဆိုသဖြင့် လုံချန်းက သူ၏လက်မှတ်ကို ပြလိုက်သည်။
"နံပါတ် ၂၇၂၆၁" ကင်းစောင့်က အခြားကင်းစောင့်တစ်ဦးကို ပြောလိုက်သည်။
ဒုတိယမြောက် ကင်းစောင့်သည် စာအုပ်ကို ဖွင့်ကာ စာမျက်နှာများကို ရှာဖွေလိုက်သည်။
"တွေ့ပြီ" ထိုသို့ ပြောကာ ပထမကင်းစောင့်၏ အနီးတွင် ရပ်၍ ထိုစာမျက်နှာကို ပြလိုက်သည်။
"မျက်နှာဖုံး ချွတ်လိုက်ပါ" ကင်းစောင့်က ဆိုသည်။
လုံချန်းသည် လှည့်စားခြင်း မျက်နှာဖုံးကို အသုံးပြုကာ အပြင်မှ မျက်နှာဖုံးအတုအား ချွတ်လိုက်သည်။
ကင်းစောင့်များသည် စာမျက်နှာပေါ်တွင် ရေးသားထားသော ဖော်ပြချက်များနှင့် လုံချန်း၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးကြသည်။
သူ၏ အမည်နှင့် အခြား အချက်အလက်များကို မေးမြန်းပြီး အားလုံး ကိုက်ညီမှု ရှိမှသာ အတွင်းသို့ ဝင်ခွင့်ပြုသည်။
ကျိရှန်း၊ မင်ယု နှင့် ကျိချင်းတို့သည်လည်း ထိုစစ်ဆေးမှုများ အောင်မြင်ပြီးမှသာ အတွင်းသို့ ဝင်ခွင့် ရခဲ့သည်။
သူတို့ကို သတ်မှတ်ထားသော အခန်းများဆီသို့ လမ်းညွှန်ပေးသည်။ သူတို့ တစ်ဦးစီတွင် သီးသန့် အခန်းတစ်ခန်းစီ ရရှိသည်။
"သူတို့က ငါတို့ကို အခန်း လေးခန်းတောင် ပေးထားတာပဲ။ နှစ်ခန်းက အလကား ဖြစ်နေတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား" ကျိရှန်းက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။
"မင်း အပိုခန်းတွေကို ကြိုက်သလို သုံးလို့ရတာပဲ။ ခရီးစဉ်က ကြာဦးမှာဆိုတော့ ညတိုင်း အခန်းပြောင်းနေပေါ့" လုံချန်းက သူ၏ အခန်းကို ဖွင့်ရင်း နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
သူသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ ကျိရှန်းနှင့် အခြားသူများမှာ အခန်းချင်း မတူသော်လည်း လုံချန်း၏ အခန်းသို့ လိုက်ဝင်လာကြသည်။
ဝန်ထမ်းက တစ်ခုခု လိုအပ်ပါက ဤအခန်းကဏ္ဍအတွက် တာဝန်ကျသော ဝန်ထမ်းကို မေးမြန်းနိုင်ကြောင်း ပြောကြားပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားသည်။
လုံချန်း တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
အခန်းမှာ အတော်အတန် ကျယ်ဝန်းသည်။ မိသားစုအိပ် ကုတင်တစ်လုံးနှင့် ကုလားထိုင် နှစ်လုံး ရှိသည်။ ကော်ဇောအား သားရဲအရေခွံဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး နံရံများကိုလည်း ကျွမ်းကျင်ပန်းချီဆရာများက ရေးဆွဲထားသည်။
"အခန်းကတော့ တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်။ အခု ငါတို့ ဒီကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ အစီအစဉ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြရအောင်။ ငါတို့မှာ ပစ်မှတ် နှစ်ခုရှိတယ်လို့ မင်း ပြောခဲ့တယ်နော်၊ အလင်းကောင်းကင်တိုက်ကြီးနဲ့ တစ္ဆေကျောင်းတော်"
"အဓိက ပြဿနာက ငါတို့ တစ္ဆေကျောင်းတော် တည်ရှိတဲ့ နေရာကို မသိရသေးတာပဲ" ကျိရှန်းက ပြောလိုက်လေတော့သည်။
အခန်း (၄၈၈) ကြောက်ရွံ့ခြင်း
"ငါတို့ သိထားတာကတော့ အဲဒီကျွန်းဟာ တွမ်ရှား တိုက်ကြီးနဲ့ အလင်းကောင်းကင် တိုက်ကြီး ကြားထဲက ကျွန်းတစ်ကျွန်းဆိုတာပါပဲ"
"ငါတို့က တစ္ဆေကျွန်းကို ရှာဖို့အတွက် ခရီးလမ်းတစ်ဝက်မှာ သင်္ဘောပေါ်က ဆင်းကြမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အလင်းကောင်းကင်တိုက်ကြီးကို အရင်သွားမှာလား" ကျိရှန်းက လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။
"မင်း စိတ်ထဲမှာရှိတဲ့ အစီအစဉ် အတိအကျကို ငါ သိချင်တယ်" သူက လုံချန်းကို ဆိုသည်။
"မူလအစီအစဉ်က သင်္ဘောပေါ်ကဆင်းပြီး တစ္ဆေကျွန်းကို ရှာဖို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အစီအစဉ်က နည်းနည်းလေး ပြောင်းသွားပြီ။ ငါတို့ သင်္ဘောပေါ်က ဆင်းမှာတော့ ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါက ပင်လယ်ဓားပြတွေကို အရင်ရှာချင်တယ်။ ပင်လယ်ဓားပြတွေက ဂိုဏ်းတွေရဲ့ သင်္ဘောတွေကို မကြာခဏ တိုက်ခိုက်လေ့ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်။ ငါက ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောထဲ ခိုးဝင်ပြီး သူတို့ဆီကနေ သတင်းအချက်အလက်တွေ နှိုက်ချင်တာ။ ပင်လယ်ဓားပြတွေဖြစ်တဲ့အတွက် သူတို့ဟာ ဘယ်နေရာတွေကို ရှောင်ရမလဲဆိုတာ သေချာပေါက် သိကြလိမ့်မယ်၊ အဲဒီထဲမှာ တစ္ဆေကျွန်းလည်း ပါမှာပဲလေ" လုံချန်းက ရှင်းပြသည်။
"ဆိုလိုတာက မင်းက ပင်လယ်ဓားပြတွေကို အနိုင်ကျင့်ချင်တာပေါ့။ ပင်လယ်ထဲမှာ ကျွန်းတစ်ကျွန်းကို မျက်စိမှိတ် လိုက်ရှာနေတာထက်စာရင်တော့ ဒါက ပိုကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ" ကျိရှန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
"ဒါနဲ့... မင်း ဘာလို့ တစ္ဆေကျွန်းကို သွားချင်ရတာလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား။ မင်း မပြောချင်ရင်လည်း မပြောပါနဲ့" သူက ထပ်လောင်းမေးသည်။
"တစ္ဆေကျောင်းတော်က ငါ့အဖေကို ပြန်ပေးဆွဲသွားခဲ့တယ်။ ငါ့အဖေ အသက်ရှင်သေးရဲ့လားဆိုတာ သိချင်လို့ သွားမှာပါ၊ တကယ်လို့ အသက်ရှင်သေးတယ်ဆိုရင် သူ့ကို ထွက်ပြေးနိုင်အောင် ကူညီပေးမယ်" လုံချန်းက သူ မတော်တဆမှု မဖြစ်ခင်က ဖခင်ဖြစ်သူ ပြန်ပေးဆွဲခံရပုံကို ရှင်းပြလိုက်သည်။
"မင်း ဘာစဉ်းစားနေလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ငါကတော့ အဆိုးဆုံးအတွက် ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ။ တကယ်လို့ သူ အသတ်ခံလိုက်ရပြီဆိုတာ သိရင်တောင် ငါ့ကိုယ်ငါ ထိန်းချုပ်နိုင်မှာပါ။ လုံလောက်တဲ့ ခွန်အားမရှိဘဲနဲ့ သေတွင်းထဲကိုတော့ ဇွတ်တိုးမှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက ပြောရင်း သူ၏မျက်နှာတွင် သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"ကောင်းပြီလေ။ မင်းအဖေကို အဲဒီကနေ သွားထုတ်ကြတာပေါ့" ကျိရှန်းက ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ပြောသည်။
"နောက်ထပ် တစ်ခုရှိသေးတယ်။ မင်းကိုတော့ ဒီသင်္ဘောပေါ်မှာပဲ ကျန်ခဲ့စေချင်တယ်၊ ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘော ဒါမှမဟုတ် တစ္ဆေကျောင်းတော်ကို ငါနဲ့အတူ လိုက်မလာစေချင်ဘူး" လုံချန်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
"ဘာ... ဘာလို့လဲ" ကျိရှန်းက အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤစကားကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။
"ငါ့ကိုယ်ငါ ငါစောင့်ရှောက်နိုင်ပါတယ်။ မင်းအတွက် ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး ဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး" ကျိရှန်းက အတင်းအကျပ် ဆိုသည်။
"အဲဒါကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။ အလင်းကောင်းကင်တိုက်ကြီးပေါ်မှာ လူတစ်ယောက် ရှိနေစေချင်လို့ပါ"
လုံချန်းသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ခြေရာခံအဆောင် တစ်ရွက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
သူသည် လက်ချောင်းကို ကိုက်ကာ အဆောင်ပေါ်သို့ သွေးတစ်စက် ချလိုက်သည်။ သွေးစက်သည် အဆောင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"ဒါကို ငါ သိမ်းယူခဲ့တဲ့ ရတနာတိုက်ထဲမှာ တွေ့ခဲ့တာ"
"ရော့... ဒါကို မင်း သိမ်းထားပေးပါ။ ငါ ဒီသင်္ဘောပေါ်က ဆင်းသွားပြီးရင် အလင်းကောင်းကင်တိုက်ကြီးကို သွားဖို့ လမ်းရှာရတာ ခက်လိမ့်မယ်။ ငါ့သွေးနဲ့ မှတ်သားထားတဲ့ ဒီအဆောင် မင်းဆီမှာ ရှိနေရင် ငါ မင်းကို ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မယ်၊ အဲဒါက တစ္ဆေကျောင်းတော်ကနေ ငါထွက်လာပြီးရင် အလင်းကောင်းကင်တိုက်ကြီးကို အလွယ်တကူ ရှာတွေ့နိုင်မယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ" လုံချန်းက အဆောင်ကို ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဪ... မင်းက တိုက်ကြီးပေါ်မှာ မင်းအတွက် ချိတ်ဆက်ပေးမယ့်သူ တစ်ယောက် လိုချင်တာကိုး။ ဒါဆိုရင် တခြား ခရီးသည်တစ်ယောက်ယောက်ကို ပေးလိုက်ပြီး သင်္ဘောပေါ်က ဆင်းပြီးရင်တောင် သိမ်းထားပေးဖို့ ပြောလိုက်ရင် မဖြစ်ဘူးလား" ကျိရှန်းက မေးသည်။
"အဲဒါက အန္တရာယ် အရမ်းများတယ်။ အမှားအယွင်းတွေ အများကြီး ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ အဲဒီလူက အဆောင်ကို ရေထဲပစ်ချလိုက်တာ ဒါမှမဟုတ် မေ့သွားတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ စိတ်အချရဆုံးကတော့ မင်း သိမ်းထားပေးဖို့ပဲ။ နောက်ပြီး... ဒီမှာ၊ ဒီလက်စွပ်ထဲမှာ အနက်ရောင် ရွှေဒင်္ဂါး ငါးသိန်း ပါတယ်၊ ဒါက တိုက်ကြီးပေါ်မှာ မင်းအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်" လုံချန်းက အနက်ရောင် ရွှေဒင်္ဂါး ငါးသိန်း ပါသော သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ပေးကာ ထပ်လောင်းပြောသည်။
"ဟူး... ဒါဆို ငါ မင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့လို့ မရဘူးပေါ့။ ကောင်းပြီလေ၊ ငါ အလင်းကောင်းကင်တိုက်ကြီးမှာ မင်းအတွက် စောင့်နေပေးမယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီတိုက်ကြီးအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်တွေ စုဆောင်းထားပေးမယ်" ကျိရှန်းက သဘောတူလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ" လုံချန်းက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
သူတို့သည် အစီအစဉ်၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များနှင့် မည်သို့ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်မည်ကို ဆွေးနွေးကြသည်။ လုံချန်းက မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့ကိုလည်း ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောထဲ မဝင်ခင် သူတို့ကို ကမ္ဘာတုထဲသို့ အရင်ပို့ထားမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြသည်။ သူသည် သူတို့နှစ်ဦးကို အန္တရာယ်မဖြစ်စေဘဲ သူနှင့်အတူ ရှိနေစေရန် အခြေခံအားဖြင့် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိသော်လည်း သူ့တွင် သိမ်မွေ့သော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။
သူ၏ မိသားစု အတိုက်ခိုက်ခံရသည်ကို မြင်ခဲ့ရသည့် အချိန်မှစ၍ သူသည် ကြောက်ရွံ့တတ်လာသည်။ သူသည် သူ၏ အသက်ဘေး သို့မဟုတ် ရှုံးနိမ့်မည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူတန်ဖိုးထားရသော သူများကို ဆုံးရှုံးရမည်အား ကြောက်ရွံ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို အန္တရာယ်မဖြစ်စေဘဲ သူနှင့်အတူ အမြဲရှိနေစေချင်သည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ မှားယွင်းနိုင်သည်ဟု သူကိုယ်တိုင် ခံစားရသော်လည်း ထိုကြောက်ရွံ့မှုကို သူ မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။ တစ်စုံတစ်ခုက သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို လွှမ်းမိုးနေပြီး ပိုမိုပြင်းထန်အောင် လုပ်ဆောင်နေသကဲ့သို့လည်း သူ ခံစားရသည်။
ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် စွမ်းအားကြီးသော နတ်ဆိုးဓားအိမ်ကိုပင် ကမ္ဘာတု လက်စွပ်နှင့် ချက်ချင်း လဲလှယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် အားနည်းချက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်၊ ၎င်းမှာ သူ၏ ချစ်ခင်ရသူများ ဖြစ်သည်။ အနာဂတ်တွင် စွမ်းအားကြီးသော လက်နက်တစ်လက်ကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ဆုံးရှုံးရမည် ဆိုလျှင်ပင် သူတို့အား ဆုံးရှုံးရခြင်း သို့မဟုတ် အန္တရာယ်တွင်းထဲ ထည့်ခြင်းမျိုး သူ မလုပ်လိုပေ။
လက်နက်ဆိုသည်မှာ သူအလိုရှိသည့် အချိန်တိုင်း ရနိုင်သည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ သူ ကျင့်ကြံခြင်း စတင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အလွန်မြင့်မားသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အခြားသော သွေးမျိုးဆက် စမ်းသပ်မှုများကို အောင်မြင်ပြီးနောက် ပိုမိုစွမ်းအားကြီးသော ရတနာများအား ရရှိလိမ့်မည်ဟုလည်း သူ ယုံကြည်သည်။ သူ့အတွက် ဤကမ္ဘာတွင် ရတနာ သို့မဟုတ် စွမ်းရည်များ မည်သည့်အခါမျှ ကုန်ခန်းသွားမည် မဟုတ်သော်လည်း မိသားစုကို တစ်ကြိမ် ဆုံးရှုံးလိုက်ရပါက မည်သည့်အခါမျှ ပြန်မရနိုင်တော့ပေ။
သူတို့ကို ကမ္ဘာတုထဲတွင် ထားခြင်းမှာ သူလုပ်ဆောင်နိုင်သမျှထဲတွင် အလုံခြုံဆုံး နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာတုသည် လက်ရှိ ကမ္ဘာနှင့် အလွန်တူသည်။ ကျယ်ဝန်းလှသလို နည်းလမ်းများစွာတွင်လည်း ဆင်တူသည်။ ထူးခြားချက်မှာ လုံချန်း ပို့လိုက်သော သူများမှလွဲ၍ အခြား မည်သူမျှ မရှိခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် သေဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည့် အခြေအနေများစွာ ရှိခဲ့သလို အနာဂတ်တွင်လည်း ထိုသို့ ထပ်ရှိဦးမည်ကို သူ သိသည်။ သူ၏ မိသားစုမှာ ကမ္ဘာတုထဲတွင် ရှိနေသရွေ့ သူ သေဆုံးသွားလျှင်ပင် သူတို့သည် ကျန်ရှိသော ဘဝကို အေးချမ်းစွာ ဖြတ်သန်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
သူမှလွဲ၍ အခြား မည်သူမျှ ကမ္ဘာတုထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ လက်စွပ် ပျက်စီးသွားလျှင်ပင် ကမ္ဘာတုမှာ ပျက်စီးသွားမည် မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ်တွင် ထိုကမ္ဘာမှာ လက်စွပ်အတွင်း၌ ရှိနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ အခြား ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုတွင် ရှိနေပြီး လက်စွပ်မှာ သူနှင့် ထိုဟင်းလင်းပြင်ကြား ချိတ်ဆက်ပေးထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု သူ့ကို ပြောကြားထားသည်။
လူများသည် ဤကမ္ဘာမှ ထွက်ခွာ၍ ပိုမိုမြင့်မားသော ကမ္ဘာများသို့ သွားနိုင်သကဲ့သို့ ကမ္ဘာတုမှ လူများသည်လည်း လုံလောက်သော ခွန်အားရှိလာပါက ထိုကမ္ဘာမှ ထွက်ခွာနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိသည်။ အကယ်၍ သူတို့ အားနည်းနေသေးပါက ထိုကွဲပြားခြားနားသော ဟင်းလင်းပြင်၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအောက်တွင် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် သူ၏မိသားစုကို မထိန်းချုပ်လိုသော်လည်း မိသားစုကို ဆုံးရှုံးရမည်ဆိုသော ကြောက်ရွံ့မှုက အရာအားလုံးထက် ကြီးမားနေပြီး ကမ္ဘာတုက ထိုကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြေဖျောက်ပေးနိုင်သည့် အရင်းအမြစ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အကယ်၍ သူသည် ထိပ်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်သည့်တိုင်အောင် အသက်ရှင်နေပါက သူတို့ကို ဤမြေပြင်၏ အုပ်ချုပ်သူများ ဖြစ်လာအောင် လုပ်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အရင်က တစ်စုံတစ်ယောက် လုပ်ဆောင်ခဲ့သလိုမျိုး နတ်ဘုရား၏ မိသားစုကို မည်သူမျှ အန္တရာယ်မပြုဝံ့အောင် လုပ်ဆောင်မည်ဖြစ်ပြီး သူ သေဆုံးသွားလျှင်ပင် မည်သူမျှ သူ၏မိသားစုအား အန္တရာယ် မပြုနိုင်တော့ပေ။
အားလုံး ဆွေးနွေးပြီးနောက် ကျိရှန်းသည် သူ၏အခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
ညစာကို အခန်းထဲသို့ လာပို့ပေးကြပြီး အရည်အသွေးမှာလည်း အတော်အတန် ကောင်းမွန်လှသည်။ သင်္ဘောပေါ်တွင် လူသားများ၏ စားသောက်မှု လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးများ ရှိနေကြသည်။
"သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်ကို သွားကြမလား။ ပင်လယ်ပြင်က တော်တော်လှမှာပဲ" ကျိချင်းက လုံချန်းနှင့် မင်ယုကို မေးသည်။
"သွားကြတာပေါ့။ ငါလည်း သင်္ဘောကို လိုက်ကြည့်ဖို့ စဉ်းစားနေတာ" လုံချန်းက သူမကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
တိုက်ကြီးနှစ်တိုက်ကြား ခရီးစဉ်မှာ သင်္ဘောက လေလိုမြန်မြန် သွားလျှင်ပင် တစ်လကျော် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် ကျိရှန်းကိုလည်း ခေါ်လိုက်သည်။
သူတို့အားလုံး သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်သို့ လျှောက်လာခဲ့ကြလေတော့သည်။