အခန်း (၄၉၃-၄၉၄)

အခန်း (၄၉၃) ရွေးချယ်မှု

​"ကျုပ်ကတော့ မငြိမ်မသက် ပင်လယ်ကို ရောက်ဖို့ ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်။ ပင်လယ်ဓားပြတွေကို တွေ့ရတာက ပိုပြီး ကြည့်ကောင်းမယ့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်မှာပါ" လုံချန်းက ပြုံးရင်း မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

​သူသည် ပင်လယ်ဓားပြ အုပ်စုတစ်စုကို ပင်လယ်ပြင်၏ အလယ်ဗဟိုလောက်တွင် ရှာဖွေလိုသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အလယ်ဗဟိုတွင် နေထိုင်သူများသည် ကမ်းခြေနှင့် နီးစပ်ရာတွင် နေထိုင်သူများထက် ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုလုံးအကြောင်းကို ပိုမိုသိရှိနိုင်ခြေ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

​"ကောင်းပြီလေ၊ ကျွန်တော် ဒီသင်္ဘောပေါ်မှာ အလုပ်လုပ်လာတာ ကြာပြီ၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ပြောနိုင်တာ တစ်ခုကတော့ ပင်လယ်ဓားပြတွေနဲ့ သေချာပေါက် တွေ့ရလိမ့်မယ် ဆိုတာပါပဲ။ အဲဒီကောင်စုတ်တွေက တိုက်ကြီးတွေက လာတဲ့ သင်္ဘောတွေ ဒါမှမဟုတ် လူနေထိုင်တဲ့ ကျွန်းငယ်လေးတွေက သင်္ဘောတွေကို စောင့်ပြီး ပင်လယ်ထဲမှာ အမြဲရှိနေတတ်တာ။ ဒီသင်္ဘော ခရီးထွက်တိုင်း ပင်လယ်ဓားပြတွေနဲ့ မရင်ဆိုင်ရတဲ့ အခေါက်ရယ်လို့ မရှိသလောက်ပါပဲ" လုံခြုံရေးမှူးက ပြောသည်။

​"ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောတွေ ပျက်စီးသွားတာမျိုးရော ခင်ဗျား မြင်ဖူးလား" ကျိရှန်းက မေးသည်။

​"နည်းနည်းတော့ ရှိတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အများအားဖြင့်တော့ သူတို့က ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်သွားကြတာ များတယ်။ အခြေအနေက သူတို့ဘက်မှာ မသာတော့ဘူးဆိုရင် သူတို့က အမြီးကုပ်ပြီး ထွက်ပြေးကြတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ကလည်း သူတို့နောက်ကို လိုက်မနေတော့ဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်က ပင်လယ်ဓားပြတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ လူတွေကို အလင်းကောင်းကင်တိုက်ကြီးဆီ ဘေးကင်းကင်း ပို့ဆောင်ပေးဖို့ပဲလေ" လုံခြုံရေးမှူးက ပြန်ဖြေသည်။

​"ဪ... ဒါနဲ့၊ ခင်ဗျားတို့ကို တိုက်ခိုက်လို့ ဖမ်းထားတဲ့ လူတွေအကြောင်းလည်း ကျွန်တော် ပြောပြရဦးမယ်။ သူတို့က စည်းကမ်းတွေကို မသိတဲ့ လူတစ်စု ဖြစ်နေပြီး တကယ်ပဲ စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်ခဲ့ကြတာပါ။ သူတို့ရဲ့ ဝန်ခံချက်ကို ကျွန်တော်တို့ ရထားပြီးပြီ၊ သူတို့ကို အပြစ်ပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရထားတဲ့ သတင်းအရ အဲဒီမိန်းကလေးကတော့ ခင်ဗျားကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ မဟုတ်တဲ့အတွက် သူ့ကိုတော့ အပြစ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါ တကယ်ပဲလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူကပါ ခင်ဗျားကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလားဆိုတာ မေးဖို့ ခင်ဗျားကို လာရှာမလို့ပဲ" ထိုသူက လုံချန်းကို မေးသည်။

​"သူက အရူးမလေးပါပဲ။ ထားလိုက်ပါ၊ သူက ကျုပ်ကို မတိုက်ခိုက်ခဲ့ပါဘူး"လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ဖြေလိုက်သည်။

​"ကောင်းပြီလေ။ ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို ဥပဒေအတိုင်းပဲ ကိုင်တွယ်သွားပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ ခင်ဗျားတို့ဘက်က တစ်ခုခု ခိုင်းချင်တာရှိရင်လည်း လုပ်လို့ရတယ်နော်" ထိုသူက လုံချန်းကို သတိပေးသည်။

​"ကျုပ် အဲဒီပုရွက်ဆိတ်တွေကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ အဆင်ပြေသလိုသာ လုပ်ပါ" လုံချန်းက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။

​"ကောင်းပါပြီ" ထိုသူက သဘောတူလိုက်သည်။ သူသည် လုံချန်း၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို အတော်လေး အထင်ကြီးသွားပြီး လုံချန်း၏ အဆင့်အတန်းမှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ မြင့်မားနိုင်သည်ဟု ယူဆလိုက်မိသည်။

​"ပွဲကတော့ ပြီးပြီဆိုတော့ ကျုပ်တို့ သွားလိုက်ပါဦးမယ်" လုံချန်းသည် လုံခြုံရေးမှူးကို နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

​"ရှင်းပြပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ကျိရှန်းနှင့် ကျိချင်းတို့ကလည်း ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကာ လုံချန်းနောက်သို့ လိုက်လာခဲ့ကြသည်။

​လုံချန်းနှင့် အခြားသူများသည် သင်္ဘောပေါ်တွင် လှည့်လည်သွားလာရင်း မရောက်ဖူးသေးသော နေရာများကို လေ့လာကြသည်။ သင်္ဘောပေါ်တွင် ဧည့်သည်များအတွက် စားသောက်ဆိုင်ကြီး တစ်ဆိုင်ရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ အနက်ရောင် ရွှေဒင်္ဂါးဖြင့်သာ ပေးဆောင်ရသည်။

​စားသောက်ဆိုင်မှာ လူတစ်ဝက်ခန့် ပြည့်နေသည်။ စားသောက်ဆိုင်ရှိ လူအများစုမှာ ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်ကို လုံချန်း မြင်နိုင်သည်။ အများစုမှာ ကောင်းကင် အဆင့် အစောပိုင်းများ ဖြစ်ကြသော်လည်း အလယ်အလတ်အဆင့် အနည်းငယ်ကိုလည်း တွေ့ရသည်။

​ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ကောင်းကင် အဆင့် အမြင့်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူများကို မတွေ့ရသော်လည်း သင်္ဘောပေါ်တွင် အနည်းငယ် ရှိနိုင်ကြောင်း သူသိသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့်သို့ ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည့် လန်ကျင်း၏ ဖခင်ကိုပင် သူ တွေ့ခဲ့ပြီးပြီ မဟုတ်လော။

​ကံကောင်းသည်မှာ လန်ကျင်း၏ ဖခင်အနေဖြင့် လုံချန်းကို မှတ်မိနိုင်မည့် နည်းလမ်း မရှိခြင်းပင်။ လုံချန်းသည် ကောင်းကင်ဖုံးကွယ်ခြင်း ပညာရပ်ကို အသုံးပြုထားသဖြင့် သူ၏အဆင့်မှာ ကောင်းကင် အဆင့် အစောပိုင်းအဖြစ်သာ ပေါ်လွင်နေသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ အရှိန်အဝါကိုလည်း အတုအယောင် ဖန်တီးထားသဖြင့် သူ့ကို အရင်က တွေ့ဖူးသူများပင် ယခု အရှိန်အဝါအသစ်နှင့် တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေး၍ ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

​သင်္ဘောပေါ်တွင် လူများ နံနက်ခင်း လမ်းလျှောက်ရန်နှင့် စိတ်လက်ကြည်လင်စေရန်အတွက် ဥယျာဉ်ငယ်လေး တစ်ခြံပင် ပါရှိသည်။

​ထို့အပြင် အခြားသော စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာများ၊ အားကစား ကစားနိုင်သည့် နေရာများနှင့် အခြားသော အစီအစဉ်များစွာ ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ ခရီးသည်များအတွက် ပြီးပြည့်စုံသော ခရီးစဉ်တစ်ခု ဖြစ်စေရန် စီစဉ်ထားသည့် ဇိမ်ခံသင်္ဘောကြီး တစ်စင်းနှင့် တူလှသည်။

​"သူတို့ရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုတွေက ဘာလို့ ဒီလောက် ဈေးကြီးရလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ပါဘူး။ လက်မှတ်ခတွေ အများကြီး ယူထားပေမဲ့ သင်္ဘောပေါ်မှာ တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ အစီအစဉ်တွေ ပေးထားတာပဲ" လုံချန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။

​သူတို့သည် ကပ္ပတိန်အခန်းမှလွဲ၍ သင်္ဘောပေါ်ရှိ သွားလာခွင့်ရှိသော နေရာအားလုံးသို့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။

​သင်္ဘောကို လေ့လာပြီးနောက် လုံချန်းသည် သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာကာ ကျင့်ကြံခြင်းအား ပြန်လည် စတင်လိုက်သည်။ အခြားသူများလည်း သူတို့၏ အခန်းများတွင် အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး အခွင့်အရေးရခိုက် အဆင့်တက်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

​၎င်းမှာ လုံချန်း သင်္ဘောပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် တတိယမြောက်နေ့ ဖြစ်သည်။

​သူသည် ကမ္ဘာတု လက်စွပ်အတွင်းသို့ အမြဲတမ်းလိုလို စစ်ဆေးကြည့်ရာ အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

​ယခင်ရက်များက သူ လက်စွပ်အတွင်း ကြည့်လိုက်တိုင်း လုံရွှယ်ရင်း၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာကိုသာ တွေ့ရလေ့ရှိသော်လည်း ယခုမူ သူမသည် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားပုံရသည်။

​သူမသည် သူ၏မိခင်နှင့် စကားပြောနေသည်။ သူမ၏မျက်နှာတွင် အရင်ကကဲ့သို့ ဒေါသများ မတွေ့ရတော့ပေ။

​လုံရွှယ်ရင်းသည် မိခင်ဖြစ်သူနှင့် စကားပြောဆိုပြီးနောက် သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

​ယခုအချိန်မှာ သူမနှင့် စကားပြောရန် အကောင်းဆုံးအချိန် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု လုံချန်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့စကားကို တည်ငြိမ်စွာ နားထောင်နိုင်ဖွယ် ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

​လုံချန်းသည် အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့မှာ ကုတင်ပေါ်တွင် ကျင့်ကြံနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။

​အကယ်၍ သူ မှားယွင်းသွားပြီး လုံရွှယ်ရင်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပါက မိန်းကလေးများ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေနိုင်သည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

​ထို့ကြောင့် သူသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ အခန်းပြင်သို့ ထွက်လာပြီး မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့အတွက် သတ်မှတ်ပေးထားသော အားလပ်နေသည့် အခန်းများဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့မှာ လုံချန်း၏ အခန်းတွင်သာ အတူနေကြသဖြင့် ထိုအခန်းသုံးခန်းလုံး၏ သော့မှာ လုံချန်းထံတွင် ရှိနေသည်။

​သူသည် အနီးဆုံးဖြစ်သော မင်ယု၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းမှာ လုံရွှယ်ရင်းက ဒေါသထွက်၍ အော်ဟစ်လျှင်ပင် အသံများ အပြင်သို့ မထွက်စေရန် ဖြစ်သည်။

​လုံချန်းသည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ လုံရွှယ်ရင်းကို ကမ္ဘာတုအတွင်းမှ ဆွဲထုတ်ကာ အခန်းထဲသို့ ခေါ်ယူလိုက်သည်။

​လုံရွှယ်ရင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သိလိုက်ရချိန်တွင် သူမသည် ကုတင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေလျက်သား ဖြစ်နေပြီး လုံချန်းမှာ သူမ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။

​"အခုတော့ ငါ့စကားကို နားထောင်ဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

​"နင်က ငါ့စကားကို နားမထောင်ဘဲ ငါ့ကို ပြန်ပေးဆွဲခဲ့တယ်၊ အခုကျတော့ နင့်စကားကို ငါ့ကို နားထောင်စေချင်တာလား။ ငါ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နဲ့ ဒေါ်လေးကျီယီ ဆီကနေ အကျိုးအကြောင်းတွေ ကြားပြီးပြီ၊ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာလည်း ငါ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့နေရာကို ငါ ပြန်သွားချင်သေးတယ်။ ငါ့ကို သွားခွင့်ပြုပါ" လုံရွှယ်ရင်းက ပြောသည်။ သို့သော် သူမသည် အသံကို ထိန်းထားသည်။ လုံချန်းကို ပေါက်ကွဲပစ်ချင်ပုံ ရသော်လည်း သူမ၏ ဒေါသအား ထိန်းချုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

​"ပြန်သွားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ မင်းကို အသာထား၊ ငါကိုယ်တိုင် ပြန်ချင်ရင်တောင် ပြန်လို့ မရတော့ဘူး။ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါတို့က ငါတို့တိုက်ကြီးရဲ့ အပြင်ဘက်က ပင်လယ်ထဲမှာ သင်္ဘောနဲ့ သွားနေတာ၊ အဲဒီသင်္ဘောကလည်း နောက်ပြန်လှည့်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ ပြန်ဖို့သာ ပြောကြည့်လိုက်ရင် ငါတို့ကို သတ်ကြလိမ့်မယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက ငါတို့ရန်သူရဲ့ သင်္ဘောမို့လို့ပဲ။ ငါတို့က ရန်သူ့တွင်းထဲမှာ ပုန်းနေကြတာ။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှက ဖြစ်ပြီးသွားပြီဆိုတာကို မင်း နားလည်ဖို့ လိုတယ်။ ငါတို့ အဲဒါကို ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး၊ သူ့ကိုလည်း အသက်ပြန်မရှင်စေနိုင်ဘူး။ လုံလောက်တဲ့ ခွန်အားမရှိဘဲနဲ့ ကလဲ့စားတောင် ချေလို့ မရဘူးလေ" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"အဲ..."

​လုံရွှယ်ရင်း တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လုံချန်းက သူမကို စကားပြောခွင့် မပေးဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

​သူ၏လက်ထဲတွင် စာအုပ်ငယ်လေးတစ်အုပ် လေထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

​"မင်း ကလဲ့စားချေနိုင်ဖို့ ကူညီပေးမယ့် ခွန်အားတွေ ရနိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခု ငါ ပေးမယ်။ မင်းမှာ အဲဒီခွန်အား ရှိလာပြီဆိုရင်တော့ မင်းကိုယ်တိုင် ကလဲ့စားချေနိုင်သလို ရန်သူ့အိမ်ကိုလည်း ပြန်သွားနိုင်လိမ့်မယ်။ သေချာစဉ်းစားပါ။ မင်း ဒီအခန်းထဲက ထွက်သွားပြီး ဘာမှ မအောင်မြင်ဘဲ အသေခံမလား၊ ဒါမှမဟုတ် စောင့်ဆိုင်းပြီး မင်း ကလဲ့စားချေနိုင်တဲ့အထိ ခွန်အားရှိလာအောင် ငါ့ကို ကူညီခွင့်ပေးမလား။ ဆုံးဖြတ်ချက်က မင်းလက်ထဲမှာပဲ" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။ သူ၏လက်ထဲမှ စာအုပ်ငယ်မှာ ဘာလဲဆိုသည်ကိုမူ သူ ရှင်းမပြခဲ့ပေ။

အခန်း (၄၉၄) ပင်လယ်ဓားပြများ

​လုံရွှယ်ရင်းသည် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း တစ်ချက်ကလေးမျှ မလှုပ်ရှားပေ။

​"ငါ ခွန်အားကို လိုချင်တယ်။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့တဲ့ ခွေးကောင်တွေ အားလုံးကို ငါကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ချင်တယ်" လုံရွှယ်ရင်းက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ရင်း ကြေညာလိုက်သည်။

​"ကောင်းပြီ။ ဒါက တွမ်ရှား တိုက်ကြီးရဲ့ အားအကောင်းဆုံး ကျင့်စဉ်တွေထဲက တစ်ခုလို့ သတ်မှတ်ခံထားရတဲ့ ကျင့်စဉ်ပဲ။ ဒါကို ယူပြီး မင်းလိုချင်တဲ့ ခွန်အားကို ရအောင်ယူ။ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်မှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ထိ ရောက်အောင် ဒါကို သုံးစမ်း။ မင်းရှေ့က တခြားလူတွေအားလုံးကို ပုရွက်ဆိတ်တွေလို မြင်ရတဲ့အထိ မြင့်မားတဲ့ အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်အောင်သွား" လုံချန်းက အလွန်တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​လုံရွှယ်ရင်းသည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လုံချန်းလက်ထဲမှ စာအုပ်ငယ်ကို ယူလိုက်သည်။

​"မင်း ဒီကျင့်စဉ်နဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းခရီးကို စတင်နိုင်ဖို့ ငါ မင်းကို ပြန်ပို့ပေးမယ်။ အဲဒီကမ္ဘာရဲ့ ဘေးကင်းမှုထဲမှာပဲ နေပြီး ကျင့်ကြံနေပါ။ တကယ်လို့ မင်း ကလဲ့စားချေချင်တယ်ဆိုရင် ဒါဟာ မင်းအတွက် တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာပဲ။ ငါ့စကားကို မှတ်ထားပါ" လုံချန်းက တိုးတိုးလေး ပြောပြီးနောက် သူမကို ကမ္ဘာတုထဲသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်လိုက်သည်။

​"ဟူး... စိတ်ခံစားချက် ပြင်းထန်တဲ့ မိန်းကလေးတွေကို ကိုင်တွယ်ရတာ တော်တော် ခက်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဆင်ပြေသွားလို့ တော်သေးတာပေါ့" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲချလိုက်သည်။

​"နင်က အဲဒါကို ခက်တယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ဟိုဘက် ဒီဘက် လျှောက်သွားပြီး လူသတ်လိုက်၊ သူတစ်ပါးကို စော်ကားလိုက်နဲ့ လျှောက်လုပ်နေတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို ကလေးထိန်းပေးရတဲ့ ငါ့ကိုလည်း ကြည့်ပါဦး" ရွှင်းက ဘေးမှ ပေါ်လာပြီး ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ပိုးကောင်တွေက ငါ့ကို စော်ကားတယ်ဆိုရင် ငါက ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေရမှာလဲ။ သူတို့ အခု ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ။ ငါ့မှာ အားနည်းချက် တစ်ခုပဲ ရှိခဲ့တာ၊ အခု အဲဒါကို သူတို့ ဘယ်လိုမှ မထိနိုင်တော့ဘူး။ အဲဒီ ပိုးကောင်တွေအတွက် စိုးရိမ်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

​ကမ္ဘာတုကို ရရှိပြီးနောက်ပိုင်း လုံချန်းသည် ယခင်ကထက် ပိုမို စိတ်အေးလက်အေး ရှိလာပြီး ယုံကြည်ချက်လည်း ပိုတိုးလာသည်။ အမှောင်ယဇ်ပဏ္ဏာ၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများနှင့်အတူ သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲလာခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားသူများ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ခြင်းက သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေသည်။ ယခုမူ သူသည် အခြားသူများကို ငဲ့ညှာနေစရာ မလိုဘဲ ပြဿနာများကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

​ပြဿနာများမှ ထွက်ပြေးရသည်ဖြစ်စေ၊ လိုအပ်ပါက အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ရသည်ဖြစ်စေ ဘေးနားရှိလူများကို ဂရုစိုက်စရာ မလိုတော့သဖြင့် သူသည် ယခင်ကထက် ပို၍ ဘေးကင်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

​လုံချန်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် အနားယူပြီးနောက် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

​သူ အခန်းပြင်သို့ ထွက်လိုက်ချိန်တွင် လန်ကျင်း၏ ဖခင်မှာ ထိုနေရာမှ ဖြတ်သွားနေခြင်းနှင့် ကွက်တိ တိုးနေသည်။

​လန်ကျင်း၏ ဖခင်သည် လှည့်စားခြင်း မျက်နှာဖုံးနှင့် ၎င်းအပေါ်မှ နောက်ထပ် မျက်နှာဖုံးတစ်ခု ထပ်တပ်ထားသော လုံချန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

​သူသည် ရှေ့တွင်ရှိသော လူ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ရင်းနှီးနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း အရှိန်အဝါနှင့် အခြားအရာအားလုံးမှာ ကွဲပြားနေသည်။ သူသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

​လုံချန်းသည်လည်း ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လိုက်သည်။

​မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့မှာ ကျင့်ကြံနေကြဆဲပင်။

​လုံချန်းသည် နံရံအနီးရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းထဲတွင် နစ်ဝင်သွားတော့သည်။

​အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်သွားပြီး စက္ကန့်တိုင်းတွင် လုံချန်း၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ နေ့ရောညပါ တိုးတက်နေသည်။

​ခရီးစဉ်အတွင်း သင်္ဘောကြီးမှာ ပင်လယ်သားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ထပ်မံ ကြုံတွေ့ရသော်လည်း အရင်သားရဲများကဲ့သို့ပင် လျင်မြန်စွာ နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သည်။ အဟန့်အတားများကြောင့် သင်္ဘောမှာ တစ်စက္ကန့်မျှပင် ရပ်နားခဲ့ရခြင်း မရှိပေ။

​သင်္ဘောပေါ်တွင် ဘေးကင်းစွာဖြင့် ဆယ်ရက်ခန့် ကုန်လွန်သွားသည်။ ခရီးသည်များသည် သင်္ဘောတုန်ခါမှု အချို့ကို ခံစားရပြီး သားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုအား ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။ ခရီးသည် အများစုမှာ သင်္ဘော၏ ခုခံရေးစနစ်အပေါ် ယုံကြည်မှု ရှိနေကြသည်။

​သူတို့သည် သားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ဖျော်ဖြေရေး တစ်ခုကဲ့သို့ပင် သဘောထားကြသည်။ အစွမ်းထက်သော သားရဲကြီးများမှာ သူတို့မျက်စိရှေ့တွင် အားနည်းသော သတ္တဝါလေးများကဲ့သို့ အသတ်ခံနေရသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ဖြစ်နေသည်။

​လုံချန်းနှင့် အခြားသူများသည် ပြီးခဲ့သော ဆယ်ရက်အတွင်း သားရဲတိုက်ခိုက်မှုများကို ကြည့်ရန် အခန်းပြင်သို့ တစ်ကြိမ် နှစ်ကြိမ်ခန့်သာ ထွက်ခဲ့ကြပြီး ကျန်အချိန်များကို အခန်းထဲတွင်သာ ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။

​ဆယ်ရက်မြောက်နေ့ ကျော်လွန်သွားပြီးနောက်တွင်မူ လုံချန်းသည် နေ့ဘက်တွင် ပင်လယ်ပြင်ကို စောင့်ကြည့်ရန် အခန်းပြင်သို့ မကြာခဏ ထွက်လာခဲ့သည်။

​သူတို့သည် ခရီးစဉ်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ရရှိထားသော သတင်းများအရ ဤနေရာသည် သင်္ဘောများ ပင်လယ်ဓားပြများနှင့် တိုးလေ့ရှိသော နေရာပင် ဖြစ်သည်။

​နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လုံချန်းသည် ပင်လယ်ဓားပြများ လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ရင်း ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် အချိန်အတော်များများ ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။

​သူသည် ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် သူ၏ အတိတ်ဘဝမှ မိန်းကလေးနှင့် တူသော ထိုမိန်းကလေးကို တွေ့ခဲ့သော်လည်း သူမသည် အခုတော့ ကြောက်နေသည့်ပုံစံဖြင့် လုံချန်းနှင့် ဝေးဝေးတွင်သာ နေခဲ့သည်။ လုံချန်းကို တွေ့တိုင်း သူမသည် ထွက်ပြေးသွားလေ့ရှိသည်။

​အချိန်များ ထပ်မံ ကုန်လွန်သွားရာ ၁၄ ရက်မြောက်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လုံချန်းသည် သင်္ဘောအစွန်းတွင် ရပ်နေစဉ် အဝေးမှ သူတို့ဆီသို့ ဦးတည်လာနေသော သင်္ဘောတစ်စင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

​ထိုသင်္ဘောတွင် ဦးခေါင်းခွံသင်္ကေတ ပါရှိသော အနက်ရောင် အလံတစ်ခု လွှင့်ထူထားသည်။ ညအချိန် ရောက်လုနီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း လုံချန်းမှာ ထိုအလံကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။

​သူ ရှာဖွေနေသည့် အရာကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လုံချန်းမှာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

​သူသည် အခန်းသို့ အမြန်ပြန်သွားပြီး မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့ကို ထွက်ခွာရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသည် သူတို့ကို မိခင်ဖြစ်သူရှိရာ ကမ္ဘာတုထဲသို့ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

​သင်္ဘောကြီးမှာ စတင် တုန်ခါလာပြီး ၎င်းမှာ တိုက်ခိုက်ခံနေရပြီဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။ ပင်လယ်ဓားပြများ စတင် တိုက်ခိုက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း သိလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် ကျိရှန်း၏ အခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

​ကျိရှန်း တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သောအခါ လုံချန်း အခန်းထဲသို့ ဝင်ပြီး တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

​"ကျိရှန်း... ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘော ရောက်နေပြီ။ ငါ သွားရမယ့် အချိန်တန်ပြီ။ ရော့... ဒီ မူမျိုးနွယ်စုရဲ့ တိုကင်ကို ယူထားလိုက်၊ ဒါက မင်းကို ကူညီပေးလိမ့်မယ်။ နောက်ပြီး ငါပေးထားတဲ့ တည်နေရာပြ အဆောင်ကိုလည်း မင်းနဲ့မကွာ အမြဲဆောင်ထားပါ။ အဲဒါကို အပျောက်မခံနဲ့၊ မဟုတ်ရင် ငါ အလင်းကောင်းကင်တိုက်ကြီးကို ရှာမတွေ့ဘဲ နေလိမ့်မယ်။ မူမျိုးနွယ်စု တိုကင်ကိုလည်း သုံးပါ၊ အဲဒါက ဒီသင်္ဘောပေါ်မှာ မင်းကို လုပ်ပိုင်ခွင့်တွေ ပေးလိမ့်မယ်။ ဘေးကင်းပါစေ၊ ဂရုစိုက်ပါ ညီအစ်ကိုရာ။ ငါတို့ မကြာခင် ပြန်တွေ့ကြမယ်" လုံချန်းက ပြောကာ ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ကျိရှန်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လိုက်သည်။

​"မင်းလည်း ဂရုစိုက်ပါ သူငယ်ချင်း။ မင်းသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားလို့ကတော့ ငါ မင်းကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး။ အဲဒါကို မှတ်ထား၊ မင်း သေချာပေါက် ပြန်လာရမယ်။ အဲဒီရောက်ရင် ငါ ရှာထားမယ့် မင်းရဲ့ မရီးလောင်းနဲ့ မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးချင်သေးတယ်။ နောက်မကျစေနဲ့ဦး၊ မဟုတ်ရင် ငါ့မင်္ဂလာဆောင်ကို မမီဘဲ နေလိမ့်မယ်" ကျိရှန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

​ကျိရှန်း၏ စကားကြောင့် လုံချန်းမှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

​"ငါ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ကို မမီမီအောင် လာခဲ့မှာပါ။ မင်းရဲ့ ကလေးလေး မွေးတဲ့အထိတောင် ငါ ရှိနေဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကိုတော့ စိတ်မပျက်စေနဲ့ဦး။ ငါ ပြန်လာတဲ့အချိန်အထိ မင်းမှာ မိန်းမ မရှိသေးရင်တော့ မင်း အရိုက်ခံရမယ်လို့သာ မှတ်ထား" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

​"ကတိပဲနော်" ကျိရှန်းက အပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

​လုံချန်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် အခန်းထဲမှ ထွက်ကာ ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ကျိရှန်းသည်လည်း သူ့ကို လိုက်လံပို့ဆောင်ရန် နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

​လုံချန်း ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ အမှန်တရားတာအိုဂိုဏ်း၏ သင်္ဘောနှင့် ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောတို့မှာ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးက သင်္ဘောရှိ တိုက်ခိုက်ရေးအစီအရင်များကို သုံး၍ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေကြသော်လည်း နှစ်ဖက်လုံးတွင် အကာအကွယ်များ ရှိနေကြသည်။

​လူတိုင်းက အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေမှုကို အာရုံစိုက်နေချိန်မှာ ထွက်ခွာရန် အကောင်းဆုံးအချိန် ဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် လူမရှိသော ကုန်းပတ်အစွန်းသို့ လျှောက်သွားပြီး သင်္ဘောပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သည်။ သူသည် အကာအကွယ်ကို အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။

​သူသည် ဝိညာဉ်ဓားကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ထုတ်ယူကာ ၎င်းပေါ်သို့ နင်းလိုက်သည်။

​ထို့အပြင် သူသည် အမှောင်နိယာမ၏ ပထမဆုံး စွမ်းရည်ဖြစ်သော အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကိုယ်ပျောက်အခြေအနေဖြင့် ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။

​ကျိရှန်းသည် အနောက်တွင် ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

​"မင်းကတော့ ငါ့ကို အမြဲတမ်း အံ့သြအောင် လုပ်နိုင်တာပဲ" ကျိရှန်းသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် အခန်းသို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့လေတော့သည်။