အခန်း (၅၀၉-၅၁၀)
Vol. 51 Ch. 509-510
အခန်း (၅၀၉) နတ်ဘုရားပေးသော အခွင့်အရေး
"ငါသာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဖျောက်ဖျက်လိုက်ပြီး သူမနေရာမှာ ဘာမှအစားမထိုးဘူးဆိုရင် ဒါက ပိုပြီး အာရုံစိုက်ခံရနိုင်တယ်။ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံနဲ့ ဆင်တူတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့လိုတယ်" လုံချန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါက တစ္ဆေကျောင်းတော်ထဲကို ဝင်ဖို့ ငါ့ရဲ့ လက်မှတ်ပဲ။ တကယ်လို့ ရှာမတွေ့ရင်တော့ ခိုးဝင်ဖို့ပဲ ရှိတော့တာပေါ့"
သူသည် ကျောင်းတော်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းကို အလေးအနက် စဉ်းစားနေသည်။ မှားယွင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကြောင့် အရာအားလုံးကို အဆုံးရှုံးမခံလိုပေ။ အကယ်၍ သူသာ အမှားတစ်ခု လုပ်မိပါက ရန်သူကို သတိပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
"ဒါဆို ရှာဖွေတာကိုပဲ ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့။ ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းနေလို့လည်း ဘာမှ ထူးမှာမဟုတ်ဘူး" ရွှင်းက ဆိုသည်။
လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် အမျိုးသမီးများကို နောက်ဆုံးအကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာခဲ့သည်။
လုံချန်းသည် အမြင့်မှာ ပျံသန်းမည့်အစား မြေပြင်နှင့် ကပ်၍ ပျံသန်းခဲ့ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကိုလည်း တစ်စက္ကန့်မျှပင် မရပ်ဘဲ အသုံးပြုနေသည်။ သူသည် တတ်နိုင်သမျှ ဂရုအစိုက်ဆုံး ဖြစ်အောင် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျယ်ပြန့်သော ကျွန်းကြီးပေါ်တွင် လူရှာဖွေရင်း အချိန်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ နောက်တစ်နေ့ ညနေစောင်းသို့ ရောက်ရှိလာသော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ ရှာမတွေ့သေးပေ။ သူသည်လည်း စတင်ပင်ပန်းလာပြီ ဖြစ်သည်။
"ငါ ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်သွားနေမယ်ဆိုရင် လူတစ်ယောက် မတွေ့ခင် တစ္ဆေကျောင်းတော်ကို အရင်ရောက်သွားလိမ့်မယ် ထင်တယ်။ ကျောင်းတော်ထဲကို ခိုးဝင်ဖို့ကလွဲလို့ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူးထင်ပါရဲ့။ ဒီလိုတော့ မလုပ်ချင်ဘူး" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ရပ်တန့်သွားသည်။
သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ ရောက်ရှိနိုင်သော အစွန်းဆုံးနေရာတွင် တစ်ခုခုကို သူ မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် ထိုလမ်းကြောင်းသို့ ပျံသန်းသွားလိုက်သည်။ ထိုနေရာနှင့် နီးကပ်လာသောအခါ သူသည် အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်းကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ မကြာမီ သူသည် လူအချို့ ရှိနေသည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ရေကန်တစ်ကန်၏ အနီးတွင် ရပ်နေသော မိန်းကလေး သုံးဦးနှင့် ၎င်းတို့ရှေ့ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုကောင်လေးမှာ ပြင်းထန်စွာ အရိုက်ခံထားရသည့် ပုံပေါ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့တွင် ဒဏ်ရာများ ရှိနေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှလည်း သွေးများ ထွက်နေသည်။
လုံချန်းသည် ထိုကောင်လေး၏ အတွေးကို ဖတ်ရန် သူ၏စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်သော်လည်း ထိုကောင်လေး၏ စိတ်ထဲတွင် "ဘာလို့လဲ" ဆိုသည့် စကားတစ်လုံးတည်းကိုသာ ထပ်တလဲလဲ ရေရွတ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
ထိုကောင်လေးမှာ အသက် ၁၇၊ ၁၈ နှစ်ခန့် ရှိပုံရပြီး လုံချန်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံချင်း ဆင်တူသည်။ ဆံပင်အရောင်မှာလည်း လုံချန်းကဲ့သို့ပင် အနက်ရောင် ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာမှာမူ လုံချန်းနှင့် လုံးဝ မတူပေ။ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ချောမောကြသော်လည်း အခြေခံကျသော ခြားနားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။
လုံချန်း၏ မျက်နှာတွင် မိစ္ဆာဆန်ဆန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသော်လည်း မြေပြင်ပေါ်မှ ကောင်လေး၏ မျက်နှာမှာမူ အပြစ်ကင်းစင်မှုများ ရှိနေသည်။ သူ၏ အခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လောက၏ ရက်စက်မှုများကို မြည်းစမ်းဖူးပုံ မရသော်လည်း လုံချန်းကတော့ ထိုသို့မဟုတ်မှန်း သိနေသည်။
"မူလင်း... နင်က တကယ်ပဲ သူမအနားကို ကပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ နင်က အကြီးအကဲယွမ် ရဲ့ သားဖြစ်နေရုံနဲ့ ငါ့အစ်မနောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်လို့ရမယ် ထင်နေတာလား။ နင် ဒီလောက်တင် ရပ်ထားမယ်ဆိုရင် ငါ ဒီလို အစွန်းရောက်တဲ့အဆင့်အထိ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နင်က သူမကို အတင်းအဓမ္မတောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သေးတယ်။ ကျောင်းတော်ထဲမှာတော့ ငါ နင့်ကို ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အပြင်မှာတော့ ငါ ကြိုက်တာလုပ်လို့ရတယ်။ ဘယ်သူမှလည်း ဒါကို သိမှာမဟုတ်ဘူး" ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ဟန်တူသော မိန်းကလေးက ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အခုတော့ အမှိုက်တစ်စက ဒီလောကထဲက ပျောက်ကွယ်သွားရမယ့် အချိန်ပဲ"
ထိုမိန်းကလေးတွင် ကျီးကန်းတောင်ကဲ့သို့ နက်မှောင်သော ဆံပင်နှင့် အစိမ်းရောင်ရင့်ရင့် မျက်လုံးများ ရှိသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယခုကဲ့သို့ ရုပ်ဆိုးသော အမူအရာသာ မရှိပါက သူမသည် ပို၍ ချစ်ဖို့ကောင်းနေလိမ့်မည်ဟု လုံချန်း တွေးမိသည်။
အနက်ရောင်ဆံပင်နှင့် မိန်းကလေးမှာ ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်ပြီး မူလင်း၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
"ငါ... မလုပ်..."
မူလင်းက တစ်ခုခု ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း မိန်းကလေးက သူ၏ လည်ပင်းကို ညှစ်လိုက်သဖြင့် စကားစရပ်သွားရသည်။ သူမသည် လက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ညှစ်လိုက်ပြီး မူလင်းကို အသက်ရှူကျပ်အောင် လုပ်နေသည်။
မူလင်းသည် အသက်ရှူရန် အတင်းရုန်းကန်သော်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။ သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားခြင်းနှင့် မိန်းကလေး၏ ရက်စက်သော မျက်နှာကို ကြည့်နေရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ ရုန်းကန်ပြီးနောက် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မပွင့်လာတော့ရန် မှိတ်သွားတော့သည်။
"သူက သူ့ရာထူးကို အားကိုးပြီး ဘာလုပ်လုပ် ရမယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာ။ ခံရတာ တန်ပါတယ်။ ကောင်းတယ်... မီလောင်"
"အန္တရာယ်ကောင် တစ်ကောင်တော့ လျော့သွားပြီ"
အခြားမိန်းကလေး နှစ်ဦးက မူလင်း သေဆုံးသွားသည်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ စကားများအရ ခေါင်းဆောင်မိန်းကလေးမှာ မီလောင် ဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း သိလိုက်ရသည်။
မီလောင်သည် ထရပ်ကာ မူလင်း၏ အလောင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"အေး... ငါတို့ရဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ တစ္ဆေကျောင်းတော်မှာ ကောင်စုတ်တစ်ယောက် လျော့သွားပြီ။ အခု အလောင်းကို ဖျောက်ရအောင်" သူမက ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူမသည် သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ မှော်စာရွက် တစ်ရွက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုမှော်စာရွက်မှာ တောင်ကြီးသဖွယ် လေးလံသော မှော်စာရွက် ဖြစ်သည်။
၎င်းကို လူတစ်ဦးပေါ်တွင် ကပ်လိုက်သည်နှင့် ထိုလူ၏ အလေးချိန်မှာ တောင်ကြီးတစ်တောင်ကဲ့သို့ လေးလံသွားမည် ဖြစ်သည်။ ထိုမှော်စာရွက်ကို ကပ်ခံရသူ သို့မဟုတ် အခြားတစ်ဦးဦးက ဖယ်ရှားခြင်း မပြုသရွေ့ အာနိသင် ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် သေဆုံးနေသော ကောင်လေးပေါ်တွင် ကပ်မည်ဖြစ်ရာ သူ ပြန်ဖြုတ်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိပေ။
"သူ့အလောင်းကို ရေကန်ထဲ ပစ်ချလိုက်" မီလောင်က အခြားမိန်းကလေးများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ မူလင်း၏ အလောင်းဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။ တစ်ဦးက လက်ကိုကိုင်ပြီး အခြားတစ်ဦးက ခြေထောက်ကို ကိုင်ကာ ရေကန်အနားသို့ မသွားကြသည်။ မီလောင်က မှော်စာရွက်ကို ကိုင်ကာ အနားသို့ တိုးလာသည်။
သူမသည် မူလင်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တောင်ကြီးသဖွယ် လေးလံသော မှော်စာရွက်ကို ကပ်လိုက်သည်။ မူလင်း၏ အလေးချိန်မှာ ချက်ချင်း တိုးလာသဖြင့် မိန်းကလေးများက လွှတ်လိုက်ကြသည်။ အလောင်းမှာ အရှိန်ဖြင့် ကျသွားပြီး ရေအောက်သို့ မြုပ်ဝင်သွားတော့သည်။
လေးလံသော အလောင်းမှာ ရေကန်ထဲသို့ ကျသွားသဖြင့် ရေများမှာ ပတ်ပတ်လည်သို့ စင်ထွက်သွားသည်။ ထိုရေစင်များမှာ မိန်းကလေးများ၏ အဝတ်အစားများကို စိုစွတ်သွားစေသည်။
"ဟူး... သူ သေခါနီးအချိန်မှာတောင် ငါတို့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ မမေ့ဘူးပဲ" မီလောင်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပေါ်လွင်စေသည့် စိုစွတ်နေသော အဝတ်အစားများအား ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ပြောလိုက်သည်။
မိန်းကလေးများသည် ရေကန်ကို မိနစ်အနည်းငယ်မျှ ကြည့်နေပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားကြသည်။ လုံချန်းသည် သူတို့ ထွက်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေပြီး သူတို့နှင့် ဝေးသွားသောအခါမှ အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်းအား ဖျက်လိုက်သည်။
သူသည် ရေကန်အနားသို့ လျှောက်သွားကာ ရေထဲသို့ ခုန်ချလိုက်သည်။ ရေကန်မှာ မီတာ တစ်ထောင်ကျော် နက်သည်။ လုံချန်းသည် ရေအောက်ခြေတွင် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသော မူလင်း၏ အလောင်းဆီသို့ ကူးခတ်သွားသည်။
သူသည် မူလင်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်မှ မှော်စာရွက်ကို ဖယ်ရှားကာ ဘေးသို့ ပစ်လိုက်ပြီးနောက် အလောင်းကို သယ်ယူကာ ရေပေါ်သို့ ပြန်တက်လာခဲ့သည်။ သူသည် မူလင်း၏ အလောင်းကို မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
မူလင်းမှာ သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း လုံချန်းကတော့ ဤနတ်ဘုရားပေးသော အခွင့်အရေးကို အဆုံးရှုံးမခံလိုပေ။ သူသည် တစ်စုံတစ်ဦး၏ အသွင်ကို ဟန်ဆောင်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးကို ရရှိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံမှာ အတူတူပင် ဖြစ်ပြီး မျက်နှာကိုမူ လှည့်စားခြင်း မျက်နှာဖုံးဖြင့် ပြောင်းလဲနိုင်သည်။
လုံချန်းသည် မူလင်း၏ လက်စွပ်ကို ယူကာ အတွင်း၌ အဝတ်အစား ရှိ မရှိ ရှာဖွေလိုက်သည်။ သူသည် အဝတ်အစားများကို တွေ့ရန် မျှော်လင့်နေသည်။ အကယ်၍ မရှိပါက မူလင်း၏ အဝတ်အစားများကို ချွတ်ပြီး ဝတ်ရမည် ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် လက်စွပ်ထဲ၌ အဝတ်အစားများ ရှိနေသည်။
လုံချန်းသည် မူလင်း၏ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး သူ၏ အဝတ်ဟောင်းများကိုတော့ လက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မူလင်း၏ အလောင်းကိုလည်း သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်သိမ်းလိုက်သည်။
သူသည် သူ၏မျက်နှာကို လှည့်စားခြင်း မျက်နှာဖုံးဖြင့် ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။
"အခုကစပြီး ငါက မူလင်းပဲ" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"နင် ကံကောင်းတာလား၊ ကံဆိုးတာလားတော့ ငါ မပြောတတ်ဘူး။ ဟန်ဆောင်ဖို့ လူတစ်ယောက်တော့ ရှာတွေ့သွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ နင်လည်း ကြားတဲ့အတိုင်း သူက အကြီးအကဲတစ်ယောက်ရဲ့ သားလေ။ ပြီးတော့ သူက မိန်းကလေးတွေကို အနိုင်ကျင့်တဲ့ လူဆိုးတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နေတယ်" ရွှင်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။
အခန်း (၅၁၀) တစ္ဆေကျောင်းတော်
"လူတိုင်းကို လှည့်စားနိုင်ဖို့ဆိုရင် နင်က လူဆိုးလေးတစ်ယောက်ရဲ့ စရိုက်ကို ပီပီပြင်ပြင် သရုပ်ဆောင်ရလိမ့်မယ်" ရွှင်းက ထပ်လောင်းပြောသည်။
"သူက လူဆိုးမဟုတ်ပါဘူး။ ဟိုမိန်းကလေးတွေ စွပ်စွဲသလိုမျိုး သူ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူး" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ထားပါတော့... အဲဒါတွေကို ငါ ဂရုစိုက်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ တကယ့် စမ်းသပ်မှုက အခုမှ စမှာ" လုံချန်းက ရေရွတ်ကာ မိန်းကလေးများ ထွက်သွားသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။
လုံချန်းသည် တစ္ဆေကျောင်းတော်ရှိရာ အရပ်သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ဓားကို ထုတ်ယူကာ ၎င်းပေါ်တွင် ရပ်လျက် ရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားသည်။
သူသည် သူ၏ စွမ်းအင်များအား ဖုံးကွယ်ရန် ကောင်းကင် ဖုံးကွယ်ခြင်းကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ မူလင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်နေစေရန် ဖန်တီးလိုက်သည်။
မူလင်းမှာ မြေကမ္ဘာ အဆင့် ၅ ကျင့်ကြံသူဖြစ်ပြီး သူ့ကို သတ်ခဲ့သည့် မိန်းကလေး မီယောင်မှာ မြေကမ္ဘာ အဆင့် ၉ ဖြစ်သည်။ မီယောင်နှင့် အတူပါလာသည့် အခြားမိန်းကလေး နှစ်ဦးမှာ မြေကမ္ဘာအဆင့် ၈ ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်။
လုံချန်းသည် မိန်းကလေးများကို မကြာမီ မီသွားသော်လည်း သူတို့၏နောက်တွင်သာ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ နေခဲ့သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်ဓားကို ပြန်သိမ်းကာ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ ရောက်ရှိနိုင်သော အကွာအဝေးမှနေ၍ သူတို့နောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
မကြာမီ လုံချန်းသည် တစ္ဆေကျောင်းတော်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သူသည် မျက်စိဖြင့် တိုက်ရိုက်မမြင်ရသေးသော်လည်း ဝိညာဉ်အာရုံ၏ အကူအညီဖြင့် ကျောင်းတော်ကြီးကို မြင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်အာရုံမှတစ်ဆင့် ကျောင်းတော်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ တစ္ဆေကျောင်းတော်မှာ ကီလိုမီတာ ရာပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော ဧရာမ ကျောင်းတော်ကြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ပိရမစ်နှင့် ဆင်တူပြီး အပေါ်သို့ တက်လေလေ ကျဉ်းမြောင်းကာ မြင့်မားလေလေ ဖြစ်သည်။
ကျောင်းတော်၏ အဝင်ဝတွင် ကင်းစောင့်များ ရှိနေသည်။ ကင်းစောင့်များသည် မိန်းကလေးများကို တားဆီးခြင်း မပြုဘဲ အလေးပြုကာ လွှတ်ပေးလိုက်ကြသည်။
အတန်ငယ် ထပ်မံ လျှောက်လှမ်းပြီးနောက်တွင်တော့ သူသည် ကျောင်းတော်ကြီးကို မျက်စိဖြင့် တိုက်ရိုက် မြင်လိုက်ရသည်။ တစ္ဆေကျောင်းတော်မှာ သူ ယခုအချိန်အထိ မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အမြင့်ဆုံး အဆောက်အအုံ ဖြစ်သည်။ အထပ်ပေါင်း မည်မျှရှိသည်ကို သူ မသိသော်လည်း အပြင်ဘက်မှ ကြည့်လျှင် အထပ်ပေါင်း တစ်ရာကျော် ရှိမည့်ပုံပေါ်သည်။
"ငါ အကြံရပြီ" လုံချန်းက အစီအစဉ်တစ်ခုကို တွေးမိကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် ကျောင်းတော်သို့ တိုက်ရိုက်မသွားဘဲ နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်ကာ ကျောင်းတော်နှင့် အလှမ်းဝေးသော နေရာသို့ သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သားရဲနယ်မြေထဲမှ မုဆိုးကြယ်ကို ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။ မုဆိုးကြယ်သည် လုံချန်းအား ကြည့်ကာ အမိန့်ကို စောင့်နေသည်။
"ကဲ... မုဆိုးကြယ်၊ မင်း ငါ့လက်ကို ကိုက်ပေးဖို့ လိုတယ်" လုံချန်းက မုဆိုးကြယ်ကို ပြောလိုက်သည်။ မုဆိုးကြယ်က နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်နေပြီး မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။
"ငါက တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်တာကို ခံထားရတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်ချင်လို့ပါ။ ဒါက ငါ့အစီအစဉ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ကူညီမှ ဒါက အောင်မြင်မှာ" လုံချန်းက ပြောကာ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ကိုက်လိုက်စမ်း။ ဒဏ်ရာ အတော်လေး ပြင်းထန်တဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်ရမယ်"
မုဆိုးကြယ်က မလုပ်ချင်သော်လည်း အမိန့်ကိုတော့ နာခံတတ်သည်။
"ငါ့ရဲ့ လက်မောင်း နောက်ဘက်ကို ကိုက်လိုက်။ သွေးတွေ အများကြီး ထွက်လာဖို့ လိုတယ်"
မုဆိုးကြယ်သည် ပါးစပ်ကို အကျယ်ကြီးဖွင့်ကာ လုံချန်း၏ လက်မောင်းကို ခပ်ပြင်းပြင်း ဟပ်လိုက်သည်။ သူ၏ သွားများမှာ လုံချန်း၏ အသားထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်သွားသည်။ လုံချန်းမှာ အပြင်းအထန် နာကျင်သွားသော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ခဲ့ပေ။ မုဆိုးကြယ်က ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
လုံချန်း၏ လက်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာတော့သည်။ သူ၏ အပြာရောင် အဝတ်အစားများမှာ ဘယ်ဘက်လက်မောင်း တစ်ဖက်လုံး သွေးများဖြင့် ရဲရဲနီသွားသည်။
"လိမ္မာတယ်" လုံချန်းက ချီးကျူးကာ မုဆိုးကြယ်ကို ပြန်ပို့လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ကာ သူ၏ အဝတ်အစားများကို ပေရေအောင် လုပ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ အဝတ်အစားများက သန့်ရှင်းနေလျှင် သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းမည်ကို သူ သိသည်။ အဝတ်အစားများကို ညစ်ပတ်အောင် လုပ်ပြီးနောက် သူသည် အဝတ်အစား အချို့နေရာများကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည်။
သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ ကျောက်တုံးတစ်တုံး ရှာလိုက်သည်။ ထိုကျောက်တုံးကို မြှောက်ကာ သူ၏ ဦးခေါင်းအား ထုလိုက်သည်။ လုံချန်း၏ ဦးခေါင်းမှ သွေးများ စီးကျလာသည်။
"ကဲ... အခုတော့ အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ" သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် တုန်ရီနေသော ခြေလှမ်းများဖြင့် တစ္ဆေကျောင်းတော်ဆီသို့ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ ကျောင်းတော်တံခါးဝသို့ ရောက်ခါနီးတွင် သူ၏ လှည့်စားခြင်း မျက်နှာဖုံးကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။
လုံချန်း အဝင်ဝသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် လမ်းလျှောက်ရန်ပင် ခက်ခဲနေသည့် ပုံစံမျိုးကို ပီပီပြင်ပြင် သရုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
"ဟိုဟာ... အကြီးအကဲ မူရဲ့ သား၊ သခင်လေး မူလင်း မဟုတ်လား"
ကင်းစောင့်များသည် လုံချန်း သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို သတိပြုမိသွားကြသည်။
"သူ ဒဏ်ရာရထားတာပဲ။ မြန်မြန်... ငါတို့ သူ့ကို ကူညီရမယ်"
ကင်းစောင့်များသည် လုံချန်းထံသို့ အပြေးလာကြသော်လည်း သူတို့ မရောက်မီမှာပင် လုံချန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ သူသည် သတိမေ့သွားဟန် ဆောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကင်းစောင့်များသည် သူ့အနားသို့ ရောက်လာပြီး သူ့ကို ပွေ့ချီလိုက်ကြသည်။
"ဒါက သားရဲကိုက်ထားတဲ့ အမှတ်အသားတွေပဲ။ သူ တစ်ခုခုရဲ့ တိုက်ခိုက်တာကို ခံထားရတာ ဖြစ်မယ်။ ခေါင်းမှာလည်း သွေးတွေ ထွက်နေတုန်းပဲ။ သူ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်တာ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ။ ငါ သူ့ကို အသက်ကုသရေးဆေးလုံးတစ်လုံး တိုက်လိုက်မယ်"
ကင်းစောင့်တစ်ဦးသည် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ လုံချန်း၏ ပါးစပ်ကို ဟ၍ တိုက်လိုက်သည်။ ဆေးလုံးမှာ လုံချန်း၏ ပါးစပ်ထဲ ရောက်သည်နှင့် အရည်ပျော်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်။ လုံချန်း၏ ခေါင်းနှင့် ဘယ်ဘက်လက်မောင်းမှ သွေးထွက်ခြင်းမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး ဒဏ်ရာများ စတင်ကျက်လာတော့သည်။
"ငါ သူ့ကို အထဲခေါ်သွားလိုက်မယ်။ အကြီးအကဲမူ ကိုလည်း သွားသတင်းပို့လိုက်မယ်။ မင်းတို့တွေ အဝင်ဝ လုံခြုံရေးကို ဆက်ကြည့်ထားကြ" ကင်းစောင့်ခေါင်းဆောင်က ပြောကာ လုံချန်းကို ပွေ့ချီပြီး ကျောင်းတော်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။
ကင်းစောင့်သည် လုံချန်းကို တစ္ဆေကျောင်းတော်အတွင်းသို့ သယ်ဆောင်သွားသည်။ လုံချန်းသည် မျက်လုံးကို မှိတ်ထားသော်လည်း ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် အရာအားလုံးကို မြင်နေရသည်။ တစ္ဆေကျောင်းတော်၏ အတွင်းပိုင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အမိုးမှာ မည်မျှ မြင့်မားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူ နောက်တစ်ကြိမ် အံ့သြသွားရပြန်သည်။
အရင်က သူ ယူဆထားသည်မှာ ဤကျောင်းတော်တွင် အထပ်ပေါင်း တစ်ရာကျော် ရှိမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အထဲရောက်မှ မြင်ရသည်မှာ တစ္ဆေကျောင်းတော်၏ အထပ်တစ်ထပ်သည် သာမန်အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ အထပ်ဆယ်ထပ်စာခန့် မြင့်မားနေခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှသဖြင့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသလို ဖြစ်နေသော်လည်း စိတ်ဝင်စားစရာတော့ ကောင်းလှသည်။ လုံချန်းသည် ကင်းစောင့်က သူ့ကို မှန်ခန်းတစ်ခန်းကဲ့သို့ နေရာတစ်နေရာဆီသို့ သယ်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝင်္ကပါ တစ်ခု ရှိနေသည်။ ကင်းစောင့်သည် လုံချန်းကို ချီလျက် ထိုဝင်္ကပါပေါ်တွင် ရပ်လိုက်သည်နှင့် ဝင်္ကပါမှာ စတင် တောက်ပလာသည်။
ကင်းစောင့်နှင့် လုံချန်းတို့သည် ထိုမှန်ခန်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
'ဒါက နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းမှာ မြင်ခဲ့ရတဲ့ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါမျိုးပဲ။ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ' လုံချန်းက တွေးနေမိသည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အခြား အထပ်တစ်ထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုအထပ်သည်လည်း ယခင်အထပ်ကဲ့သို့ပင် အလွန်မြင့်မားသည်။
သူ မည်သည့်အထပ်သို့ ရောက်နေသည်ကို မသိသော်လည်း ၎င်းမှာ မူလင်း၏ မိသားစု နေထိုင်ရာ အထပ်ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။ ကင်းစောင့်သည် လုံချန်းကို လှပသော ခြံဝင်းတစ်ဝင်းဆီသို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ဂရုစိုက်ကာ သယ်ဆောင်သွားသည်။
ခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦး တံခါးလာဖွင့်သည်။ သူမသည် ကင်းစောင့်၏ လက်ထဲမှ ကောင်လေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။
"လင်းအာ၊ သူ ဘာဖြစ်တာလဲ" သူမသည် လုံချန်းကို အမြန် ပွေ့ယူလိုက်သည်။
"နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ် အကြီးအကဲမူ။ သခင်လေးလင်းက ကျောင်းတော်အဝင်ဝကို ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ရောက်လာပြီး လဲကျသွားတာပါ။ သူက ဒဏ်ရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရထားပြီး လက်မောင်းနဲ့ ခေါင်းမှာ သွေးတွေ ထွက်နေတာပါ။ ဒဏ်ရာတွေကို ကြည့်ရတာ တောရိုင်းသားရဲတစ်ကောင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်တာ ခံရတဲ့ ပုံစံမျိုးပါပဲ။ ကျွန်တော် သူ့ကို ကုသရေးဆေးလုံး တိုက်ထားလို့ ဒဏ်ရာတွေကတော့ ကျက်သွားပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သတိတော့ မရသေးပါဘူး" ကင်းစောင့်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
အမျိုးသမီးသည် ကင်းစောင့်နှင့် လုံချန်းကို အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ဒဏ်ရာများမှာ တကယ်ပင် ကျက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူ အန္တရာယ် မရှိတော့သော်လည်း လုံချန်း၏ အဝတ်အစားများပေါ်မှ သွေးစွန်းကွက်များက မည်မျှ ပြင်းထန်ခဲ့သည်ကို သူမအား သိသာစေသည်။
သူမသည် လုံချန်းကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး တံခါး ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လုံချန်းကို ခုတင်ပေါ်တွင် ညင်သာစွာ သိပ်လိုက်ပြီး ဘေးတွင်ထိုင်ကာ သူ သတိရလာမည့်အချိန်ကို စောင့်နေလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ခပ်ဖွဖွ ဖွင့်လိုက်သော်လည်း သူမအား သူ သတိမေ့နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခု ပြုလုပ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် လှည့်စားခြင်း မျက်နှာဖုံးကို ခဏမျှ ပိတ်ထားလိုက်သည်။
အမျိုးသမီးသည် လုံချန်းကို တောက်လျှောက် စစ်ဆေးရင်း တစ်နာရီခန့် စောင့်ဆိုင်းနေလေတော့သည်။