အခန်း (၅၁၁-၅၁၂)
Vol. 52 Ch. 511-512
အခန်း (၅၁၁) ဖခင်ဖြစ်သူကြောင့်
အမျိုးသမီးသည် လုံချန်းကို ကြည့်ကာ သူမ၏လက်ကို သူ၏ပါးပြင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။
"အမေ တောင်းပန်ပါတယ် သားလေးရယ်။ အမေတို့ကြောင့် သား အခုလို ဖြစ်ရတာပါ။ အမေတို့ကြောင့် သား ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မတက်နိုင်တာ။ တကယ်လို့ သားအဖေဆီက ရထားတဲ့အရာတွေက သားကို သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ရင် သားက ဒီလောက် အားနည်းမှာ မဟုတ်သလို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ကာကွယ်နိုင်မှာပါ။ ဒါတောင်မှ အမေ့ရဲ့ ပူပန်မှုကို နားမလည်ဘဲ အပြင်ကို ဘာလို့ ထွက်သွားရတာလဲ။ အပြင်မှာ အန္တရာယ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်လေ။ ကြည့်စမ်း... အခုတော့ ဒဏ်ရာတွေ ရလာပြီ" ထိုအမျိုးသမီးက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ကဲ... ဒီနေ့ကစပြီး ကျောင်းတော်ထဲကနေ အပြင်ထွက်ခွင့်ကို အမေ ပိတ်လိုက်ပြီ။ သားကို နောက်တစ်ခါ အန္တရာယ်ထဲ အရောက်မခံနိုင်တော့ဘူး။ အခု အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်တာ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ။ တစ်ခုခုသာ ဖြစ်သွားခဲ့ရင်..." သူမက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ခါ ဒါမျိုး မဖြစ်စေရဘူး။ ငါ လူတိုင်းကို အကြောင်းကြားလိုက်မယ်။ သားကို ကျောင်းတော်ကနေ အပြင်ထွက်ခွင့် ပိတ်ပင်လိုက်ပြီ"
လုံချန်းသည် သူမ၏ အသံထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ခံစားနေရသည်။ အကယ်၍ သူသာ သူမ၏ နေရာတွင် ရှိနေပြီး မိမိသားက ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေနှင့် ပြန်လာပါက သူလည်း ဤကဲ့သို့ပင် လုပ်မိမည်မှာ သေချာသည်။
"ဒီမှာပဲ အနားယူဦး။ အမေ သားအတွက် တစ်ခုခု ပြင်ဆင်ပေးဖို့ အပြင်ခဏ သွားလိုက်ဦးမယ်" ထိုသို့ ပြောကာ အမျိုးသမီးသည် မတ်တပ်ရပ်၍ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် လုံချန်းသည် လက်မောင်းများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် ဒဏ်ရာရထားသော ဘယ်ဘက်လက်မောင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကုသရေးဆေးလုံးက ဒဏ်ရာကို ပျောက်ကင်းစေခဲ့သော်လည်း ထိုနာကျင်မှု ခံစားချက်ကို သူ မှတ်မိနေသေးသဖြင့် တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသည်။ သူသည် လက်မောင်းကို လှုပ်ရှားကာ အသားကျအောင် လုပ်လိုက်သည်။
'အစီအစဉ်ရဲ့ ဒုတိယပိုင်းကလည်း အောင်မြင်သွားပြီ။ အခုကတော့ တတိယပိုင်းနဲ့ အရေးအကြီးဆုံး အပိုင်းပဲ။ သတိရလာခြင်းပေါ့' လုံချန်း တွေးနေစဉ် အခန်းဆီသို့ လျှောက်လာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
သူသည် ခုတင်ပေါ်တွင် ချက်ချင်း ပြန်လဲလျောင်းလိုက်ပြီး လှည့်စားခြင်း မျက်နှာဖုံး၏ စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။
မူလင်း၏ မိခင်သည် ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ ပြုတ်ထားသည့် ဇလုံကြီး တစ်လုံးကို ကိုင်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဇလုံကို ဘေးနားရှိ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ သူမသည် လုံချန်းကို ထူမပေးပြီး အဝတ်အစားများကို စတင်ချွတ်ပေးတော့သည်။
'ဟာ... သွားပြီ' လုံချန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ ထိုအမျိုးသမီးက သူ့ကို အဝတ်အစားတွေ ချွတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မျက်လုံးဖွင့်ပြီး တားဆီးလိုက်လျှင်လည်း မဖြစ်သေးပေ။
လုံချန်း ဤအခြေအနေကို ဆက်ဖြစ်ခွင့် မပေးနိုင်တော့ပေ။
သူမသည် သွေးစွန်းနေသော မူလင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပေးပြီး အဝတ်အစားလဲပေးရန် ကြိုးစားနေခြင်းမှန်း သိသော်လည်း လုံချန်းနှင့် မူလင်းကြားတွင် အဓိက ကွဲပြားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် မူလင်းကို ယခင်က အဝတ်မပါဘဲ မြင်ဖူးသလား၊ မမြင်ဖူးသလား သူ မသိသော်လည်း အကယ်၍ သူမသာ မြင်ဖူးခဲ့ပါက သူသည် သူမ၏ သားမဟုတ်မှန်း သိသွားပေလိမ့်မည်။
လုံချန်းသည် မူလင်း၏ အလောင်းကို သေသေချာချာ လေ့လာခဲ့ဖူးသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံ ဘယ်လို တူညီပြီး ဘယ်လို ကွဲပြားသည်ကို သိထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ဘာကို သတိထားရမည်ကို နားလည်သည်။
အဓိက ကွဲပြားချက်မှာ သူ၏ ညီလေးမှာ မူလင်းထက် အများကြီး ပိုကြီးနေခြင်းပင်။ အကယ်၍ ထိုအမျိုးသမီးသာ မူလင်းကို အရင်က မြင်ဖူးပါက သူမ ချက်ချင်း သံသယဝင်သွားပေလိမ့်မည်။
"အင်း..."
သူမက ဘောင်းဘီကို ချွတ်ရန် ပြင်စဉ်မှာပင် လုံချန်းသည် သတိရလာသယောင် အသံပြုလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ အံ့သြသွားပြီး ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။
"လင်းအာ၊ သား သတိရလာပြီလား။ မျက်လုံးဖွင့်ပါဦး သားလေးရဲ့။ အမေ ဒီမှာ ရှိတယ်" သူမက လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမကို ကြောင်စီစီဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"နေလို့ ကောင်းရဲ့လား လင်းအာ။ ဘာလို့ အမေ့ကို အဲဒီလို ကြည့်နေတာလဲ" လုံချန်းက နားမလည်သလို ကြည့်နေသဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။
"ခ... ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"အမေက သားရဲ့ အမေလေ။ သား မမှတ်မိဘူးလား" အမျိုးသမီးက စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"အမေ ဟုတ်လား။ ကျွန်တော်က ဘယ်သူလဲ။ ကျွန်တော် ဘယ်ရောက်နေတာလဲ" လုံချန်းက မေးခွန်းများ ဆင့်ကာ မေးလိုက်သည်။
သူသည် တစ်ခုခုကို မှတ်မိရန် ခက်ခဲနေသည့်ပုံမျိုး ဖမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းကို ကိုင်ကာ နာကျင်နေသယောင် သရုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူး" လုံချန်းက ခေါင်းကို ပို၍ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းမခိုင်းပါနဲ့ဦး သားလေးရယ်။ သား အခုမှ သတိရလာတာပဲ ရှိသေးတာ။ ပြန်လဲလျောင်းပြီး အနားယူလိုက်ဦး။ ဒါဆို နေလို့ ကောင်းသွားမှာပါ။ ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့။ အမေ သားဘေးမှာ ရှိနေတယ်" ထိုသို့ ပြောကာ အမျိုးသမီးသည် လုံချန်းကို ဖက်လိုက်သည်။
သူမသည် လုံချန်းကို ခုတင်ပေါ်တွင် ပြန်လဲလျောင်းစေလိုက်သည်။
"ဒီမှာပဲ အနားယူနေနော်။ အမေ အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်" ထိုသို့ ပြောကာ အမျိုးသမီးသည် အခန်းထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်သွားသည်။
မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူမ ပြန်လာသောအခါ သူမနောက်တွင် အဖိုးကြီးတစ်ဦး ပါလာသည်။ ထိုအဖိုးကြီးမှာ အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် အသက်ကြီးပြီး ပညာရှိပုံရသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာတွင် ပါးတစ်ဖက်မှ အခြားတစ်ဖက်သို့ ကန့်လန့်ဖြတ် ဖြစ်နေသော ကြီးမားသည့် အမာရွတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။
လုံချန်းသည် ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ ဘာကိုမှ မမှတ်မိသကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြောင်ကြည့်နေသည်။
"အကြီးအကဲကု... လင်းအာက သားရဲတစ်ကောင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်တာကို ခံရပြီး သတိလစ်သွားတာပါ။ သူ့ခေါင်းလည်း ထိခိုက်သွားတယ်။ ဒဏ်ရာတွေကတော့ ကျက်သွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူ ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူး။ ကျွန်မသားကို ကူညီပေးပါဦး" အမျိုးသမီးက အဖိုးကြီးကို ပြောလိုက်သည်။
ထိုအဖိုးကြီးမှာ အကြီးအကဲကု ဖြစ်သည်။ သူသည် အမျိုးသမီးဖြစ်သူ အကြီးအကဲမူနှင့် အဆင့်အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ တစ်မျိုးဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ သမားတော် ပညာရပ်များကြောင့်သာ ဤကျောင်းတော်တွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
"မစိုးရိမ်ပါနဲ့ အကြီးအကဲမူ။ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ တူလေးလိုပါပဲ။ သေချာပေါက် ကျွန်တော် တတ်နိုင်သမျှ အစွမ်းကုန် ကူညီမှာပါ။ ဒါက ကျောင်းတော်ရဲ့ သမားတော် တစ်ယောက်အနေနဲ့ရော မိသားစု မိတ်ဆွေ တစ်ယောက်အနေနဲ့ပါ ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်ပါ" အကြီးအကဲကုက ဆိုသည်။
သူသည် လုံချန်းအနားသို့ လျှောက်သွားကာ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
"မူလင်း... မင်း ငါ့ကို မှတ်မိလား" အကြီးအကဲကုက လုံချန်း၏ လက်ကိုကိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ဘာမှ မမှတ်မိဘူး" လုံချန်းက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
အကြီးအကဲကုသည် လုံချန်း၏ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး အကြီးအကဲမူ ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာတော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိတာကို တွေ့ရပါတယ်။ ဆံပင်တွေမှာ သွေးစွန်းနေတာကို ကြည့်ရရင် သူ့ခေါင်းလည်း ထိခိုက်ခဲ့ပုံရတယ်။ ဒဏ်ရာတွေ ကျက်သွားပြီ ဆိုပေမဲ့လည်း ရရှိခဲ့တဲ့ တုန်လှုပ်မှုနဲ့ ထိခိုက်မှုတွေကြောင့် သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို သက်ရောက်မှု ရှိသွားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒီလိုမျိုးတွေ ဖြစ်တတ်တာကို ကျွန်တော် မြင်ဖူးပါတယ်" အကြီးအကဲကုက ပြန်ဖြေသည်။
"သူ့မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရအောင် ကူညီပေးနိုင်မယ်လို့ ကျွန်မကို ပြောပါဦး" အကြီးအကဲမူက စိုးရိမ်တကြီး ရှေ့တိုးကာ ပြောလိုက်သည်။
"သူ ပြန်ကောင်းလာမှာပါ။ နည်းလမ်း နှစ်မျိုး ရှိတယ်။ ပထမနည်းလမ်းကတော့ သူ့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားပြီး မှတ်ဉာဏ်တွေ သဘာဝအတိုင်း ပြန်လာအောင် စောင့်တာပါ။ ဒုတိယနည်းလမ်းကတော့ အခုလို အခြေအနေမျိုးတွေအတွက် အထူးဖော်စပ်ထားတဲ့ ဆေးကို တိုက်တာပါ။ အဲဒီဆေးကို သောက်ပြီးရင် မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရဖို့ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်း သေချာတယ်၊ ဒါပေမဲ့..."
အကြီးအကဲကုသည် ရှင်းပြနေရင်း နောက်ဆုံးအချက်သို့ ရောက်သောအခါ ရပ်တန့်သွားသည်။
"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ" အကြီးအကဲမူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ဆေးက မအောင်မြင်ဘဲ ဖြစ်သွားနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး နည်းနည်းတော့ ရှိတယ်။ အဲဒီလိုသာ ဖြစ်သွားခဲ့ရင်တော့ သူ ဘယ်တော့မှ မှတ်ဉာဏ် ပြန်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" အကြီးအကဲကုက အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
"တကယ်လို့ ကျွန်တော့်အကြံကို နားထောင်မယ်ဆိုရင်တော့ သူ့မှတ်ဉာဏ်တွေ သဘာဝအတိုင်း ပြန်လာအောင် အချိန်ပေးဖို့ အကြံပေးချင်ပါတယ်။ ဒါက အန္တရာယ်အကင်းဆုံး နည်းလမ်းပဲ။ ဒုတိယနည်းလမ်းကတော့ ပထမနည်းလမ်းနဲ့ နှစ်နည်းနည်းလောက် ကြာတဲ့အထိ အဆင်မပြေမှသာ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ သုံးသင့်တဲ့ နည်းလမ်းပါ။ တကယ်လို့ ဒုတိယနည်းလမ်းကို အရင်သုံးကြည့်လို့ မအောင်မြင်ခဲ့ရင်... အားလုံး ပြီးသွားလိမ့်မယ်" အကြီးအကဲကုက ဆိုသည်။
"ကျွန်မ... ကျွန်မ ပထမနည်းလမ်းအတိုင်းပဲ လုပ်ပါ့မယ်။ တခြား ဘာတွေ သတိထားရဦးမလဲ" သူမက မေးသည်။
အကြီးအကဲကုသည် သူမအား လုံချန်းကို ကျွေးရမည့် အစားအစာများနှင့် ရှောင်ရမည့် အရာများအား ပြောပြသည်။ ထို့ပြင် နေ့စဉ် ဆေးဖက်ဝင် အပင်များဖြင့် ရေချိုးပေးရန်လည်း မှာကြားသည်။
ထို့အပြင် သူ့ကို အခန်းထဲတွက်သာ အတင်းအကျပ် ပိတ်မထားသင့်ကြောင်းလည်း သူက အကြံပြုသည်။ သူသည် လူများနှင့် ပိုမိုတွေ့ဆုံလေလေ မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်ရရန် အခွင့်အရေး ပိုများလေလေ ဖြစ်ကြောင်း သူက ရှင်းပြသည်။
၎င်းတို့သည် စကားပြောရင်း အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြလေတော့သည်။
အခန်း (၅၁၂) လုံချန်း၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ
သူတို့ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားပြီးနောက် လုံချန်းသည် ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ရွှင်းသည် လုံချန်း၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာပြီး ခုတင်ပေါ်၌ ထိုင်လိုက်သည်။
"အခုတော့ နင် တစ္ဆေကျောင်းတော်ထဲ ရောက်နေပြီ၊ အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ရဲ့ သားလည်း ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်မလဲ။ နင့်ရဲ့ အစီအစဉ်က ဘာလဲ" ရွှင်းက လုံချန်း၏ အစီအစဉ်ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
'ငါ အဲဒီအထိတော့ မစဉ်းစားရသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ တကယ့်ကို ပြဿနာအကြီးကြီး တက်နေပြီ' လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြန်ဖြေပြီး ခုတင်ပေါ်တွင် ပြန်လှဲလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲ။ အားလုံး အဆင်ပြေနေတာပဲ မဟုတ်လား။ အခုဆို နင် ဖမ်းမိမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ နင် တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားရင်တောင် မှတ်ဉာဏ်ပျောက်နေတာပဲဆိုတဲ့ ဆင်ခြေက အဆင်သင့် ရှိနေတာပဲ" ရွှင်းက ပြန်ပြောသည်။
'နင်က ငါမြင်တာကို မမြင်လို့ပါ။ ဟိုအမျိုးသမီးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို နင် သတိထားမိလား' လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"နင် ဟန်ဆောင်နေတဲ့ ကောင်လေးရဲ့ အမေလား။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ငါ မကြည့်မိလိုက်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ"
'သူက ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပဲ' လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ဖြေလိုက်သည်။
"အင်း... ဒါက မျှော်လင့်ထားသင့်တဲ့ အရာပဲလေ။ တစ္ဆေကျောင်းတော်ရဲ့ အကြီးအကဲက ပင်လယ်ဓားပြ ဘုရင်ထက်တော့ မနိမ့်နိုင်ဘူးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူက နင့်အကြောင်း မသိသရွေ့တော့ အဆင်ပြေပါတယ်" ရွှင်းက ဆိုသည်။ "နင် ဘာကို စိုးရိမ်နေတာလဲ"
'အဲဒါက ပြဿနာမဟုတ်ဘူး။ ပြဿနာက ငါ ဒီအခန်းထဲကနေ ဘယ်လို ထွက်ပြေးရမလဲဆိုတာပဲ။ ကျောင်းတော်ထဲကို ခိုးကြည့်ဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်က ညနေပိုင်း ဒါမှမဟုတ် ညဘက် ငါ့ရဲ့ အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်းကို သုံးနိုင်တဲ့ အချိန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါသာ ညနေဘက် အခန်းထဲက ထွက်သွားရင် သူ သိသွားလိမ့်မယ်။ သူ မသိအောင် ထွက်သွားလို့ ရနိုင်ပေမဲ့ ညသန်းခေါင်ယံမှာ သူသာ ဒီအခန်းထဲကို ဝင်လာခဲ့ရင် တကယ့်ကို အန္တရာယ်များတယ်' လုံချန်းက စိတ်ထဲမှနေ၍ ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးကာ ပြန်ဖြေသည်။
"တစ်ညတည်းနဲ့ ငါ လိုချင်တာကို ရှာတွေ့နိုင်မယ်လို့ မသေချာဘူး။ တကယ်လို့ ကံဆိုးပြီး ငါ အပြင်ထွက်နေတုန်း သူ အခန်းထဲဝင်လာလို့ ငါ မရှိတာကို သိသွားရင်တော့ အားလုံး ပွဲပျက်ပြီပဲ။ ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေ အကုန်လုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်"
"မူလင်းက သာမန်တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်နေရင် ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်ပိုင်ခြံဝင်းရှိတဲ့ သာမန်တပည့်တစ်ယောက်ကို ဟန်ဆောင်ခဲ့ရင် ပိုကောင်းဦးမယ်။ အခုတော့ ဟိုအမျိုးသမီး ပြောတဲ့အတိုင်း ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ ထူးဆန်းတဲ့ ပြဿနာတွေ ရှိနေတဲ့ ကောင်လေးကိုမှ ငါက သွားရွေးမိတာကိုး" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ဆိုသည်။
"ကဲ... ဒါကိုတော့ နင် ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးလေ။ နင် လုပ်နိုင်တာက အကောင်းဆုံး ဖြစ်လာဖို့ မျှော်လင့်ပြီး ဂရုစိုက်ဖို့ပဲ ရှိတော့တာပေါ့" ရွှင်းက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။
"နေဦး... အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ ငါ လုပ်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်" လုံချန်းက ရုတ်တရက် အကြံရသွားသလို ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွားသည်။
"ဘာလဲ" ရွှင်းက နားမလည်သလို မေးလိုက်သည်။
"ဟန်ဆောင်နေတဲ့လူရဲ့ နေရာမှာ နောက်ထပ် တစ်ယောက်ကို ထပ်ပြီး ဟန်ဆောင်ခိုင်းတာပေါ့" လုံချန်းက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ရွှင်းသည် လုံချန်း ဘာကို ဆိုလိုသည်လဲဟု ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေသည်။
"အဲဒီအမျိုးသမီးက ညဘက် အခန်းထဲဝင်လာရင် ဘာလုပ်မှာလဲ။ ငါ ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်နေရဲ့လားလို့ ကြည့်မယ်၊ ပြီးရင် အမေတစ်ယောက်လို ငါ့မျက်နှာကို ကိုင်မယ် ဒါမှမဟုတ် နဖူးကို နမ်းမယ် မဟုတ်လား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"အင်း... ဖြစ်နိုင်တာပဲ" ရွှင်းက ခေါင်းညိတ်သည်။
"အဲဒီတော့ ညဘက်မှာ ငါ့နေရာမှာ ဝင်နေပြီး မူလင်းအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပေးမယ့် လူတစ်ယောက်ပဲ လိုတာပေါ့" လုံချန်းက ဆိုသည်။
"ကျန်တာကိုတော့ လှည့်စားခြင်း မျက်နှာဖုံးက ဖြေရှင်းပေးလိမ့်မယ်" သူက ထပ်လောင်းပြောသည်။
"ဘယ်သူက နင့်နေရာမှာ နေမှာလဲ။ နင့်မှာ ရှိတဲ့ အမျိုးသားဆိုလို့ နင့်ရဲ့ အဘိုးပဲ ရှိတယ်။ သူက ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားက အများကြီး ကြီးတယ်။ မိန်းကလေးတွေကျတော့လည်း ရင်သားတွေ ရှိနေတာပဲ။ သူတို့ မျက်နှာကို ပြောင်းလိုက်ရင်တောင် ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံအရ မူလင်း မဟုတ်မှန်း သိသာနေမှာပဲ" ရွှင်းက လုံချန်းကို သတိပေးရင်း ရှေ့သို့ တိုးကာ လုံချန်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
လုံချန်းသည် သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ဆွဲလိုက်သည်။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်သဖြင့် ရွှင်းမှာ ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းလျက် ဖြစ်သွားပြီး လုံချန်းက သူမ၏ အပေါ်မှ ဖြစ်နေသည်။
"စောင်ခြုံထားရင် ခန္ဓာကိုယ်ကို သူတို့ မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ အရေးကြီးတာက မျက်နှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ နင် ပြောသလို အဘိုးကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ သူက ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံက အရမ်းကို ကွဲပြားလွန်းတယ်။ မင်ယုဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူ့ရဲ့ ရင်သားကို တစ်ခုခုနဲ့ စည်းထားပြီး ပြားအောင် လုပ်လိုက်ရင် ရတာပဲ။ သူကပဲ ငါ့နေရာမှာ နေပေးလိမ့်မယ်" လုံချန်းက ဆိုသည်။
"အင်း... အဲဒါတွေက ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အပေါ်ကနေ ဖယ်ပေးဦး" ရွှင်းက မျက်နှာလေး နီမြန်းလျက် မေးလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် ရွှသ်းနှင့် စကားပြောနေသော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံအား ဖြန့်ထားဆဲဖြစ်ရာ ထိုအမျိုးသမီးနှင့် အကြီးအကဲကုတို့မှာ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် စကားပြောနေကြဆဲ ဖြစ်သည်ကို သူ မြင်နေရသည်။
"နင် ကြားတယ်မလား။ ငါ့ကို လွှတ်ပေးတော့" ရွှင်းက ထပ်ပြောသည်။
လုံချန်းသည် သူ၏ မျက်နှာကို သူမနှင့် တစ်လက်မခန့်သာ ဝေးတော့သည့်အထိ တိုးကပ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ အသက်ရှူသံများကိုပင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ခံစားနေရသည်။
"ဘာလို့လဲ" လုံချန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ရွှင်း၏ မျက်နှာမှာ ရဲတက်သွားပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"နင်... နင် အရူး" ရွှင်းက ပြောကာ လုံချန်း၏ အောက်မှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
"နင်ကတော့ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ရောက်တိုင်း အမြဲတမ်း ပျောက်သွားတာပဲ" လုံချန်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ခါရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ နင့်ကို စတာက တကယ် ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်။ ဒါက တင်းမာတဲ့ အခြေအနေတွေမှာ ငါ့ကို စိတ်အေးစေတယ်"
သူသည် ခုတင်ပေါ်တွင် ပြန်လှဲလိုက်သည်။
ယခုအခါ ထိုအမျိုးသမီးမှာ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်နေသဖြင့် အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ မင်ယုအား ကမ္ဘာတုထဲမှ ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ညနေပိုင်းတွင် လုံချန်း သူမကို ခေါ်လိုက်သည့်အခါ မူလင်းအဖြစ် ဟန်ဆောင်နိုင်ရန် ရင်သားအား သေသေချာချာ စည်းနှောင်ထားပြီး အသင့်ပြင်ထားရန် အစီအစဉ်ကို ပြောပြလိုက်သည်။
မင်ယုက ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။
မူလင်း၏ မိခင် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသည်ကို လုံချန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် မင်ယုကို ကမ္ဘာတုထဲသို့ ပြန်ပို့လိုက်ပြီး ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ ထိုအမျိုးသမီး အခန်းထဲသို့ ဝင်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်နေလိုက်သည်။
အမျိုးသမီး အခန်းထဲသို့ မဝင်မီလေးမှာပင် လုံချန်းသည် လှည့်စားခြင်း မျက်နှာဖုံးကို အသက်သွင်းကာ မူလင်း၏ အသွင်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
အမျိုးသမီး အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ လုံချန်းမှာ နိုးနေဆဲဖြစ်ပြီး ဘာမှ မမှတ်မိသကဲ့သို့ သူမကို ကြည့်နေသည်။ သူမ ဝင်လာသောအခါ လုံချန်းသည် ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
သူသည် သူမကို မမှတ်မိသေးသကဲ့သို့ ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
"သား ဘာမှ မှတ်မိသေးဘူးလား" အကြီးအကဲမူက လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။
လုံချန်းက ခေါင်းခါပြသည်။
"ရပါတယ်... ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့နော်။ အချိန်တန်ရင် အားလုံး မှတ်မိလာမှာပါ။ အခုလောလောဆယ်တော့ အမေ ပြောတာတွေကိုပဲ နားထောင်ပေါ့" အကြီးအကဲမူက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။
လုံချန်းက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
"အမေ့နာမည်က မူယွမ်ပါ။ ဒါက တစ္ဆေကျောင်းတော်ပဲ။ အမေက ဒီမှာ အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သားကတော့ တစ္ဆေကျောင်းတော်ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ပေါ့" သူမက ဆိုသည်။ "ဒီလောက်အထိတော့ နားလည်တယ် မဟုတ်လား"
လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ။ သားက ရက်စက်တဲ့ သားရဲတစ်ကောင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်တာ ခံရပြီး ဒဏ်ရာရသွားတာ။ အဲဒါကြောင့် သား မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်သွားတာပါ။ ဒါကြောင့် ဘာမှ မမှတ်မိတာ ဖြစ်ပေမဲ့ မကြာခင်မှာ အားလုံး ပြန်မှတ်မိလာမှာပါ။ သာမန်အတိုင်းပဲ နေထိုင်သွားပါ။ ဒီနေရာက သားရဲ့ အိမ်ပဲ။ အပြင်ထွက်ပြီး တခြားလူတွေနဲ့လည်း တွေ့လို့ရသလို စကားပြောလို့လည်း ရပါတယ်" အကြီးအကဲမူက လုံချန်း၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"မနက်ဖြန် သင်တန်းတွေ သွားတက်ရင် သား ပိုပြီး နားလည်လာမှာပါ" သူမက ထပ်လောင်းပြောသည်။
"သင်တန်း ဟုတ်လား" လုံချန်းက နားမလည်သလို မေးလိုက်သည်။
"သင်တန်းဆိုတာ ကျင့်ကြံသူတွေ ဗဟုသုတတွေ သင်ယူကြတဲ့ နေရာ၊ ဘယ်လို သန်မာအောင် လုပ်ရမလဲဆိုတာ သင်ယူကြတဲ့ စုဝေးပွဲတွေပေါ့။ ကျောင်းတော် အကြီးအကဲတစ်ယောက်က ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်တွေကို သင်ကြားပေးမှာပါ။ သင်တန်းက နေ့တိုင်း ရှိတယ်။ သင်တန်းတစ်ခုစီက နှစ်နာရီ ကြာတတ်တယ်"
အကြီးအကဲမူက စတင် ရှင်းပြသည်။
"တစ်ပတ်ကို သုံးကြိမ်ပဲ သင်တန်းတက်ဖို့ လိုတယ်။ မနက်ဖြန်က တစ်ပတ်ရဲ့ နောက်ဆုံးရက် ဆိုတော့ သား သွားတက်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ အဲဒါက တစ်ဖက်က ကြည့်ရင်တော့ ကောင်းပါတယ်၊ သားရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ၊ တခြားလူတွေနဲ့ တွေ့ရမှာဆိုတော့လေ။ သင်တန်းတက်ပြီး သူတို့နဲ့ တွေ့လိုက်ရင် သား မှတ်ဉာဏ်တွေ အားလုံး ပြန်ရလာရင် ရလာမှာပါ" သူမက ဆိုသည်။