အခန်း (၁၃၀၉-၁၃၁၀)
Vol. 131 Ch. 1309-1310
အခန်း (၁၃၀၉) - အစစ်မှန်မသေမျိုး လမ်းကြောင်း
ဖန့်ချန်သည် လင်ပေါင်ထံမှတစ်ဆင့် ဝမ်ချုံးစန်းအကြောင်းကို တစ်စွန်းတစ်စ ထပ်မံသိရှိလိုက်ရသည်။
သို့သော်လည်း ပြောင်ပြန်မသေမျိုး မိစ္ဆာသန္ဓေသား နှင့် ပတ်သက်၍မူ လင်ပေါင်မှာ မည်သို့မျှ မသိရှိပေ။
“သခင်လေး ပြောတဲ့အရာက စိတ်ဝိညာဉ်ကို တိုက်စားတဲ့ ပစ္စည်းတစ်မျိုးလိုပဲ။ ဒီလိုအရာမျိုးက လူ့လောက ကိုးခုမှာတော့ တော်တော်လေး တွေ့ရတတ်ပါတယ်”
လင်ပေါင်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောသည်။
“ကျွန်တော့်အစ်ကိုက လူတွေ သိပ်စိတ်မဝင်စားတဲ့အရာတွေကို လေ့လာရတာ ဝါသနာပါတယ်။ ဒီ ပြောင်းပြန်မသေမျိုး မိစ္ဆာသန္ဓေသား ဆိုတာလည်း သူလေ့လာနေတဲ့အထဲက တစ်ခုခု ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
ခဏရပ်ပြီးနောက် လင်ပေါင်က
“ဒါနဲ့... ကျွန်တော်တစ်ခု သတိရလိုက်တယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ဆရာတူအစ်ကိုက အထက်နယ်မြေ သုံးခုအတွက် ဖိတ်စာတစ်စောင် ရသွားနိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ မကြာခင်မှာ အထက်နယ်မြေ သုံးခုဆီ သွားတော့မှာပါ”
“ထိုင်ယီမသေမျိုးဂိုဏ်းက ယန်တုန် လား”
ဖန့်ချန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
လင်ပေါင်မှာ ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်တော့ပါ။
သူနှင့် ဝမ်ချုံးစန်းတို့ တန်တိုင်တောင်တွင် လှုပ်ရှားသမျှသည် ဖန့်ချန်၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ရှိနေကြောင်း သူ သေချာပေါက် သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။
လင်ပေါင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ မသေမျိုးဆွေးနွေးပွဲ မှာ ယန်တုန် ကို ကူညီပြီး မသေမျိုးအရိုးဆီ နှစ်ကျပ် ပေးလိုက်တာက သူပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီမသေမျိုးအရိုးဆီ နှစ်ကျပ်ရဲ့ တန်ဖိုးက အထက်နယ်မြေ သုံးခု ဖိတ်စာထက် အများကြီး ပိုများပါတယ် ”
“ဒီတစ်ခေါက် အစ်ကိုက ပထမဆုံး လေလံပွဲမှာ ဖိတ်စာကို မယူခဲ့ဘူး။ ဒါကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူက ဒီကိစ္စကို ကြိုသိနေပြီးသား။ ဒီမသေမျိုးအရိုးဆီ က ယန်တုန် အတွက် ကြိုပြင်ဆင်ထားတာ ဖြစ်မယ်။ ကျွယ်မင်နတ်ဘုရားနန်းတော်က လီရှန်းဇီ ကို ထိခိုက်စေဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လုပ်တာပါ။ အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကြောင့် အစ်ကိုက ကျွယ်မင်နတ်ဘုရားနန်းတော်အပေါ် အငြိုးအတေးတွေ အများကြီး ထားနေတာပါ”
“မင်းအစ်ကိုက အထက်နယ်မြေ သုံးခုကို သွားရင်တော့ ထိုင်ယီမသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ လက်အောက်ခံ ဖြစ်သွားမှာ သေချာသလောက်ပဲ”
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
လင်ပေါင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်။ အစ်ကို့ရဲ့ လူမှုဆက်ဆံရေး ကျယ်ပြန့်မှုက တခါတလေဆိုရင် ဆရာတောင် အံ့သြရလောက်တဲ့အထိပဲ”
ဖန့်ချန် စကားဆက်မပြောတော့ပေ။
သူတို့အဖွဲ့ ကျန်းကွမ်မြို့သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ဖန့်ချန်သည် ပီထုကို အိမ်ကလေးထဲမှ ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
အခြားသော ဝိညာဉ်များကလည်း အလားတူ လွတ်မြောက်ခွင့်ကို တောင်းဆိုကြသော်လည်း ဖန့်ချန်မှာ သူတို့ကို စိတ်ဝင်စားမနေနိုင်သေးပေ။
ဖန့်ချန်သည် ဝိညာဉ်ပြန်နိုးဆေးပင်ကို ပီထုထံ ပေးလိုက်ပြီး သူ့ဘာသာသူ သောက်သုံးစေသည်။
“ဝိညာဉ်ပြန်နိုးဆေးပင်ပဲ”
ပီထုက လက်ထဲရှိ ဆေးပင်ကို အကဲဖြတ်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။
“နတ်ဘုရားလောကမှာဆိုရင် အဆင့်မြင့် နတ်ဘုရားအရှင်သခင်တွေပဲ ဒီလိုဆေးပင်မျိုး ရှိတာကို သိကြတယ်။ ဖူထူလောကမှာ ကြီးမားသော ပဟေဠိ နည်းပညာ ကို ခဏတာ ဖြေရှင်းနိုင်တယ်ဆိုတာ သူတို့ပဲ သိတယ်။ မင်းကို ဒီအကြောင်း ပြောပြတဲ့လူက တစ်ချိန်က အရှင်သခင်တစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသူပဲ"
"ဒါမှမဟုတ် သူက အဆင့်မြင့်နည်းလမ်းတစ်ခုခုသုံးပြီး အရှင်သခင်တစ်ယောက်ဆီကနေ အတင်းအဓမ္မ မေးမြန်းထားတာ ဖြစ်မယ်။ သူက ဒီပဟေဠိကို အပြီးတိုင် ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခုခုတော့ ရှိဦးမှာပဲ”
“ဟုတ်မှာပါ”
ဖန့်ချန် ခေါင်းညိတ်သည်။
သူလည်း ဝမ်ချုံးစန်းက ဤမျှလွယ်လွယ်နှင့် လင်ပေါင်ကို အစစ်အမှန်နည်းလမ်း ပေးလိုက်လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ပေ။
ထိုဆေးပင်မှာ ခဏတာသာ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချုံးစန်း၏ လက်ထဲတွင် ကြီးမားသော ပဟေဠိနည်းပညာကို အပြီးတိုင် ဖြေရှင်းနိုင်မည့် နည်းလမ်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်ရမည်။
နတ်မိမယ်ယွီ ကိစ္စအတွက်ရော၊ ပီထုအတွက်ပါ သူသည် ဝမ်ချုံးစန်းထံမှ ထိုအချက်အလက်များကို မရမနေ ရှာဖွေရမည်ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း အခြေအနေမှာ ခက်ခဲလှသည်။
မြေဝက်ဝံဂြိုလ်တုန်းက ထိုလူသေသွားစဉ်က ဝိညာဉ်မကျန်ခဲ့သည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်ပွား ၃၆ ဆင့် နည်းပညာ မှာ အလွန်ထူးခြားကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
ဝမ်ချုံးစန်း၏ လက်ရှိခန္ဓာကိုယ်မှာ ချန်းခုန်းအရှင်သခင် ကိုယ်ပွား ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ သူ့မူလခန္ဓာကိုယ် ဟုတ်မဟုတ်၊ သေသွားလျှင် ဝိညာဉ်ကျန်ခဲ့ပါ့မလားဆိုသည်ကို သူ မသေချာပေ။
အလျင်စလို လုပ်ဆောင်မိလျှင် ပြိုင်ဘက်ကို ပိုမိုသတိထားမိစေပြီး နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေး ရရန် ပိုခက်ခဲသွားလိမ့်မည်။
“ဒီဝိညာဉ်ပြန်နိုးဆေးပင်ရဲ့ ဆေးစွမ်းက ငါ့ကို အချိန်မိနစ် ၃၀ လောက် အချိန်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြီးမားသော ပဟေဠိကို ဖြေရှင်းတဲ့အခါ သူက အစွမ်းကုန် မဟုတ်နိုင်ဘူး။ အမှတ်တရ တချို့က ပိတ်ဆို့ခံထားရတုန်းပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါပြောမယ့်အရာတွေကို သေချာမှတ်ထားပါ”
ပီထု ပြောပြီးသည်နှင့် ဆေးပင်ကို တစ်ခါတည်း မျိုချလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ တရိပ်ရိပ် တိုးလာပြီး ပီထု၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပွင့်လင်းမြင်သာ ဖြစ်လာသည်။
အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆုံးမရှိသော ကြယ်တာရာကောင်းကင်ကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဖန့်ချန်သည် ထိုအထဲတွင် တံခါးများစွာ ပိတ်ဆို့ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
အချို့တံခါးများ၏ တံဆိပ်မှာ လျော့ရဲလာပြီး အချိန်ခဏကြာသော် တံဆိပ်များ ကျွတ်ထွက်ကာ တံခါးများ ပွင့်လာသည်။
ပီထု၏ မျက်လုံးများမှာလည်း အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် နက်ရှိုင်းသော ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။
“အသက်ရှူကြပ်လိုက်တာ”
ပီထုက ဖန့်ချန်ကို ပြုံးပြသည်။
“ဆေးစွမ်းက ကြာကြာမခံဘူး။ ငါ အကျဉ်းချုပ်ပဲ ပြောမယ်။ ငါက သံသရာဂိုဏ်း မှာ အနာဂတ် မသေမျိုးစိတ်ကူး ကို ကျင့်ကြံခဲ့တာ။ မင်းရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ ငါ အကြိမ်အနည်းငယ် တွေ့ဖူးတယ်။ နတ်ဘုရားလောကတင်မကဘဲ ယင်လောက၊ လူ့လောက ကိုးခုလုံးမှာ အန္တရာယ်ကြီးမားတဲ့ ရန်သူတွေ ရောက်လာတော့မယ်ဆိုတာ မင်း သိထားသင့်တယ်”
“ဘယ်လိုရန်သူမျိုးလဲ”
ဖန့်ချန် ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။
ဖန့်အဘိုးတို့ အပါအဝင် လူအများမှာ ဤအကြောင်းကို မေ့သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
ပီထူထံမှသာ သိရမည်ဆိုလျှင် အရာအားလုံး ပိုမိုလွယ်ကူသွားပေလိမ့်မည်။
“မမှတ်မိတော့ဘူး။ ဒီတံဆိပ်က... ကြီးမားသော ပဟေဠိထဲမှာ မပါဘူး၊ အပြင်လူတစ်ယောက်က လုပ်ထားတာ၊ ဆေးပင်နဲ့ မရဘူး”
ပီထု မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ဖန့်ချန် ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် အလွန်ကြီးမားသော ကြေးနီတံခါးကြီးတစ်ချပ်ကို မြင်ရပြီး တံဆိပ်အထပ်ထပ် ပိတ်ဆို့ထားသည်။
ဆေးပင်၏ စွမ်းအားနှင့် မယိမ်းယိုင်နိုင်ပေ။
“တစ်ခုပဲ မှတ်ထား။ လက်နောက်ကွယ်ကလူတွေက ငါတို့ရဲ့ ဘုံရန်သူတွေပဲ။ အခွင့်အရေးရှိရင် သူတို့ကို ရှာတွေ့အောင် လုပ်ပါ။ ငါတို့ ရှုံးခဲ့ရင်တောင် ဘာကြောင့် ရှုံးမှန်းမသိဘဲ မရှုံးစေနဲ့”
ပီထုက ဖန့်ချန်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းများဖြင့် လေထဲတွင် စာလုံးများကို ရေးလိုက်သည်။
“ငါ့အချိန် မရှိတော့ဘူး။ အသုံးဝင်မယ့်အရာတွေကိုပဲ ပြောမယ်”
“သံသရာဂိုဏ်းရဲ့ ထိပ်တန်း စိတ်ကူး (၃) မျိုး အတိတ်၊ အနာဂတ်၊ လူ့လောက။ မင်းနားလည်နိုင်ထားတဲ့ လူ့လောကစိတ်ကူး ကို လက်မလျှော့နဲ့၊ ဆက်ကျင့်ကြံပါ။ အဲဒီအတွက် နယ်ပယ်တစ်ခုကို ပုံဖော်နိုင်ရင် အကြီးမားဆုံး အခွင့်အရေး ရမယ်။ မသိရသေးတဲ့ ရန်သူတွေကို တန်ပြန်နိုင်လိမ့်မယ်။ ကျန်တဲ့ နှစ်ခုကတော့ အလကားပဲ၊ အလကားပဲ ”
“အစစ်မှန်မသေမျိုး လမ်းကြောင်း အဆင့် (၁) မသေမျိုးနတ်ဆေးပင် ယွမ်ယန် ဝိညာဉ်နွယ်ပင် ၊ အဆင့် (၂) ခရမ်းရောင် မီးတောက် ဗုဒ္ဓအကြေးခွံ ၊ အဆင့် (၃) နတ်ဘုရားကြီး အမြစ် ၊ အဆင့် (၄) ငါးမျိုးစိတ် အကြေးခွံတောင်ပံ ၊ အဆင့် (၅) မှောင်မိုက်သော သွေးမသေမျိုး ၊ အဆင့် (၆) နီရဲသော နေမင်းသစ်ရွက် ၊ အဆင့် (၇) ရှေးဦးစစ်မှန် နို့ရည် ၊ အဆင့် (၈) မိုးကောင်းကင် နဂါးပုလဲ ”
“လူ့လောက အထက်နယ်မြေ သုံးခုမှာ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခန်း တစ်ခု ရှိသေးတယ်။ ဘယ်သူမှ မတွေ့သေးဘူး ထင်တယ်။ အဲဒီထဲမှာ အသုံးဝင်မယ့်အရာတွေ ရှိတယ်။ ဘာတွေလဲဆိုတာတော့ ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး”
“ငါ အဆင့် (၈) မိုးကောင်းကင် နဂါးပုလဲကို ရှာဖို့ နီးစပ်ခဲ့တယ်။ ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ အဆင့် (၈) မသေမျိုး မဖြစ်လိုက်ရခင်မှာပဲ သေသွားခဲ့တယ်။ အဆင့် (၉) မသေမျိုးဆေးကတော့ ငါလည်း မသိဘူး၊ မင်းဘာသာ ရှာရတော့မယ်”
“အစစ်မှန်မသေမျိုး လမ်းကြောင်းကို လျှောက်ရင် အဆင့် (၄) ငါးမျိုးစိတ် အကြေးခွံတောင်ပံ ကိုတော့ မဖြစ်မနေ ရအောင်ရှာ။ အဆင့် (၄) ကျော်သွားရင် ဒီလမ်းကို လျှောက်လို့ မရတော့ဘူး”
“အဆင့် (၃) အထိ မသေမျိုးနတ်ဆေးပင် မသောက်ရသေးရင်တော့ အခြေခံ နည်းနည်း အားနည်းသွားရုံပဲ၊ နောက်မှ ဖြည့်ဆည်းလို့ ရတယ်”
“အသုံးဝင်တာတွေကတော့ ဒါပါပဲ။ ကျန်တာတွေကတော့ မပြောတော့ဘူး။ တစ်ခုခု မေးချင်သေးလား”
ပီထုက ဖန့်ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။
“ဆေးစွမ်းကုန်ခါနီးပြီ”
“ဆရာတူအစ်ကို၊ ပြောင်းပြန်မသေမျိုး မိစ္ဆာသန္ဓေသား အကြောင်း သိလား”
ဖန့်ချန် မေးသည်။
“မသိဘူး”
“‘ကိုယ်ပွား ၃၆ ဆင့် နည်းပညာ ကော”
“မသိဘူး”
ပီထု မျက်ဝန်း၌ ပြုံးရယ်ဟန် ပေါ်လာသည်။
“ဆေးစွမ်း ကုန်သွားပြီ”
သူ့၏ မျက်လုံးများ ပြောင်းလဲသွားသည်။
သို့သော် နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ပီထုသည် ဖန့်ချန်၏ ပုခုံးကို ဆွဲကိုင်ကာ နားနားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်
“တစ်ခုတော့ ရှိတယ်၊ ငါ သေချာ မမှတ်မိဘူး။ လူ ဆိုတဲ့ အချက်က အရေးကြီးတယ်၊ အဲဒါကို မှတ်ထား”
ပီထု ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ဖန့်ချန်ကို ပြုံး၍ ကြည့်သည်။
“ဆေးစွမ်း ကုန်သွားပြီ၊ ခုနက ငါ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကိုတောင် ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး”
အခန်း (၁၃၁၀) - ကိုးခုသော လောကတို့ကို အေးဆေး ပြုတ်ခြင်း
ပီထု သည် ဖန့်ချန် တစ်စုံတစ်ခုကို နက်နဲစွာ တွေးတောနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ အခုလေးတင် ရေးသားထားခဲ့သော စာလုံးများကို ပြန်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ငါက သံသရာဂိုဏ်း ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ပဲလား။ ဒါပေမဲ့ သံသရာဂိုဏ်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကတော့ ဘာတစ်ခုမှ မကျန်တော့ဘူးပဲ”
ထို့နောက် သူသည် အစစ်မှန်မသေမျိုး လမ်းကြောင်း ကို ကြည့်လိုက်သည်။
၎င်းတွင် လိုအပ်သော နတ်ဆေးပင်များမှာ ယခုသူ့အတွက် အလွန်ပင် စိမ်းသက်နေသည်။
“ဆရာတူအစ်ကိုကလည်း လူ ဆိုတာ အရေးကြီးတယ်လို့ ပြောတယ်၊ အဘိုးတို့ကလည်း လူ ဆိုတာ အရေးကြီးတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ အဲဒါက တကယ်တမ်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
ဖန့်ချန်၏ အတွေးများမှာ လှည့်ပတ်နေသည်။
ခေါင်းထဲတွင် ပြန့်ကျဲနေသော သဲလွန်စများကို ပေါင်းစပ်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း မှန်ကန်သော အဖြေတစ်ခုဆီသို့ မရောက်နိုင်ပေ။
“ဆရာတူအစ်ကို... ကျွန်တော်တို့လိုမျိုး ရှေးဟောင်းခေတ်ကို မကြုံဖူးတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကလည်း ကြီးမားသော ပဟေဠိ နည်းပညာ နဲ့ ပိတ်ဆို့ခံထားရဖို့ ဖြစ်နိုင်လား”
ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် ပီထု ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
အဘိုးတို့နှင့် ပီထု တို့ ပေးခဲ့သော သဲလွန်စများမှာ ဤမျှလောက် မသဲကွဲသင့်ပေ။
၎င်းတို့သည် အဓိက သော့ချက်များ ဖြစ်ရမည်။
သော့ချက် ဖြစ်လျက်နှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ တွေးတောနေပါသော်လည်း ဘာကြောင့် အဖြေမထွက်ရသနည်း။
မည်မျှပင် ခက်ခဲသော ပဟေဠိဖြစ်ပါစေ၊ အစိတ်အပိုင်း မပျောက်ဆုံးသရွေ့တော့ ဖြေရှင်းနိုင်စမြဲပင်။
အဓိက အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ပျောက်ဆုံးနေမှသာလျှင် ဖြစ်နိုင်တော့မည်။
“‘ကြီးမားသော ပဟေဠိ နည်းပညာ က... မင်းတို့အပေါ်မှာ သက်ရောက်ဖို့ အကြောင်းမရှိဘူး။ မင်းတို့ မွေးဖွားလာချိန်မှာ မှတ်ဉာဏ်တွေ ဗလာဖြစ်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ယင်လောကရဲ့ သံသရာစီရင်ရေးဌာန ကြောင့်ပဲ။ အဲဒီမှာ မင်းတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာ အားလုံးကို ဆေးကြောပစ်လိုက်တာ၊ ဒါမှသာ လူဝင်စားလို့ ရတာလေ”
ပီထု က ပြောသည်။
ဖန့်ချန် စဉ်းစားလိုက်သည်။
“အခုတော့ သံသရာစီရင်ရေးဌာနက ရှေးခေတ်ကတည်းက ဖျက်သိမ်းခံထားရပြီ။ နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်တွေပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော်တို့ပဲ ဖြစ်ဖြစ် သေသွားရင်တောင် ပြန်ပြီး လူဝင်စားဖို့ ခက်ခဲတယ်”
“ဟုတ်တယ်လေ”
သူတို့နှစ်ဦး ထိုအကြောင်းအရာကို ဆွေးနွေးမိသည့်အခါ ထူးခြားသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူတို့နှစ်ဦးအပေါ် သက်ရောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်လုံးများမှာ ခဏတာ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ဤအကြောင်းအရာကို အလိုအလျောက် ကျော်ဖြတ်သွားကြသည်။
“ဆရာတူအစ်ကို၊ ခုနက တစ်ခုခုတော့ မှားနေသလိုပဲ”
ဖန့်ချန် ပြောသည်။
ပီထုက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာတွေ မှားနေလို့လဲ ငါတော့ ဘာမှ မခံစားမိပါဘူး။ မင်း ခုနက စာတွေကို မှတ်မိရဲ့လား”
သူက လေထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသော စာလုံးများကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
ဖန့်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“မှတ်မိပါတယ်”
ပီထူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုစာလုံးများကို ဖျက်ပစ်လိုက်သည်။
“ငါလည်း မှတ်မိသွားပြီ။ တစ်နေ့နေ့ မင်းမေ့သွားရင် ငါ့ကို လာမေးပါ”
“အခွင့်အရေး ရတာနဲ့ ကြီးမားသော ပဟေဠိ နည်းပညာ ကို တကယ်တမ်း ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာပြီး ဆရာတူအစ်ကို့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပြန်ယူပေးမယ်”
ဖန့်ချန် ပြောသည်။
“ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ ဒါက ငါတို့လို အရှင်သခင်တွေက လူဝင်စားတဲ့အခါ မှားယွင်းမှု မရှိစေဖို့၊ တခြားသူတွေက ငါတို့ရဲ့ အတိတ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်ကို မရယူနိုင်စေဖို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့လာပြီး တီထွင်ထားတဲ့ နည်းပညာပဲ။ တကယ်တမ်း ဖြေရှင်းဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူဘူး။ ငါ လူဝင်စားပြီး ရုပ်ခန္ဓာ ရလာမှပဲ၊ အဲဒီအခြေခံနဲ့မှ ပဟေဠိကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိမှာ”
ပီထူက ပြုံး၍ လက်ကာပြသည်။
နှစ်ဦးသား ထိုအကြောင်းကို မပြောတော့ပေ။
ဖန့်ချန်သည် နတ်ဘုရားအဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းကို စမ်းသပ်ကြည့်သည်။
ယင်သက်တမ်း နှစ်တစ်ရာခန့် ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ပီထု၏ နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်မှာ ယင်လောက တရားဝင်နတ်ဘုရားအဖြစ် အပြည့်အဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ယင်စစ်သည်တော် အနွယ်ဝင်တွေက နေ့ကင်းလှည့်၊ ညကင်းလှည့် အနွယ်ဝင်တွေရဲ့ ယင်သက်တမ်း တစ်ဝက်လောက်ပဲ ကုန်ကျတယ်။ ဒါပေမဲ့ တရားစီရင်သူ မျိုးနွယ်ဝင်တွေကတော့ နေ့ကင်းလှည့် ၊ ညကင်းလှည့် တွေထက် နှစ်ဆလောက် ပိုကုန်ကျတယ်”
ဖန့်ချန် ကွာခြားချက်ကို အသေးစိတ် ခံစားမိသည်။
“တကယ်ကို ကွဲပြားသွားပြီပဲ။ ငါအခုတော့ နတ်ဘုရား ဝိညာဉ် မဟုတ်တော့ဘူး၊ ယင်လောက တရားဝင်နတ်ဘုရားဝိညာဥ် ဖြစ်သွားပြီ။ နောက်ကျရင်လည်း နတ်ဘုရားလောကကို ပြန်ဝင်စားဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး”
ပီထုသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပြောင်းလဲမှုများကို ငြိမ်သက်စွာ ခံစားနေသည်။
ထိုပြောင်းလဲမှုမှာ အမြစ်တွယ်သွားသည့်နှယ် ခံစားရပြီး ဖူထူလောကနှင့် တစ်စုံတစ်ရာ ချိတ်ဆက်မိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ယခင်က သူသည် ထိုလောကတွင် လွင့်မျောနေသော ဖောင်ဖျင်းတစ်စကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်တော့ ဒီမှာတင် ကျင့်ကြံနိုင်မည့် အခြေခံကို ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။
“ဆရာတူအစ်ကို၊ အထဲမှာ နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီ ရှိသေးတယ်။ သူတို့ကို တိုက်တွန်းကြည့်ပါဦး။ ယင်လောကငယ် ကို လိုက်ဖို့ စိတ်ဝင်စားသူ ရှိမလားလို့။ အဲဒီနေရာက ဖူထူလောကထက် အများကြီး ပိုစည်းကမ်းရှိတယ်၊ တခြားသူတွေရဲ့ ယင်သက်တမ်းကို အကြောင်းမဲ့ လုယူတာမျိုးလည်း နည်းတယ်”
ဖန့်ချန်က အိမ်ကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ငါ တိုက်တွန်းကြည့်မယ်။ ငါက အရှင်သခင် ဖြစ်ခဲ့တဲ့သူဆိုတော့ အချို့က နားထောင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ထဲမှာလည်း ခေါင်းမာတဲ့သူတွေ ရှိမှာပဲ၊ မလိုက်ချင်တဲ့သူတွေကိုတော့ ဘေးကင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုခုမှာ ပစ်ချထားလိုက်ပါ။ နောက်ပိုင်း သူတို့ကိစ္စ ငါတို့နဲ့ မဆိုင်တော့ဘူး”
ပီထုသည် မီးခိုးငွေ့ကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ အိမ်ကလေးထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
ဖန့်ချန်သည် သူ၏ စိတ်ခံစားမှုကို ခုနက ကိစ္စဆီသို့ ပြန်ပို့လိုက်ပြီး ထူးဆန်းနေသော ခံစားချက်ကို ငြိမ်သက်စွာ ခံစားနေသည်။
သူ၏ အတွေ့အကြုံအရ ထိုခံစားချက်မှာ တစ်စုံတစ်ရာသော အသိဉာဏ် လွဲချော်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
သို့သော် မည်သည့်နေရာတွင် လွဲနေမှန်း သူ ခွဲခြားမရပေ။
သို့သော် ထိုခံစားချက် ပေါ်လာပြီဆိုလျှင် ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေသည်မှာ သေချာသည်။
သူသည် ဤအရာကို လျစ်လျူရှုမည် မဟုတ်ပေ။
“ဒီခံစားချက်က ဆရာတူအစ်ကိုနဲ့ သံသရာစီရင်ရေးဌာနအကြောင်း ပြောတဲ့အချိန်မှာ ပေါ်လာတာ... သံသရာနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား”
ဖန့်ချန် စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး တွေးလိုက်သည်။
“အတိတ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်... ငါက အတိတ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်နဲ့ လာခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါလာတဲ့ပုံစံက လူဝင်စားတာနဲ့ နည်းနည်း ကွဲပြားလိမ့်မယ်။ ယင်လောကရဲ့ သံသရာစီရင်ရေးဌာနက ကြာလှပြီလေ...”
“ငါ ခုနက ဘာကို တွေးနေတာလဲ”
ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးများတွင် မှင်သက်မှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ခဏအကြာတွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွားသည်။
တစ်နေရာရာတွင် ပြဿနာ ရှိနေသည်ကို သူ ရာနှုန်းပြည့် သေချာသွားပြီဖြစ်သည်။
ဤပြဿနာမှာ သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ထိခိုက်စေနေသည်။
“ထိန်းချုပ်မရတဲ့အရာ ဆိုတာက ပြောင်းလဲမှုပဲ၊ ငါ ပြောင်းလဲမှုကို မကြိုက်ဘူး”
ဖန့်ချန် အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။
ထို့နောက် ဖန့်ချန်သည် တခါတရံ စဉ်းစားလိုက်၊ တခါတရံ မှင်သက်လိုက် ဖြစ်နေသည်။
မှင်သက်သည့် အချိန်မှာ တိုတောင်းလာပြီး စဉ်းစားသည့် အချိန်မှာ ပို၍ ရှည်ကြာလာသည်။
ထိုအချိန်အတွင်းတွင် သူသည် ပြင်ပလောကကို မသိတော့သလို ပီထု အိမ်ကလေးထဲမှ ထွက်လာသည်ကိုပင် သတိမထားမိပေ။
“ညီလေး ဘာကို ဒီလောက်ထိ နက်နဲစွာ တွေးနေတာလဲ”
ပီထု၏ မျက်ဝန်းတွင် သိလိုစိတ်များ ပေါ်လာသော်လည်း ဖန့်ချန်၏ အတွေးကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ ဘေးမှာပဲ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်နေလိုက်သည်။
အချိန်များမှာ တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားသည်။
တစ်လ ကြာသွားသည်။
ပီထုသည် ဤတစ်လအတွင်း အခန်းထဲမှ တစ်ဖဝါးမျှ မထွက်ဘဲ ဖန့်ချန်ဘေးတွင်သာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
တစ်လအတွင်းတွင် သူသည် ယင်လောက တရားဝင်နတ်ဘုရားတစ်ပါးအနေဖြင့် ဤနေရာမှ ကံကြမ္မာစွမ်းအား များကို အလိုအလျောက် စုပ်ယူမိခဲ့သည်။
သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ သိသာစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကို မစရသေးဘဲနှင့်ပင် ဤမျှ ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
စတင် ကျင့်ကြံလိုက်ပါက ပို၍ မြန်ဆန်လာမည်မှာ သေချာသည်။
“ယင်လောက တရားဝင်နတ်ဘုရား ဆိုတာက အရင်က နတ်ဘုရားလောကက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ချစ်ခင်မှုကို ရတဲ့သူတွေလိုပဲ၊ ကံတရားက ဒီလူကိုပဲ ဦးစားပေးနေတာ”
ဤသို့ တွေးလိုက်မိပြီး ပီထု ပြုံးလိုက်သည်။
သူ ရွေးချယ်လိုက်သော လမ်းကြောင်းမှာ မဆိုးလှပေ။
“ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ လက်ခံလိုက်တာကတော့ အရင်ဘဝကတည်းက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားလို့ပဲ ဖြစ်မယ်။ ဒီလမ်းက သေပြီးနောက်မှ ရွေးတာမဟုတ်ဘဲ၊ မသေခင်ကတည်းက ရွေးထားခဲ့တာပါလား”
ပီထုသည် ဖန့်ချန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
သို့သော် ဖန့်ချန်၏ အခြေအနေမှာ ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို သူ သတိထားမိသွားသည်။
ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ချွေးပြန်နေပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ကာ ကြီးမားသော ဝေဒနာတစ်ခုကို ခံစားနေရပုံ ပေါက်နေသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ”
ပီထု အသိစိတ်ဖြင့် ထလိုက်သည်။
သို့သော် ဦးခေါင်းထဲတွင် ခေါင်းမူးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ဤသို့ ခေါင်းမူးသွားခြင်းမှာ ယွီထင်ကျဲ၊ ဟွမ်ဝူကျိ၊ နဂါးအိုကြီး၊ ရှီးလုံ၊ ထိုက်ယင် နဂါးမင်း စသည့် ယင်လောက တရားဝင်နတ်ဘုရား အားလုံးတို့ထံတွင် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူတို့အားလုံးသည် ဖန့်ချန် ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ပေါ်လာသည်။
ငရဲမင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြဿနာ တက်သွားပြီလား။
ဤအချိန်တွင် ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြုတ်ထားသော ပုဇွန်ကဲ့သို့ ကွေးညွတ်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် စားပွဲထောင့်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
သူ၏ လက်ကြောများ ထောင်နေပြီး ကြီးမားသော ဝေဒနာကို ခံစားနေရသည်။
ချွေးစက်များမှာ နဖူးပေါ်မှ တစ်စက်ပြီးတစ်စ စီးကျလာပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ကျသွားသည်။
ထို့နောက် မီးခိုးငွေ့ကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ငရဲမင်း၏ ချပ်ဝတ်တန်ဆာမှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်သွားပြီး ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းမှ ဖယောင်းတိုင်ကဲ့သို့သော နဂါးခေါင်းကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။
“ဟား... ဟားဟား...”
လူတိုင်း အခန်းဝသို့ ရောက်လာချိန်တွင် သူတို့သည် ခေါင်းမူးခြင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဖန့်ချန်၏ ရယ်မောသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
၎င်းမှာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ပေါ့သွားသော ရယ်မောသံ၊ အောင်ပွဲခံသည့် ရယ်မောသံ ဖြစ်သည်။
လူတိုင်း ထူးဆန်းနေကြသည်။
ဤလူကြီးမင်းမှာ အချိန်အတော်များများတွင် ဤမျှလောက် စိတ်ခံစားမှု မပြတတ်ပေ။
“ဆရာတူညီလေး၊ ဘာဖြစ်တာလဲ”
ပီထု ဖန့်ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မေးသည်။
ဖန့်ချန် အားအင်ကုန်ခမ်းစွာဖြင့်
“ခုနက ခေါင်းအရမ်းကိုက်လို့ပါ၊ ဆရာတူအစ်ကိုကို အရှက်ခွဲမိပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီဝေဒနာကြောင့်ပဲ တစ်ခုခုကို အဖြေရှာမိသွားတယ်”
“ဘာအဖြေလဲ”
ပီထု အလိုလို မေးမိသည်။
ဖန့်ချန် ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး မပြောပေ။
ပြောပြလိုက်လျှင်လည်း ပီထု နားထောင်လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း၊ အလိုလိုပင် လျစ်လျူရှုသွားလိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။
“ဘာအဖြေလဲ... ပြောပြရင်ရော ဘယ်သူက ယုံမလဲ။ သံသရာစီရင်ရေးဌာန ပျက်သွားတာ ကြာပြီ၊ ဝိညာဉ်တွေကလည်း လူဝင်စားခွင့် မရတော့ဘူး။ ဒါဆို ခုနှစ်တိုင်း မွေးဖွားလာတဲ့ သူတွေက ဘာတွေလဲ... ဟား... ကြီးမားသော ပဟေဠိ နည်းပညာ၊ လူ ဆိုတဲ့အချက်က ဘာကြောင့် ဒီလောက်အရေးကြီးတာလဲဆိုတာကို ငါ အဖြေရှာမိပြီ"
"အခု လောကကြီးထဲမှာ... တကယ့် လူမျိုးစုက ဘယ်နှစ်ယောက် ကျန်တော့မလဲ။ အဘိုးတို့၊ ပီထု ဆရာတူအစ်ကိုတို့ မေ့သွားတဲ့အချက်က ဒါပဲ။ ရန်သူက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တစ်ဖက်လူက ဖားကို ရေနွေးနဲ့ ပြုတ်သလို၊ မဟုတ်ဘူး၊ ကိုးခုသော လောကတို့ကို ရေနွေးနဲ့ ပြုတ်နေတာပဲ သူတို့ လုယူချင်တာက လူ့လောက ကိုးခု၊ နတ်ဘုရားလောက၊ ယင်လောက၊ ဒီနေရာမှာ ရှိသမျှ အရာအားလုံးပဲ ”
ဖန့်ချန် ရယ်မောနေသော်လည်း သူ၏ အပြုံးမှာ မည်သည့်အချိန်ကထက်မဆို ပို၍ ကြည်မကောင်း ဖြစ်နေသည်။