နို့ထိန်းအဒေါ်

ခေါင်းဆောင်ချန်သည် ဆရာကောင်း တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ မြို့ဝန်ရုံးမှ ကိစ္စများအပြင် လူမှုရေးရာ ဆက်ဆံရေးများကိုလည်း သင်ကြားပေးလေသည်။ ကုမိသားစုမှ လင်မယားနှစ်ယောက် ကုယွင်အား မသင်ကြားပေးခဲ့သော လူ့လောက အကြောင်းအရာများကို ခေါင်းဆောင်ချန်က တစ်ဆင့်ချင်း သင်ကြားပေးလေတော့သည်။

ကုယွင်သည် လော်မိသားစုထံတွင် ကိုယ်ခံပညာ သင်ယူမည့် ကိစ္စကိုလည်း ခေါင်းဆောင်ချန်က သဘောတူခဲ့၏။

“မင်းက ငယ်သေးတယ်လေ... များများသင်ထားတာ ပိုကောင်းပါတယ်... နောင်ကျရင် လမ်းစတွေ အများကြီး ပွင့်လာမှာပေါ့... နင့်ဒုတိယဦးလေးက အရည်အချင်းရှိတဲ့သူဆိုတော့... မင်းအတွက် အကောင်းဆုံး လမ်းကြောင်းကို ရှာပေးထားတာ ဖြစ်မှာပါ...”

ခေါင်းဆောင်ချန်က ထိုသို့ ပြောဆိုလေသည်။

ကုယွင်သည် နားမလည်သော်လည်း လူကြီးသူမများ၏ စကားကို နားထောင်တတ်သူ ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် လော်မိသားစုထံတွင် ကိုယ်ခံပညာ သင်ယူရာ၌ အလေးအနက် ရှိလှပေသည်။ သူ မကြိုက်သော စာဖတ်ခြင်းနှင့် လက်ရေးကျင့်ခြင်းကိုပင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေကာ သင်ယူခဲ့ပြီး ကုကျောက်ကိုပါ သေချာ စောင့်ကြည့်ပေးလေတော့သည်။

ကုယန်သည်လည်း ကုကျောက်ကို စောင့်ကြည့်ရန် မလိုတော့သဖြင့် စာဖတ်ခြင်းတွင်သာ အာရုံစိုက်နေလေ၏။

လော်မိသားစုသည် ကျူးရန်ဘွဲ့ရ ဆရာတစ်ဦးကို ပင့်ဖိတ်ထားသော်လည်း ထိုဆရာမှာ မောက်မာသူ ဖြစ်ပြီး လူတိုင်းကို သင်ကြားပေးလိုခြင်း မရှိပေ။ ကုမိသားစုထဲတွင် ကုယန် တစ်ဦးတည်းကိုသာ သူ၏မျက်စိထဲသို့ ဝင်သဖြင့် သူသည် လော်ကျန်းနှင့် ကုယန် နှစ်ဦးကိုသာ သင်ကြားပေးလေသည်။

အခြားသော ကလေးအဆင့်ရှိသူများကိုမူ အခြားသော ပညာရှိအိုကြီး တစ်ဦးက သင်ကြားပေးလေ၏။

ထိုပညာရှိအိုမှာ ရှေးရိုးစွဲသူ ဖြစ်ပေသည်။ ပိုက်ဆံကြောင့်သာ သင်ကြားပေးရသော်လည်း မိန်းကလေးများကို သင်ကြားပေးရန် ဆန္ဒမရှိပေ။ သူသည် စာသင်ချိန်တွင် ယောကျ်ားလေးများကိုသာ ဦးစားပေးလေသည်။ နျိုနျိုကို တိုက်ရိုက် နှိပ်စက်ခြင်း မရှိသော်လည်း အချိန်အတော်များများတွင် လျစ်လျူရှုထားတတ်လေသည်။

အကယ်၍ ကုကျောက်သာ ဆိုလျှင် ဆရာက ဂရုမစိုက်ပါက စာသင်ခြင်းကို လျော့ရဲသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် နျိုနျိုမှာမူ မိဘများ၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ရင်ဝယ်ပိုက်ကာ စာသင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူမတွင် သိလိုသည်များ ရှိသော်လည်း ဆရာက လျစ်လျူရှုထားသဖြင့် စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ သူမ၏ အစ်ကိုများကိုသာ ပြန်လည် မေးမြန်းလေတော့သည်။

ကုယန်တို့မှာမူ အခြားနေရာတွင် သင်ကြားနေရသဖြင့် အချင်းချင်း ဆွေးနွေးချိန် ပိုမို ရရှိကြရာ နျိုနျိုနှင့် လော်ကျန်းတို့မှာ ပို၍ ရင်းနှီးလာကြကုန်၏။

“နျိုနျို... နင် ပြန်လာတိုင်း မေးစရာတွေ အများကြီး ပါလာတာပဲ... နင့်ဆရာက မေးခွန်းတွေကို ပြန်မဖြေပေးဘူးလား... နင် ငါ့အစ်ကိုကြီးကို တွေ့ချင်လို့ တမင် လုပ်နေတာလားလို့တောင် သံသယ ဖြစ်မိတယ်...”

လော်ကျန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

ပထမဆုံး တွေ့ဆုံစဉ်က လော်ကျန်းမှာ အလွန် ဆိုးသွမ်းသော ကောင်လေးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အသက်ဘေးမှ ကယ်တင်ခြင်း ခံရပြီးနောက် သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ယခုအခါ သူတို့နှစ်ဦးမှာ စစ်မှန်သော သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။

“ဆရာက မသင်ပေးဘူးလေ...”

နျိုနျိုက အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်၏။

လော်ကျန်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြောင်သွားပြီး မေးလိုက်လေသည်။

“ဘာလို့ မသင်ပေးတာလဲ... ဆရာကျန်းက ပညာမတတ်တာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့... ဘာလို့ မသင်ပေးရတာလဲ...”

နျိုနျိုရှိသော အတန်းငယ်လေးတွင် အခြားသူများမှာ နျိုနျိုလောက် သိလိုစိတ် မပြင်းပြကြသဖြင့် မေးခွန်းများ မရှိကြချေ။ နျိုနျိုကမူ သူမ၏ ဆရာမှာ မေးခွန်းဖြေရမှာကို မနှစ်သက်သူဟုသာ ထင်မှတ်နေပြီး ဆရာက သူမကို မနှစ်သက်မှန်းကိုမူ မသိရှာပေ။

“ဆရာက တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေရတာကို ကြိုက်ပုံရတယ်... နှောင့်ယှက်ခံရမှာကို မလိုလားဘူးထင်တယ်...”

နျိုနျိုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်လေသည်။

လော်ကျန်းက မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိ၏။

ကုယန်သည် သူ၏ အဆင့်အတန်းကို သတိပြုမိပေသည်။ သူတို့ မိသားစုမှာ လော်အိမ်သို့ လာရောက် ပညာသင်ရသူများသာ ဖြစ်ပြီး အိမ်ရှင် သို့မဟုတ် ဧည့်သည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ညီမလေးအား နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“နျိုနျို မသိတာရှိရင် ကိုကို့ကိုပဲ လာမေးလေ... ကိုကိုက ညီမလေးရဲ့ မေးခွန်းတွေကို ဖြေပေးရင်းနဲ့... သင်ခန်းစာဟောင်းတွေကို ပြန်နွှေးပြီးသား ဖြစ်တာပေါ့...”

လော်ကျန်းကလည်း ပြောလိုက်၏။

“ငါ့ကိုလည်း မေးလို့ရပါတယ်... နင်က စာသင်ရတာကို ဒီလောက် စိတ်အားထက်သန်နေမှတော့... ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ငါ့ကိုတောင် ကျော်သွားဦးမယ်...”

လော်မိသားစု၏ တစ်ဦးတည်းသော မြေး ဖြစ်သဖြင့် လော်ကျန်းသည် သခင်ကြီးလော်၏ အချစ်ဆုံး ဖြစ်သော်လည်း သူသည် မောက်မာရိုင်းစိုင်းသော သူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် သူသည် စာသင်ကြားခြင်းတွင် ပါရမီရှိကြောင်း စောစောစီးစီး ပြသနိုင်ခဲ့လေသည်။

“ကိုကိုလော်ကျန်း... ကိုကိုက အသက် ခုနစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ အစိုးရစာမေးပွဲ ဖြေတော့မှာလေ... နျိုနျို ကိုကို့ကို ကျော်ဖို့ဆိုရင်တော့ အချိန်အတော်ကြာဦးမှာပါ...”

နျိုနျိုက အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

နောက်ထပ် ဆယ်ရက်ကျော်လျှင် လော်ကျန်းနှင့် ကုယန်တို့သည် သူတို့၏ ပထမဆုံး အစိုးရစာမေးပွဲ ဖြစ်သော မြို့နယ်စာမေးပွဲ ကို ဖြေဆိုကြရမည် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုစာမေးပွဲ အောင်မြင်လျှင် ဖူချိန်မြို့သို့ သွားကာ ခရိုင်စာမေးပွဲကို ဆက်လက် ဖြေဆိုကြရမည် ဖြစ်၏။ ထိုစာမေးပွဲများ အောင်မြင်မှသာ ပညာသင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိမည် ဖြစ်ပေသည်။

လော်ကျန်းက ပြောလိုက်လေသည်။

“ကောင်းပြီလေ... နျိုနျို... နင် ငါ့ကို တကယ် ကျော်ချင်နေတာပေါ့...”

နျိုနျိုကမူ ဘာမှားနေသလဲ ဆိုသည်ကို နားမလည်ဘဲ နှိမ့်ချရမည်ကိုလည်း မည်သူမျှ မသင်ပေးခဲ့သဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

“ဖေဖေက နျိုနျိုကို ပညာတတ် အမျိုးသမီးလေး ဖြစ်စေချင်တာလေ... ဒါကြောင့် ကိုကို့ကို ကျော်ဖို့ သေချာပေါက် ကြိုးစားမှာပေါ့...”

လော်ကျန်းသည် နျိုနျိုက သူ့ကို အထင်ကြီးနေတာလား သို့မဟုတ် အထင်သေးနေတာလား ဆိုသည်ကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားရ၏။

သူမ၏ စကားမှာ ကျော်တက်ဖို့ကို မခက်ခဲသောအရာ တစ်ခုလို သတ်မှတ်ထားပုံ ရပေသည်။

“နင် ငါ့ကို တကယ် ကျော်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့... နောက်ထပ် အနှစ်ရှစ်ဆယ်လောက် စောင့်ရဦးမယ်ထင်တယ်...”

လော်ကျန်းမှာ ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် နျိုနျို၏ စကားကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ ကြွားဝါပြောဆိုလိုက်မိလေ၏။

နျိုနျိုမှာမူ စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

“ကောင်းပြီလေ... နျိုနျို အသက် ရာကျော်တဲ့အထိ နေနိုင်အောင် ကြိုးစားပါ့မယ်...”

လော်ကျန်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။

“နင်ကတော့ တကယ်ကို အရှုံးမပေးတဲ့သူပဲ...”

နျိုနျိုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

“မေမေက သင်ပေးထားတယ်လေ... လူတွေ ပျော်အောင် မင်္ဂလာရှိတဲ့ စကားတွေကိုပဲ ပြောရမယ်တဲ့...”

နျိုနျို၏ ထူးခြားသော အစွမ်းကြောင့် ကုမင်တာ့တို့ လင်မယားမှာ သူမ၏ စကားများ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ရှိမှာကို စိုးရိမ်ကြသဖြင့် နျိုနျိုအား ဆုတောင်းများ စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ မလုပ်ရန်နှင့် မကောင်းသော စကားများကို မပြောရန် အကြိမ်ကြိမ် မှာကြားထားခဲ့ရလေသည်။

လော်ကျန်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။

“လူတိုင်းက နင့်ကို ဘာလို့ ချစ်ကြလဲဆိုတာ အခုမှ သိတော့တယ်... ငါ့အဘိုးကလည်း နေ့တိုင်း နင့်အကြောင်းပဲ ပြောနေတာ... မြို့တော်မှာ ရှိတဲ့ ဒေါ်ဒေါ်ဖန့် ကလည်း နင့်လိုမျိုး မြေးမလေး တစ်ယောက် မွေးပေးပါစေလို့ ဆုတောင်းနေတာလေ...”

လော်မိသားစုတွင် မျိုးဆက် နည်းပါးသဖြင့် ယောကျ်ားလေး တိုးပွားရန် မျှော်လင့်သင့်သော်လည်း ယခုအခါ သခင်ကြီးလော်မှာ မိန်းကလေး မြေးလေးကိုသာ မျှော်လင့်နေရှာ၏။

လော်မိသားစုဝင် အချို့က ထိုအကြောင်းကို သိရှိသောအခါ သူတို့၏ သမီးများကို အဘိုးအို၏ အနားသို့ ပို့ဆောင်ရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း သခင်ကြီးလော်က ငြင်းပယ်ခဲ့လေသည်။

ကလေးများ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ထမင်းစားချိန်သို့ ရောက်ရှိလာလေတော့သည်။

ကုမိသားစုမှ ကလေးများသည် ဤနေရာတွင် ပညာသင်ကြားနေကြသော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် ဤနေရာတွင် ထမင်းမစားကြဘဲ အဖွားကုကသာ ထမင်းလာပို့ပေးလေ့ ရှိပေသည်။

သို့သော် မနေ့က သခင်ကြီးလော်က ယနေ့ ထမင်းစားသွားရန် တမင် မှာကြားထားသဖြင့် အဖွားကုက ထမင်းလာမပို့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ကုမိသားစုမှာ သာမန် မိသားစုသာ ဖြစ်သဖြင့် လော်အိမ်ရှိ အစေခံအချို့မှာ သူတို့အား အထင်သေးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်တတ်ကြပေသည်။ ကလေးများ ဖြစ်သဖြင့်လည်း မကောင်းသော စကားများကို ပြောဆိုတတ်ကြလေ၏။

သခင်ကြီးလော်မှာ အခန်းထဲတွင် စာဖတ်၍ မပြီးသေးသော်လည်း ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ ဟင်းပွဲများကို စားပွဲပေါ်သို့ စတင် ပြင်ဆင်နေကြချေပြီ။

ကုကျောက်သည် လှပသော ဟင်းပွဲများကို ကြည့်ကာ သွားရည်ကျနေမိ၏။ သူက နျိုနျိုအား တံတောင်နှင့် တိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒီနေ့ ဂျင်းကိတ်မုန့် ပါတယ်ဟ... ဒါ ညီမလေးအကြိုက်ဆုံး မဟုတ်လား...”

နျိုနျိုက မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“အဘိုးလော်က တကယ် ကောင်းတာပဲ... သမီးက တစ်ခါပဲ ပြောဖူးတာကို မှတ်ထားပေးတယ်နော်...”

ကုကျောက်ကလည်း ခေါင်းကို တွင်တွင်ညိတ်ကာ သူ အကြိုက်ဆုံး ဖြစ်သော ငန်းကင်လည်း ပါရှိကြောင်း ပြောပြလေ၏။

ဖန့်ယွမ်ကလည်း ဘေးမှနေ၍ သူ အကြိုက်ဆုံး ဝက်လက်ဟင်းလည်း ပါရှိကြောင်း ရယ်မောကာ ပြောဆိုနေလေသည်။

သခင်ကြီးလော်သည် စိတ်ထား နူးညံ့သူ ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ကလေးငယ်များအတွက် စားသောက်ပွဲ ပြင်ဆင်ပေးခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လူတိုင်း၏ နှစ်သက်မှုကို မှတ်သားထားပေးလေသည်။ ကလေးကြီးများမှာ အစားကောင်းကြသဖြင့် ပစ္စည်းများ အလကား ဖြစ်သွားမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုချေ။

“စာကိုတောင် အလကား သင်ပေးနေရတာ... အခုတော့ ထမင်းပါ လာစားနေကြတာလား... တကယ်ကို ငတ်ကြီးကျနေတဲ့ သရဲတွေ ဝင်စားထားသလိုပဲ...”

ထိုစကားကို ပြောလိုက်သူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ လော်ကျန်း၏ နို့ထိန်းအဒေါ် ဝမ်ပင် ဖြစ်လေသည်။ သူမသည် စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် လော်ကျန်းမှလွဲ၍ ကျန်ကလေး အားလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်လေ၏။

လော်အိမ်တွင် ခိုလှုံနေရသော ဖန့်ယွမ်သည် မျက်လုံးလေးများ မှေးကာ ခေါင်းငုံ့သွားရှာ၏။

လော်ကျန်းသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး နို့ထိန်းအဒေါ်အား သဘောမတူသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ကဲ့ရဲ့စကားများကို နျိုနျိုသည် ကျန်းမိသားစုတွင် ရှိစဉ်က အများအပြား ကြားဖူးခဲ့ပေသည်။

သို့သော် သူမသည် ယခုအခါ ကုမိသားစု၏ သမီး ဖြစ်နေချေပြီ။ ကုမိသားစုမှ မိဘများကလည်း တစ်ခုခု ဖြစ်လာလျှင် သူတို့အား အမြဲ အသိပေးရန် မှာကြားထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

နျိုနျိုသည် နို့ထိန်းအဒေါ်၏ အနားသို့ လျှောက်သွားကာ မေးလိုက်လေသည်။

“အဒေါ်ဝမ်... အဒေါ်က သမီးကို ငတ်ကြီးကျနေတဲ့ သရဲ ဝင်စားထားတယ်လို့ ထင်နေတာလားဟင်...”