အိမ်မှ ထွက်ခွာခြင်း

လော်မိသားစုမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မျိုးရိုးဖြစ်ပေသည်။ ဆွေမျိုးသားချင်း နည်းပါးသော်လည်း မျိုးဆက်အလိုက် နန်းတွင်းအရာရှိများ ပေါ်ထွက်ခဲ့သဖြင့် စစ်မှန်သော အရာရှိမျိုးရိုးဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

နို့ထိန်းအဒေါ် ဝမ် သည် လော်မိသားစုမှ အစေခံတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လော်ကျန်း၏ မိခင်ကို ပြုစုခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်၏။ သူမသည် နို့ထိန်းအဒေါ်ဟူသော အဆင့်အတန်းကြောင့် အစေခံများကြားတွင် အမြဲတမ်း မျက်နှာပွင့်ခဲ့လေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူမသည် ရဲတင်းလွန်းနေခြင်းပင်။ လော်ကျန်း စာသင်စအရွယ်ကတည်းက နို့ထိန်းအဒေါ် ဝမ် သည် သူမ၏သားကို သခင်လေး၏ အဖော်အဖြစ် ထားရှိရန် ကြံစည်ခဲ့ဖူးလေသည်။

သို့သော်လည်း ဖန့်ယွမ်မှာ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ လော်မိသားစု၏ မယားငယ်ဘက်မှ ဆွေမျိုးများမှာ လော်မိသားစု၏ ချမ်းသာမှုကို လာရောက်မှီခိုကြရာ သခင်ကြီးလော်က ဖန့်ယွမ်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် လော်ကျန်း၏အနားတွင် ထားရှိရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဖန့်ယွမ်မှာ ဆွေမျိုးအရင်းလည်း မဟုတ်သလို လော်အိမ်၏ အစေခံစာချုပ် ရှိသူလည်း မဟုတ်ချေ။ သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ နေရခက်လှသဖြင့် လော်ကျန်း၏ နောက်မှ လိုက်ပါရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

လော်ကျန်းမှာ ဆိုးသွမ်းသော သခင်မျိုး မဟုတ်ပေ။ နို့ထိန်းအဒေါ် ဝမ် က နှစ်ပေါင်းများစွာ သွေးထိုးခဲ့သော်လည်း သူသည် ဖန့်ယွမ်အား စကားအနည်းငယ် ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ပြောရုံမှတစ်ပါး တမင်တကာ ဒုက္ခပေးခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ချေ။ လူပြန်ပေးမှု ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက်တွင်မူ ဖန့်ယွမ်အပေါ် ထားရှိသော လော်ကျန်း၏ သဘောထားမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး လော်မိသားစုကလည်း ဤရိုးသားသော ကောင်လေးအား သခင်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ စတင် ဆက်ဆံလာကြလေသည်။

ဤအချက်က နို့ထိန်းအဒေါ် ဝမ် ကို မကျေမနပ် ဖြစ်စေခဲ့၏။ ဖန့်ယွမ်သည် သူမသား၏ အခွင့်အရေးကို လုယူနေသည်ဟုပင် စိတ်ထဲမှ မနာလို ဖြစ်နေမိလေသည်။ ဖန့်ယွမ် ရရှိနေသော အရာအားလုံးမှာ သူမသား ရရှိရမည့် အရာများဟု ထင်မှတ်နေခြင်း ပင်။ ထို့အပြင် ကုမိသားစုမှ လူများပါ ရောက်ရှိလာကြပြန်လေသည်။

နို့ထိန်းအဒေါ်အတွက် အားတက်စရာ တစ်ခုတည်းမှာ ဖန့်ယွမ်မှာ သခင်လေး ဖြစ်သွားသဖြင့် လော်ကျန်း၏အနားတွင် အဖော်ကောင်လေး လိုအပ်နေပြီး သူမ၏သားမှာ ထိုနေရာကို ရရှိနိုင်ခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း လော်ကျန်းမှာ ရွယ်တူ သူငယ်ချင်းများ ရရှိသွားသဖြင့် သူ၏ အချိန်နှင့် အာရုံစိုက်မှုများမှာ တခြားသူများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားရာ နို့ထိန်းအဒေါ်၏ သားနှင့် မရင်းနှီးနိုင်တော့ချေ။ နို့ထိန်းအဒေါ် ဝမ် သည် လော်ကျန်းမှတစ်ပါး ရှိနေသူ အားလုံးကို မနှစ်လိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေမိ၏။

ထိုအချိန်တွင် နျိုနျိုက သူမအား စိုက်ကြည့်ကာ စောစောက ပြောခဲ့သော စကားများကို ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။ ကလေးမလေး၏ မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်နေပြီး တည့်တိုးပင် မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

“အဒေါ်က သမီးကို ပြောနေတာလား...”

အိမ်တွင်းရေး ပြိုင်ဆိုင်မှုများမှာ အမြဲတမ်း ပရိယာယ် ကြွယ်ဝလှပေသည်။ နို့ထိန်းအဒေါ်မှာ ဤမျှ ပွင့်လင်းသော အမေးမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။

“နျိုနျိုလေး... သမီး နားကြားမှားတာ ဖြစ်မှာပါ...”

နို့ထိန်းအဒေါ်က မသိချင်ယောင်ဆောင်ရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

နျိုနျိုက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။

“အဒေါ်ဝမ်... သမီးရဲ့ နားက အရမ်း ပါးတာလေ... မှားစရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး... ဘာလို့ ဝန်မခံတာလဲဟင်...”

နို့ထိန်းအဒေါ် ဝမ် သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျိုနျိုအား စိုက်ကြည့်ကာ သူမ၏ ပခုံးများကို လက်ဖြင့် ဖိပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“သမီး သေချာပေါက် နားကြားမှားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်... လိမ်ပြောတဲ့ ကလေးကို ဘယ်သူမှ မချစ်ဘူးနော်...”

ကုယန်သည် ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး နို့ထိန်းအဒေါ်၏ လက်များကို ဖယ်ရှားလိုက်၏။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ကျွန်တော့် ညီမလေးက လိမ်ပြောမယ့် ကလေး မဟုတ်ဘူး... အဒေါ်ဝမ်... သူ့ကို မခြောက်ပါနဲ့...”

ကုယွင်သည်လည်း ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး မောင်နှမများ၏ ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။ သူသည် ကုယန်ကဲ့သို့ စိတ်ရှည်သူ မဟုတ်ဘဲ မြို့ဝန်ရုံးမှ လူဟောင်းများ၏ အကျင့်အတိုင်း ပြောဆိုလိုက်၏။

“ဒီမိန်းမ... လုပ်ရဲရင် ဝန်ခံရဲရမှာပေါ့... ကျွန်တော့် ညီမလေးက နားအပါးဆုံးပဲ... သူသာ မရှိရင် ခင်ဗျားသခင်လေးက ဘယ်ရောက်နေမှန်းတောင် သိမှာ မဟုတ်ဘူး...”

စကားပြောနေစဉ်အတွင်း ကုယွင်သည် သူ၏ ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ဓားကိုပင် လက်ဖြင့် ပုတ်ပြလိုက်လေသည်။ နို့ထိန်းအဒေါ် ဝမ် မှာ ကြောက်လန့်သွားပြီး နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရ၏။ သူမက လော်ကျန်းအား ကြည့်ကာ အကူအညီ တောင်းလိုက်လေသည်။

“သခင်လေး... ဒီလူတွေကို ကြည့်ပါဦး... ကျွန်မကို ဓားနဲ့ ခြိမ်းခြောက်နေကြတာ...”

ကုကျောက်သည် စိတ်ကြီးသူ ဖြစ်ရာ လော်ကျန်းအား တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်လေသည်။

“မင်းက ဒီအဘွားကြီးဘက်က ပါမှာလား... ဒါဆိုရင် နောက်ကျရင် ငါ မင်းနဲ့ မဆော့တော့ဘူး...”

ဖန့်ယွမ်သည် ဤကိစ္စနှင့် မဆိုင်သယောင် ရှိသော်လည်း ရုတ်တရက် ကုယွင်၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ ကုမိသားစုဘက်မှ ပါဝင်လိုက်လေသည်။ နို့ထိန်းအဒေါ် ဝမ် က ထပ်မံ သွေးထိုးလိုက်ပြန်၏။

“သခင်လေး... ကြည့်စမ်းပါဦး... တို့အိမ်က ဖန့်ယွမ် ကို အကောင်းဆုံး ကျွေးမွေးထားတာကို... အခုတော့ ကျေးဇူးကန်းပြီး သူများဘက်က ပါနေပြီ...”

သို့သော်လည်း ထိုသွေးထိုးစကားများမှာ အရာမထင်ခဲ့ချေ။ လော်ကျန်းက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“နို့ထိန်းအဒေါ်... နျိုနျိုကို တောင်းပန်လိုက်ပါ...”

နို့ထိန်းအဒေါ် ဝမ် သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အသံကို မြှင့်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“သခင်လေး... ကျွန်မ ဘာမှ အမှားမလုပ်မိပါဘူး... ဘာလို့ ဒီတောသားတွေကို တောင်းပန်ရမှာလဲ...”

လော်ကျန်းက နို့ထိန်းအဒေါ်အား အေးအေးဆေးဆေးပင် ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“နျိုနျိုက ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းလေ... သူ ဘာမှ အမှားမလုပ်ဘူး... အဒေါ်က သူ့အပေါ် ဒီလို မပြောသင့်ဘူး...”

နို့ထိန်းအဒေါ် ဝမ် ကမူ လော်ကျန်းမှာ သူမအား အားကိုးနေဆဲဟု ထင်မှတ်ကာ ပြောလိုက်ပြန်၏။

“သခင်လေး... သခင်လေးက ကျွန်မနို့ကို စို့ပြီး ကြီးလာတာလေ... ကျွန်မက သခင်လေးကို မဖျက်ဆီးပါဘူး... ဒီကလေးမက ငယ်ပေမဲ့ အကြံအစည် ရှိတယ်လေ... စာသင်တာကို အကြောင်းပြပြီး သခင်လေးဆီကို နေ့တိုင်း လာနေတာ... ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ...”

“ပါးစပ်ပိတ်စမ်း...”

စင်နောက်ကွယ်မှ သခင်ကြီးလော်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ သူသည် မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ထိုနေရာတွင် ရှိနေသလဲ ဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြချေ။ နို့ထိန်းအဒေါ် ဝမ် ၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် စိတ်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်၏။ လော်ကျန်းသည် သူမအား အားကိုးနေသဖြင့် သခင်ကြီးက သူမအား လွယ်လွယ်နှင့် နှင်ထုတ်လိမ့်မည် မဟုတ်ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်နေမိလေသည်။

သခင်ကြီးလော်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေပြီး နို့ထိန်းအဒေါ်အား စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“လော်ကျန်းက မငယ်တော့ဘူး... နောက်ဆိုရင် သူ့ခြံဝင်းထဲက ကိစ္စတွေကို အဘွားလီ ကပဲ တာဝန်ယူလိမ့်မယ်... နို့ထိန်းအဒေါ် ဝမ် လည်း အသက်ကြီးပြီဆိုတော့... အနားယူဖို့ အချိန်တန်ပြီပေါ့...”

နို့ထိန်းအဒေါ် ဝမ် ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားရလေတော့၏။ သူမသည် အသက် ၃၀ သာ ရှိသေးသော်လည်း သခင်ကြီးက သူမအား အနားယူခိုင်းခြင်းမှာ သူမ၏ ရှေ့ရေးကို လုံးဝ ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်း ပင် ဖြစ်ချေသည်။ နို့ထိန်းအဒေါ်မှာ လော်ကျန်း၏ ခြံဝင်းကို စီမံခန့်ခွဲရာတွင် အကျိုးအမြတ်များစွာ ရရှိခဲ့ဖူးလေသည်။

သူမသည် သူမ၏သားကို အဖော်ကောင်လေး အဖြစ် ထားရှိရန်နှင့် သမီးကိုလည်း အစေခံ အဖြစ် ထားရှိရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အသက် ၃၀ နှင့် အနားယူရမည် ဆိုသည်မှာ ရယ်စရာ ဖြစ်နေချေပြီ။ သူမသည် သခင်ကြီး၏ အမိန့်ကို မဖီဆန်ရဲသဖြင့် လော်ကျန်း၏ ခြေရင်းတွင် ဒူးထောက်ကာ တောင်းပန်လေတော့သည်။

“သခင်လေး... ကျွန်မ သခင်လေးကို ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ပြုစုလာတာလေ... အကောင်းမမြင်ချင်ရင်တောင် ပင်ပန်းရကျိုးတော့ နပ်သင့်ပါတယ်... သခင်ကြီးကို တောင်းပန်ပေးပါဦး... ကျွန်မ မှားသွားပါတယ်... ဧည့်သည်တွေကို မစော်ကားတော့ပါဘူး...”

လော်ကျန်းသည် အဘိုးဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“အဘိုး... မြေး တောင်းဆိုစရာ ရှိပါတယ်...”

နို့ထိန်းအဒေါ်မှာ မျှော်လင့်ချက် ပြန်လည် ရရှိသွားဟန် ရှိပေသည်။ သို့သော်လည်း လော်ကျန်းက ဆက်ပြောလိုက်၏။

“နို့ထိန်းအဒေါ်က ကျွန်တော့်ကို ပြုစုခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပါပြီ... ဒါကြောင့် သူ့ကို ထိုက်တန်တဲ့ ဆုလာဘ်တစ်ခု ပေးချင်ပါတယ်... ဒီပိုက်ဆံကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ငွေထဲကပဲ ပေးမှာမို့လို့... လူသိရှင်ကြား လုပ်စရာ မလိုပါဘူး...”

သခင်ကြီးလော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ နို့ထိန်းအဒေါ် ဝမ် ကမူ ခေါင်းကို တွင်တွင်ခါကာ ငြင်းဆန်လေ၏။

“သခင်လေး... ကျွန်မ ပိုက်ဆံ မလိုချင်ပါဘူး... သခင်လေး အနားမှာပဲ နေပြီး ပြုစုပါရစေ...”

လော်ကျန်းက နို့ထိန်းအဒေါ် အနားသို့ သွားကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“အဒေါ်က ဒီလို စကားမျိုး မပြောသင့်ဘူးလေ...”

နို့ထိန်းအဒေါ်မှာ ကြောင်သွားရ၏။

“အရင်တုန်းက အဒေါ် ဖန့်ယွမ် ကို မနှစ်သက်တာတွေ... ကျွန်တော့် ကွယ်ရာမှာ ဂိုဒေါင်က ပစ္စည်းတွေ သုံးစွဲတာတွေကို ကျွန်တော် အကုန် သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ တို့တွေက မိသားစုဝင်တွေလို နေလာကြတာဆိုတော့... အဒေါ့်မှာလည်း အခက်အခဲ ရှိမယ်ထင်ပြီး ကျွန်တော် စိတ်ထဲ မထားခဲ့တာပါ...”

လော်ကျန်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

နို့ထိန်းအဒေါ် ဝမ် မှာ ကျောချမ်းသွားရချေပြီ။ သူမသည် ကလေးကို ကြိုက်သလို လှည့်စားနိုင်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ ထိုကလေး၏ မျက်လုံးများမှာ ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပို၍ ကြည်လင်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ လော်ကျန်း၏ စိတ်ထဲတွင် နျိုနျို ပြောခဲ့သော စကားများ ပေါ်လာလေသည်။

“မိသားစုဝင် ဆိုတာ တဖက်လူကို ကောင်းစားစေချင်ရမှာလေ... နို့ထိန်းအဒေါ်... အခုမှ သိလိုက်ရတာက... ကျွန်တော် မှားခဲ့တာပဲ... အဒေါ်က ကျွန်တော့် မိသားစု မဟုတ်ပါဘူး...”

နို့ထိန်းအဒေါ်က အသည်းအသန် ငြင်းဆိုလိုက်၏။

“သခင်လေး... ကျွန်မက သခင်လေးရဲ့ မိသားစုပါ... ကျွန်မ သခင်လေးကို သားအရင်းလို သဘောထားတာပါ...”

လော်ကျန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“ဘယ်အမေကမှ ကိုယ့်သားရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ကို ကွယ်ရာမှာ မကောင်းမပြောဘူးလေ...”

နို့ထိန်းအဒေါ်မှာ အားအင်များ ကုန်ခမ်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရရှာ၏။ လော်ကျန်းက ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

“နျိုနျိုက ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတင် မကဘဲ ကျေးဇူးရှင်လည်း ဖြစ်တယ်... အဒေါ်က သူ့ကို ကွယ်ရာမှာ မစော်ကားသင့်ဘူး... အဒေါ့်ရဲ့ သိက္ခာအတွက် ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတွေကို တောင်းပန်လိုက်ပါ...”

နို့ထိန်းအဒေါ်သည် လော်ကျန်းကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေမိ၏။ သူမသည် လော်ကျန်း၏ ဆိုလိုရင်းကို သိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမ တောင်းပန်ခြင်း မရှိလျှင် နောက်ဆုံး ရရှိမည့် ဆုလာဘ်ကိုပင် ရရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။