အခန်း (၁၄၇-၁၄၈)

အခန်း။၁၄၇

မီးင်္သဂြိုဟ်ခြင်းက ဂိုဏ်းသားတိုင်း၏ ကံကြမ္မာပင်။

စုန်ယန်မှာ မှင်တက်သွားရသည်။ ထိုမိန်းကလေးငယ်လေးမှာ ဒဏ်ရာထပ်ရခဲ့လျှင် ဤဝါးအိမ်လေးဆီသို့ နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လာလိမ့်မည်ဖြစ်ကာ သူကလည်း ထပ်မံကုသပေးမည်ဟုသာ သူတွေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမကို မမြင်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ သူနှင့်တွေ့ရမှာကို ရှက်ရွံ့နေသဖြင့် အခြားတစ်နေရာတွင် သွားရောက်ကုသနေသည်ဟုသာ သူထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။

ဘေးနားရှိ ဓားကျင့်ကြံသူက စုန်ယန်၏ ခံစားချက်ကို ရိပ်မိသွားပြီး ပခုံးကို အသာအယာပုတ်ကာ လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ညီလေးဘိုင်... ညီမလေး ရှောင်ကျိုဟာ စစ်မှန်တဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပါ။ အရမ်း ဝမ်းမနည်းပါနဲ့"

စုန်ယန်သည် ထိုဓားကျင့်ကြံသူနှင့် လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် လက်အုပ်ချီ၍ ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ... ဒီနေရာကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးကြပါဦး။ တကယ်လို့ တခြားညီအစ်ကိုတွေ ထပ်ရောက်လာရင် မိစ္ဆာစင်ကြယ်ဆေးရည်နဲ့ ကုသရေးဆေးတွေ တိုက်ကျွေးပေးကြပါ။ ကျွန်တော် စိမ်းပြာမှော်ကျွန်းကို ခဏသွားလိုက်ပါဦးမယ်"

"သွားပါ ညီလေးဘိုင်"

"အရမ်းကြီး ဝမ်းမနည်းပါနဲ့။ လူဆိုတာ သေမျိုးချည်းပါပဲ။ မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းရင်း စစ်မြေပြင်မှာ သေဆုံးရတာက တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူစရာကောင်းတဲ့ ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုပါပဲ"

စုန်ယန်သည် တစ်ဖန် လက်အုပ်ချီနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ပျံသန်းဓားကို ထုတ်ယူကာ သက်တံတစ်ခုအလား လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် သူသည် စက်ဝိုင်းပုံစံ ကျွန်းကလေးကို မြင်လိုက်ရပြီး အောက်သို့ ဆင်းသက်ကာ ရှာဖွေလိုက်ရာ စောင့်ကြပ်နေသော ဂိုဏ်းသားများက သူ့ကို ခေါင်းတလားတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

မိစ္ဆာချီများ လွင့်ပျံမထွက်စေရန် ခေါင်းတလားကို လုံခြုံစွာ ပိတ်ထားသည်။ စုန်ယန်က အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ မိစ္ဆာချီများ ဝုန်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ အကာအကွယ်ချီနှင့် ထိတွေ့ကာ တရှဲရှဲ အသံများ မြည်ဟည်းသွားတော့သည်။

"အစ်ကိုဘိုင်... စိတ်မကောင်းပါဘူးဗျာ"

စောင့်ကြပ်နေသော ဂိုဏ်းသားက ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က "ညီမလေး ရှောင်ကျိုနဲ့ ခဏလောက် နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေပါရစေ။ စိတ်မပူပါနဲ့ မိစ္ဆာချီတွေ အပြင်ကို လွင့်မသွားစေရဘူးလို့ အာမခံပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဂိုဏ်းသားက ခေါင်းညိတ်ကာ အဝေးသို့ လှမ်းထွက်သွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားချိန်တွင်မူ စုန်ယန်သည် ခေါင်းတလားအတွင်း ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသော မိန်းကလေးငယ်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

သူမ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ နောက်ဆုံးတော့ အနားယူသွားခဲ့သည်။ မျက်နှာပေါ်မှ အမာရွတ်များမှာ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ရင်ဘတ်ပေါ်တွင်မူ မိစ္ဆာငှက်၏ နှုတ်သီးဖြင့် အထိုးခံထားရသော နက်ရှိုင်းသည့် အပေါက်ကြီးတစ်ခုရှိနေကာ ထိုနေရာမှ မိစ္ဆာချီများ အဆက်မပြတ် စိမ့်ထွက်နေတော့သည်။

"မင်းကို ဝါးအိမ်မှာပဲ စောင့်နေပါလို့ ငါပြောခဲ့သားပဲ... ဒါကို မင်းက စကားမနားထောင်ဘူး"

"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အသေစောချင်နေရတာလဲ"

"တကယ့်ကို ခေါင်းမာတဲ့... အသည်းယားစရာ ကောင်မလေးပဲ..."

စုန်ယန်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်မိသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ ဘာတွေးနေသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိတော့ဘဲ မျက်ဝန်းအိမ်များမှာ ထူးထူးခြားခြား ပူနွေးလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ဘေးနားရှိ စောင့်ကြပ်နေသော ဂိုဏ်းသားဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒီရုပ်အလောင်းတွေကို ဘယ်တော့ မီးသင်္ဂြိုဟ်မှာလဲ"

ထိုဂိုဏ်းသားက ခေါင်းခါပြသော်လည်း "နောက်ထပ် နှစ်ရက်၊ သုံးရက်လောက်အတွင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ တကယ်လို့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေ ဒါမှမဟုတ် သူငယ်ချင်းတွေက လာတောင်းရင် ပေးလိုက်မှာပါ။ လာမတောင်းတဲ့သူတွေကိုတော့ ဂိုဏ်းကပဲ နိမိတ်ကောင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် သင်္ဂြိုဟ်ပေးပါလိမ့်မယ်" ဟု ဖြေကြားသည်။

စုန်ယန်က "ညီမလေး ရှောင်ကျိုရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ကျွန်တော် ယူသွားလို့ ရမလား။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် သင်္ဂြိုဟ်ပေးချင်လို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုဘိုင်... ညီမလေး ရှောင်ကျိုနဲ့ ဘယ်လို ပတ်သက်တာလဲ"

ဂိုဏ်းသားက မေးသည်။

"သူငယ်ချင်းတွေပါ"

စုန်ယန်က ရိုးရှင်းစွာပင် ပြောလိုက်သည်။

ဂိုဏ်းသားမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် "ဒါဆိုရင်တော့ မှတ်တမ်းမှာ အမည်စာရင်းသွင်းပေးပါ အစ်ကိုဘိုင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ခဏအကြာတွင် ထိုခေါင်းတလားကို သယ်ဆောင်၍ အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မြူပင်လယ်အတွင်းရှိ လူသူကင်းမဲ့သော ကျွန်းငယ်လေးတစ်ခုပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် နေဝင်ရီတရောအချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ရေပြင်မှာ ပန်းရောင်ငါးကြေးခွံများပမာ တလက်လက်တောက်ပနေပြီး ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေသည်။

သူသည် ရှုခင်းကောင်းသော ကုန်းမြင့်ပိုင်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ မြေကျင်းတူးပြီး ခေါင်းတလားကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် အဖုံးကိုဖွင့်ကာ ညီမလေး ရှောင်ကျို၏ နဖူးပြင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

ထူးဆန်းသော ကျားသစ်အစင်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဝိညာဉ်ကို အသာအယာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထိုဝိညာဉ်မှာ စီနီယာအစ်ကိုဘိုင်ကို မြင်တွေ့ရသည့်အတွက် အံ့အားသင့်သွားဟန်ရှိပြီး ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးသူအလား ဖြစ်နေသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ကျားသစ်အစင်းကြောင်းနှင့် ပေါင်းစပ်သွားကာ ဝိညာဉ်အစေခံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

လူတစ်ဦး သေဆုံးပြီးနောက် ခုနစ်ရက်တိုင်အောင် ဝိညာဉ်မှာ ကျန်ရစ်နေစမြဲဖြစ်ရာ ထူးကဲချီ အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤအခြင်းအရာကို ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပေ။

ရှောင်ကျို၏ ဝိညာဉ်ကို ရရှိပြီးနောက်တွင် စုန်ယန်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မီးရှို့လိုက်ပြီး လေကို ခေါ်ယူကာ ပြာများကို ဝိညာဉ်သေတ္တာငယ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုသေတ္တာကို ခေါင်းတလားအတွင်း ထည့်ကာ မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်လိုက်ပြီးနောက် ကျောက်စာတိုင်တစ်ခု စိုက်ထူကာ ဤသို့ ရေးထိုးလိုက်သည်။

"ညီမလေး ရှောင်ကျို၏ အုတ်ဂူ"

ပြန်လာရာလမ်းတွင် စုန်ယန်သည် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်အကြီးအကဲ ပြန်ရောက်လာပြီ"

"အောင်ပွဲပဲ"

"မိစ္ဆာဂိုဏ်းက ဘယ်လိုပဲ လှည့်ဖြားပါစေ။ ဂိုဏ်းချုပ်အကြီးအကဲကတော့ ထောင်ချောက်ထဲကို မကျဆင်းခဲ့ဘူး"

"မတရားမှုဆိုတာ တရားမှုကို ဘယ်တော့မှ မနိုင်ပါဘူး"

သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် သစ်ရွက်နီကျွန်းဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ မြေခွေးနှင့် ဝံပုလွေမျိုးနွယ်စုများ၏ ကြီးကြပ်သူတစ်ဦးဦး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိနေနိုင်သေးကြောင်း သူ သတိရလိုက်မိသည်။ အရာအားလုံးက ပြီးဆုံးသွားသေးသည် မဟုတ်ပေ။

...

စုန်ယန် ဝါးအိမ်လေးဆီသို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ကောင်းကင်၌ ကြယ်တာရာများ စုံလင်နေသည်။ ဝါးအိမ်ကလေးမှာ လူနာများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေဆဲဖြစ်ရာ စုန်ယန်လည်း ဝိုင်းဝန်းကူညီပေးခဲ့သည်။

သူသည် နောက်တစ်နေ့ မနက်အထိ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် အိမ်ခေါင်မိုးစွန်းအောက်၌ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ အိပ်ပျော်နေစဉ် ရုတ်တရက် ခြေသံအချို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အိပ်ချင်မူးတူး မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ သွေးစွန်းနေသော ဖိနပ်တစ်စုံဖြစ်ပြီး ထို့နောက်တွင်မူ ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခုနှင့်အတူ အသက်ကြီးကြီး အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဆရာ"

စုန်ယန်သည် ထိတ်ခနဲ နိုးသွားပြီး အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ကာ အဘိုးအိုကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဖက်လိုက်မိသည်။

"ဆရာ"

ရောက်လာသူမှာ ကူယဲ့ဓားဆရာကြီးပင်။ ကူယဲ့ဓားဆရာကြီးသည် သူ့ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်ကာ "ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ခြံဝင်းပြင်ပရှိ တောအုပ်ငယ်လေးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ကူယဲ့ဓားဆရာကြီးက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ငါပေးခဲ့တဲ့ သိုလှောင်အိတ် ဘယ်မှာလဲ"

စုန်ယန်သည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ သိုလှောင်အိတ်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကူယဲ့ဓားဆရာကြီးသည် ၎င်းကို အလျှင်အမြန် စစ်ဆေးကြည့်ရာ မှတ်စုစာအုပ်၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းတွင် မူလအတိုင်းရှိနေသော ပေးစာနှစ်စောင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခေတ္တမျှ တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ပထမပေးစာကို ထုတ်ယူကာ စုန်ယန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

စုန်ယန်သည် စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် ထိုစာကို လက်ခံယူကာ သေချာစွာ ဖတ်ရှုလိုက်သည်။ ဖတ်ရှုနေစဉ်အတွင်း သူ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များမှာ ကျယ်လာပြီး ပါးစပ်မှာလည်း အနည်းငယ် ဟသွားကာ ကူယဲ့ဓားဆရာကြီးကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

ကူယဲ့ဓားဆရာကြီးက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဓားသိုင်းက မြင့်မြတ်ပြီး ဖြောင့်မတ်တယ်။ မင်းက ငါတို့ဓားဂိုဏ်းက မဟုတ်ရင်တောင် တရားသောလမ်းကို လျှောက်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပဲ။ ငါ့မှာ တခြားရည်ရွယ်ချက် ရှိပါ့မလား"

စုန်ယန်က သက်ပြင်းချလျက် "ဆရာ... ကျွန်တော် ဝန်ခံချင်ပေမဲ့ ဆရာပြောသလို တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ထားသူတစ်ယောက် တကယ်မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကူယဲ့ဓားဆရာကြီးက လေးနက်စွာ သက်ပြင်းချပြန်သည်။

"မင်းက ငါ့ကို အတင်းအကျပ် မေးခွန်းထုတ်ခိုင်းပြီး ဒါကို ဖော်ထုတ်ခိုင်းနေတာလား။ မင်း ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ထားတယ်။ ရှို့ဟူရဲ့ မကြာသေးခင်က အကြောင်းအရာတွေကို မင်းသိနေနိုင်ပေမဲ့ သမိုင်းကြောင်းတွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ မင်း လုံးဝ သိမှာမဟုတ်ဘူး"

စုန်ယန်က ခေါင်းကုတ်ရင်း "သမိုင်းကြောင်းတွေဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်... တကယ်ပဲ မမှတ်မိတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကူယဲ့ဓားဆရာကြီးက "မမှတ်မိတာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်မသိတာ။ မင်း တစ်ခုခုကို ဝေဝါးဝါး ပြောနိုင်ကောင်း ပြောနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်း မလုပ်ဆောင်နိုင်ဘူး" ဟု ပြောကာ စိန်ခေါ်လိုက်သည်။

စုန်ယန်က "ဆရာက မယုံဘူးဆိုရင်လည်း မေးကြည့်ပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

ကူယဲ့ဓားဆရာကြီးသည် တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဘိုင်ရှို့ဟူ၏ အတိတ်က အကြောင်းအရာများကို စတင်မေးမြန်းတော့သည်။

အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ သူ့ရှေ့မှောက်ရှိ အမျိုးသားသည် မေးသမျှကို ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြေကြားနိုင်ရုံတင်မက ဆရာကြီးကိုယ်တိုင် မသိရှိသော အချက်အလက်အချို့ကိုပင် အခြေအနေနှင့် ဆီလျော်အောင် ရှင်းပြနိုင်နေခြင်းပင်။

ကူယဲ့ဓားဆရာကြီးမှာ ကံတရားကို မယုံကြည်ဘဲ ဆက်လက်မေးမြန်းသည်။ သို့သော် မေးလေလေ သူ ပို၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လာလေလေပင်။ နောက်ဆုံးတွင် ကူယဲ့ဓားဆရာကြီးသည် အံကြိတ်ကာ "ငါမယုံဘူး ငါမယုံဘူး" ဟု ရေရွတ်ရင်း စုန်ယန်၏ ကော်လာကို ဆွဲကာ စိတ်

လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ပြောစမ်း... မင်း ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ထားတာ မဟုတ်လား။ မင်းက ငါတို့ဓားဂိုဏ်းက ရှေးလူကြီးတစ်ယောက် မဟုတ်လား။ ဘာလို့ ဝန်မခံရတာလဲ" ဟု အတင်းအကျပ် မေးတော့သည်။

စုန်ယန်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဆရာ... ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကူယဲ့ဓားဆရာကြီးသည် လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်ကာ ဆက်လက် မေးမြန်းပြန်သည်။ သူ မေးလေလေ သူ မှားယွင်းနေပြီဟု ခံစားရလေလေပင်။

တခြားသူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခဏတာ ဝင်ရောက်သိမ်းပိုက်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုက ဒီလောက်အထိ နက်နဲပြီး ရှေးကျလွန်းတဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ သိနေနိုင်မှာလဲ။

ခဏအကြာတွင် သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စုန်ယန်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ "ဒီနေ့တော့ တစ်ဖန်ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ ဘယ်လောက်တောင် မှန်ကန်သလဲဆိုတာ ငါ တကယ် နားလည်သွားပါပြီ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် စုန်ယန်ကို တောက်ပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ကာ ဝမ်းသာအားရ ပခုံးပုတ်ရင်း "လိမ္မာတဲ့ကလေး... ငါ့သက်တမ်းတစ်လျှောက် မင်းနဲ့ ဒီလိုပုံစံနဲ့ ပြန်ဆုံရမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ တကယ်ကို ဝမ်းသာဖို့ကောင်းပါတယ်" ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောတော့သည်။

စုန်ယန်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်ကမ္ဘာအတွင်းရှိ ကျားသစ်အစင်းကြောင်းများအောက်၌ ဝိညာဉကျွန်အဖြစ် ရောက်ရှိနေရသဖြင့် စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော ညီမလေး ရှောင်ကျိုကို တစ်ချက်မျှ သတိရလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် ကူယဲ့ဓားဆရာကြီးကို ကြည့်ကာ "ဆရာ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်လာတာကို ကျွန်တော်လည်း အရမ်းဝမ်းသာပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အခန်း။ ၁၄၈

စုန်ယန်အတွက်မူ ယနေ့သည်လည်း အဆုံးမရှိသော အလုပ်ရှုပ်စရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် နေ့တစ်နေ့ပင်။

သို့သော်လည်း ဓားဆရာကြီး ကူယဲ့မှာမူ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ မထွက်ခွာမီ သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထိန်းချုပ်မရသော တင်းမာမှုအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဤကဲ့သို့သော တင်းမာမှုမျိုးမှာ ကျင်းကျဲတိုက်ပွဲသို့ သွားစဉ်ကပင် မပြသခဲ့သော အမူအရာမျိုး ဖြစ်သည်။

စုန်ယန်သည် အခြေအနေကို ချက်ချင်းပင် နားလည်လိုက်သည်။

မြေခွေးနှင့် ဝံပုလွေမျိုးနွယ်စုမှ ကြီးကြပ်သူရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူပစ်လိုက်သော စမ်းသပ်

သည့် ကျောက်ခဲမှာလည်း မကြာခင် မြေပေါ်သို့ ကျရောက်တော့မည်ပင်။

ထိုကျောက်ခဲ ကျရောက်ပြီးနောက် မည်သို့သော ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာမည်ကိုမူ သူ တကူးတက လိုက်လံစုံစမ်းနေရန် မလိုပေ။ အကြောင်းမှာ ရလဒ်မှာ သူ၏ရှေ့မှောက်သို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သတင်းအချက်အလက်ကို ကြိုတင်ရယူပြီး ကြိုတင်တုံ့ပြန်မှု ပြုလုပ်ခြင်းက အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်သောအရာ မဟုတ်ပေ။

ဘာလိုလဲဆိုတော့ ကိုယ် အခုလှမ်းလိုက်တဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းက တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ တွက်ချက်မှု အတွင်းမှာတင် ရှိနေနိုင်လို့ပဲ။

ထို့ကြောင့် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း နောက်ကျခြင်းသည်သာ အစစ်အမှန် ကြိုတင်ခြေလှမ်း ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် စုန်ယန်သည် သူ၏ စုန်ယန်ဟူသော မူလအမှတ်အသညာအပေါ် သံယောဇဉ် ကင်းမဲ့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ အမှန်တကယ် နှစ်သက်မြတ်နိုးသည်မှာ သူ့ရှေ့မှောက်ရှိ ဘိုင်ရှို့ဟူအဖြစ် ဖြတ်သန်းနေရသည့် ဘဝပင်။

ဤဘဝသည် အလွန်ပင် ငြိမ်းချမ်းသည်။ ဤနေရာတွင် စိတ်ကူးပေါက်သလို လုပ်တတ်သော ကျောက်သားအကြီးအကဲ၊ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော ကုဟွမ်ကျီ၊ စည်းကမ်းဘောင်များကို အမြဲကျော်နင်းတတ်သော ဂျူနီယာညီမလေး ဝမ်စုစုနှင့် သူ့ကို တစ်ခါတစ်ရံ သတ်ရန်ကြိုးစားပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ မြှောက်ပင့်ဖားတတ်သော ညီလေးလုနှင့် ညီလေး ရှန်းကွမ်တို့ မရှိကြပေ။

ရုပ်သေးဂိုဏ်းချုပ်ဟူသော ရာထူးကိုလည်း သူ အလေးမထားတော့ပေ။

သူ့အတွက်မူ ဂိုဏ်းချုပ်ဟူသော ရာထူးသည် အဆင့်မြင့်ကျင့်စဉ်များနှင့် အရင်းအမြစ်များကို ရယူရန် ခြေကုပ်စခန်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကျင့်စဉ်များကိုမူ အခြားနည်းလမ်းများဖြင့် ရယူနိုင်ပြီး အရင်းအမြစ်များမှာမူ သူ၏ သက်တမ်းဖြင့် အစားထိုးနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤရာထူးသည် သူ့အတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်ချက်တစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။ သူ ရုပ်သေးဂိုဏ်းကို ထိန်းချုပ်ခဲ့ရခြင်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ သူနှင့် တောင်နှင့်ပင်လယ် မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ကြားတွင် သူကိုယ်တိုင် စီမံခန့်ခွဲနိုင်သော ကြားခံနယ်မြေတစ်ခု ရှိစေရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့တာ၏ အလုပ်များ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ စုန်ယန်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ခြံဝင်းဝတွင် ခါးထောက်ရပ်ကာ ကောင်းကင်ယံကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

နေဝင်ရီတရောအချိန်သို့ ချဉ်းကပ်လာပြီဖြစ်ရာ အဝေးတစ်နေရာတွင် မည်သို့သော အန္တရာယ်များ ရှိနေပါစေ အနည်းဆုံးတော့ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ ဆည်းဆာအလင်းတန်းမှာ အလွန်ပင် လှပနေသည်။

စုန်ယန်သည် ဝါးအိမ်လေးအတွင်း၌ ဆေးကုသမှုခံယူနေသော ဂိုဏ်းသားများကို နှုတ်ဆကလိုက်ပြီးနောက် ဓားကိုထိန်းချုပ်ကာ သက်တံတစ်ခုအလား ပျံသန်းရင်း မြူပင်လယ်အထက်ရှိ လူသူကင်းမဲ့သော ကျွန်းငယ်လေးဆီသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

တောင်ထိပ်ရှိ ဆည်းဆာရောင်အောက်တွင် "ညီမလေး ရှောင်ကျို၏ အုတ်ဂူ" ဟု ရေးထိုးထားသော ကျောက်စာတိုင်လေးမှာ ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသည်။ အုတ်ဂူရှေ့တွင် အဖြူရောင်ပန်းအချို့ ရှိနေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အခြားဂိုဏ်းသားအချို့လည်း လာရောက်ဂါရဝပြုသွားကြကြောင်း သိသာသည်။

စုန်ယန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ မည်သူမျှမရှိကြောင်း တွေ့ရသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ယခုအချိန်တွင် ဤကျွန်းပေါ်၌ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသည်။

သူသည် သိုလှောင်အိတ်အတွင်းမှ အရက်အိုးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ အုတ်ဂူရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝိညာဉ်ကျွန် ရှောင်ကျို အပေါ် ထားရှိသော အာရုံခံချုပ်တည်းမှုကို ဖြေလျှော့ပေးလိုက်ပြီးနောက် နှစ်ရှည်သစ်ပင်အိုကြီးတစ်ပင်ကို ကျောမှီကာ ကောင်းကင်ပြင်ပမှ တဖြည်းဖြည်း မှောင်ရီပျိုးလာသော ဆည်းဆာရောင်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

သခင်... သခင်...

ဝိညာဉ်ကမ္ဘာအတွင်း၌ ဝိညာဉ်ကျွန်ရှောင်ကျိုသည် တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

စုန်ယန်က ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ဒီလောက်ကြာတဲ့အထိ မင်း အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ နေဝင်ချိန်ကို တစ်ခါလောက်ဖြစ်ဖြစ် ကြည့်ဖူးရဲ့လား

ရှောင်ကျိုက "မကြည့်ဖူးပါဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

စုန်ယန်က "ဒါဆိုရင် ငါနဲ့အတူ နေဝင်ချိန်ကို ကြည့်ရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် အရက်အိုးအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မြိန်လှသော အရက်ကို ပါးစပ်သို့ တေ့ကာ မော့သောက်လိုက်သည်။ အရက်မှာ စီးဆင်းနေသော မီးလျှံတစ်ခုအလား သူ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို လောင်မြိုက်သွားပြီးနောက် အတွေးအာရုံအားလုံးကို ဝါးမြိုကာ ပူဆွေးဝမ်းနည်းမှုနှင့် သောကဗျာပါဒ သုံးထောင်တို့ကို ခေတ္တမျှ မေ့ပျောက်သွားစေသည်။

ဤအရက်မှာ သာမန်လူတို့သောက်သော အရက်ဖြစ်သော်လည်း ဆေးပင်ပေါင်းတစ်ရာ စစ်ဆေးခြင်းနှင့် သာမန်မီးဖြင့် ဆေးဖော်စပ်နည်းတို့ကို လေ့လာထားသော စုန်ယန်သည် ၎င်းအတွင်းသို့ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများစွာ ထည့်သွင်းထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤအရက်မှာ သာမန်လူများ သောက်မိပါက သေချာပေါက် သေဆုံးနိုင်သော်လည်း စုန်ယန်အတွက်မူ အနေတော် ဖြစ်နေသောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်းပင်။

စုန်ယန်က ဆက်ပြောသည်။

"ငါ မင်းကို အမိန့်ပေးမယ်။ မင်းက ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကျွန်ဆိုတာကို ခဏမေ့ထားလိုက်ပါ။ မင်း အသက်ရှင်စဉ်က ရှိခဲ့တဲ့ လေသံနဲ့ စရိုက်အတိုင်းပဲ စကားပြော ပြုမူပါ။ အဲဒါ ဖြစ်နိုင်မလား"

ရှောင်ကျိုက သက်ပြင်းအသာအယာ ချလိုက်သည်။

စုန်ယန်က ထူးဆန်းသလို မေးလိုက်သည်။

"မလုပ်နိုင်ဘူးလား"

ကျားသစ်ဝိညာဉ်ဘုရင်၏ ထိုကဲ့သို့ ဖောက်ပြန်လှည့်စားနိုင်သည့် စွမ်းအားကို သူ အရင်

ကတည်းက မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ တစ်ကြိမ် ဝိညာဉ်ကျွန်ဖြစ်သွားသည်နှင့် အသက်ရှင်စဉ်က မည်မျှပင် မာနကြီးသူ၊ သိက္ခာရှိသူ ဖြစ်ပါစေ၊ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားပြီး သခင့်အပေါ် မည်သည့်အမိန့်ကိုမျှ မလွန်ဆန်နိုင်တော့ပေ။

ရှောင်ကျိုက "လုပ်နိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သခင် စိတ်ဆိုးမှာကိုပဲ ကြောက်မိလို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က "ငါ စိတ်မဆိုးပါဘူး။ မင်း ထင်တာကို ပြောပါ။ ဆဲချင်ရင်ဆဲ ပြောချင်ရင် ပြောလိုက်စမ်းပါ" ဟု ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ကျွန်ရှောင်ကျိုသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

စုန်ယန်က အရက်ကို နောက်ထပ်တစ်ငုံ မော့သောက်လိုက်သည်။ တောင်တန်းနှင့် ရေပြင်ထက်မှ တိုက်ခတ်လာသော ညနေခင်းလေပြေသည် သူ၏ နားထင်ဘေးမှ ဆံနွယ်များကို လွင့်ခါသွားစေပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော သိုင်းသမားတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်ကို ပေါ်လွင်စေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ရှောင်ကျို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးက ရှင့်ရဲ့ ဒီအသွင်အပြင်ကြောင့် လှည့်စားခံလိုက်ရတာပဲ ကျွန်မလည်း ပါတာပေါ့ ရှင်က ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာကြီးမှန်း စောစောကသာ သိခဲ့ရင် အကြီးအကဲကို သွားပြောဖို့ အသက်နဲ့လဲပြီး ကြိုးစားခဲ့မှာ ရှင့်လက်ထဲ မိသွားလို့ အရေခွံအနွှာခံရရင်တောင် ကျွန်မ သွားမှာပဲ"

စုန်ယန် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ တိတ်တဆိတ် ရယ်မိသွားသည်။ အကယ်၍ နေရာမှာ မြေခွေးအဘွားအို သာဆိုလျှင် သူ၏ ဤကဲ့သို့သော အမိန့်မျိုးကို လိုက်နာနိုင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အူကြောင်ကြောင်နိုင်လှသော ညီမလေးရှောင်ကျိုကတော့ ဝိညာဉ်ဖြစ်သွားသည့်တိုင် အလွန်ပင် ရိုးသားလွန်းသည်။

သူ အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် "လောကအလယ်မှာ မွေးဖွားလာရတဲ့အခါ ဘဝဆိုတာ ကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်လို့ မရနိုင်ဘူး။ ငါလည်း ရုပ်သေးဂိုဏ်းရဲ့ ဖမ်းဆီးတာကို ခံခဲ့ရလို့ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ဒီရေစီးကြောင်းအတိုင်း လိုက်ခဲ့ရတာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်က ဘယ်သူလဲ"

"စုန်ယန်"

"စုန်ယန် စုန်...စုန်…မိစ္ဆာ"

"ငါက အဲဒီလောက်တောင် နာမည်ကြီးနေတာလား"

"စုန်မိစ္ဆာ ရှင့်ကြောင့် ကျွန်မတို့ အားလုံး ရူးမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရတာ။ ရှင်က အကြီးအကဲစူးကို သုံးပြီး မြေခွေးအဘွားအိုနဲ့ သွေးချောင်းစီး တိုက်ပွဲဝင်ခိုင်းခဲ့တယ်။ ပြီးတော့မှ ရှင်က ကြားကနေ အကျိုးအမြတ် ထုတ်သွားတာ။

အဲဒီနောက်ပိုင်း အားလုံးက ရှင့်ကို လိုက်ရှာကြပေမဲ့ ဘယ်လိုမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။ ဦးလေးဖြစ်သူက မတော်တဆ ပြောတာ ကြားလိုက်မိတယ်။ ရှင်က အရမ်းတန်ဖိုးရှိတဲ့ ရတနာတစ်ခုကို ယူသွားခဲ့တယ်တဲ့။ အဲဒီရတနာက တိုင်းပြည်သုံးခု စလုံးကို ကပ်ဘေးတွေ ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်တယ်ဆိုပဲ။

ဒါပေမဲ့ ရှင်ကတော့ အဲဒါတွေကို လျစ်လျူရှုထားတယ်။ ကိုယ်ကျိုးပဲ ကြည့်တယ် ကုဟွမ်ကျီလိုပဲ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပဲ ကျွန်မကလည်း ပြောပါတယ်... ကြောက်တတ်တဲ့ ဘိုင်ရှို့ဟူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် စွမ်းအားကြီးနေရတာလဲလို့ အခုတော့ ရှင်က မိစ္ဆာကြီး ဖြစ်နေတာကိုး"

စုန်ယန် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူသည် မြေခွေးသတ်မဟာမိတ်ကို အမြတ်ထုတ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အစွမ်းကုန် ကူညီခဲ့ပုံများ၊ ကျားသစ်သွေးကို စုပ်ယူခဲ့ရခြင်းမှာလည်း အခြေအနေအရ မလွှဲမရှောင်သာ ဖြစ်ခဲ့ရပုံများကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ထပ်မံရှင်းပြနေမိသည်။

သို့သော်လည်း သူ ရှင်းပြလိုက်တိုင်း ညီမလေးရှောင်ကျိုက အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ မေးခွန်းပေါင်းစုံကို ထပ်ခါတလဲလဲ မေးမြန်းနေတော့သည်။