အခန်း (၂၆၁)
Vol. 27 Ch. 261
သူသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။
ရွှေရောင်သွေးစက်များကို လက်ဖဝါးဖြင့် အုပ်မိုးကာ နှလုံးသားရှိရာဆီသို့ ဖိသွင်းလိုက်၏။
“တောက်”
နက်ရှိုင်းလှသော ရေကန်ကြီးထဲသို့ အမြင့်တစ်နေရာမှ ရေစက်လေးတစ်စက် ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ပင်။
ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်မျက်နှာပြင်သည် ရုတ်ချည်းပင် ကွဲအက်သွားပြီး အတွင်းဘက်မှ နဂါးတစ်ကောင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးထွက်လာသည့်အလား ဧရာမလှိုင်းလုံးကြီးများ ထကြွလာတော့သည်။
ပဲစေ့ခန့်သာရှိသော ဂုဏ်သရေရှိ ရွှေရောင်သွေးသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဟိန်းဟောက်စီးဆင်းနေသော ရေတံခွန်ကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရွှီရန်၏ သွေးကြောများအတွင်း၌ မိုးကြိုးပမာ တဂျုန်းဂျုန်း မြည်ဟည်းလျက် စီးဆင်းသွားတော့သည်။
ထိုသို့ စွမ်းအင်များ စီးဆင်းနေစဉ်အတွင်း ရွှီရန်၏ သွေးများမှာ ဆူပွက်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဆဲလ်ပေါင်း ကုဋေ ၆၀ စလုံးမှာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေကြကာ ဟိန်းဟောက် အော်ဟစ်နေကြသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန်ခဲယဉ်းသော ထိုရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရခြင်းပင်။
ထိုစွမ်းအင်များသည် ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း အကြိမ် ၉၀ တိတိ လှည့်ပတ်စီးဆင်းသွားပြီးနောက်တွင်မူ ရွှီရန်၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ဒီရေအလား တက်လာခဲ့ပြီး ၁ သိန်း ၂ သောင်း အမှတ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
“ဒီမနက်ခင်းလေး တစ်ခုတည်းမှာတင် အပင်ပန်းခံ လေ့ကျင့်ရမယ့် ရက်ပေါင်း ၁၂၀ စာနဲ့ ညီမျှတဲ့ တိုးတက်မှုကို ရလိုက်တာပဲ”
“ဟုတ်တာပေါ့... အစွမ်းထက်ဆုံး ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းဆိုတာ တကယ်တော့ လုယက်ခြင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်”
ရွှီရန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ရှည်လျားစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
တကယ့်ကို အားရစရာကောင်းလှသည်။ နေ့စဉ်မှန်မှန် ကျင့်ကြံအားထုတ်ရခြင်းထက် အဆပေါင်း သောင်းချီ၍ ပိုမို စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ဤမျှ ထူးကဲသော ခံစားချက်ကြောင့် သူသည် ဂြိုလ်ပြင်ပစစ်တလင်းထဲသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ ဤကဲ့သို့သော ရတနာများကို ရူးသွပ်စွာ လိုက်လံလုယက်ချင်စိတ်များပင် ပေါက်လာတော့သည်။
စိတ်မကောင်းစရာကတော့ သူ၏ သွေးစွမ်းအင်မှာ ၁၂၀,၀၀၀ သာ ရှိသေးသဖြင့် အဝေးကြီးသို့ သွားရောက်ရန် အကန့်အသတ် ရှိနေသေးခြင်းပင်။
သို့သော် ရွှီရန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စူးရှတောက်ပနေ၏။
"ရွှေရောင်အောင်မြင်မှုဆုတံဆိပ် လူငယ် ဂုဏ်သရေရှိပုဂ္ဂိုလ်ကို ရပြီးတဲ့နောက်မှာမှ ငါ့မှာ ဝါးမြိုခြင်း စွမ်းရည်ရလာတာ ဖြစ်ရမယ်"
"ဒါဆိုရင် အဖော်ပစ္စည်းမှန်သမျှကို ဝါးမြိုပြီး ဂုဏ်သရေရှိ ရွှေရောင်သွေးနဲ့ နတ်ဘုရားမူလဓာတ် အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လို့ ရတာလား။ အဲဒါသာ အမှန်ဆိုရင် ဘေးကင်းဇုန်ထဲက ရတနာတိုက်ထဲမှာ ဝါးမြိုလို့ရတဲ့ ညစ်ညမ်းပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိနေနိုင်တာပေါ့"
ရွှီရန်၏ အတွေးစများမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားသည်။ သူသည် ရွှေတွင်း ကြီးတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည့်အလားပင်။ ဘေးကင်းဇုန်ရှိ ရတနာတိုက်ကြီးမှာ သူ့အတွက် အားရပါးရ ပွဲတော်တည် ရမည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်။
သို့သော် ထိုရတနာတိုက်ထဲတွင် တကယ်ပဲ ရွှေတွင်းရှိမရှိ ဆိုသည်ကိုတော့ နောက်မှ အတည်ပြုရပေလိမ့်မည်။ အားရကျေနပ်စရာ ဖြစ်လာမလား သို့မဟုတ် စိတ်ပျက်စရာပဲ ဖြစ်မလားဆိုသည်မှာ စောင့်ကြည့်ရဦးမည်ပင်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယွင်မုန့်ကျဲတွင်မူ သူလိုအပ်သော အဖော်သစ်သားများ အသေအချာ ရှိနေသည်ကို ရွှီရန် သိနေသည်။
“ကောင်းပြီ... ယွင်မုန့်ကျဲ ကိုသွားပြီး ဦးလေးယဲ့တို့နဲ့ သွားဆုံရအောင်။ ကောင်းတဲ့အရာတွေကို အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး"
လူငယ်လေးသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ တံဆိပ်ကို ယူလိုက်ပြီး ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ဖွင့်ကာ ခေါ်ဆို လိုက်သည်။
“ဦးလေး ယဲ့ဖျင်... အဲဒီဘက်မှာ လမင်းနယ်ပယ်မိစ္ဆာတွေ ပုန်းအောင်းနေတဲ့နေရာကို ရှာတွေ့ပြီလား”
စစ်တလင်း၏ အစွန်အဖျားတွင် ထိုသတင်းစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယဲ့ဖျင်မှာ မျက်ခုံးပင့်သွားမိသည်။
“ဪ... ရှောင်ရန်ပါလား...”
“ငါတို့ ဒီဘက်မှာ အလုပ်ရှုပ်နေတုန်းပဲ...”
“သွေးစွမ်းအင် သန်းချီရှိတဲ့ လမင်းနယ်ပယ် မိစ္ဆာ ၈ ကောင်ကို တစ်ခါ သတ်ပြီးသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ နှစ်နာရီကြာတော့ သူတို့က ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ပြန်ရှင်လာကြတယ်။ နတ်ဘုရားသတ်တပ်ဖွဲ့ က သူတို့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်သတ်ထားလို့ ငါ အခု အလောင်းတွေကို စောင့်နေတာ"
“ဦးလေး လင်ဖုန်း နဲ့ ဦးလေး လျိုယန်တို့ကတော့ ညစ်ညမ်းမှု အရင်းအမြစ်ကို သွားရှာနေကြပြီ"
“ဒီညစ်ညမ်းမှုရဲ့ အရင်းအမြစ်က တစ်နေရာရာမှာ ပုန်းနေပြီး စည်းမျဉ်းစွမ်းအားတွေကို ထုတ်လွှတ်နေတယ်လို့ ငါတို့ ခန့်မှန်းရတယ်။ အဲဒီစွမ်းအားကြောင့်ပဲ ဒီ လမင်းနယ်ပယ် မိစ္ဆာတွေက ပြန်ပေါင်းစည်းပြီး ရှင်သန်နေကြတာ။ ဒီအရင်းအမြစ်ကို ရှာတွေ့မှသာ သူတို့ ပြန်ရှင်လာတာကို တားဆီးနိုင်လိမ့်မယ်"
ယဲ့ဖျင်က မိစ္ဆာအလောင်းတွေကို စိုက်ကြည့်ရင်း အခြေအနေကို ရှင်းပြနေသည်။
“ဒါနဲ့ ကျင်းမြို့တော်မှာရော အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ”
ရွှီရန်က တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“မြစ်ကြီးရဲ့ အောက်ခြေမှာ လျှို့ဝှက်ဟင်းလင်းပြင် လေးခုရှိတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ သစ်ကိုင်းလေးခု ပုန်းနေတာ။ အဲဒီသစ်ကိုင်းတွေကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် သစ်သားရုပ်တုမိစ္ဆာတွေရဲ့ ပြန်ရှင်နိုင်စွမ်းက ပျောက်ဆုံးသွားလိမ့်မယ်"
ယဲ့ဖျင်ကတော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ရွှီရန်ဆီက ထိုမျှအလေးအနက်ထားသည့် အဖြေမျိုး ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် ရွှီရန်၏ လေသံအရ ထိုဘက်မှာ အခြေအနေတွေ အားလုံး ပြီးပြည့်စုံသွားပြီဟုပင် ထင်ရသည်။
သူ အကြီးအကျယ် အံ့ဩသွားရသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ အဲဒီဘက်မှာ အားလုံး ရှင်းသွားပြီလား”
ရွှီရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ရှင်းသွားပြီ။ ညစ်ညမ်းမှုဗဟိုချက် ပုန်းနေတဲ့ လျှို့ဝှက်ဟင်းလင်းပြင်ကို ကျွန်တော် ရှာပေးနိုင်တယ်။ ကျွန်တော့်ကို တိကျတဲ့ တည်နေရာကိုသာ ပို့ပေးလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် အခုပဲ လာခဲ့မယ်။ ဦးလေးတို့ ဘယ်လိုရှာရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ပြပေးမယ်"
ယဲ့ဖျင်က သံသယဖြစ်နေဆဲပင်။
“တကယ်လား”
ရွှီရန်၏ လေသံမှာ အလွန်တည်ကြည်လှသည်။
“တကယ်ပါ။ စစ်တလင်းရဲ့ တိကျတဲ့နေရာကိုသာ ပြောပြပါ"
နောက်ဆုံးတွင် ယဲ့ဖျင်က ယုံကြည်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ ငါ တည်နေရာကို ပို့ပေးမယ်။ မင်းရဲ့ တံဆိပ်အတိုင်းသာ လိုက်လာခဲ့တော့"
ရွှီရန်က လေထဲသို့ ပျံတက်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ ကျွန်တော် လာနေပြီ"
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ရွှီရန်သည် သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် လျင်မြန်ခြင်း အဆောင်ငယ်နှစ်ခုကို ကပ်လိုက်ပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် မိုးကြိုးခြေလှမ်း သုံးထောင်ကို အသုံးပြုကာ လေအဟုန်အတိုင်း လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
မိနစ် ၂၀ အကြာတွင် ယွင်မုန့်ကျဲရေပြင်သို့ သူ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ကျယ်ပြောလှသော ရေပြင်ကြီးမှာ မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လှိုင်းလုံးကြီးများမှာ တရိပ်ရိပ် လိပ်တက်နေတော့သည်။
ပေါက်ကွဲသံများသည် နေရာအနှံ့၌ ဟိန်းဟောက်နေပြီး မြေပြင်ကို ဗုံးကြဲနေသကဲ့သို့ တုန်ခါနေစေသည်။
တစ်ချိန်က ကြည်လင်ပြာလွင်ခဲ့သော အဇူရာရေကန်ကြီးမှာ ယခုမူ သွေးနီရောင်လွှမ်းနေပြီး ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သစ်သားရုပ်တုမိစ္ဆာများ၏ အလောင်းများ အစီအရီ မျောပါနေသည်။ သို့သော် ထိတ်လန့်စရာကောင်းသည်မှာ ထိုအလောင်းများက အပိုင်းပိုင်းပြတ်နေတာဖြစ်ဖြစ် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေပါစေ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆွဲငင်ကာ ပြန်လည်ပေါင်းစည်းသွားကြခြင်းပင်။ ခေါင်းနှစ်လုံးက တစ်လုံးတည်းဖြစ်အောင် ပေါင်းစည်းကာ လက်မောင်းများက ပြန်ဆက်သွားပြီး မျက်စိဖြင့် မြင်နေရသည့် အရှိန်အဝါဖြင့်ပင် မိစ္ဆာတစ်ကောင်အဖြစ် ပြန်လည်ရှင်သန်လာကြသည်။
၎င်းတို့၌ အတွင်းအင်္ဂါများမရှိဘဲ သွေးများသာရှိသည်။ ဤပြန်လည်ရှင်သန်မှု ဖြစ်စဉ်သည် သဘာဝနိယာမများကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသည့် ပရိုဂရမ်တစ်ခုအတိုင်း လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ပင်။
သုံးမိနစ်အကြာတွင် သွေးစွမ်းအင် ၈ သိန်းရှိသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ရှင်သန်လာပြန်သည်။ သို့သော် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျရောက်လာပြီး ၎င်းကို အပိုင်းပိုင်းပြတ်အောင် ပြန်လည်ရိုက်ချေပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်
ပြန်လည်ပေါင်းစည်းခြင်းနှင့် ရှင်သန်ခြင်း သံသရာထဲသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။
ယဲ့ဖျင်က လူငယ်လေးကိုကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ရောက်လာပြီလား။ ရေမျက်နှာပြင်ကနေ မီတာ ၃၀ လောက်အကွာမှာ နေတာက အလုံခြုံဆုံးပဲ။ ဒီနေရာမှာ သွေးစွမ်းအင် သန်းချီရှိတဲ့ မိစ္ဆာတွေ အများကြီးရှိတယ်"
“ပြီးတော့ သွေးစွမ်းအင် ဆယ်သန်းကျော်တဲ့ စူပါမိစ္ဆာ ၈ ကောင်လည်း ရှိနေတော့ မင်းကို အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်မှာ စိုးရိမ်ရတယ်"
ရွှီရန်က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး သူဝဲပျံနေသည့် အမြင့်ကို ချက်ချင်းပင် ထပ်မံမြှင့်တင်လိုက်သည်။
“ဦးလေးယဲ့... ဦးလေးလင်ဖုန်းနဲ့ ဦးလေးလျိုယန်တို့ရော သူတို့ ဘယ်မှာလဲ”
ယဲ့ဖျင်က အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“သူတို့က မိစ္ဆာတွေရဲ့ ပင်မခန္ဓာကိုယ်ကို ရှာဖို့ ခွဲထွက်သွားကြပြီ။ ပေါက်ကွဲသံတွေ ကြားတယ်မလား။ သူတို့ အခု ရေကန်အောက်ခြေမှာ ရှိနေလောက်ပြီလို့ ငါခန့်မှန်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ညစ်ညမ်းမှုအရင်းအမြစ် ပုန်းနေတဲ့နေရာကိုတော့ သူတို့ ရှာမတွေ့သေးဘူး"
“ရေကန်အောက်ခြေတစ်ခုလုံးကိုလည်း အနှံ့ရှာပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ ရှာရတာ အရမ်းခက်တယ်”
“အဓိကပြဿနာက ဒီမိစ္ဆာတွေက ပြန်ရှင်နေနိုင်တော့ နတ်ဘုရားသတ်တပ်ဖွဲ့ကို အမြဲတမ်း နှောင့်ယှက်နေတာပဲ။ အဲဒီကြားထဲမှာ ညစ်ညမ်းမှုအရင်းအမြစ်ကလည်း အရမ်းကို သိုသိုသိပ်သိပ်နဲ့ ပုန်းနေတော့ အခု နှစ်နာရီကျော်သွားတာတောင် ဘာတိုးတက်မှုမှ မရှိသေးဘူး"
ယဲ့ဖျင်က လက်ကို ဘေးသို့ဆန့်ထုတ်ကာ အကူအညီမဲ့သကဲ့သို့ ပြောကြားလိုက်သည်။
အမှန်တရားကို ပြောရလျှင် အိပ်မက်ဆိုး ကလဲ့စားချေမယ်တော်ကြီး ဖြစ်စေ အဆောင် ကလဲ့စားချေနတ်ဘုရား ဖြစ်စေ ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် မပေါ်ထွက်လာသင့်ပေ။ သူတို့သည် သူတို့၏ နယ်မြေ၌ဆိုလျှင် ကပ်ဘေးအဆင့် မိစ္ဆာများဖြစ်ပြီး အတိုင်းအဆမရှိ သောင်းကျန်းနိုင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့က သူတို့ရဲ့ ခြေလက်တွေကို ကိုယ်တိုင်ဖြတ်တောက်ပြီးမှ ဘာလို့ ကမ္ဘာမြေပေါ် ဆင်းသက်လာကြတာလဲ။
"ဒီနောက်ကွယ်မှာ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုကြီးတစ်ခု ရှိနေရမယ်"
ယဲ့ဖျင်၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“ဦးလေးယဲ့ စိုးရိမ်မနေပါနဲ့။ ကျွန်တော့်မှာ ညစ်ညမ်းမှုဗဟိုချက် ပုန်းနေတဲ့နေရာကို ရှာနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းရှိပါတယ်"