အခန်း (၁၅၁)

ကုရှစ်ကျိုးက ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မရီးလေး၊ နင်နဲ့ ဒါရိုက်တ။းာ ကောမိန်တို့ ဘာစားချင်လဲ။"

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေပါတယ်။"

နောက်ဆုံးတွင် ဟင်းပွဲများကို မှာယူပေးသူမှာ ကုရှစ်ကျိုးသာ ဖြစ်သည်။ မနေ့ညက သူမ ရဲစခန်းမှ ချောချောမောမော ပြန်လာနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ကုရှစ်ကျိုးက အတွင်းရေးမှူး ကျူးကို ဆက်သွယ်ပေးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကျန်းနျန် သိရှိလိုက်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဝမ်ဝေသည် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် အပြေးအလွှား ရောက်လာနိုင်မည်နည်း။

ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုအဖြစ်အပျက်မှာ တစ်ခါမျှ မဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် မည်သူကမျှ စောစောက ဖြစ်ရပ်ကို ထည့်သွင်း မပြောဆိုကြပေ။

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ကောမိန်သည် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ အရင်ပြန်သွားခဲ့သည်။ သူမ ထွက်သွားချိန်တွင် ကျန်းနျန်ကို ပြောခဲ့သည်။ "နင် ဒီနေ့ နေ့တစ်ဝက်ခွင့်ယူနိုင်ပါတယ်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မကော။"

ကုရှစ်ကျိုးမှာ အနွေးဓာတ် ရနေပုံရသည်။ သူသည် စစ်ဝတ်စုံကို မဝတ်ဘဲ လက်မောင်းတွင်သာ ချိတ်ထားသည်။ သူသည် ဆွယ်တာအင်္ကျီ အနက်ရောင်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူက လုယွီကို ပြောသည်။ "ငါ သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ယောက်ဆီ သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်။ ပြီးမှ အနီရောင်ကြယ်ဟိုတယ်မှာ မင်းကို စောင့်နေမယ်။"

လုယွီက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကျန်းနျန်နှင့်အတူ လမ်းမအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည့်အခါ ကျန်းနျန်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ရှင် စွင်းယွမ်ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်တာလား။"

လုယွီသည် မျက်လုံးများကို နှိမ့်ချကာ ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အေးစက်ပြီး ခက်ထန်သော မျက်လုံးများထဲတွင် အပြုံးရိပ်လေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "အင်း။"

အမျိုးသားဖြစ်သူမှာ အရပ်ရှည်သဖြင့် ကျန်းနျန်သည် သူ့ကို မော့ကြည့်နေရသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "ရှင် ဘယ်တုန်းက ဖုန်းဆက်လိုက်တာလဲ။"

စွင်းယွမ်ရှိရာ နေရာမှ ယွမ်မြို့သို့ ရထားနှင့်လာလျှင် နာရီပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။ လုယွီသာ မနေ့ညက ဖုန်းမဆက်ခဲ့ပါက စွင်းယွမ် အချိန်မီ ရောက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လုယွီက ပြောသည်။ "မနေ့ညက ကောမိန်ဆီက ဖုန်းရပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ ကိုယ် ဖုန်းဆက်လိုက်တာ။"

ကျန်းနျန် - ????

ဒါကြောင့်ကိုး။

သူမသည် ခဏမျှ ကြောင်အသွားသော်လည်း ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် စွင်းယွမ် အလုပ်လုပ်တဲ့နေရာရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ဘယ်လို သိတာလဲ။"

သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့်တပြိုင်နက် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသည်။

ကျန်းနျန် ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ လုယွီသည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် နာရီတစ်လုံး ပတ်ပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုနာရီသည် ချောမွေ့ပြီး အေးမြသော ငွေဖြူရောင် အသွေးအသားရှိပြီး ပါးလွှာသော ပုံစံလေးဖြစ်သည်။ အတွင်းရှိ နာရီလက်တံများမှာ နေ့လယ် ၁၂:၁၅ နာရီတိတိကို ညွှန်ပြနေသည်။

သူမ မျက်တောင်ခတ်ရင်း လုယွီကို မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူသည် သူမ၏လက်တွင် နာရီကို ပတ်ပေးရန် မျက်လုံးများကို နှိမ့်ချထားပြီး သူ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် စေ့ထားကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးရိပ်လေးကို မြင်တွေ့နေရသည်။

"သဘောကျရဲ့လား။"

လုယွီသည် မျက်တောင်များကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်ကို ပြုံး၍ကြည့်ခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် လက်ကောက်ဝတ်ကို မြှောက်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ပတ်ထားသော ပါးလွှာသော နာရီကြိုးလေးမှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနှင့် လှပသော ငွေဖြူရောင် အသွေးရှိသည်။ ၎င်းသည် ရာစုသစ်၏ နာရီပုံစံများနှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း လက်ရှိအချိန်တွင် သူမအတွက် အဖိုးတန်ဆုံး လက်ဆောင်ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ လုယွီ ပေးသော လက်ဆောင်ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာငယ်လေးပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။ "သဘောကျပါတယ်။"

သူမ၏ အပြုံးကြောင့် သူမ၏ ဖြူဖွေးသော သွားလေးများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ပန်းရောင်သန်းပြီး စိုပြေနေသည်။ သူမ စကားပြောလိုက်စဉ် သူမ၏ နုနယ်သော လျှာလေးသည် သူမ၏ သွားများကို ရံဖန်ရံခါ ထိတွေ့သွားသည်။

လုယွီ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် နက်မှောင်သွားသည်။ သူ၏ လည်စေ့မှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူသည် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကုန်တိုက်ကြီးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

သူ့ဘေးတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း ကျန်းနျန်သည် လုယွီကို တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ အဲဒီကို ဘာသွားလုပ်မှာလဲ။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မင်္ဂလာဆောင်မှာ ဝတ်ဖို့ အဝတ်အစားတွေ ဝယ်ပေးမလို့။"

သူမ၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ မင်္ဂလာဆောင်နေ့တွင် ဝတ်ဆင်မည့် အဝတ်အစားများကို ရွေးချယ်နေခဲ့သည်။ မူလက သူမကိုယ်တိုင် ချုပ်လုပ်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း အချိန်မရသဖြင့် အသင့်ဝတ်များကိုသာ ဝယ်ယူခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အလွန်စိတ်ကျေနပ်မှု ရှိသော အနီရောင် အင်္ကျီနှင့် ကုတ်အင်္ကျီကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူမသည် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အဝတ်အစားများကို အနည်းငယ် ပြန်ပြင်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

ပတ်ပတ်လည် ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူတို့သည် ဘောင်းဘီနှင့် ဖိနပ်များကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။

လုယွီက ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်လာစဉ် ကျန်းနျန်က တိုးတိုးလေး မေးခဲ့သည်။ "ရှင်ကရော ဘာဝတ်မှာလဲ။"

ထိုအမျိုးသားက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကိုယ်က စစ်ဝတ်စုံပဲ ဝတ်မှာ။"

သူတို့သည် နေ့လယ်ခင်းကို အတူ ကုန်ဆုံးခဲ့ကြပြီး ရုပ်ရှင်ကြည့်ခဲ့ကြသည်၊ ရုပ်ရှင်ရုံမှ ထွက်လာသောအခါ မှောင်စပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်သည် တစ်နေကုန် လမ်းလျှောက်ထားသဖြင့် သူမ၏ ခြေထောက်များ အနည်းငယ် နာကျင်နေသည်။ လုယွီသည် ပစ္စည်းများကို လက်တစ်ဖက်တွင် ကိုင်ထားရင်း ကျန်းနျန်၏ ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။"ကိုယ် ပွေ့သွားပေးမယ်။"

ကျန်းနျန်က အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး၊ မလိုပါဘူး။"

သူတို့သည် တစ်နေကုန် လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြပြီး ယခု လုယွီသည် ပစ္စည်းအပုံလိုက်ကို သယ်ထားရသည်။ သူမက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထပ်ပြီး ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေနိုင်မှာလဲ။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီကို ကျော်တက်၍ လမ်းလျှောက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းမျှ မလှမ်းမီမှာပင် လက်မောင်းတစ်ဖက်က ရုတ်တရက် ဆန့်ထွက်လာပြီး သူမကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသား၏ လက်မောင်းသည် သူမ၏ နူးညံ့သော တင်ပါးကို ပံ့ပိုးပေးကာ တည်ငြိမ်စေရန် အနည်းငယ် မြှောက်တင်လိုက်ရာ ကလေးတစ်ယောက်ကို ချီထားသည့် ပုံစံနှင့် လုံးဝ တူညီနေသည်။

"ကိုယ် မပင်ပန်းပါဘူး။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ကျန်းနျန် - ....

ဒီပုံစံကြီးက အရမ်း ရှက်ဖို့ ကောင်းတာပဲ။

သူမသည် လုယွီ၏ ပခုံးပေါ်သို့ သူမ၏ လက်များကို တင်ထားပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ယခု မှောင်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရံဖန်ရံခါတွင် လူအချို့သည် သူတို့ကို ကြည့်ကာ ဖြတ်သွားကြသည်။ ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာလေးမှာ အလွန် နီမြန်းသွားပြီး လုယွီ၏ ပုခုံးကို တွန်းလိုက်သည်။ ဆောင်းတွင်းဝတ် အဝတ်အစားများ ကြားကပင် ထိုအမျိုးသား၏ တင်းမာသော ကြွက်သားများကို သူမ ခံစားနေရသည်။

ကျန်းနျန်၏ လက်ချောင်းလေးများ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး သူမ၏ အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။ "ကျွန်... ကျွန်မကို ချပေးပါဦး။"

"ကျန်းနျန်။"

လုယွီသည် သူမကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းအစုံမှာ ညကောင်းကင်ယံထက်ပင် ပို၍ နက်မှောင်နေသည်။ ကျန်းနျန်သည် သူ၏ နက်ရှိုင်းပြီး ရှတတဖြစ်နေသော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လုယွီ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ သူမ၏ လက်များမှာ မသိမသာ တင်းကျပ်သွားတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် သူမသည် လုယွီ၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်မကြည့်ဝံ့ပေ။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားပြီး အကြည့်လွှဲရန် ကြံရွယ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ အမြင်အာရုံမှာ ရုတ်တရက် အမှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။

ထိုအမျိုးသားသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ငုံ့နမ်းလိုက်ရာ ပူပြင်းသော အသက်ရှူသံများမှာ သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားများကြားတွင် ရောယှက်သွားပြီး သူ၏ လည်ချောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများနှင့်အတူ လှိုင်းထနေတော့သည်။

လမ်းဘေးတွင် လူအချို့ ရံဖန်ရံခါ ဖြတ်သွားတတ်ကြသည်။ လုယွီသည် သူမကို နမ်းပြီးနောက် ကျန်းနျန်ကို အောက်သို့ ပြန်ချပေးကာ ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ပွေ့ချီသွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် အဆောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးမှ သူသည် နောက်လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ကုရှစ်ကျိုးသည် အနီရောင်ကြယ်ဟိုတယ်၏ အဝင်ဝတွင် စောင့်နေခဲ့သည်။ ကားမောင်းသူနေရာတွင် ထိုင်နေရင်း လုယွီက သူ၏ ပစ္စည်းများကို သယ်လာကာ နောက်ခန်းတွင် တင်လိုက်ပြီး ရှေ့ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကာ ထိုင်လိုက်သည်ကို သူ ကြည့်နေခဲ့သည်။ ကုရှစ်ကျိုးက မေးခဲ့သည်။ "နောက်ထပ် လိုတာရှိသေးလား။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ပြန်ရောက်ရင် အစ်မလန်ကို ထပ်မေးကြည့်လိုက်မယ်။"

အိမ်မှာ အလှဆင်တာ အကုန်လုံးနီးပါး ပြီးစီးနေပြီဖြစ်ရာ ကျန်းနျန်ကို လာကြိုမည့် မင်္ဂလာဆောင်နေ့ကိုသာ စောင့်ရန် ကျန်တော့သည်။

ကားသည် ယွမ်မြို့မှ ထွက်ခွာကာ စစ်ဘက်နယ်မြေဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်သွားတော့သည်။

အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းနျန် ဝင်လာသည်နှင့် စုနက ပြောခဲ့သည်။ "ဒါရိုက်တာ ကောက နင်ပြန်လာရင် တတိယထပ်မှာ သူ့ကို လာရှာဖို့ ပြောသွားတယ်၊ တစ်ယောက်ယောက်က နင့်ကို တွေ့ချင်နေလို့တဲ့။"

ကျန်းနျန် ဘာမှ မမေးရသေးမီမှာပင် ရှု့ရွှယ်က ပြောခဲ့သည်။ "စွင်းယင်ရဲ့ အစ်မ ရောက်နေတာ၊ သူမက ဒါရိုက်တာ ကောရဲ့ အဆောင်မှာ စောင့်နေတာ တစ်နာရီလောက် ရှိပြီ။"

ကျန်းနျန်က သူမ၏ ပဝါကို ချွတ်ကာ ချိတ်တွင် ချိတ်လိုက်သည်။ "ငါ အပေါ်တက်ပြီး သွားကြည့်လိုက်မယ်။"

ပထမတော့ စွင်းယွမ် ပြန်သွားပြီဟု သူမ ထင်ခဲ့သော်လည်း နောက်မှ စွင်းယွမ်သည် ပြဇာတ်တစ်ခုကို အဆုံးထိ ကပြတတ်သည့် လူစားမျိုးဖြစ်ကြောင်း သတိရလိုက်သည်။ စွင်းယင်၏ အခြေအနေကိုလည်း သူမ မသိရသေးပေ။ အကယ်၍ စွင်းယွမ်က ယခုအချိန်တွင် ထွက်သွားခဲ့လျှင် ပြဇာတ်မှာ လမ်းခုလတ်တွင် ပြီးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေမည် မဟုတ်ပါလား။

ကျန်းနျန် တံခါးဖွင့်လိုက်ရာ တံခါးဝတွင် ကျားယွမ်၊ တုန်းရှု့တို့နှင့် ဆုံခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရေချိုးခန်းမှ လက်ဆေးဇလုံများ ကိုင်ကာ ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျားယွမ်က မေးခဲ့သည်။ "နင် အဆင်ပြေရဲ့လား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။"

တုန်းရှု့သည်လည်း ကျန်းနျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပေမယ့် စကားမပြောဘဲ ဇလုံကို ကိုင်ကာ အဆောင်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ ကျားယွမ်နှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် တတိယထပ်ရှိ အဆောင်သို့ သွားလိုက်သည်။

သူမ တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် ကောမိန်က တံခါးဖွင့်ပေးခဲ့သည်။ စွင်းယွမ်သည် ခုံတန်းရှည်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး လက်ထဲတွင် ရေခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားသည်။ ကျန်းနျန် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ကျန်းနျန်။"

ကျန်းနျန်သည် တံခါးပိတ်ကာ ကုတင်ဘေးသို့ လမ်းလျှောက်သွားပြီး ကောမိန် ကမ်းပေးသော ရေခွက်ကို ယူရင်း မေးခဲ့သည်။ "နင် ဒီည ဘယ်မှာ အိပ်မှာလဲ။"

စွင်းယွမ် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ‌ဒါရိုက်တာ ကောနဲ့ပဲ တစ်ည တိုးအိပ်လိုက်မယ်။"

ကျန်းနျန် မမေးရသေးမီမှာပင် စွင်းယွမ်က ဆေးရုံတွင်ရှိသော စွင်းယင်၏ အခြေအနေကို စပြောပြခဲ့သည်။ "သူမက လမစေ့ဘဲ မွေးတာ၊ မွေးဖို့ လေးနာရီလောက် ရုန်းကန်ခဲ့ရတယ်။ အခုအချိန်မှာ သူမ အရမ်း အားနည်းနေပြီး အားဆေးတွေနဲ့ ထိန်းထားရတယ်။ ဒီအကြောင်းကို ငါ့အဖေဆီ ဖုန်းဆက်ပြောလိုက်ပြီ။ ငါ့အဖေနဲ့ အဲဒီမိန်းမတို့ မနက်ဖြန် ရောက်လာကြလိမ့်မယ် ထင်တယ်။"

ဤအကြောင်းကို ပြောရင်း စွင်းယွမ်က လှောင်ပြောင်သည့် အမူအရာဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ "သူမက ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့ ဝူယိုရှန်နဲ့ ခိုးနေခဲ့တာ။ သူမမှာ ဘာအဆင့်အတန်းမှ မရှိသလို ကလေးကိုလည်း မှတ်ပုံတင်လို့ မရဘူး။ သူမ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် တော်လှန်ရေး ကော်မတီရဲ့ စစ်ဆေးမှုကို ခံရဦးမှာ။"

သူမအနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ဘာမှ ထပ်လုပ်ရန် မလိုတော့ဟု ခံစားရသည်။ စွင်းယင်၏ နာမည်ပျက်ကြောင့် တင်းဟွာသည်လည်း ထိုအိမ်ဝင်းထဲတွင် ဆက်နေရန် အလွန် အရှက်ရနေပေလိမ့်မည်။

ဤကိစ္စမှာ သေးငယ်သည်မဟုတ်ရာ သူမ၏ဖခင် အထည်ချုပ်စက်ရုံ ဒါရိုက်တာ ရာထူးမှ ဆင်းပေးရမည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ထိုလူကြီးသည် ရာထူးတက်ရန် အားသွန်ခွန်စိုက် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ထိုသားအမိနှစ်ဦး၏ အပြုအမူကြောင့် သူ၏ ကြိုးစားမှုအားလုံးမှာ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားတော့သည်။

အကယ်၍ သူမ၏ဖခင်က စွင်းယင်ကို အပြစ်မတင်ခဲ့လျှင် ထိုဖခင်မှာ တကယ်ကို အယောင်ဆောင်ကြီး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု စွင်းယွမ် ခံစားရသည်။

ကောမိန် မေးလိုက်သည်။ "ကလေးကရော ဘယ်လိုလဲ။"

ဤကလေးမှာ ခုနစ်လသားသာ ရှိသေးရာ အသက်ရှင်နိုင်မလား မသိပေ။ ဤကဲ့သို့သော မိခင်မျိုး ရှိနေခြင်းမှာ ကလေးကောင်းလေးတစ်ဦးအတွက် ဒုက္ခတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

စွင်းယွမ် ပြောလိုက်သည်။ "ကလေးကတော့ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဆရာဝန်က ပြောတယ်၊ ကလေးက နောက်ကြရင် အားနည်းလိမ့်မှာမို့ သေချာ ဂရုစိုက်ဖို့ လိုမယ်တဲ့။"

သို့သော်လည်း သေချာ ဂရုစိုက်နိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

ဤပြဿနာများ ဖြစ်ပြီးနောက် မည်သည့်စက်ရုံကမျှ စွင်းယင်နှင့် ဝူယိုရှန်ကို လက်ခံမည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ဆေးရုံမှ အလုပ်ပင် ပြုတ်သွားခဲ့ကြသည်။ အလုပ်နှင့် စားစရာမရှိဘဲ သူတို့၏ ကလေးကို မည်သို့ ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်မည်နည်း။ စွင်းယင်က ဝူယိုရှန်နှင့် လက်ထပ်ပြီး ကလေးကို မှတ်ပုံတင်ခဲ့လျှင်ပင် ဝူမိသားစုက တစ်မိသားစုလုံးကို ကျွေးမွေးပြုစုရန် ဆန္ဒရှိပါ့မလား။

ရိက္ခာက အကန့်အသတ်ရှိရာ မည်သူက မိမိပါးစပ်ထဲက အစာကို ထုတ်ပေးချင်ပါမည်နည်း။

ကျန်းနျန်က စွင်းယွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "နင် အခု ဘယ်မှာလဲ။"

စွင်းယွမ် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အခု အထည်ချုပ်စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်နေတုန်းပဲ၊ ဒါပေမယ့် တခြားတစ်နေရာကို ပြောင်းဖို့ စီစဉ်နေတယ်။"

သူမသည် ရေကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး စိတ်သက်သာရာရသွားသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "စွင်းမိသားစုကတော့ အခု ဗရုတ်သုတ်ခတွေ ဖြစ်နေပြီ။ တင်းဟွာက မကြာသေးခင်ကမှ စက်ရုံမှာ ရာထူးချခံရပြီး အခုတော့ သာမန်အလုပ်သမားပဲ။ ငါ့အဖေကလည်း စွင်းယင်ကိစ္စကြောင့် ပါဝင်ပတ်သက်ရလိမ့်မယ်။ ငါတို့က အိမ်ဝင်းထဲမှာရော စက်ရုံမှာပါ ခေါင်းမော့နိုင်ကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါလုပ်သင့်တာတွေကို လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ၊ ငါ့ရဲ့ နာကျည်းချက်တွေကို ကျေအောင် လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ။ အခုတော့ ငါ့ကို ဘယ်သူမှ မသိတဲ့ နေရာသစ်တစ်ခုမှာ အစပြုဖို့ အချိန်တန်ပြီ။"

ကျန်းနျန်က သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ "နင် ဘယ်ကိုသွားဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။"

စွင်းယွမ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါလည်း မသိသေးဘူး။ ပြန်ရောက်မှပဲ ဆုံးဖြတ်တော့မယ်။ ငါ ဆုံးဖြတ်ပြီးတာနဲ့ ငါ့အထက်လူကြီးဆီမှာ မိတ်ဆက်စာ သွားတောင်းမယ်။"

ကျန်းနျန် နောက်ထပ် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

မူရင်းစာအုပ်ထဲတွင် စွင်းယွမ်အကြောင်းကို များများစားစား ရေးထားခြင်း မရှိပေ၊ ယခုအခါ ဇာတ်လမ်းမှာ စာအုပ်ထဲကနှင့် လုံးဝ ကွဲထွက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ စွင်းယွမ်၏ ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းကြောင်းမှာ မည်သည်သို့ ဦးတည်မည်ကို သူမ မသိပေ။

စွင်းယွမ်နှင့် ခေတ္တ စကားပြောပြီးနောက် ကျန်းနျန် ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေပြီး ညဉ့်နက်သည်အထိ အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ပေ။ နောက်တစ်နေ့မနက် သန့်စင်ခန်းသွားပြီး ကန်တင်းသို့ ဦးတည်လာသောအခါ ကောမိန်က စွင်းယွမ်သည် မိုးမလင်းမီကတည်းက ထွက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် အမှာစကား ချန်ထားခဲ့ကြောင်း ပြောပြသည်။

စွင်းယွမ်က ပြောခဲ့သည်။ "ကျန်းနျန်၊ အခွင့်အရေး ရခဲ့ရင် ငါ နင့်ကို ပြန်လာရှာပါဦးမယ်။"

စွင်းယွမ်တွင် စိတ်ကူးထားသည့် ဦးတည်ရာအသစ် ရှိပြီးသား ဖြစ်ရမည်ဟု ကျန်းနျန် ခံစားမိသည်။ သူမသည် သူမ ဘယ်မှာရှိနေသည်ကို မည်သူမျှ သိစေချင်ဟန် မတူပေ။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က စွင်းယင်၏ ကိစ္စကြောင့် ပန်းထိုးလုပ်ငန်းမှာ ကြန့်ကြာနေခဲ့သည်။ မနက်စာ စားပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ အမြန် သွားလိုက်သည်။

ပန်းထိုးမှာ ပြီးစီးရန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်သည် ဤရက်အနည်းငယ်အတွင်း အပြီးသတ်လိုပြီး ကျန်ရှိသော အချိန်များကို သူမ၏ မင်္ဂလာဝတ်စုံ ပြင်ဆင်ချုပ်လုပ်ရန် အသုံးချလိုသည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ ပထမဆုံးသော မင်္ဂလာဆောင်ဖြစ်ရာ သူမ ဝတ်ဆင်မည့် အဝတ်အစားမှာ သူမ နှစ်သက်သည့်အရာ ဖြစ်ရပေမည်။ ရှု့ရွှယ်က နေ့လယ်စာအတွက် ကူညီပေးပြီး ညနေ အလုပ်ဆင်းချိန်တွင် ယွီရှသည် ကျန်းနျန်ထံသို့ ရောက်လာကာ ယခင်ကနှင့်မတူဘဲ သူမ၏ ပန်းထိုးကို ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ရိုးရိုးကြည့်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ အနီးကပ် ကြည့်ရှုပြီးနောက်မှသာ ရှု့ရွှယ် ပြောခဲ့သည်မှာ ပုံကြီးချဲ့ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။

ယွီရှသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မယုံနိုင်သေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော ကျန်းနျန်သည် မည်သို့လျှင် ဤမျှ ကောင်းမွန်သော ပန်းထိုးပညာရပ် ရှိနိုင်ပါမည်နည်း။

သူမနှင့် တုန်းရှု့တို့သည် သူတို့၏ ဘဝတစ်ဝက်လုံး ပန်းထိုးလာခဲ့ကြပြီး တူညီသော အပ်ချက် နည်းစနစ် အနည်းငယ်ကိုသာ လိုက်နာခဲ့ကြသည်။ ကျန်းနျန်၏ အပ်ချက်ကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြပေ။ ဒါရိုက်တာ ကောက နိုင်ငံခြား ပန်းထိုးလုပ်ငန်းကို ကျန်းနျန်အား အဘယ်ကြောင့် ယုံကြည်စွာ လွှဲအပ်ခဲ့သနည်း ဆိုသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။ သူမ၏ ပညာဖြင့်ဆိုလျှင် တုန်းရှု့ထက်ပင် သာလွန်နေလေပြီ။