အခန်း (၁၅၂)

ယွီရှ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိသည်။ "နင့်ကို ပန်းထိုး ဘယ်သူသင်ပေးတာလဲ။"

မေးပြီးနောက် သူမသည် တုန်းရှု့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ တုန်းရှု့သည် ယွီရှ၏ လေသံထဲမှ အံ့သြမှုကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ပန်းထိုးဆိုင်တွင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သိလာကြသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်က ယွီရှကို အံ့သြအောင် လုပ်နိုင်သည်ဆိုခြင်းမှာ သူမ၏ ပန်းထိုးမှာ ထူးခြားနေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

တုန်းရှု့သည် ပန်းထိုးအပ်ကို ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်ချောင်းများကို တင်းကျပ်ထားပြီး ကျန်းနျန်၏ အလုပ်ကို သွားကြည့်ချင်သော စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်သည် လက်ချောင်းလေးများ သွက်လက်စွာဖြင့် အပ်ချက်တစ်ခု ထိုးလိုက်ရာ သူမ၏ ပန်းထိုးမှာ အပြစ်အနာအဆာ ရှာမရအောင် ပြည့်စုံလှသည်။ "ကျွန်မ ရွာက အဘွားအိုတစ်ယောက်ဆီက သင်ခဲ့တာပါ။ သူက ကျွမ်းကျင်တဲ့ အပ်ချုပ်သည်တစ်ယောက်ဖြစ်သလို အတော်ဆုံး ပန်းထိုးသမားလည်း ဖြစ်ပါတယ်။"

သူမသည် ယခင်က ဆင်ခြေကိုပင် ပြန်သုံးလိုက်သည်။

ရှု့ရွှယ် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအဘွားရဲ့ ပန်းထိုးပညာက ငါ့အဘွားထက်တောင် ပိုတော်ပုံရတယ်။ ကျန်းနျန်၊ နင် အားတဲ့အခါ ငါ့ကို သူ့ဆီ ခေါ်သွားပေးလို့ ရမလား။"

ကျန်းနျန်က လည်ချောင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရှင်းလိုက်သည်။ "သူမ ဆုံးသွားပါပြီ။"

ရှု့ရွှယ်က နှမြောတသစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အို" သူမ၏ အဘွားလည်း ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမ၏ အဘွားသာ အသက်ရှင်နေသေးပြီး ကျန်းနျန်ကဲ့သို့သော တပည့်မျိုးကို သင်ကြားပေးနိုင်သူ ရှိကြောင်း သိလျှင် ဧကန်မုချ တွေ့ဆုံချင်ပေလိမ့်မည်။

ယွီရှသည် ပန်းထိုးဘောင်ပေါ်ရှိ ကျန်းနျန်၏ ယုံကြည်ချက်ရှိပြီး ကျွမ်းကျင်သော လက်ချောင်းလေးများကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "နင်က ဒါကို လုပ်ဖို့အတွက် မွေးဖွားလာတာလို့ ငါ ထင်တယ်။"

ဤအတောအတွင်း ပန်းထိုးဆိုင်၌ ကိစ္စရပ်များစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီး ဤဖြစ်ရပ်များမှတစ်ဆင့် ဆိုင်အတွင်းရှိ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ ကောမိန်သည်လည်း ထိုပြောင်းလဲမှုကို သတိပြုမိသည်။

ကျန်းနျန် ပန်းထိုးပြီးစီးသွားချိန်မှာ နှစ်သစ်ကူးနေ့နှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထိုနေ့မနက်တွင် ကျန်းနျန်နှင့် ရှု့ရွှယ်တို့ ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့ အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တုန်းရှု့နှင့် ယွီရှတို့သည် သူမ၏ ပန်းထိုးဘောင်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ တစ်ခုခုကို ပြောဆိုနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ယွီရှက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ အပြီးသတ်တော့မှာလား။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

တုန်းရှု့သည် ကျန်းနျန်ကို မတင်မကျ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ သုံးပုံနှစ်ပုံ ပြီးစီးနေသော ပန်းထိုးဘောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမနှင့် ကျန်းနျန်၏ ပန်းထိုးမှာ အရွယ်အစား တူညီကြသည်။ ဤအတောအတွင်း သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ပန်းထိုးအပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့ပြီး ယွီရှက သူမကို ဆွဲခေါ်သွားသည့် ယခုအချိန်အထိ ကျန်းနျန်၏ အလုပ်ကို လုံးဝ မကြည့်ခဲ့ပေ။

အကယ်၍ ယွီရှသာ သူမကို ဆွဲမခေါ်သွားခဲ့လျှင် ကျန်းနျန်၏ ပန်းထိုးမှာ အပေါ်ယံ အလှအပ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်ဟု သူမကိုယ်သူမ ဆက်လိမ်ညာနေမိဦးမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူမ ယခုမြင်လိုက်ရသည့်အရာမှာ သူမ ထင်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

တုန်းရှု့သည် အပ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ အတွေးများမှာ ပန်းထိုးဘောင်ဘေးရှိ ရှုပ်ထွေးနေသော ပိုးချည်မျှင်များကဲ့သို့ပင် လုံးထွေးနေတော့သည်။

ဤနိုင်ငံခြား ပန်းထိုးဒီဇိုင်း နှစ်ခုကို ကောမိန်က နှိုင်းယှဉ်ပြရန် မလိုတော့ပေ။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် အဖြေကို သိရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့က ကောမိန်သည် ကျန်းနျန်ကို ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ခေါ်ဆောင်လာချိန်တွင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ယုံကြည်မှု ရှိနေခဲ့သနည်းဆိုသည်မှာ မထူးဆန်းတော့ပေ။

တုန်းရှု့က ဝန်မခံသေးသော်လည်း ယွီရှ ပြောခဲ့သည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း သူမ ဝန်ခံရပေမည်။ ကျန်းနျန်သည် ဤအလုပ်အတွက် မွေးဖွားလာသူဖြစ်ပြီး ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်ဖြင့် သူမ၏ ပန်းထိုးပညာမှာ သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော အပ်ချက်နှင့် ပန်းထိုးနည်းစနစ်များ ရှိနေခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် အပြီးသတ် အချောသတ်လိုက်ပြီး ပန်းထိုးကို ကောမိန်ထံ လွှဲအပ်ကာ အလုပ်ကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

ကောမိန်သည် ပန်းထိုးအပေါ် အလွန် စိတ်ကျေနပ်မှု ရှိနေပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်္ဂလာဆောင်အတွက် နင် ထင်ထားတာထက် စောပြီး ပြီးသွားတာပဲ။"

ကျန်းနျန်လည်း ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်္ဂလာဆောင်နေ့မှာ ဝတ်မယ့် အဝတ်အစားတွေကို နည်းနည်း ပြန်ပြင်ချင်လို့ပါ။"

ကောမိန် - "နင့်အတွက် ဒီမှာ ပစ္စည်းတချို့ ပြင်ဆင်ထားတယ်၊ မင်္ဂလာဆောင်နေ့ကြရင် အဲဒါတွေကို ပို့ပေးလိုက်မယ်။"

ကျန်းနျန်မှာ ဤနေရာတွင် ဆွေမျိုးမရှိပေ၊ မင်္ဂလာဆောင်ကိစ္စများကို သူမနှင့် လုယွီတို့ကသာ စီမံခန့်ခွဲနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမနှင့် ကျန်းနျန်တို့မှာ အလုပ်တွင် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း မိသားစုထက်ပင် ပိုရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများလည်း ဖြစ်ကြသည်။ သူမသည် ကျန်းနျန်ထက် အသက်ကြီးသူဖြစ်ရာ ကျန်းနျန်၏ မင်္ဂလာဆောင်ကို ပိုဂရုစိုက်ပေးသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မကော။"

ကျန်းနျန်သည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အဆောင်တွင် အဝတ်အစားများကို ပြန်ပြင်ချုပ်နေခဲ့သည်။ စုနနှင့် ကျားယွမ်တို့လည်း သူမထံလာကာ မင်္ဂလာဆောင်အကြောင်း ပြောဆိုကြသည်။ နှစ်သစ်ကူး၏ စတုတ္ထမြောက်နေ့တွင် ကျန်းနျန်သည် အဝတ်အစား ပြင်ဆင်ခြင်းကို နောက်ဆုံးတွင် အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ဤရက်ပိုင်းတွင် အဆောင်၌သာ အမြဲရှိနေပြီး ပြင်ပကမ္ဘာမှ သတင်းများနှင့် ပြတ်တောက်နေခဲ့သည်။

နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် စုနက သတင်းတစ်ခု ယူလာခဲ့သည်။

သူမက ကျန်းနျန်ထံသို့ အလူမီနီယံ ထမင်းဘူးကို ကမ်းပေးရင်း ပြောခဲ့သည်။ "အထည်ချုပ်စက်ရုံက စွင်းယင်နဲ့ ဝူယိုရှန်တို့ သူတို့ကလေးနဲ့အတူ ပြန်သွားကြပြီ။"

ရှု့ရွှယ်လည်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါ သူမကို သွားကြည့်ခဲ့သေးတယ်၊ စွင်းယင်က ရုတ်တရက် ဝိတ်တွေ အရမ်းကျသွားပြီး မှတ်တောင်မမှတ်မိတော့ဘူး။ သူမ တကယ်ကို ငရဲကျနေသလိုပဲ။ သူမက ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေရမှာကို မနေဘဲ ဝူယိုရှန်နဲ့ သွားရှုပ်နေတာ၊ ဒါဟာ သူမနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်..."

အဓိကအားဖြင့် ရှု့ရွှယ်နှင့် စုနတို့က စကားပြောနေကြခြင်းဖြစ်ပြီး ကျန်းနျန်ကမူ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်တွင် ကျန်းနျန်သည် စွင်းယင်အပေါ် အမြဲတမ်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမတွင် အတိတ်ဘဝက အမှတ်တရများ ရှိနေလား သို့မဟုတ် မရှိဘူးလား။

စာအုပ်၏ အကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်၍မူ ၎င်းသည် သမိုင်းဝင် ကာလတစ်ခုကို အခြေခံထားသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုအရဆိုလျှင် ဇာတ်လိုက်မင်းသားနှင့် မင်းသမီးတို့သည် သဘာဝအတိုင်း ပေါင်းဖက်ကြရမည် ဖြစ်သည်။ သို့ဆိုလျှင် အဘယ်ကြောင့် စာအုပ်၏ လမ်းခုလတ်တွင် သူတို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြသနည်း။

စာအုပ်ထဲတွင် အတိအကျ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်း။ စာအုပ်ကမ္ဘာ၏ အတွင်းမှာဖြစ်စေ အပြင်မှာဖြစ်စေ စွင်းယင်နှင့် ဝူယိုရှန်တို့တွင် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ဇာတ်လမ်းများ ရှိနေကြသည်။

စာအုပ်ထဲရှိ ဇာတ်ကောင်ဖြစ်သော လုယွီသည် နောက်ဆုံးတွင် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသနည်း။

ကျန်းနျန်သည် အတွေးပေါင်းစုံဖြင့် ဝေဝေဝါးဝါး အိပ်ပျော်သွားခဲ့ရာ နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ကောမိန်က သူမကို လာနှိုးမှသာ နိုးလာတော့သည်။

မနက်ဖြန်သည် လဆန်း ၆ ရက်နေ့ ဖြစ်သည်။ မနက်စောစောတွင် လုယွီသည် ကောမိန်ထံသို့ ဖုန်းဆက်ကာ မင်္ဂလာဆောင် စီတန်းလှည့်လည်ပွဲနှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စရပ်အချို့ကို ဆွေးနွေးခဲ့သည်။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ယွီရှနှင့် ကျားယွမ်တို့ ရောက်လာကြသည်။ ပန်းထိုးဆိုင်မှ လူများသည် မနက်ဖြန်တွင် သူတို့အားလုံး ကျန်းနျန်နှင့်အတူ လိုက်သွားကြရန် ဆွေးနွေး ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြပြီး သူမကို အားပေးကူညီရန် သတို့သမီးဘက်က မိသားစုဝင်များအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးကြမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်က သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ကျားယွမ် ပြောလိုက်သည်။ "စကားနဲ့တင် ကျေးဇူးမတင်ပါနဲ့။ မနက်ဖြန် မင်္ဂလာဆောင်ကြရင် ငါတို့က အဓိက စားပွဲမှာ ထိုင်ရမှာနော်။"

ယွီရှလည်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ အဓိက စားပွဲမှာ ထိုင်သင့်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က သတို့သမီးဘက်က မိသားစုဝင်တွေအဖြစ် သတ်မှတ်လို့ရတာပဲ။"

ကျန်းနျန်သည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားပြီး သူမ၏ မျက်တောင်လေးများမှာ မျက်ရည်စို့ကာ နွေးထွေးသွားသည်။

သူမ ပန်းထိုးဆိုင်သို့ စတင် ရောက်ရှိချိန်တွင် အရာအားလုံး ခက်ခဲခဲ့ပြီး လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် ကိုယ်စီ အဖုအထစ်များ ရှိနေခဲ့သော်လည်း တစ်လကျော် အချိန်အတွင်းမှာပင် လူတိုင်းသည် သဟဇာတဖြစ်စွာ နေထိုင်တတ်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။

"သတို့သမီးဘက်က မိသားစုဝင်" ဟူသော စကားစုမှာ ကျန်းနျန်၏ နှလုံးသားကို နက်ရှိုင်းစွာ ထိတွေ့သွားစေသည်။ ဤသည်မှာ သူမ ဘဝ၏ အရေးကြီးဆုံးသော အချိန်ကာလ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများမှာ သူမ၏ ဘေးတွင် ရှိမနေခဲ့ပေ။

ရာစုသစ်က ကျန်းနျန်ကို တွေးမိရင်း သူမ အခု ဘယ်လိုနေမလဲဆိုသည်ကို ကျန်းနျန် မသိပေ။ သူမ နောက်တစ်ကြိမ် အိပ်မက်မက်ပြီး ကျန်းနျန်မှတစ်ဆင့် သူမ မိသားစုကို သူမ အဆင်ပြေကြောင်း ပြောပြချင်လှသည်။

သူမ မင်္ဂလာဆောင်တော့မည်။

ပန်းထိုးဆိုင်၏ တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် စစ်ဘက်နယ်မြေမှာ ပို၍ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။

"တပ်ရင်းမှူး လု၊ ဒီမှာ…"

ချန်ယောင်သည် လက်ထဲတွင် ပူဖောင်းများကို ကိုင်ထားကာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ရပ်၍ ချိတ်ဆွဲနေသည်။ လုယွီက ပူဖောင်းအသစ် တစ်လုံး ကမ်းပေးသောအခါ သူ ဆက်ချိတ်ဆွဲသည်။ ဟဲယွဲ့နှင့် ချန်ပင်တို့က အောက်တွင် မင်္ဂလာ စာသားများကို ကပ်နေကြသည်။ ချန်ယောင် ပူဖောင်းကို စောင်းချိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ပင်က လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ညာဘက်ကို နည်းနည်းတိုး၊ ဟုတ်ပြီ၊ ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို။"

သေချာ ချိတ်ဆွဲပြီးနောက် ချန်ယောင် အောက်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ တတိယထပ်တွင် လူငယ် လူကြီးများဖြင့် စည်ကားနေသည်။

တပ်ရင်းမှူး လုသည် မနက်ဖြန်တွင် မင်္ဂလာဆောင်တော့မည် ဖြစ်ရာ ယနေ့တွင် အိမ်သစ်ကို အလှဆင်ရန် ကူညီကြသောသူ အားလုံး ရောက်ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ပင်နှင့် ဟဲယွဲ့တို့ အထဲခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ ကုတင်ပေါ်တွင် အနီရောင် အခင်းအကျင်းကြီး၊ ပြတင်းပေါက်နှင့် ကုတင်ခေါင်းရင်းတွင် ကပ်ထားသော မင်္ဂလာစာသားများ၊ စုံလင်လှသော စားပွဲနှင့် ဗီဒိုများ၊ အပ်ချုပ်စက် တစ်လုံးပင် ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အပ်ချုပ်စက် သာမက တပ်ရင်းမှူး လုသည် စက်ဘီး တစ်စီးပင် ဝယ်ထားသေးပြီး အောက်ထပ်တွင် ထားရှိထားသည်။ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ပြင်ဆင်မှု အားလုံး ပြီးပြည့်စုံနေလေပြီ။

ပြောကြသည့်အတိုင်း "သုံးခါ လှည့်ပတ်ခြင်းနှင့် မြည်သံတစ်ခု"တွင် သူတို့မှာ ရေဒီယိုသာ လိုတော့သည်။

အပ်ချုပ်စက်နှင့် စက်ဘီး ဝယ်ရန်မှာ စက်မှုကူပွန်များ လိုအပ်ကြောင်း သိထားရမည်။ ထိုကူပွန်များ မရှိလျှင် ငွေရှိသော်လည်း ထိုအရာများကို ဝယ်၍ မရပေ။

စစ်ဗိုလ်ကတော် အမျိုးသမီးလေး အချို့သည် လှပစွာ အလှဆင်ထားသော အိမ်သစ်ကို ကြည့်လိုက်၊ ခံ့ညားချောမောသော တပ်ရင်းမှူး လုကို ကြည့်လိုက်နှင့် ကျန်းနျန်ကို မနာလို မဖြစ်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိပေ။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ကျန်းနျန်ကို မတွေ့ခဲ့ရသူ အများအပြားမှာ မနက်ဖြန် မင်္ဂလာဆောင်နေ့တွင် သတို့သမီး မည်သို့ ရှိမည်ကို တွေးတောနေကြသည်။

အိမ်သစ်မှာ အကုန်လုံးနီးပါး အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ လုယွီသည် အိမ်ရာအဆောက်အဦးထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး ချန်ယောင်နှင့် ကုရှစ်ကျိုးတို့က နောက်က လိုက်လာကြသည်။

ချန်ယောင် မေးလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူး လု၊ မနက်ဖြန် မနက် ဘယ်နှစ်နာရီ ထွက်ကြမလဲ။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ခုနစ်နာရီမှာ ထွက်မယ်။"

မိုးမလင်းမီ မနက်စောစောတွင် ကျန်းနျန်ကို စုနနှင့် အခြားသူများက လာနှိုးကြသည်။ သူမ ရေချိုးခန်းသို့ သွားကာ သန့်စင်ပြီးနောက် သူမ၏ မင်္ဂလာဝတ်စုံကို လဲဝတ်လိုက်သည်။ ဤအကြိမ်တွင် သူမသည် ကိုယ်တိုင် ဆံပင်ပြင်ဆင်ခဲ့ပြီး အပေါ်တွင် ကတ္တီပါ ပန်းလေးအချို့ဖြင့် အလှဆင်ကာ တစ်ခါမျှ မပြင်ဖူးသော သူမ၏ မျက်နှာကို မိတ်ကပ်ပင် လိမ်းခြယ်လိုက်သည်။

နံရံတွင် မှန်တစ်ချပ် ရှိနေပြီး ကျန်းနျန်သည် မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကြည့်လိုက်သည်။

ခါးကျပ် အနီရောင် ဂျက်ကတ်လေးကို ဝတ်ထားပြီး လှပသော မျက်ခုံးလေးများတွင် အပြုံးရိပ်လေးများ ရှိနေကာ ရှု့ရွှယ်က နောက်မှ လမ်းလျှောက်လာပြီး မှန်ထဲက ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ လျှာသပ်လိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူး လု နင့်ကို မြင်ရင် သူ့လိပ်ပြာတောင် လွင့်သွားနိုင်တယ်။"

ကျန်းနျန် - ....

အဆောင်ထဲတွင် လူအနည်းငယ်မှာ နောက်ပြောင် စကားပြောနေကြသည်။ ကောမိန်က ကျန်းနျန်ကို နောက်ပိုင်းတွင် အချိန်ရမည် မဟုတ်သဖြင့် ဗိုက်ဖြည့်ရန်အတွက် ကြက်ဥနှစ်လုံး စားခိုင်းသည်။ ကောမိန်သည် ကျန်းနျန်အတွက် အထည်ကောင်း ခြောက်စကို ပြင်ဆင်ပေးထားပြီး ယွီရှနှင့် အခြားသူများကလည်း သူမအတွက် ပစ္စည်းအချို့ ပြင်ဆင်ပေးထားကြသည်။ ယခုအချိန်တွင် အထည်ချုပ်စက်ရုံ အလုပ်သမားများမှာ အလုပ်ခွင်သို့ ရောက်နေကြပြီဖြစ်ရာ ပန်းထိုးဆိုင်မှ လူများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ရှစ်နာရီ ဝန်းကျင်တွင် ရှု့ရွှယ်၏ အသံမှာ အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "တပ်ရင်းမှူး လု လာပြီ။"

ဤ "တပ်ရင်းမှူး လု" ဟူသော အော်သံကြောင့် အဆောင်ထဲရှိ ကျန်းနျန်၏ ရင်ခုန်သံမှာ မြန်သွားတော့သည်။

သူမသည် ကုတင်ဘောင်တွင် ထိုင်ကာ လက်များကို ဒူးပေါ်တင်ထားပြီး အပြင်ဘက်မှ ချန်ယောင်၏ အသံကို နားထောင်နေမိသည်။

"ဘယ်တံခါးတွေကများ ငါတို့ကို ပိတ်ထားနိုင်မှာလဲ။ ငါတို့ နှစ်ယောက်ထဲနဲ့တင် ဒါကို ချိုးဖွင့်ပစ်နိုင်တယ်။"

ယ

"နင် ဘယ်လိုလုပ်ရဲတာလဲ။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဘယ်သူမှ အကြမ်းမဖက်ရဘူး။ ကျန်းနျန်ကို ခေါ်ချင်ရင် အရင်ဆုံး ငါတို့ရဲ့ စာမေးပွဲကို အောင်အောင် ဖြေရမယ်။"

စုနနှင့် ကျားယွမ်တို့သည် တံခါး၏ ဘယ်ညာတွင် ပိတ်ရပ်ထားကြပြီး ယွီရှနှင့် တုန်းရှု့တို့က တံခါးကို လုံအောင် ပိတ်ထားရန် သူတို့ကို သတိပေးနေကြသည်။ လုယွီသည် စစ်စိမ်းရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အနီရောင် ပိုးဖဲကြိုးကြီးကို ပတ်ထားသည်။

သူ၏ ဆံပင်တိုတို၊ ခန့်ညားသော မျက်နှာနှင့် မျက်ဝန်းများထဲတွင် အပြုံးရိပ်များ ရှိနေသည်။ သတို့သမီးကို လာကြိုသူ အတော်များများ ရှိနေပြီး ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသူ လေးဦးမှာ ချန်ယောင်၊ ကုရှစ်ကျိုး၊ ဗိုလ်ကြီးဖန်နှင့် ဗိုလ်ကြီးရန်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

စုနသည် တံခါးဝရှိ ခုံတန်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လုယွီကို ပြုံး၍ကြည့်ခဲ့သည်။ "တပ်ရင်းမှူး လု၊ ကျွန်မတို့ ကျန်းနျန်ရဲ့ ဘယ်ပုံစံအပိုင်းကို ရှင် အကြိုက်ဆုံးလဲ။"

ဤစကားကြောင့် အဆောင်အဆောက်အဦး တစ်ခုလုံးတွင် အော်ဟစ်အားပေးသံများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

အထည်ချုပ်စက်ရုံ ဝန်ထမ်း အများစုမှာ အမျိုးသမီးများ ဖြစ်ကြရာ ယနေ့ကဲ့သို့ မြင်ကွင်းမျိုးကို မည်သူက မနာလို မဖြစ်ဘဲ နေပါမည်နည်း။

တစ်စုံတစ်ဦး၏ မိသားစု မင်္ဂလာဆောင်လျှင် မြည်းလှည်း သို့မဟုတ် နွားလှည်းနှင့် လာကြိုကြသည်။

စက်ဘီး တစ်စီး တတ်နိုင်သော မိသားစုအတွက်မူ စက်ဘီးစီးပြီး ချွေးမကို လာကြိုခြင်းမှာ အချိန်အတော်ကြာ ကြွားလုံးထုတ်နိုင်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။ စက်ဘီးသာမက ယခု သူတို့သည် ဘီးလေးဘီးပါသော ကားနှင့် သတို့သမီးကို လာကြိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အချို့လူများအတွက် တစ်သက်လုံး တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော အရာဖြစ်ရာ လူတိုင်းသည် ယခုနှစ်တွင် ပျော်ရွှင်မှု အချို့ ရယူလိုကြပြီး ချိုချဉ် အချို့ကိုလည်း ရလိုကြသည်။

အပြင်ဘက်တွင် ဆူညံသံများ ရှိနေသော်လည်း ကျန်းနျန်သည် ထိုဆူညံသံများ ကြားမှ လုယွီ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အကုန်လုံးကို ကြိုက်တယ်။"

သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး အားပါကာ အပြုံးရိပ် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

ချန်ယောင်က ပထမဆုံး အော်ဟစ်အားပေးလိုက်သည်။ "နားထောင်ကြ၊ နားထောင်ကြ၊ ငါတို့ တပ်ရင်းမှူးလုက ငါ့မရီးရဲ့ အရာအားလုံးကို ကြိုက်တယ်တဲ့ဟေ့။"

အဆုံးတွင် သူ၏ လေသံမှာ မြင့်တက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

ဗိုလ်ကြီးဖန်ကလည်း လက်ခုပ်တီးကာ လိုက်အော်သည်။ "သူက တကယ့် ယောက်ျားပဲဟေး။"

ကုရှစ်ကျိုးက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောကာ လုယွီ၏ လက်မောင်းကို တွန်းလိုက်သည်။ "တံခါးကို ချိုးဖွင့်ကြမလား။"

ပန်းထိုးဆိုင်မှ အမျိုးသမီးများ၏ ပြတ်သားမှုကို မြင်ရသဖြင့် သူတို့ အချိန်အတော်ကြာအောင် လက်လျှော့ကြမည် မဟုတ်သည်ကို သိသော လုယွီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "မိနစ်အနည်းငယ်လောက် ထပ်စောင့်ကြရအောင်။"

စုနနှင့် အခြားသူများမှာမူ ကုရှစ်ကျိုးနှင့် သူ၏အဖွဲ့က တံခါးကို ချိုးဖွင့်ရန် ကြံစည်နေကြသည်ကို မသိကြပေ။ သူတို့က လုယွီကို ဆက်၍မေးခွန်းထုတ်နေကြသည်။

"တပ်ရင်းမှူးလု၊ ကျန်းနျန်ကို တစ်သက်လုံး ချစ်ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးနိုင်မလား။" ကျားယွမ် မေးလိုက်သည်။

လူတစ်စုမှာ လိုက်လံ အော်ဟစ်အားပေးကြသည်။

လုယွီ၏ အကြည့်မှာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော တံခါးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းအစုံမှာ သစ်သားတံခါးကို ဖောက်ထွက်ကာ အတွင်းတွင် ထိုင်နေသော ကျန်းနျန်ကို မြင်နေရသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ အသံမှာ နူးညံ့လှသည်။ "ပေးနိုင်ပါတယ်။"

၎င်းမှာ ရိုးရှင်းသော စကားတစ်လုံး ဖြစ်သော်လည်း တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ ဖြေကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် မင်္ဂလာစာသားများ ကပ်ထားသော ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်သို့ လိုက်ကာကို ဆွဲကာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ရှေ့နောက် လှုပ်ရှားနေသော ဝေဝေဝါးဝါး အရိပ်များကိုသာ မြင်ရပြီး အပြင်ဘက်တွင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို လုံးဝ မသိပေ။ အတွင်းတွင်မူ ကောမိန်က ကျန်းနျန်နှင့် အတူရှိနေပြီး သူမ လည်ပင်းရှည်ကာ အပြင်ဘက်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ချောင်းကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စနောက်လိုက်သည်။ "မစောင့်နိုင်တော့ဘူးလား။"

ကျန်းနျန် မျက်နှာနီသွားပြီး ထပ်မကြည့်ဝံ့တော့ပေ။

သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားကာ စုနက နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု မေးရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ကုရှစ်ကျိုး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ချန်ယောင်၊ တံခါးကို ချိုးဖွင့်လိုက်တော့။"