အခန်း (၁၅၃)

"ဟေး၊ ဟေး၊ ဟေး၊ ဒီလိုလုပ်လို့ မရဘူးလေ။"

"ငါတို့ဘက်က လူနည်းနေတယ်။"

"အမလေး၊ ငါ့ကျောလေးတော့ ကျိုးပါပြီ။"

အဆောင်အပြင်ဘက်တွင် ဗရုတ်သုတ်ခ ဖြစ်နေတော့သည်။ ယွီရှနှင့် တုန်းရှု့တို့သည် နံရံကိုမှီကာ ရပ်နေကြပြီး ဘာမှ သိပ်မလှုပ်ရှားရသေးသော်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ စုန၊ ရှု့ရွှယ်နှင့် ကျားယွမ်တို့မှာမူ ပို၍ ဆိုးရွားသော အခြေအနေတွင် ရှိနေကြသည်။

ချန်ယောင်က လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လမ်းဖယ်ရန် ကြိုးစားနေစဉ် ကုရှစ်ကျိုးက ထိုရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။ သူက လုယွီကို ပြောလိုက်သည်။ "အထဲဝင်ပြီး သူမကို သွားခေါ်တော့။"

"ရှင်တို့က သတို့သမီးကို လာကြိုနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက သိသိသာသာကြီး ပြန်ပေးဆွဲနေတာပဲ။" တစ်စုံတစ်ယောက်က မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။

"ကျန်းနျန်၊ မြန်မြန် ပုန်းတော့။"

ရှု့ရွှယ်က ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေစဉ်အတွင်း အော်ပြောလိုက်သည်။ ချန်ယောင်က သူ၏ လက်မောင်းဖြင့် တံခါးကို ပိတ်ထားသဖြင့် ရှု့ရွှယ် အထဲသို့ တိုးဝင်၍ မရခဲ့ပေ။ လုယွီသည် အထဲသို့ အရှိန်ဖြင့် လှမ်းဝင်လိုက်ရာ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကျန်းနျန်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခဏမျှ မှင်တက်သွားခဲ့သည်။

အပြင်ဘက် မြင်ကွင်းမှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း အတွင်းဘက် မြင်ကွင်းမှာမူ လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။

လုယွီသည် အနီရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်တွင် ကတ္တီပါ ပန်းလေး သုံးပွင့် ပန်ထားသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် ဝဲကျနေသော ဆံပင်စလေးများက လှပသော မျက်ခုံးလေးများပေါ်တွင် နူးညံ့စွာ ကျရောက်နေပြီး ကော့ညွှတ်နေသော မျက်တောင်များနှင့် တောက်ပသော မျက်ဝန်းများမှာ ချစ်စဖွယ် ကောင်းလှသည်၊ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း အနီရောင် သန်းနေသည်။ သူမ ပြုံးလိုက်သောအခါ ပုလဲရောင်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော သွားလေးများ ပေါ်လာသည်။ လုယွီမှာ ခဏမျှ ငေးမောသွားရတော့သည်။

ကျန်းနျန် ဤကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို သူ မမြင်ရသည်မှာ နှစ်နှစ်ပင် ရှိခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။

ဤအချိန်တွင် လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို အခြားသူများ၏ အကြည့်မှ ကာကွယ်ပေးထားချင်စိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် သူသည် သူ၏ အင်္ကျီပေါ်မှ အနီရောင် ပိုးဖဲကြိုးကို ဆွဲဖြတ်ကာ ကျန်းနျန်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အုပ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမကို ပွေ့ချီကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ကောမိန်မှာ ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးမှ သတိပြန်ဝင်လာကာ အော်မေးလိုက်သည်။ "လုယွီ၊ ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

ဗိုလ်ကြီးဖန်နှင့် ဗိုလ်ကြီးရန်တို့သည် ချိုချဉ်ထုပ်ကြီး နှစ်ထုပ်ကို သယ်ဆောင်လာကြသည်။ သူတို့က လူတိုင်းကို ချိုချဉ်များ ဝေငှနေကြစဉ် ကုရှစ်ကျိုးနှင့် ချန်ယောင်တို့က သတို့သမီးကို ကူညီပေးနေကြသည်။ လုယွီက ကျန်းနျန်ကို ကားထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးမှ ကုရှစ်ကျိုးနှင့် အခြားသူများက ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

အိမ်ရာဝင်းဘက်တွင်မူ တပ်ရင်းမှူးဟဲနှင့် သူ၏ ဇနီးတို့ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ သူတို့၏ အဆောင်အောက်တွင် ဟင်းချက်အိုးကြီးများနှင့် စားပွဲ အလုံး ၃၀ ကို ပြင်ဆင်ထားသည်။ ကြည့်လိုက်လျှင် မြင်ကွင်းမှာ ခမ်းနားလှသည်။ စားပွဲတိုင်းတွင် အသားဟင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လူကြီး၊ လူငယ်များမှာ စားပွဲများကို ဝိုင်းနေကြသည်။

ကားသည် အိမ်ရာဝင်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လူများက ဝိုင်းအုံလာကြသည်။ လုယွီက ကျန်းနျန်ကို လက်တွဲ၍ အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ပြီး ပန်းထိုးဆိုင်မှ လူများကို ရှေ့ဆုံးစားပွဲများတွင် နေရာချပေးထားသည်။ ဒုတိယ တပ်ရင်းမှ တပ်ရင်းမှူးဟဲရှုန်းသည် စကားပြောရသည်ကို ဝါသနာပါသူ ဖြစ်သည်။ ဤပွဲကို သူနှင့် သူ၏ ဇနီးကပင် စီစဉ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စည်ကားသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ သတို့သမီးထံသို့ ကျရောက်နေသည်။

သတို့သမီးသည် တပ်ရင်းမှူးလု၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ သူမမှာ သေးသွယ် နုနယ်သော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ရှိသည်။ သူမ၏ လက်ကလေးကို တပ်ရင်းမှူးလု၏ လက်ဖဝါးကြီးက ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူမ၏ နှင်းဆီရောင် သန်းနေသော မျက်နှာလေးမှာ ဝင်းပလှပနေပြီး တပ်ရင်းမှူးလုနှင့် အလွန် လိုက်ဖက်လှသည်။

ကျန်းနျန်သည် စိုးရိမ်တကြီး ပြုံးနေမိပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူမ၏ လက်ဖဝါးများတွင် ချွေးများ စိုနေခဲ့သည်။

လုယွီသည် သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လူအများအား လိုက်၍နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ လူတိုင်းနှင့် မိတ်ဆက်ပေးပြီးနောက် သူသည် သူမကို တတိယထပ်ရှိ သူတို့၏ အခန်းသစ်သို့ ပွေ့ချီခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သူတို့ နောက်ကွယ်တွင် အားပေးသံများ ဟိန်းထွက်နေသည်။ ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ အင်္ကျီကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခေါင်းဝှက်ထားမိပြီး သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ နီမြန်းနေတော့သည်။

ဤသည်မှာ ကျန်းနျန် ဤအခန်းသို့ ဒုတိယအကြိမ် ရောက်ရှိခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ခံစားချက်မှာ ပထမအကြိမ်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။

နံရံများကို အဖြူရောင် ဆေးသုတ်ထားပြီး စက္ကူပန်းများနှင့် ပူဖောင်းများဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် အနီရောင် စောင်ကြီး ခင်းထားပြီး အပေါ်တွင် အနီရောင် စွန်ပလွံသီးနှင့် မြေပဲများကို ဖြန့်ကြဲထားသည်။ ကုတင်ခေါင်းရင်း၊ ဗီဒိုနှင့် ပြတင်းပေါက်များတွင် "ပျော်ရွှင်ခြင်း" ဟူသော စာသားများ ကပ်ထားသည်။ ထိုလူများ အထဲမဝင်လာမီ လုယွီက ကျန်းနျန်ကို ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲစေကာ စောင်ခြုံပေးပြီးနောက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းလိုက်သည်။

နွေးထွေးသော အသက်ရှူသံများမှာ သူတို့ကြားတွင် ပျံ့လွင့်နေပြီး နှာခေါင်းချင်း ထိစပ်နေကြသည်။ ကျန်းနျန်၏ ရင်ခုန်သံမှာ တစ်ခါမျှ ဤမျှ မမြန်ဖူးခဲ့ပေ၊ အဆုတ်ထဲမှ လေများမှာလည်း ကုန်ခန်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ခြေသံများ နီးကပ်လာသောအခါမှ လုယွီက မရဲတရဲဖြင့် သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး နှာခေါင်းထိပ်လေးကို နမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။"မင်း ဒီမှာ ခဏထိုင်နေဦး။ ကိုယ် အောက်ဆင်းပြီး သူတို့နဲ့ သွားပူးပေါင်းလိုက်ဦးမယ်။ ပြီးရင် စားစရာ တစ်ခုခု ယူလာခဲ့ပေးမယ်။"

ကျန်းနျန်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

ကောမိန်နှင့် ရှု့ရွှယ်တို့ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ကျန်းနျန်နှင့်အတူ ထိုင်နေကြစဉ် အမျိုးသမီး အချို့နှင့် သူတို့၏ ကလေးများ ရောက်လာကြသည်။ ကလေးများက "ဒေါ်လေးကျန်း" ဟု ခေါ်ကာ မင်္ဂလာချိုချဉ် တောင်းကြသည်။ ကောမိန်နှင့် ရှု့ရွှယ်တို့က ကလေးများကို ဝေငှပေးလိုက်ကြသည်။

ခဏအကြာတွင် သက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသမီး နှစ်ဦး ရောက်လာသည်။ တစ်ဦးမှာ ဒုတိယ တပ်ရင်းမှ တပ်ရင်းမှူးဟဲ၏ ဇနီး လန်ဟွေ့ ဖြစ်သည်။ သူမက ပန်းကန်နှစ်ချပ်ကို ယူလာကာ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ရင်း ကျန်းနျန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "မြန်မြန်၊ တစ်ခုခု အရင်စားလိုက်ဦး။ နင် ဗိုက်ဆာနေမှာပဲ။"

လုယွီက သူမကို ဒုတိယ တပ်ရင်းမှူးနှင့် သူ၏ ဇနီးတို့က အိမ်သစ် အလှဆင်ခြင်းနှင့် မင်္ဂလာဆောင်အတွက် အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ကြောင်း ပြောပြထားသဖြင့် ကျန်းနျန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မလန်။"

လန်ဟွေ့က ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒီဇနီးငယ်လေးက စကားပြောတာ အရမ်း ချိုတာပဲ။"

လန်ဟွေ့၏ ဘေးတွင်မူ သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် နေထိုင်သော ဟဲယွဲ့ ရှိနေသည်။ သူမသည် ဗိုလ်ကြီးဖန်၏ ဇနီး ဖြစ်သည်။ လူတစ်စု ထိုင်ကာ စကားပြောနေကြစဉ် လန်ဟွေ့က ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ဦး။ ဒီည ပွဲတွေ ရှိသေးတယ်။"

ကျန်းနျန်မှာ ကြက်သီးများပင် ထသွားပြီး မင်္ဂလာဦးည အစီအစဉ်များကို ရုတ်တရက် တွေးမိသွားသည်။

ယခင်က ကျူးကျွင်းနှင့် ကျန်းရှောင်တို့၏ မင်္ဂလာဦးညတွင် လုယွီက သူမကို လိုက်ပြခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းမှာ အတော်လေး ကြည့်ကောင်းသော မြင်ကွင်း ဖြစ်သည်။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကောမိန်နှင့် အခြားသူများ ပြန်သွားကြပြီး အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လုယွီသည် အရက်နံ့များဖြင့် ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ အတော်လေး အတိုက်ခံခဲ့ရသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ကျန်းနျန်သည် အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေရင်း အပြင်ဘက်မှ တံခါးပိတ်သံများကို နားထောင်နေမိသည်။

ခြေသံများ တံခါးဝသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသောအခါ သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စောင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ လုယွီ တံခါးတွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ နီမြန်းသွားတော့သည်။

အောက်ထပ်တွင်မူ ကလေးများ၏ ရယ်မောသံနှင့် လူကြီးများ၏ စကားပြောသံများကို ကြားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

အခန်းထဲမှာမူ အပြင်ဘက်ထက် ပို၍ တိတ်ဆိတ်နေပုံရသည်။

ကျန်းနျန်သည် အရက်မသောက်ထားသော်လည်း အခန်းထဲတွင် အရက်နံ့ ခပ်သင်းသင်းကို ရနေပြီး အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ခေါင်းထဲတွင် အနည်းငယ် မူးနောက်နောက် ခံစားလိုက်ရသည်။

"ရှင် မူးနေပြီလား။"

ကျန်းနျန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ လုယွီ ဝင်လာကတည်းက သူ၏ အကြည့်မှာ သူမထံတွင်သာ စွဲမြဲနေသဖြင့် ကျန်းနျန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး နီမြန်းလာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

"မမူးပါဘူး။"

လုယွီသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ ကော်လာမှ ကြယ်သီးကို ဖြုတ်ကာ ကျန်းနျန်ထံသို့ တိုးလာခဲ့သည်။ သွက်လက်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် သူသည် သူမကို အနီရောင် ကုတင်ခင်းပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် မူးနောက်နောက် ဖြစ်သွားသဖြင့် ကျန်းနျန်မှာ အံ့သြတကြား အော်လိုက်မိသည်။ သူမသည် အသိစိတ်မရှိဘဲ ရှေ့ကလူကို တွန်းထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုယွီ၏ လက်က သူမ၏ လက်များကို ခေါင်းပေါ်တွင် ဖမ်းချုပ်ထားလိုက်သည်။ ဤလှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန် ရင်းနှီးစွာ နီးကပ်သွားကြသည်။

အခန်းထဲရှိ မီးရောင်မှာ ရုတ်တရက် မှိန်သွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။

လုယွီက အနည်းငယ် ပို၍ ဖိလိုက်ရာ သူ၏ လည်စေ့မှာ အထက်အောက် လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းအစုံမှာ အပူပြင်းဆုံး မီးတောက်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ကျန်းနျန်အတွက် ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခက်ခဲလှသည်။ လုယွီ၏ အသက်ရှူသံမှာ သူမ၏ နှာခေါင်းနားတွင် ဝဲနေပြီး ခေါ်လိုက်သည်။ "နျန်နျန်။"

ထိုနက်ရှိုင်းသော စကားလုံးမှာ ဖော်မပြနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။

ကျန်းနျန်သည် တစ်ကိုယ်လုံး အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်ရှိ ခံစားချက်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာသည်။ ဤသည်မှာ မည်သည့် ဟန့်တားမှုမျှ မရှိသော ဖက်တွယ်မှုဖြစ်ပြီး စင်ကြယ်ပြီး ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော ထိတွေ့မှုသာ ဖြစ်သည်။ အရက်နံ့များမှာ သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားများကြားတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျန်းနျန်သည် မူးဝေနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး လုယွီ၏ ဖက်တွယ်မှုမှ ရုန်းမထွက်နိုင်တော့ပေ။ ထိုအမျိုးသား၏ ပူပြင်းသော အသက်ရှူသံမှာ သူမ၏ နားရွက်နားသို့ ဝဲကျလာသည်။

ကျန်းနျန်က ရှောင်ရန် ခေါင်းကို အနည်းငယ် လွှဲလိုက်သော်လည်း လုယွီက ထပ်မံ ဖမ်းယူလိုက်သည်။

အရက်၏ အရှိန်ကြောင့် လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ သွားလေးများကို သူ၏ လျှာဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ဖွင့်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန်၏ မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာပြီး အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးသွားသည်။ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်မှာ မည်သည့်အချိန်တွင် လွှတ်လိုက်သည် မသိဘဲ ယခုအခါ သူမ၏ ခါးပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အတားအဆီးမရှိသော၊ လွတ်လပ်သော စူးစမ်းရှာဖွေမှုများပင်။

ကြယ်သီးတပ်ထားသော မင်္ဂလာဝတ်စုံမှာ ပြေလျော့သွားပြီး ကျန်းနျန်၏ ဆံပင်များမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြန့်ကျဲသွားကာ ကြယ်စုံသော ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံ့နှံ့နေသော မှောင်မိုက်သော ညဉ့်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ လုယွီ၏ မျက်လုံးများမှာ နီမြန်းနေပြီး အခန်းထဲတွင် အရက်နံ့နှင့်အတူ ချစ်ခြင်းရနံ့များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျန်းနျန်၏ လက်ချောင်းများမှာ စောင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ စိုစွတ်နေသော မျက်ဝန်းများမှာ ငုံ့မကြည့်ဝံ့ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

သတို့သမီး၏ အနီရောင် ဝတ်စုံမှာ ခေါင်းအုံးဘေးတွင် ပုံလျက်သား ရှိနေသည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားပြီး သူမ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော လုယွီ၏ ဦးခေါင်းကို မကြည့်မိစေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသည်။

လုယွီသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ ခါးကို ထောက်ထားပြီး ကျန်းနျန်၏ လက်ချောင်းများမှာ သူ၏ လက်မောင်းကို အားဖြင့် ညှစ်ထားသော်လည်း ဤအကြိမ်တွင်မူ သူမသည် သူ့ကို လုံးဝ မရွှေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

"တပ်ရင်းမှူး လု။"

"တပ်ရင်းမှူး လု၊ နောက်ထပ် အစီအစဉ် တစ်ခု ရှိသေးတယ်လေ။ ဘယ်မှာလဲ။"

အပြင်ဘက် တံခါးကို ထုရိုက်သံများ စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ချန်ယောင်နှင့် လူတစ်စု၏ အသံများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် လန့်သွားပြီး သူတို့ ပန်းထိုးဆိုင်မှာတုန်းကလို အထဲကို အတင်း ဝင်လာကြမှာကို စိုးရိမ်သွားသည်။

လုယွီ၏ နဖူးပေါ်မှ သွေးကြောများမှာ တင်းကျပ်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှားရှားပါးပါး လူသတ်လိုသော အကြည့်မျိုး ရှိနေသည်။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး အဝတ်အစားများကို ယူကာ ကျန်းနျန်ကို ဝတ်ပေးပြီး တစ်လုံးချင်းစီ ကြယ်သီး ပြန်တပ်ပေးလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်၏ နုနယ်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နှုတ်ခမ်းနီလေးများကို ကြည့်ရင်း လုယွီသည် သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်သော ဆင်ခြင်တုံတရားကို ထိန်းသိမ်းရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ထထိုင်လိုက်ပြီး စောင်ကို ဆွဲခြုံလိုက်သည်။

လုယွီက သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ကာ နဖူးကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်ပြီး ရှတတ အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ခဏ အနားယူလိုက်ဦး။ ဒီည နောက်ထပ် အစီအစဉ် တစ်ခု ရှိသေးတယ်။"

ကျန်းနျန်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ တံခါးထုသံမှာ ဆက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ တတိယ တပ်ရင်းမှ ဒုတိယ တပ်ရင်းမှူး နင်ရှန်၏ အသံကျယ်ကြီးမှာ အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "တပ်ရင်းမှူး လု၊ မင်္ဂလာဦးည အချိန် မရောက်သေးဘူးနော်။ အဲဒီလောက်ကြီး စိတ်မစောပါနဲ့ဦး။"

လုယွီ - …

ကျန်းနျန် - ....

နေ့လယ်ပိုင်းသာ ရှိသေးသော်လည်း လိုက်ကာများကို ပိတ်ထားခဲ့သည်။

လုယွီသည် သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ကာ တံခါးကို ခက်ခက်ခဲခဲ ဖွင့်လိုက်သည်။ တံခါးပွင့်သွားသောအခါ အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများမှာ ပို၍ ရှင်းလင်းသွားသည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အကြည့်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အောက်ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ဝေ့ကြည့်လိုက်မိသည်။

ရုတ်တရက် သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ နီမြန်းသွားပြီး စောင်ကို အမြန်ဆွဲကာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ခြုံလိုက်တော့သည်။

လုယွီ၏ နားရွက်များမှာလည်း အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး သူသည် ချောင်းတစ်ချက် ခပ်ဖွဖွ ဟန့်ကာ ကော်လာကို ပြန်ပြင်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။

တံခါးပွင့်သွားသောအခါ အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။

ကျန်းနျန်သည် စောင်နှင့် လိုက်ကာများကို ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်သည်။ တောက်ပသော နေရောင်ခြည်များမှာ အခန်းထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။ သူမသည် နီမြန်းနေဆဲဖြစ်သော သူမ၏ ပါးပြင်များကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်ပြီး ထကာ အဝတ်အစားများကို ပြန်ပြင်ပြီး ဖိနပ်စီးလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်မှ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အရက်နံ့များမှာ အထဲသို့ လွင့်ပျံ့ဝင်ရောက်လာသည်။

မကြာမီ ချန်ပင်နှင့် ဟဲယွဲ့တို့ ဝင်လာကြသည်။ ဟဲယွဲ့က ကျန်းနျန်နှင့် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် စကားပြောနေစဉ် ချန်ပင်က ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းနျန်၊ နင် အခုကစပြီး ဒီအိမ်ရာဝင်းမှာပဲ နေမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပန်းထိုးဆိုင်မှာလား။"

ကျန်းနျန်က ချန်ပင်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ အတော်လေး ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အနေရခက်မှုနှင့် တောင့်တင်းမှုကို ကျန်းနျန် မြင်နိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန် - ....

ဟဲယွဲ့က ချန်ပင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "နင့်မေးခွန်းက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ။ ကျန်းနျန်နဲ့ တပ်ရင်းမှူး လုတို့က လက်ထပ်လိုက်ကြပြီလေ။ သူတို့က လင်မယားတွေပဲ။ ဘာလို့ အတူမနေဘဲ နေမှာလဲ။"

ချန်ပင် - …

သူမ မစဉ်းစားဘဲ စကားပြောမိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

မှောင်လာသောအခါ လုယွီနှင့် အခြားသူများ ရောက်လာကြသည်။

ဤနေရာတွင် မင်္ဂလာဦးည အခန်းတွင်း နောက်ပြောင်မှုများမှာ ပုံမှန်ထက် ပို၍ ပြင်းထန်တတ်ပြီး အထူးသဖြင့် စစ်ဘက်နယ်မြေတွင် ပို၍ ဆိုးသည်။

လုယွီမှာ ဒိုက်ထိုး အကြိမ် ၃၀၀ လုပ်ရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရပြီးနောက် ကျန်းနျန်ကို ပွေ့ချီကာ ထိုင်ထ လုပ်ရသည်။ ၎င်းမှာ ခံနိုင်ရည်ကို စမ်းသပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်မှာ တကယ်ကို ကြောက်လန့်နေပြီး သူမ၏ လက်များဖြင့် လုယွီ၏ လည်ပင်းကို ဖက်ထားကာ ထိုအမျိုးသားကမူ သူမကို အားစိုက်စရာမလိုဘဲ ပွေ့ချီထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများက အော်ဟစ်ကာ အရေအတွက် ရေတွက်နေကြသည်။

ဒါတင်မကသေးပေ။ ချန်ယောင်နှင့် အခြားသူများမှာ နောက်ထပ် နောက်ပြောင်စရာ နည်းလမ်းများစွာကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်ခဲ့ကြသည်။ လုယွီ၏ နဖူးတွင် ချွေးသီးများ ကျနေသည်ကို ကျန်းနျန် ကြည့်နေခဲ့သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမသည် တကယ်ကို စိုးရိမ်စိတ် ပေါ်လာသည်။ သူမ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ လက်လှမ်းကာ သူ၏ ချွေးစိုနေသော နဖူးကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။

ချန်ယောင်က လက်ခုပ်တီးကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မရီးက စိတ်ပူနေပြီဟေ့။"

အခြားသူများကလည်း စနောက်ကြသည်။ "နမ်းလိုက်၊ နမ်းလိုက်။"

ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်နီမြန်းသွားပြီး လုယွီမှာမူ ဝေခွဲမနေဘဲ လူတိုင်းရှေ့တွင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်ရာ အခန်းထဲတွင် ရယ်မောသံများ ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် လုယွီက သူတို့ကို လေ့ကျင့်ပေးသူ ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တွင် သူတို့မှာ သူ့ကို ပြန်လည် စနောက်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော မြင်ကွင်းမှာ သန်းခေါင်ယံအထိ ဆက်ရှိနေခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်မှာ တစ်ချိန်လုံး ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ရသော်လည်း သူမသည် အလွန် ပင်ပန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ လုယွီမှာမူ ချန်ယောင်နှင့် အခြားသူများ၏ တစ်ချိန်လုံး စနောက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း သူသည် တက်ကြွနေဆဲ ဖြစ်သည်။ လူတိုင်း ပြန်သွားကြပြီးနောက် လုယွီက ကျန်းနျန်ကို ကုတင်ပေါ်သို့ ပွေ့ချီသွားခဲ့သည်။ "အရင်ဆုံး သွားပြီး ရေချိုးလိုက်ဦး။ ကိုယ် ဒီမှာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်မယ်။"

ကျန်းနျန်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။