အခန်း (၁၅၄)

လုယွီ ထွက်သွားပြီးနောက် သူမသည် အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ချွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ချင်သော်လည်း သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ ဘေးအခန်းရှိ ဗီရိုထဲတွင် ရှိနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမမှာ အဝတ်အစား မရှိဘဲ ဖုံးကွယ်စရာ ဘာမှ မရှိပေ။ ကျန်းနျန်သည် ဗီရိုတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ လုယွီ၏ စစ်ဝတ်စုံများနှင့် ရှပ်အင်္ကျီအဖြူများ ချိတ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ ရှပ်အင်္ကျီအဖြူတစ်ထည်ကို ယူဝတ်လိုက်သည်။ သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး ခြေတံရှည်သူ ဖြစ်သဖြင့် အင်္ကျီမှာ ကြီးနေပြီး ကျန်းနျန်၏ ပေါင်အထိ လုံလောက်စွာ ဖုံးအုပ်ပေးထားသည်။ အပြင်ဘက်မှ တံမြက်စည်းလှည်းသံကို နားထောင်ရင်း သူမ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ တံခါးဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားကာ အသာလေး ဟလိုက်ရာ အပြင်ဘက်တွင် လုယွီ တံမြက်စည်းလှည်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ခါးကုန်းကာ မြေပဲခွံများနှင့် ချိုချဉ်ခွံများကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေသည်။

တံခါးပွင့်သံကို ကြားသောအခါ လုယွီ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

တံခါး အနည်းငယ် ဟနေချိန်တွင် ကျန်းနျန်သည် တံခါးဘောင်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမ၏ ခေါင်းတစ်ဝက်ကို ပြူထွက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပါးပြင်များမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေသည်။ သူမက သူ့ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အရင်ဆုံး နောက်လှည့်ပေးပါဦး။"

လုယွီ၏ သန်မာသော ကိုယ်လုံးမှာ ရုတ်တရက် တင်းမာသွားသည်။ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများမှာ တံခါးဟနေသောနေရာလေးမှတစ်ဆင့် ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ရှပ်အင်္ကျီအဖြူကို ဝတ်ထားသော သူမကို ဝေဝေဝါးဝါး မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအမျိုးသား၏ လည်ဇလုတ်မှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ရှတတ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

လုယွီ နောက်လှည့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် သတ္တိမွေးကာ တံခါးဖွင့်ပြီး ရေချိုးခန်းဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။ သူမ ပြေးသွားစဉ် ခြေသံတိုးတိုးလေးများကို လုယွီ ကြားနေရသည်။ သူ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရေချိုးခန်းဆီသို့ ပြေးသွားသော အဖြူရောင် အရိပ်လေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် သူ၏ ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားပြီး သူမ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း အင်္ကျီအောက်နားမှာ လေထဲတွင် လွင့်နေသည်။

လုယွီသည် သူ မမြင်သင့်သော အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် နက်မှောင်သွားသည်။ သူ၏ လက်ဖမိုးပေါ်မှ သွေးကြောများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လွင်လာသည်။ တံခါးတစ်ချပ် ခြားထားသော်လည်း ရေချိုးခန်းထဲမှ ရေကျသံကို ကြားနေရသည်။ လုယွီသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ အခန်းကို အမြန် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးနောက် သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ ချိတ်တွင် ချိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ရေချိုးခန်းထဲတွင် အတော်ကြာအောင် နေခဲ့သည်။ သူမ အပြင်ထွက်လာသောအခါ လန်းဆန်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူမသည် လုယွီ၏ ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ဆံပင်များကို သုတ်ထားသော်လည်း ဆံပင်အဖျားများမှ ရေစက်များမှာ ကျဆင်းနေဆဲဖြစ်ကာ သူမ၏ လည်ပင်းမှတစ်ဆင့် ညှပ်ရိုးဆီသို့ စီးကျနေသည်။

သူမ၏ မျက်တောင်လေးများမှာ စိုစွတ်နေပြီး ရေနွေးငွေ့ကြောင့် ပါးပြင်များမှာလည်း နီမြန်းနေသည်။

ကျန်းနျန် တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ လုယွီ ရေချိုးခန်း အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းဖြစ်နေပြီး ခါးတွင် အနက်ရောင် ခါးပတ်ပတ်ထားသော စစ်ဘောင်းဘီကို ဝတ်ထားသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ သန်မာပြီး ကျစ်လျစ်သော ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများကို ကျန်းနျန် မြင်လိုက်ရသည်။

သူမမှာ အံ့သြတကြား တုန်ရင်သွားသည်။ သူမ မော့မကြည့်နိုင်မီမှာပင် လုယွီက သူမကို နံရံတွင် ကပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်မောင်းဖြင့် သူမ၏ ခါးကို ဖက်ကာ ခေါင်းငုံ့၍ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။

လေထုထဲတွင် ရေနွေးငွေ့များ ပြည့်နှက်နေပြီး ကျန်းနျန်သည် လက်တွေ့နှင့် အိပ်မက်ကို ခွဲခြား၍ မရတော့သကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုလက်မောင်း၏ အားမှာ သူမကို သူ၏ အရိုးထဲအထိ မြှုပ်နှံထားချင်သကဲ့သို့ ရှိသည်။ သူမ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ရှပ်အင်္ကျီ၏ ကော်လာမှာ တုန်ခါကာ လှုပ်ရှားနေသည်။

ကျန်းနျန်သည် ပြင်းထန်သော စိတ်ဆန္ဒကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်လုံး ထိန်းချုပ်လာခဲ့သော လုယွီသည် ယခုအချိန်တွင် ကျန်းနျန်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရင်ခုန်သံမှာ ပြင်းထန်စွာ မြန်လာသည်။ သူမ ရှေ့ကအရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လုယွီက သူမကို ပွေ့ချီထားပြီးသား ဖြစ်နေသည်။ ကျန်းနျန်မှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် လုယွီ၏ လည်ပင်းကို ဖက်ထားမိရာ ရှပ်အင်္ကျီမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကပ်နေတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် လုံးဝ နီမြန်းသွားသည်။ လုယွီ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အမူအရာမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ နက်မှောင်သွားသည်။

ရေချိုးခန်းမှ အပြင်ခန်းသို့၊ ထို့နောက် အတွင်းခန်းသို့၊ ကျန်းနျန်သည် ကုတင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်အထိ ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် လွှဲလိုက်ပြီး လက်များကို လုယွီ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ထောက်ထားသည်။ သူ၏ လက်မောင်းကြွက်သားများမှာ တင်းကျပ်နေပြီး ကျန်းနျန်အတွက် သံတုံးများကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အရင်ဆုံး ရေသွားချိုးပါဦး။"

သူမ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ရှင့်ဆီမှာ အရက်နံ့နဲ့ ချွေးနံ့တွေ ရနေတယ်။"

"ကောင်းပြီ။"

လုယွီ၏ အသံမှာ နက်ရှိုင်းပြီး ရှတတ ဖြစ်နေသည်။

သူ ထကာ ရေချိုးခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် ရုတ်တရက် စိတ်ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူမသည် ကုတင်ပေါ်ရှိ အနီရောင် စွန်ပလွံသီးများနှင့် မြေပဲများကို စုသိမ်းကာ ကုတင်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်ပြီးနောက် အင်္ကျီလက်ပြတ်နှင့် ဘောင်းဘီတိုကို လဲဝတ်ကာ နွေးထွေးသော စောင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။ ဗရုတ်သုတ်ခ ဖြစ်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ခေါင်းအုံးနှင့် ထိသည်နှင့် ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

သူမ၏ မင်္ဂလာဦးညမှာ သူမသည် ဝက်ကလေးတစ်ကောင်လိုပင် အိပ်မောကျနေခဲ့သည်။

လုယွီ ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ ဘေးစောင်းအိပ်နေသော ကျန်းနျန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ နှင်းဆီရောင် သန်းနေသော လက်မောင်းလေးမှာ ကုတင်ပေါ်တွင် ရှိနေပြီး ခြေထောက်များကို စောင်ဖြင့် ပတ်ထားကာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသည်။

လုယွီ - …

သူသည် ခေါင်းကို ပဝါဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီး သမ်းဝေချင်စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်သည်။ လမ်းလျှောက်သွားကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလိုက်ပြီး စောင်ကို မကာ ကျန်းနျန်ကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏ လက်မောင်းကြားတွင် ခိုဝင်ကာ သက်တောင့်သက်သာရှိသော အိပ်စက်သည့် ပုံစံကို ရှာဖွေနေသည်။

ထို့နောက် သူမ၏ လက်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိတွေ့သွားပြီး အိပ်မက်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး ရယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သား၊ ရှစ်ခုတောင်။"

လုယွီ - ....

သူသည် ကျန်းနျန်၏ ပါးလေးများကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီလေးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်လုံးများကို မှေးစင်းကာ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။ "ကျန်းနျန်။"

အိပ်ပျော်နေသောသူက အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ပြန်ထူးကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပို၍ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

လုယွီ - …

ထိုအမျိုးသားသည် သူ၏ နဖူးပေါ်မှ လှုပ်ရှားနေသော သွေးကြောကို နှိပ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ခပ်ဖွဖွ ချကာ အိပ်ချင်စိတ် လုံးဝမရှိဘဲ ကျန်းနျန်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်တော့သည်။

လုယွီနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကျန်းနျန်မှာမူ ဤညတွင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။

ရာစုသစ်က သူမ၏ အိမ်အကြောင်း အိပ်မက်မမက်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ယနေ့ညတွင် ထပ်၍အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။

ယခင်ကကဲ့သို့ပင် သူမသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏ အဘိုးအဘွားများ၊ ဖခင်နှင့် မိခင်တို့မှာ စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ ထမင်းစားနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဤအကြိမ်တွင် "ကျန်းနျန်" မရှိတော့ပေ၊ သို့သော် သူမ၏ မိသားစုမှာ ယခင်အကြိမ်ကကဲ့သို့ပင် သူမကို မမြင်နိုင်ကြသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ကျန်းနျန်သည် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ အားနေသော ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဘေးတွင် စကားပြောနေသော ဖခင်နှင့် မိခင်ကို ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် စိုစွတ်လာသည်။

"အဖေ၊ သမီး မင်္ဂလာဆောင်လိုက်ပြီ။"

"အမေ၊ သမီး လက်ထပ်လိုက်ပြီနော်။"

ကျန်းနျန်က သူတို့ကို ကြည့်နေသော်လည်း သူမ၏ မိဘများ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ သူမသည် တကယ်ပင် မမြင်ရသော လူသားတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

မင်္ဂလာဆောင်ခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသော နောင်တမှာ သူမ၏ အရင်းနှီးဆုံး မိသားစုဝင်များ မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်သည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ မျက်ရည်များကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူမ ထကာ သူမ၏ အခန်းသို့ ပြေးဝင်သွားရာ အခန်းမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း စားပွဲပေါ်မှ စာအုပ်မှာ ပျောက်ကွယ်နေသည်။

ကျန်းနျန်မှာ ထိုနေရာတွင် မရှိပေ။

ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်က အိပ်မက်မှာ အိပ်မက်သက်သက်လား သို့မဟုတ် တကယ့် ဖြစ်ရပ်လားဆိုသည်ကို သူမ မဝေခွဲနိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ကုတင်ဘေးတွင် အတော်ကြာအောင် ထိုင်နေပြီးမှ တဖြည်းဖြည်း လှဲချလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်က ခေါင်းအုံးအောက်ရှိ လိမ္မော်ရောင် အဖုံးပါသော မှတ်စုစာအုပ်၏ ထောင့်စွန်းကို ထိမိသွားသောအခါ သူမတွင် ဤမှတ်စုစာအုပ် ရှိခဲ့ဖူးသည်ကို မမှတ်မိပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ ၎င်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ဖွင့်လိုက်သည်။

-ကျန်းနျန်။

လက်ရေးမှာ အနည်းငယ် ကောက်ကွေးနေပြီး သူမ၏ လက်ရေးနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ စာရေးတတ်စ သင်ယူနေသကဲ့သို့ပင်။

ကျန်းနျန်သည် အခြားသော ကျန်းနျန်ကို ချက်ချင်း သတိရလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် သိချင်စိတ်က လူကျင့်ဝတ်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ကျန်းနျန် ဘာတွေ ရေးထားသလဲဆိုသည်ကို ကြည့်ချင်ခဲ့သည်၊ သူမနှင့် ဤကျန်းနျန် ကြားတွင် မည်သည့် ပတ်သက်မှု ရှိလဲဆိုသည်ကို သိချင်ခဲ့သည်။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ သူမသည် အဘယ်ကြောင့် ရာစုသစ်သို့ အိပ်မက်များ မကြာခဏ ပြန်မက်နေရသနည်း ဆိုသည်ကို သိချင်ခဲ့ခြင်းပင်။

သူမ ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် သူမ ပထမဆုံး စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ခါးမှာ ရုတ်တရက် တင်းကျပ်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ ကွဲအက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ကျန်းနျန်သည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ရာ သူမ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော လုယွီကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ဇဝေဇဝါဖြင့် မျက်တောင်ခတ်ရင်း အိပ်ငိုက်နေသော အသံပျော့ပျော့လေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

လုယွီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မနေ့ညက မပြီးသေးတဲ့ အရာကို ဆက်လုပ်မလို့။"

ညတစ်ဝက်လုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ဘဲ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် နူးညံ့ပြီး မွှေးပျံ့နေသော ကိုယ်လေး ရှိနေခြင်းမှာ သူတို့၏ မင်္ဂလာဦးည ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

လုယွီသည် သူ့၌ ရှိသမျှသော ထိန်းချုပ်မှု အားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် အရုဏ်တက်စပြုနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း လိုက်ကာများက အပြင်မှ လရောင်မှိန်မှိန်လေးကို အထဲသို့ မဝင်နိုင်အောင် ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။

မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်သာရှိသော အခန်းထဲတွင် လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ သေးသွယ်သော ခြေကျင်းဝတ်လေးကို ကိုင်ကာ ခြေကျင်းဝတ်ရိုးလေးပေါ်သို့ ခပ်ဖွဖွ နမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ လက်ချောင်းများ၏ ကြမ်းတမ်းသော ထိတွေ့မှုကြောင့် ကျန်းနျန်မှာ ကြက်သီးများပင် ထသွားရသည်။ သူမသည် ခေါင်းအုံးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရည်လဲ့နေသည်။ မျက်ရည်စများမှာ သူမ၏ ပါးပြင်နှင့် နားရွက်များပေါ်သို့ လိမ့်ဆင်းနေသည်။ လုယွီက သူမ၏ ခါးကို ကိုင်ကာ ကျန်းနျန်ကို သူ၏အပေါ်သို့ ပွေ့တင်လိုက်သည်။

ကုတင်မှ စားပွဲသို့၊ ထို့နောက် ဧည့်ခန်းမှ ရေချိုးခန်းသို့ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ဆက်တိုက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ကျိုးကြေသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူမသည် လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပျော့ခွေစွာ လဲလျောင်းနေပြီး လက်ချောင်းလေးများကိုပင် မ မ နိုင်လောက်အောင် ပင်ပန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ လုယွီက ရပ်တန့်မည့် အရိပ်အယောင် မပြသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်က တုန်ရီသောအသံဖြင့် ခေါ်လိုက်မိသည်။ "လုယွီ..."

လုယွီက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းလိုက်ရာ သူ၏ နဖူးမှ သွေးကြောများမှာ တင်းကျပ်နေသည်။ သူက ကျန်းနျန်၏ နားနားတွင် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့မှာပါ။"

နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီဟု ထင်ကာ ကျန်းနျန် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး အနားယူနိုင်တော့မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ သို့သော် လုယွီမှာမူ မိုးလင်းသည့်တိုင်အောင် ဆက်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို ပွေ့ချီကာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် သိပ်လိုက်သည်။ သူသည် အနီရောင် စောင်အောက်မှ ပေါ်ထွက်နေသော သူမ၏ ဖြူဝင်းသော ပခုံးလေးများနှင့် နီမြန်းနေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ လုယွီ သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းနိုင်ဘဲ သူမ၏ ပခုံးလေးကို ခပ်ဖွဖွ ကိုက်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။ "ကိုယ် သွားပြီး မနက်စာ လုပ်လိုက်ဦးမယ်။ မင်း နည်းနည်း ထပ်အိပ်လိုက်ဦး။"

ကျန်းနျန်သည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ သူမသည် နေ့လယ်အထိ အိပ်ပျော်နေခဲ့ပြီး လုယွီက သူမကို ထပ်ပွေ့ချီလိုက်ချိန်တွင် လုံးဝ နိုးမလာသေးပေ။ ကျန်းနျန်သည် အနည်းငယ် ဝေဝါးနေပြီး ခဏမျှ လမ်းပျောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်၊ အနီရောင် ဂွမ်းစောင်မှာ သူမ၏ ပခုံးပေါ်မှ လျှောကျသွားကာ သူတို့၏ ချစ်ခြင်းအမှတ်အသားများ ပေါ်ထွက်နေသည်။

လုယွီ၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်ချောင်းများက ကျန်းနျန်၏ ချောမွေ့နုနယ်သော အသားအရေကို ပွတ်သပ် ချော့မြူနေသည်။ ရင်းနှီးသလိုရှိပြီး စိမ်းသက်နေသော ခံစားချက်များမှာ ကျန်းနျန်၏ ထုံထိုင်းနေသော စိတ်ထဲသို့ စီးဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာကာ စောင်ကို အမြန်ဆွဲခြုံရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုယွီက သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းကိုင်ထားသဖြင့် လှုပ်ရှား၍ မရခဲ့ပေ။

ကျန်းနျန် လုယွီကို အားငယ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများမှာ စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်ကာ သနားစဖွယ် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဗိုက်ဆာပြီ။"

လုယွီမှာ ဘယ်ကနေ ဤမျှ အင်အားများ ရနေလဲဆိုသည်ကို သူမ တကယ် မသိတော့ပေ။ မနေ့ညက ချန်ယောင်နှင့် အခြားသူများ၏ စနောက်မှုကို ခံခဲ့ရသော်လည်း သူသည် ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ပင် မိုးလင်းသည့်တိုင် ဆက်လှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်မှာမူ နာလန်မထူနိုင်သေးဘဲ သူမ၏ အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသော်လည်း သူကမူ လန်းဆန်း တက်ကြွနေသည်။

လုယွီက သူမ၏ လက်ထိပ်လေးများကို ညှစ်လိုက်သည်။ "ထပြီး စားတော့။"

သူသည် ဗီရိုထဲမှ ကျန်းနျန်၏ အဝတ်အစားများကို ယူကာ ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် ခေါင်းလေးသာ ဖော်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို စောင်ဖြင့် ပတ်ထားလိုက်ကာ သူမ၏ ဝိုင်းစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် အပြင်ထွက်ပေးဦး။"

လုယွီ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အပြုံးရိပ်တစ်ခု ယှက်သန်းသွားခဲ့သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

နိုးလာကတည်းက ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာမှာ ပူနွေးနေပြီး ဆက်၍ ပူနေဆဲ ဖြစ်သည်။ လုယွီ တံခါးပိတ်သွားသောအခါ သူမ အမြန် အဝတ်လဲလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အင်္ကျီကို ယူလိုက်စဉ်မှာပင် ပိတ်ထားသော တံခါးမှာ ထပ်မံ ပွင့်လာပြန်သည်။ ကျန်းနျန်မှာ ဖုံးကွယ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ လုယွီ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန် - !!!

သူမ ပျာပျာသလဲဖြင့် စောင်ကို ဆွဲယူကာ ဖုံးအုပ်လိုက်ရာ ကုတင်အစွန်းတွင် သူမ၏ ဖြူသွယ်သော ခြေထောက်နှစ်ချောင်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ သူမ၏ ဝင်းပသော အသားအရေပေါ်တွင် မထင်မရှား အမှတ်အသားများ ပေါ်နေခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူတို့မှာ လင်မယားများ ဖြစ်နေကြပြီး အချင်းချင်း ပွင့်လင်းနေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းနျန်မှာမူ လိုအပ်သလို တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် စောင်ထောင့်ကို အနေရခက်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ရှက်လည်းရှက်၊ စိတ်လည်းတိုစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ တံခါးမခေါက်ဘဲ ဝင်လာတာလဲ။"

လုယွီ၏ အကြည့်မှာ သူမ၏ တုန်ရီနေသော ခြေထောက်များပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီးမှ ကျန်းနျန်ထံသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ "မြင်သင့်တာတွေ အကုန် မြင်ပြီးပါပြီ။"

သူ၏ လေသံမှာ စနောက်လိုသော အမူအရာ ပါဝင်နေသည်။

ကျန်းနျန် - …

သူမ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး လုယွီကို မကြည့်တော့ပေ။ သူမသည် စောင်ကို လက်ဖြင့် ဆွဲကာ ခြေထောက်များကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်ဖုံးလိုက်သည်။ လုယွီက ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။ "ပေါက်စီ စားမလား၊ ခေါက်ဆွဲ စားမလား။"

ကျန်းနျန် တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ပေါက်စီ။"

တံခါးပိတ်သွားပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကာ အဝတ်အစားနှင့် ဖိနပ်ကို အမြန်ဝတ်လိုက်သည်။ သူမသည် လိုက်ကာများကို ဖွင့်ကာ မှန်ထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ လည်ပင်းတွင် အမှတ်အသားများစွာ ရှိနေသည်။ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးကို မော့၍ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထပ်မံ စစ်ဆေးပြီးနောက် အနီရောင် ပဝါပါးလေးကို ယူကာ လည်ပင်းတွင် ပတ်လိုက်သည်။

သူမ အခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ လုယွီ မီးဖိုချောင်တွင် ဟင်းချက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအမျိုးသားမှာ အရပ်ရှည်ပြီး သွယ်လျကာ ပခုံးကျယ်ပြီး ခါးသေးသည်။ အစပိုင်းတွင် ကျန်းနျန်သည် လုယွီနှင့် လက်ထပ်ရန် တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ သူမ ဤနေရာသို့ စရောက်ကာစက တစ်ခုတည်းသော တွေးမိသည်မှာ သူမ၏ ကမ္ဘာသို့ မည်သို့ ပြန်ရမည်ဆိုသည်ကိုသာ ဖြစ်သည်။ ဤစိမ်းသက်သော အိမ်သစ်ကို ကြည့်ရင်း ယခုအခါ ၎င်းမှာ သူမနှင့် လုယွီ၏ အိမ် ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူတို့မှာ မတ်နှင့် မရီး မဟုတ်တော့ဘဲ လင်မယားများ ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ရေနွေးက ရေနွေးအိုးထဲမှာ ရှိတယ်။ စားပြီးရင် ကိုယ် မင်းကို ပစ္စည်းတချို့ ဝယ်ဖို့ အရောင်းဆိုင်ကို ခေါ်သွားမယ်။ ပြီးရင် ဒုတိယ တပ်ရင်းက တပ်ရင်းမှူးဟဲနဲ့ သူ့ဇနီးကို သွားတွေ့ကြမယ်။"

လုယွီက ဟင်းပန်းကန်များကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ ကျန်းနျန်၏ လည်ပင်းမှ အနီရောင် ပဝါကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ ပေါက်စီများ သွားယူခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်မှာ ယခုအချိန်အထိ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ လုယွီ ပြင်ပေးသော အစားအစာများကို စားနေသည်။ သူကမူ အမြန်စားပြီး ချက်ချင်း ကုန်သွားသည်။ ပါးစပ်ထဲမှ အစားအစာများကို မြိုချပြီးနောက် သူမသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိသော လုယွီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ သိချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "ရှင် နည်းနည်းလောက် ထပ်မအိပ်တော့ဘူးလား။"

လုယွီ - "မပင်ပန်းပါဘူး။"

သူက ကျန်းနျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ဘာလို့ နည်းနည်းလောက် ထပ်မအိပ်တာလဲ။ မနက်ဖြန်မှပဲ လိုက်ပြတော့မယ်လေ။"

ကျန်းနျန်က အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း၊ စားပြီးရင် သွားကြမယ်။"

လက်ထပ်ပြီး ပထမဆုံးနေ့မှာ သူမ အိပ်ရာထဲတွင်ပဲ မနေနိုင်ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက် သိသွားလျှင် ဤအိမ်ရာဝင်းထဲမှာ သူမ မျက်နှာပြဝံ့တော့မည် မဟုတ်ပေ။