အခန်း (၁၅၅)

စားပြီးနောက် လုယွီက ပန်းကန်များကို ဆေးကြောခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ကာ သူနှင့်အတူ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ လုယွီသည် စင်္ကြံလမ်းမှ သူ၏ စက်ဘီးကို တွန်းထုတ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ခေတ်ဟောင်း ၂၈ လက်မ စက်ဘီးကြီးများထဲမှ တစ်စီးဖြစ်ပြီး အတော်လေး ကြီးမားပုံရသည်။ ကျန်းနျန်သည် ၎င်းကို ခဏမျှ ငေးကြည့်နေပြီးမှ မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဒါကို ဝယ်လိုက်တာလား။"

လုယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း။"

ကျန်းနျန်သည် အသစ်စက်စက် စက်ဘီးကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရာစုသစ်တွင်မူ ၎င်းမှာ ဘာမှမဟုတ်သော်လည်း ဤခေတ်ကာလတွင် စက်ဘီးတစ်စီးရှိခြင်းမှာ အတော်လေး ဂုဏ်ရှိလှသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ သူမအတွက် အလွန် ကြီးမားလွန်းသည်။ သူမ တွေးနေစဉ်မှာပင် သူမ၏ ခါးမှာ ရုတ်တရက် ဆုပ်ကိုင်ခံလိုက်ရပြီး သူမ ဘာမှမတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် လုယွီက သူမကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မကာ နောက်ထိုင်ခုံပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်သည်။

"သေချာထိုင်နေနော်၊ သွားကြမယ်။"

အရပ်ရှည်ပြီး ခြေတံရှည်သော လုယွီသည် စက်ဘီးကို အားစိုက်စရာမလိုဘဲ နင်းသွားသည်။ ကျန်းနျန်သည် နောက်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ရသည်မှာ အနေရခက်သဖြင့် လုယွီ၏ ခါးကို လှမ်းဖက်လိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသားမှာ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အံ့သြသွားပုံရပြီး သူ၏ သန်မာသော ကိုယ်လုံးမှာ ခဏမျှ တောင့်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးကာ သတ္တိမွေး၍ လုယွီကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ စစ်ဝတ်စုံကို ဖြတ်ကျော်၍ သူ၏ သန်မာပြီး ကျစ်လျစ်သော ဝမ်းဗိုက်ကို သူမ ခံစားနေရသည်။

မနေ့ညက သူမ ၎င်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ကြည့်ရုံတင်မကဘဲ ထိတွေ့ခဲ့ရသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

လုယွီ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ကော့ညွှတ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ကျန်းနျန်၏ နုနယ်သော လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ လူစည်ကားသော နေရာများတွင်မူ လုယွီက သူမ၏ လက်ကို လွှတ်ကာ လက်ကိုင်ကို ကိုင်သည်။ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ စစ်သည်ဇနီးသည်များမှာ ဤစုံတွဲကို အားကျသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

လက်ထပ်ပြီး ဒုတိယမြောက်နေ့မှာ အမျိုးသားက သူ၏ ဇနီးသစ်လေးကို စက်ဘီးဖြင့် အရောင်းဆိုင်သို့ ခေါ်သွားသည်။ မည်သူက အားမကျဘဲ နေမည်နည်း။

ဤနေရာရှိ အရောင်းဆိုင်မှာ အခြားနေရာများထက် ပို၍ ကြီးမားပြီး ပစ္စည်းစုံလင်သည်။

လုယွီသည် ပစ္စည်းလေးမျိုးကို ဝယ်ကာ စက်ဘီးလက်ကိုင်တွင် ချိတ်လိုက်သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ စက်ဘီးကို စင်္ကြံတွင် ရပ်ထားခဲ့ပြီး ကျန်းနျန်ကို တပ်ရင်းမှူးဟဲ၏ အိမ်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

တပ်ရင်းမှူးဟဲ၏ အိမ်မှာ သူတို့အိမ်နှင့် ကပ်လျက်ဖြစ်ပြီး သူတို့က ပဉ္စမနေရာတွင်ရှိကာ တပ်ရင်းမှူးဟဲ၏ အိမ်မှာ စတုတ္ထနေရာတွင် ရှိသည်။ လမ်းတွင် လူများက လုယွီကို နှုတ်ဆက်ကြပြီး သူနှင့် ကျန်းနျန်ကို တစ်လှည့်စီကြည့်ကာ အများစုမှာ စနောက်လိုသော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။

ကျန်းနျန်မှာ ဤကဲ့သို့ အကြည့်ခံရသည်ကို အသားမကျသေးပေ။ အိမ်ရာဝင်း အဆောက်အဦးနားသို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် လုယွီကို အထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

"လမ်းသိလို့လား" လုယွီ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းနျန် - …

သူမ ရပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ရှင်ပဲ လမ်းပြတော့။"

လုယွီက တဟားဟား ရယ်ကာ ကျန်းနျန်ကို စတုတ္ထထပ်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူ တံခါးခေါက်လိုက်ရာ အတွင်းမှ အမျိုးသမီး အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "လာပြီ။"

တံခါးပွင့်သွားသောအခါ ကလေးတစ်ယောက်က သူတို့ကို ကြိုဆိုခဲ့သည်။ သူသည် တပ်ရင်းမှူးဟဲနှင့် အတော်လေး ဆင်တူပြီး လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဦးလေးလု၊ အန်တီကျန်း။"

လုယွီ ပြုံးလိုက်သည်။ "အင်း။"

သူက ကျန်းနျန်ကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။ "ဒါက တပ်ရင်းမှူးဟဲရဲ့ သားကြီး ဟဲမင်လေ။ ဒီနှစ်မှာ ဆယ်နှစ်ပြည့်ပြီ။ အထဲမှာ ရှိတာက ဒုတိယသား ဟဲပင်း။"

ကျန်းနျန်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "သိပါပြီ။"

"လောင်ဟဲ တစ်ယောက် အခုလေးတင် ထွက်သွားတာ။ ဘာလို့ ဒီအချိန်မှ လာတာလဲ။ မပြန်နဲ့ဦးနော်။ ဒီည ဒီမှာပဲ ထမင်းစားသွား။"

အေပရွန် ဝတ်ထားသော လန်ဟွေ့သည် ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီကို မြင်သောအခါ ပြုံးပြီး နေကြာစေ့ ပန်းကန်တစ်ချပ်ကို စားပွဲပေါ်တင်ပေးကာ ကျန်းနျန်ကို ပြောခဲ့သည်။ "နေကြာစေ့ စားဦး။"

ကျန်းနျန်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မလန်။"

လန်ဟွေ့က လုယွီကို ပြောလိုက်သည်။ "မင်းမိန်းမက တကယ့်ကို အပြောအဆို ချိုတာပဲ။ ငါ ဘာမှတောင် မလုပ်ရသေးဘူး၊ သူက ကျေးဇူးပဲဇွတ်တင်နေတာ ငါတောင် ရှက်လာပြီ။"

ထို့နောက် သူမက ဟဲမင်ကို ပြောလိုက်သည်။ "နင့်အဖေ အခုလေးတင် ထွက်သွားတာ။ မြန်မြန်သွားခေါ်လိုက်။"

ဟဲမင် - "အခုချက်ချင်း သွားလိုက်ပါ့မယ်"

ဟဲပင်းကလည်း နောက်က လိုက်သွားသည်။ "အစ်ကို၊ သားကို စောင့်ဦး။ သားလည်း လိုက်မယ်။"

လန်ဟွေ့သည် လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်၏ အခြေအနေကို အတော်လေး သိထားသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် တပ်ရင်းမှူးဟဲနှင့် လုယွီတို့တွင် သမိုင်းကြောင်းအချို့ ရှိခဲ့သည်။

တပ်ရင်းမှူးဟဲသည် လုယွီ၏ ယခင် တပ်ဖွဲ့တွင် ရှိခဲ့ဖူးပြီး လုယွီမှာ သူ၏ လက်အောက်မှ စစ်သည်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှု့ချန်လည်း ရှိနေခဲ့ပြီး တပ်ရင်းမှူးဟဲက ရှု့ချန်ရော လုယွီပါ အောင်မြင်လိမ့်မည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်၊ သို့သော် ရှု့ချန်မှာ ထိုကဲ့သို့ ပြဿနာဖြစ်ပြီး အသက်ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း။

လန်ဟွေ့သည် လုယွီ၏ မိသားစုအကြောင်း အနည်းငယ် သိထားပြီး သူ၌ ဆွေမျိုးသားချင်း မကျန်တော့သည်ကို နားလည်ထားသည်။ သူမသည် မင်္ဂလာဆောင်ကိစ္စကို တာဝန်ယူပေးခဲ့ပြီး လုယွီကို မတရား မဆက်ဆံခဲ့ပေ။ သူသည် သူမကို အသား၊ ကြက်၊ ငါးများ အားလုံး ပိုပေးခဲ့သည့်အပြင် အနီရောင် စာအိတ်ကြီး တစ်လုံးကိုလည်း ပေးခဲ့သည်။

ဤကောင်းမွန်သော အရာများက သူမ၏ ချီးကျူးခံရသည်ထက် အဝေးကြီး ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ရင်း လန်ဟွေ့က ပြုံးကာ ပြောသည်။ "အထဲမှာ မအေးပါဘူး။ ပဝါကို ချွတ်ထားလိုက်လို့ ရတယ်။"

ကျန်းနျန်သည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ကာ အနည်းငယ် မလုံမလဲ ဖြစ်သွားသည်။ "ကျွန်မ နည်းနည်း အေးလို့ပါ။"

စကားပြောပြီးနောက် သူမသည် လန်ဟွေ့ကို သူမ တကယ် အေးနေကြောင်း ပြရန် ပဝါကို လည်ပင်းတွင် ထပ်မံ ပတ်လိုက်သည်။ အနားတွင် လုယွီ ပြုံးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် လက်လှမ်းကာ သူ၏ ခါးကို လိမ်လိုက်သည်။

"ဟစ်စ်။"

သူမ သိပ်မနာအောင် လိမ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ လက်ချောင်းသာ နာသွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် - …

လုယွီက သူမ၏ လက်ထိပ်လေးများကို ညှစ်ကာ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်ရောက်ရင် မင်းအတွက် ပြန်လိမ်ပေးမယ်။"

ကျန်းနျန် - ....

တပ်ရင်းမှူးဟဲသည် မကြာမီ ပြန်ရောက်လာပြီး လုယွီကို မြင်သောအခါ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ ကလေးရဲ့။ ဘာလို့ ဒီအချိန်ကြီး လာတာလဲ။"

စကားပြောပြီးနောက် သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ ဟဲမင်ကို ပေးပြီး ခိုင်းလိုက်သည်။ "ဒါ သွားချိတ်ပေးဦး။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်က နည်းနည်း ရှုပ်နေလို့ ဒီနေ့ သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်တာ။"

တပ်ရင်းမှူးဟဲသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို မြင်သောအခါ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "လူလာရင် ရပြီပေါ့။ ဘာလို့ ဒီလောက် ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ယူလာရတာလဲ။ မင်း ဒီမင်္ဂလာဆောင်အတွက် အများကြီး သုံးထားရတာ။ မြန်မြန် ပိုက်ဆံစုပြီး မင်း သားအတွက် ထားလိုက်ဦး။"

ကလေးများအကြောင်း ပြောသောအခါ လန်ဟွေ့က ရေသောက်ရင်း ကျန်းနျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လုယွီကို မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်တော့ ကလေးယူဖို့ စဉ်းစားထားလဲ။ မင်းလည်း မငယ်တော့ဘူး။ ထပ်ပြီး အချိန်မဆွဲနဲ့တော့။"

ကျန်းနျန်မှာ ကလေးယူရန် တိုက်တွန်းခံရခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သဖြင့် သူမ အသားမကျသေးပေ။

လုယွီ ပြုံးလိုက်သည်။ "မကြာခင်ပါပဲ။"

ကျန်းနျန် - ???

သူမသည် အသိစိတ်မရှိဘဲ လုယွီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "မကြာခင်" ဆိုသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။ သူသည် သူမ၏ သဘောထားကို အရင် မမေးသင့်ဘူးလား။

ခဏမျှ ထိုင်ပြီးနောက် လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို အခြားသော မိသားစုများနှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် ခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ ထွက်သွားသောအခါ လန်ဟွေ့က လှမ်းပြောခဲ့သည်။ "ဒီည ထမင်းလာစားဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

သူတို့နှစ်ဦး အိမ်ရာဝင်း အဆောက်အဦးမှ ထွက်လာကြပြီး လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို ဒုတိယ တပ်ရင်းမှ ဒုတိယ တပ်ရင်းမှူး နင်ရှန့်၏ အိမ်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ဒုတိယ တပ်ရင်းမှူး နင်၏ အိမ်မှာ နောက်ထပ် အိမ်ရာဝင်း တစ်ခု၏ မြေညီထပ်တွင် ရှိသည်။ သူတို့ တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ထျန်မိုင်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် ငြင်းခုံနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အခြားတစ်ယောက်မှာ အဘွားကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ခါးကုန်းကုန်းဖြင့် ထျန်မိုင်၏ နှာခေါင်းကို ညွှန်ကာ သူမတွင် သားမရှိကြောင်းနှင့် ကွမ်း မိသားစုကို မျိုးပြတ်အောင် လုပ်နေကြောင်း အော်ဟစ် ဆဲဆိုနေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ငြင်းခုံနေကြသဖြင့် လူအုပ်ကြီး ဝိုင်းလာသည်။ အချို့က ဖျန်ဖြေပေးရန် ကြိုးစားနေကြပြီး အချို့ကမူ ကြည့်ကောင်းကောင်းနှင့် ကြည့်နေကြသည်။

လူအုပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်လိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလုနဲ့ သူ့ဇနီးသစ်လေး လာနေပြီဟေ့။"

ဤအော်သံကြောင့် မြင်ကွင်းမှာ သိသိသာသာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထျန်မိုင်၏ မျက်နှာနှင့် လည်ပင်းမှာ ငြင်းခုံမှုကြောင့် နီမြန်းနေသည်။ ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီ တိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာမှ ဒေါသများမှာ အေးခဲသွားပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ရယ်စရာ ကောင်းနေသည်။

ဘေးမှ အဘွားကြီးမှာ ထျန်မိုင်၏ ယောက္ခမ ဖြစ်သည်။ နင်ရှန့်သည် တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ ခင်ပွန်း လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာက ဆုံးပါးသွားပြီးကတည်းက ဒုတိယ တပ်ရင်းမှူး နင်က သူမကို အိမ်ရာဝင်းသို့ ခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမကို ဤနေရာသို့ ခေါ်လာခြင်းမှာ ဤမျှ ဒုက္ခရောက်စေမည်ဟု မည်သူ သိပါမည်နည်း။

ထိုအဘွားကြီးသည် ထျန်မိုင်ကို သမီးနှစ်ယောက် မွေးပြီး သားမမွေးနိုင်သဖြင့် အလွန် မုန်းတီးကာ မကြာခဏ ဆဲဆိုတတ်သည်။ ဤအဆောက်အဦးရှိ လူတိုင်းသည် ဒုတိယ တပ်ရင်းမှူး နင်၏ မိခင်မှာ လူများကို အလွန် ကြမ်းတမ်းစွာ ဆဲဆိုတတ်သည်ကို သိကြသည်။

ထိုအဘွားကြီး၏ မျက်လုံးထဲတွင် တပ်ရင်းမှူးလု၏ ဇနီးသစ်လေးမှာလည်း ထျန်မိုင်ထက် မသာဟု သတ်မှတ်ထားသည်။

တစ်ဦးက သားမမွေးနိုင်၊ နောက်တစ်ဦးကမူ မင်္ဂလာဆောင်တွင် မိသားစုဝင် တစ်ဦးမျှ မပါလာခဲ့ပေ။ သူမသည် မိဘမဲ့လား သို့မဟုတ် အိမ်မှ ခိုးပြေးလာသူလား မည်သူမျှ မသိပေ။ မင်္ဂလာဆောင်မှာ ခမ်းနားသော်လည်း ထိုလူမှာ မည်သို့သော လူမျိုးလဲဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။

သူမ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သည်နှင့် အတွင်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ စင်္ကြံလမ်းရှိ လူများမှာ လူစုကွဲသွားကြသည်။ ထျန်မိုင်သည် စိတ်တိုတိုဖြင့် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ဆွဲပြင်လိုက်ပြီး လုယွီကို ကြည့်ကာ ကျန်းနျန်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဒီလို မြင်ကွင်းမျိုးကို မြင်လိုက်ရစေတဲ့အတွက် အားနာပါတယ်။"

ထို့နောက် သူမ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။ "အထဲဝင်ပြီး ထိုင်ကြပါဦး။"

လုယွီ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "မရီးထျန်၊ ဒုတိယ တပ်ရင်းမှူး နင် တပ်ရင်းကို သွားပြီလား။"

ထျန်မိုင်က ပြောလိုက်သည်။ "သူ သွားတာ နည်းနည်းတော့ကြာပြီ။ ချန့်အာကို သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်မယ်။"

"မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ ခဏထိုင်ပြီး ပြန်မှာပါ။"

လုယွီသည် ပစ္စည်းများကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ ကျန်းနျန်ကို ထိုင်ခုံရှည်ပေါ်တွင် ထိုင်စေပြီး သူမကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ကာ နားထောင်နေသည်။ ထျန်မိုင်က ရေအချို့ ငှဲ့ကာ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကို ပေးပြီးနောက် ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ကြရင် အခက်အခဲ တစ်ခုခုရှိရင်လည်း အစ်မဆီ လာခဲ့နော်။ အစ်မ ဒီနေရာကို ကောင်းကောင်း သိတယ်။"

သူမ၏ စရိုက်မှာ ဖန့်မိန်နှင့် ဆင်တူသည်၊ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ပွင့်လင်းပြီး ရန်ဖြစ်ပြီးလျှင်လည်း ခဏလေးအတွင်း ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားတတ်ကြသည်။

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မထျန်။"

ထျန်မိုင်၏ သမီးနှစ်ဦးမှာ အတွင်းခန်းမှ ထွက်လာကြသည်။ သူတို့မှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အဘွားကြီး၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံနေရပုံရသည်။ လူများကို မြင်သောအခါ မော့မကြည့်ဝံ့ဘဲ ရှိနေကြသည်။ သူတို့သည် နံရံတွင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေကြသဖြင့် ထျန်မိုင်က သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ခိုင်းသောအခါ သူတို့က ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် ခေါ်လိုက်ကြသည်။ "ဦးလေးလု၊ အန်တီကျန်း။"

ကျန်းနျန်က ပြုံးပြီး ထျန်မိုင်ကို မေးလိုက်သည်။ "ကလေးတွေက ဘယ်နှစ်နှစ် ရှိပြီလဲ။"

ထျန်မိုင် ပြောလိုက်သည်။ "အကြီးမက ကိုးနှစ်၊ အငယ်မက ခုနစ်နှစ်။"

အကြီး၏ အမည်မှာ နင်ရှို့ ဖြစ်ပြီး အငယ်မှာ နင်ချန့် ဖြစ်သည်။ အကြီးမမှာ ပို၍ အေးဆေးပြီး တစ်ချိန်လုံး ခေါင်းငုံ့ထားကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောပေ။ နင်ချန့်မှာမူ ရံဖန်ရံခါ ခေါင်းမော့ကာ ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးချင်း ဆုံမိသောအခါ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းပြန်ငုံ့သွားတတ်သည်။

ရာစုသစ်မှာတောင် လူကြီးပိုင်းတွေက မိန်းကလေးထက် ယောကျ်ားလေးကို ပိုဦးစားပေးကြတာ၊ ဒီခေတ်မှာဆို ပိုဆိုးမှာပေါ့။ ထျန်မိုင်သည် သမီးနှစ်ယောက်ရှိသဖြင့် ယောက္ခမ၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤသည်မှာ စစ်တပ်နယ်မြေ ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ ကျေးလက်တောရွာမှာသာ ဆိုလျှင် လူမည်မျှက သူမ နောက်ကွယ်တွင် အတင်းပြောနေကြမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

ခဏမျှ ထိုင်ပြီးနောက် လုယွီက ကျန်းနျန်ကို ခေါ်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ မထွက်ခွာမီ ထျန်မိုင်က ကျန်းနျန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "နောက်နေ့မှ အစ်မ နင့်ဆီ လာခဲ့မယ်၊ အဲဒီကြရင် ငါတို့ ကောင်းကောင်း စကားပြောကြတာပေါ့။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

ဤမင်္ဂလာဆောင်ကို စီစဉ်ရာတွင် တပ်ရင်းမှူး ဟဲ၊ ဒုတိယ တပ်ရင်းမှူး နင်၊ ဗိုလ်ကြီး ဖန်နှင့် ဗိုလ်ကြီး ရန် တို့မှာ များစွာ ကူညီပေးခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မိသားစု နှစ်စုကို သွားရောက် နှုတ်ဆက်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိသော နှစ်စုကိုသာ သွားရန် လိုတော့သည်။ ကုရှစ်ကျိုးနှင့် ချန်ယောင်တို့ကိုမူ မနက်ဖြန်တွင် ကျေးဇူးတင်သောအားဖြင့် ထမင်းဖိတ်ကျွေးမည်ဟု လုယွီက ပြောသည်။

ဗိုလ်ကြီး ဖန်နှင့် ဗိုလ်ကြီးရန် တို့သည် အဆောက်အဦး တစ်ခုတည်းတွင် နေထိုင်ကြသည်။

လုယွီသည် သူမကို ဗိုလ်ကြီး ရန်၏ အိမ်သို့ အရင် ခေါ်သွားသည်။ သူတို့ တံခါးခေါက်လိုက်သောအခါ ချန်ပင်က တံခါးလာဖွင့်ခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီကို မြင်သောအခါ သူမ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးမှ အမြန် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။ "မြန်မြန် ဝင်ကြပါ။"

ချန်ပင်၏ သမီးမှာ အနည်းငယ် ပိုကြီးသည်။ သူတို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ရေငှဲ့ပေးရန် အမြန် ပြေးသွားသည်။ သူမ၏ သားငယ်လေးမှာ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ ကျန်းနျန်နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်နေသည်။ ချန်ပင်က နှုတ်ဆက်ခိုင်းမှသာ သူက ခေါ်လိုက်သည်။ "ဦးလေးနဲ့ အန်တီ။"

ချန်ပင်သည် ထိုင်ခုံတွင် အနည်းငယ် မလုံမလဲ ဖြစ်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။

သူမ မလုံမလဲ ဖြစ်ခြင်းမှာ တပ်ရင်းမှူး လု၏ အဆင့်အတန်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဤနှစ်ဦးမှာ ယခင်က မတ်နှင့် မရီး ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး ယခုအခါ လင်မယား ဖြစ်နေကြသည်ကို သူမ သိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ၎င်းကို လက်မခံနိုင်ဖြစ်နေပြီး သူတို့ကို ကြည့်လေလေ ပို၍ အနေရခက်လေလေ ဖြစ်နေသည်။ ဤစစ်သည် ဇနီးသည်များ၏ ကလေးများမှာ အသက်တူလောက် ရှိကြသည်။ လုယွီ ဤနေရာကို စရောက်ကတည်းက လူအများ ပြောနေကြသည်မှာ သူသည် တပ်ရင်းမှူး ဖြစ်လာရန် မည်မျှ ငယ်ရွယ်သည်ဟူသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် သူသည် တကယ်ပင် ငယ်ရွယ်လှသည်။

သူတို့သည် ဟဲယွဲ့၏ အိမ်တွင် ခဏမျှ ထိုင်ပြီးနောက် ပြန်ရန် ပြင်ကြသည်။ ကျန်းနျန် ပြန်တော့မည့်အချိန်တွင် ဟဲယွဲ့က သူမ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းကိုင်ကာ လုယွီကို ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူး လု၊ ရှင် အရင် အိမ်ပြန်နှင့်။ ကျွန်မ ရှင့်မိန်းမနဲ့ သီးသန့် စကားနည်းနည်း ပြောချင်လို့။"

ကျန်းနျန် - …

ဟဲယွဲ့သည် ကောင်းသော စကားများ ပြောလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ရပေ။

လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တံခါးဖွင့်ပြီး အရင် ဝင်သွားသည်။ ဟဲယွဲ့က ကျန်းနျန်ကို အိမ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး ယခုအခါ သူမသည် မည်သည့် ဟန့်တားမှုမျှ မရှိဘဲ စကားပြောနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ "ကျန်းနျန်၊ အခုကစပြီး ငါတို့က အိမ်နီးချင်းတွေပဲ။ တစ်ခုခု ရှိရင် ငါ့ဆီ လာခဲ့နော်။"

သူမ၏ အမျိုးသားမှာ တပ်ရင်းမှူး လု၏ လက်အောက်မှ စစ်သည်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ကျန်းနျန်မှာမူ ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အသက်ဖြင့် တပ်ရင်းမှူး လု၏ ဇနီး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မည်သူက အားမကျဘဲ နေမည်နည်း။

ထို့အပြင် ကျန်းနျန်နှင့် အဆင်ပြေပြေ နေထိုင်ခြင်းမှာ သူမ၏ အမျိုးသားအတွက်ပင် အထောက်အကူ ဖြစ်စေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့် ဟဲယွဲ့မှာ ပို၍ တက်ကြွလာကာ ကျန်းနျန်ကို ဘေးသို့ ခေါ်ကာ အကြာကြီး စကားပြောနေတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ကလေးများ ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ငါတို့ချင်းပဲ ပြောတာနော်၊ ဒီနှစ်ထဲမှာ ကလေးယူဖို့ စဉ်းစားထားလား။ တပ်ရင်းမှူး လုဆီက ကြားတာတော့ နင့်မိသားစုတွေ ဒီမှာ မရှိဘူးဆိုတော့ နင် တစ်ယောက်တည်း နေရတာ ခက်မှာပဲ။ ဒီကို တစ်ယောက်တည်း လက်ထပ်လာရတာ နင့်အတွက် မလွယ်ဘူး။ နားမလည်တာ ရှိရင် ငါ့ကို မေးနော်။ ငါကတော့ ဒါတွေ အကုန် ကြုံခဲ့ဖူးပြီးသား။"

ကျန်းနျန်က ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးမှ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်မလည်း မသိသေးဘူး။"

သူမသည် ကလေးယူရန် မစဉ်းစားရသေးသလို မနေ့ညက လုယွီသည်လည်း ကာကွယ်မှုများ လုပ်ခဲ့ပုံရသည်…

ဟဲယွဲ့နှင့် ခဏမျှ စကားပြောပြီးနောက် ကျန်းနျန် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ ဟဲယွဲ့၏ အိမ်မှ ထွက်လိုက်သည်နှင့် လုယွီသည် တမင်တကာ စောင့်ကြိုနေသကဲ့သို့ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ဟဲယွဲ့က စနောက်လိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူး လုကတော့ အရမ်း စောင့်ကြည့်လွန်းတာပဲ။ ကျွန်မ ရှင့်မိန်းမကို ခိုးသွားမှာ ကြောက်လို့လား။"

ကျန်းနျန် - ....

လုယွီ အသာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အစ်မဟဲကတော့ နောက်နေပြန်ပါပြီ"