အခန်း (၁၅၈)

ရေချိုးခန်းတွင် မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် မီးဖိုချောင်သို့ သွားသည်။ ချန်ယောင်နှင့် ကျန်လူများက အပြင်တွင် စကားပြောနေကြပြီး ကျန်းနျန်သည် နံရံတွင် ချိတ်ထားသော အေပရွန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် စောစောက အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်တွေးမိကာ ထပ်၍ ရှက်သွားပြန်သည်။ သူမသည် ထိုအေပရွန်ကို ယူရန် ပြင်စဉ် လုယွီက တားလိုက်သည်။ "ဒါကို မဝတ်နဲ့၊ ဒီတိုင်းပဲ လုပ်လိုက်။"

ကျန်းနျန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဆီတွေ အင်္ကျီပေါ် စင်ကုန်မှာပေါ့။"

လုယွီ - "ကိုယ် လျှော်ပေးမယ်လေ။ မနက်ဖြန်ကြရင် အေပရွန် အသစ်တစ်ထည် ဝယ်ပေးမယ်။"

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားမလည်သော်လည်း သူသည် သူမ၏ ကိစ္စများတွင် ဝင်စွက်ဖက်ခဲသူ ဖြစ်သဖြင့် သူပြောသည့်အတိုင်း လိုက်နာလိုက်သည်။ လုယွီသည် နံရံမှ အဝတ်စကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သိမ်းလိုက်သည်။ ထိုအေပရွန်ကို ဝတ်ထားသော ကျန်းနျန်မှာ မည်မျှ ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်ကို သူတစ်ဦးတည်းသာ သိပေသည်။

လုယွီသည် အာလူးနှင့် ကြက်သား ဝယ်လာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်က ငရုတ်သီးအချို့ကို လှီးခိုင်းပြီး ကြက်သားဟင်း အိုးကြီးတစ်လုံး ချက်လိုက်သည်။ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့မှာ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး မကြာမီ ချန်ယောင် မနေနိုင်တော့ဘဲ လှမ်းအော်မေးသည်။ "မရီး... ဘာတွေများ ဒီလောက် မွှေးတာတွေကို ချက်နေတာလဲ။"

လုယွီက ဟင်းပန်းကန်များကို သယ်ထုတ်လာပြီး အားလုံးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မကြာခင် သိရမှာပေါ့။"

ချန်ယောင်က ကုရှစ်ကျိုးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "နိုင်ငံရေးအရာရှိ ကု ဒီရနံ့က အရမ်းဆွဲဆောင်မှု မရှိဘူးလား။"

ကုရှစ်ကျိုး ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။"

အရင်က ဆရာလင်း၏ စာထဲတွင် ကျန်းနျန်၏ မုန့်လက်ရာမှာ အရမ်းကောင်းကြောင်း ပါရှိခဲ့သဖြင့် သူမ၏ ထမင်းချက်လက်ရာမှာလည်း ကောင်းမွန်မည်ဟု သူ ယူဆထားခဲ့သည်။ ယခု မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ယူဆချက်မှာ မှန်ကန်သွားသည်။ ကုရှစ်ကျိုးသည် မီးဖိုချောင်နှင့် နီးသောနေရာတွင် ထိုင်နေသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ပါက လုယွီ ကူညီပေးနေသော ကျန်းနျန်ကို မြင်နေရသည်။

မကြာမီ ထမင်းပွဲ အဆင်သင့်ဖြစ်သွားပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ဟင်းမျိုးစုံနှင့်အတူ ကျန်းနျန်၏ ကြက်သားဟင်း အိုးကြီးမှာ အလယ်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။

ချန်ယောင်က အရက်ဖြူတစ်ပုလင်း ယူလာပြီး မေးခဲ့သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလု၊ နိုင်ငံရေးအရာရှိ ကု... ဒီနေ့ည တစ်ခွက်လောက် သောက်ကြမလား။"

လုယွီနှင့် ကုရှစ်ကျိုးတို့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရတာပေါ့။"

ကျန်သုံးယောက်ကလည်း သဘောတူခဲ့ကြသည်။ "သောက်မယ်။"

ထိုသုံးယောက်မှာ လုယွီ၏ တပ်ရင်းမှ ဖြစ်ကြသည်။ တစ်ဦးမှာ ယွီလျန် ဖြစ်ပြီး ချန်ယောင်၏ ရဲဘော်ဟောင်း တစ်ဦးဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ဦးမှာ ကျန်းကျိုး ဖြစ်ပြီး ကုရှစ်ကျိုးနှင့် တပ်ဖွဲ့တစ်ခုတည်းမှ နည်းပြသစ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတစ်ဦးမှာ လုယွီတို့ မနှစ်က ခြောက်လကြာ စခန်းချခဲ့စဉ်က တွေ့ခဲ့သော လော့ကျစ် ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ သွေးသောက်ညီဖော် ရဲဘော်များ ဖြစ်ကြသည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ သိပ်မကောင်းသည်ကို လုယွီ မြင်သောအခါ သူမအတွက် အသားဖတ်အချို့ ထည့်ပေးပြီး ခပ်တိုးတိုး မေးခဲ့သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘယ်နားက မသက်မသာ ဖြစ်လို့လဲ။"

ကျန်းနျန်မှာ နေရခက်နေသော်လည်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။"

ချန်ယောင်က စနောက်ခဲ့သည်။ "အို့... တပ်ရင်းမှူးလုက သူ့မိန်းမကို တကယ် အလိုလိုက်တာပဲ။"

ကျန်းနျန် - ....

ကျန်းနျန်သည် ခေါင်းငုံ့ထားမိပြီး မော့ကြည့်ရန်ပင် ရှက်နေတော့သည်။

ကုရှစ်ကျိုးက အရက်တစ်ခွက် ငှဲ့ကာ လုယွီကို ကမ်းလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလုနဲ့ ခယ်မလေးတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်စရာ အိမ်ထောင်ရေးအတွက်ပါ။ မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက လူတွေကြားထဲမှာ သေချာ မပြောလိုက်ရလို့။"

လုယွီက ခေါင်းညိတ်ပြီး အရက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်သည်။

ချန်ယောင်ကလည်း ခွက်ချင်းတိုက်ရင်း လုယွီအား ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်ကတော့ တပ်ရင်းမှူးလုနဲ့ မရီးတို့ သားသမီးတွေ အမြန်ရပါစေ၊ ၀၀ဖြိုးဖြိုးသားလေးတွေ အများကြီး ရပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။"

ကျန်လူများက ဝိုင်းအော်ကြသည်။ "ဒါက တပ်ရင်းမှူးလုအပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပေါ့။ တပ်ရင်းမှူးလု ခင်ဗျား အဆင်သင့်ပဲလား။"

ကျန်းနျန်မှာ စားနေရင်း သီးသွားတော့သည်။ သူမသည် အကြိမ်ကြိမ် သီးသွားပြီး ရေတစ်ခွက်ကို လှမ်းယူကာ မျက်လုံးများ နီမြန်းပြီး မျက်ရည်ဝိုင်းလာသည်အထိ သီးနေတော့သည်။ သူမ၏ မျက်တောင်လေးများမှာ ရေစက်ကလေးများ စိုစွတ်နေပြီး လုယွီက သူမ၏ ကျောကို ပုတ်ပေးရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင် အပြုံးရိပ်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါကိုတော့ မင်းရဲ့မရီးကိုပဲ မေးကြည့်ရမှာပေါ့။"

သူကတော့ တခြားသူကို တာဝန်လွှဲချတဲ့နေရာမှာ တကယ်တော်တာပဲ ဟု ကျန်းနျန် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

ချန်ယောင်က တစ်ခုခု ထပ်မေးရန် ပြင်နေသဖြင့် ကျန်းနျန်က အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်။ "ဟင်းတွေ အေးမသွားခင် စားကြရအောင်။"

သူမသည် အသားတစ်ဖတ်ကို ကိုက်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။ ကုရှစ်ကျိုးက လုယွီကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်မှာ ကျန်းနျန်၏ လည်ပင်းဆီသို့ မရည်ရွယ်ဘဲ ရောက်သွားခဲြသည်။ သူမ ခေါင်းငုံ့ထားသဖြင့် သူမ၏ ဖြူဖွေးသော အသားအရေပေါ်တွင် ထင်ရှားနေသော အမှတ်အသားတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကုရှစ်ကျိုးက ရုတ်တရက် ချောင်းနှစ်ချက်ဟန့်ပြီး အကြည့်ကို အမြန်လွှဲကာ ချန်ယောင်ကို ပြောလိုက်သည်။ "စားကြရအောင်။"

ထမင်းဝိုင်းမှာ အလွန် စည်ကားလှသည်။ ကျန်းနျန်သည် အနည်းငယ်စားပြီးနောက် ဗိုက်ပြည့်သွားသည်။ လုယွီက သူမ တူချလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။"ထပ်စားဦးလေ။"

ကျန်းနျန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "တော်ပါပြီ၊ ဗိုက်ပြည့်သွားပြီ။"

ချန်ယောင်က စနောက်ခဲ့သည်။ "မရီးက ကြောင်လေးတစ်ကောင်လို စားနေတာလား။"

ကျန်းကျိုး ရယ်လိုက်သည်။ "မရီး စားတာက ကျွန်တော့်သွားကြားတောင် မညပ်ဘူး။"

ကျန်းနျန်က ရယ်လိုက်သည်။ "ရှင်တို့ပဲ စားကြပါ၊ ကျွန်မ တကယ် ပြည့်သွားလို့ပါ။"

ထို့နောက် သူမ ထကာ ရေချိုးခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို မသိသာအောင် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလိုက်သောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး ကိုက်ခဲနေပြီး အထူးသဖြင့် ထိုနေရာမှာ ပို၍ နာကျင်နေသည်။ ခဏမျှ လှဲနေပြီးနောက် သူမသည် ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ အအေးဓာတ် ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်ရာ လုယွီကို အနားတွင် မြင်လိုက်ရသည်။

"ကျွန်မ တကယ် နေလို့မကောင်းဘူး" သူမ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားမိလိုက်သည်။

လုယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူမ၏ နဖူးကို စမ်းကြည့်ခဲ့သည်။ "မင်း ဖျားနေတာပဲ။"

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ကျန်းနျန်ကို အင်္ကျီဝတ်ပေးရန် ကူညီပေးသည်။ သူက သူမ၏ ခါးကို ကိုင်လိုက်သည်နှင့် သူမ နာကျင်မှုကြောင့် အော်လိုက်မိသည်။ လုယွီ၏ လက်မောင်းမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး မျက်ရည်ဝိုင်းနေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ့်ကို ပြောဦး ဘယ်နားက နာနေတာလဲ။"

ကျန်းနျန်မှာ ဖျားနေပြီး ခေါင်းမူးနေသဖြင့် ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေသည်။

သူမ မပီမသဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ "တစ်ကိုယ်လုံး ကိုက်နေတာပဲ၊ အထူးသဖြင့် အဲဒီနေရာမှာ..."

လုယွီသည် ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး ကျန်းနျန်ကို ဂရုတစိုက် ပြန်အိပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူသည် ထရပ်လျက် မီးခလုတ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ အခန်းထဲတွင် ချက်ချင်း လင်းထိန်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် အလင်းရောင်ကြောင့် မျက်လုံးကို မှေးထားမိပြီး လုယွီ သူမကို စစ်ဆေးနေသည်ကို ဝေဝေဝါးဝါး သိနေသည်။ ခဏအကြာတွင် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေတတ်သော လုယွီ၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ကျန်းနျန်ကို အမြန် အင်္ကျီဝတ်ပေးကာ ဆေးရုံသို့ ပွေ့ချီသယ်ဆောင်သွားတော့သည်။

ကျန်းနျန်သည် နောက်တစ်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှ နိုးလာခဲ့သည်။

မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဖြူဖွေးသော နံရံများနှင့် ဆေးပုလင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ခေါင်းမူးနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ မည်သည့်နေရာမှ သက်တောင့်သက်သာ မရှိပေ။ သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆေးရုံရောက်လာသလဲဟု တွေးနေစဉ် ဘေးနားမှ လုယွီ၏ အက်ရှရှအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ရေသောက်မလား။"

သူမသည် မျက်တောင်ခတ်ရင်း အိပ်ရာဘေးရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လုယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ရှပ်အင်္ကျီအဖြူကို ဝတ်ထားပြီး လည်ပင်းကြယ်သီးကို ဖြုတ်ထားခဲ့သည်။ အခုက သိပ်မအေးတော့ဘူးဆိုပေမယ့် ဒီရာသီဥတုမှာ ရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်တည်းနဲ့ သူ ဘယ်လိုများ နေနိုင်တာလဲ။

ကျန်းနျန်သည် စကားပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ လည်ချောင်းမှာ ဓားနှင့် လှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် မရည်ရွယ်ဘဲ ချောင်းဆိုးမိသွားသည်။ လုယွီက သူမ၏ ကျောကို ထိန်းပေးကာ ရေနွေးခွက်ကို သူမ၏ နှုတ်ခမ်းသို့ တေ့ပေးလိုက်သည်။ "လည်ချောင်း သက်သာသွားအောင် ရေနွေးလေး သောက်လိုက်ဦး။"

ဖျားနာမှုက ရုတ်တရက် ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် မနေ့ကအထိ သူမ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေခဲ့သော်လည်း နောက်တစ်နေ့တွင် ဆေးရုံရောက်နေရသည်ကို မယုံနိုင်ပေ။

ရေသောက်ပြီးနောက် လည်ချောင်းမှာ အနည်းငယ် သက်သာသွားသည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် ပူစပ်စပ် ဝေဒနာမှာ ပြန်ရောက်လာပြန်သည်။ ကျန်းနျန်က နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားပြီး စိတ်ပူနေပုံရသော လုယွီကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် ဆေးရုံရောက်လာတာလဲ။"

လုယွီ အခန်းထဲဝင်လာသည်ကို သူမ ဝေဝေဝါးဝါး မှတ်မိသော်လည်း ထိုနောက်ပိုင်းကို ဘာမှ မမှတ်မိတော့ပေ။

"မင်း အအေးမိပြီး ဖျားသွားလို့" လုယွီ ရှင်းပြရာ သူ၏ နားရွက်များမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းလာသည်။

သူသည် မနေ့ညက ဆရာဝန်မကြီး၏ ဆူပူမှုကို ပြန်သတိရသွားသည်။ "လူငယ်ဇနီးမောင်နှံတွေအနေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းသိမ်းကြဖို့ လိုတယ်။ မင်း မိန်းမကို ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်အောင် လုပ်ထားသလဲ ကြည့်ဦး။ နောက်ပြီး သူမက အအေးမိလို့ ဖျားတာ၊ အဖျားတက်လာရင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဝေဒနာတွေအားလုံး ပေါ်လာတော့တာပဲ။ အခုချိန်အထိ ကောင်းနေသေးရင်မှ ထူးဆန်းဦးမယ်။"

မနေ့က ကျန်းနျန်မှာ အေပရွန် တစ်ခုတည်း ဝတ်ထားပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ချမ်းသည်ဟု ပြောခဲ့သည်ကို လုယွီ ပြန်တွေးမိသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ အအေးမိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"ဆန်ပြုတ်လေး သောက်လိုက်ဦး။"

၎င်းမှာ နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှ အသစ်ဝယ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ကျန်းနျန် နိုးလာချိန်တွင် စားနိုင်ရန် အလူမီနီယမ် ဗူးထဲတွင် နွေးနေအောင် ထည့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ လုယွီက သူမကို ထိုင်ခိုင်းပြီး ကိုယ်တိုင် ခွံကျွေးသည်။ ကျန်းနျန်၏ လည်ချောင်းမှာ နာနေပြီး မြိုချရသည်မှာ ခက်ခဲသဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ စားနိုင်သည်။

သူတို့၏ ဘေးနားရှိ ကုတင်နှစ်ခုတွင်လည်း လူငယ်ဇနီးမောင်နှံများ ရှိကြသည်။ လုယွီက ကျန်းနျန်ကို ဂရုတစိုက် ပြုစုနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ မနာလိုဖြစ်မိကြသည်။ အလယ်မှ အမျိုးသမီးက ကျန်းနျန်ကို လှမ်းပြောခဲ့သည်။ "နင့်ယောကျ်ားက နင့်အပေါ် တကယ်ကောင်းတာပဲ။ ငါ့ယောကျ်ားကတော့ အိမ်မှာတောင် မကပ်ဘူး။"

ကျန်းနျန်က သူမကို ခွံကျွေးနေသော လုယွီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်နှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုလိုက်သည်။

လုယွီသည် သူ၏ မင်္ဂလာခွင့်ရက် နောက်ဆုံးရက်ကို ကျန်းနျန်နှင့်အတူ ဆေးရုံတွင် ကုန်ဆုံးလိုက်ရသည်။ ညဘက်တွင် သူသည် သူမ၏ ဘေးတွင် ရှိနေပေးသည်။ သူမ အိပ်ပျော်နေစဉ် လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက အနားသို့ တိုးသွားပြီး ခပ်တိုးတိုး မေးခဲ့သည်။ "ဘယ်နားက မသက်မသာ ဖြစ်လို့လဲ။"

ကျန်းနျန် ရှက်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အိမ်သာသွားချင်လို့။"

လုယွီ ရယ်လိုက်သည်။ "ကိုယ် ပွေ့သွားပေးမယ်။"

"မလိုပါဘူး။"

ကျန်းနျန်က အမြန် ငြင်းလိုက်သည်။

အခုက ညဘက်ဆိုပေမယ့် ဆေးရုံစင်္ကြံတွေမှာ လူတွေ ရှိနေသေးသည်။ သူမအနေဖြင့် လူမြင်ခံရမှာ ရှက်နေသလို မနေ့ညကလောက်လည်း ဝေဒနာက မပြင်းထန်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် လုယွီက သူမကို အိမ်သာရှေ့အထိ လိုက်ပို့ပေးသောအခါ သူမသည် ကိုယ်တိုင်ပင် လမ်းလျှောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

"ခဏ။"

လုယွီက သူမကို လှမ်းခေါ်ပြီး အိတ်ထဲမှ လိမ်းဆေးဘူးလေးကို ထုတ်ပေးခဲ့သည်။ "ဒါကို ကိုယ်တိုင် လိမ်းလိုက်နော်။ ဆေးရုံမှာဆိုတော့ ကိုယ့်အတွက် အဆင်မပြေလို့။"

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ လက်ထဲမှ ဆေးဘူးကို ကြည့်ကာ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားပြီး ဆေးဘူးကို အမြန်ယူကာ အထဲဝင်သွားတော့သည်။

အိမ်သာထဲတွင် ဘယ်သူမှမရှိဘဲ မီးများလည်း လင်းနေသည်။ လုယွီက အပြင်မှာ စောင့်နေသဖြင့် ကျန်းနျန် မကြောက်တော့ပေ။

သူမသည် နာကျင်မှုကို အောင့်ခံပြီး အိမ်သာတက်ကာ ထို့နောက်တွင် ရှက်ရှက်ဖြင့်ပင် ဆေးအနည်းငယ်ကို ယူကာ လိမ်းလိုက်သည်။ အပြင်မှ ခြေသံကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ လက်ကို အမြန်ရုတ်လိုက်ပြီး လက်ဆေးကန်တွင် ဆေးကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

လုယွီသည် လှေကားထိပ်တွင် အိမ်သာနှင့် အနည်းငယ်ဝေးသော နေရာ၌ ရပ်နေသည်။ ကျန်းနျန် ထွက်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် သူက ချက်ချင်း လျှောက်လာပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော လက်မောင်းကို ထိန်းပေးသည်။ စင်္ကြံတွင် ဘယ်သူမှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူက အကြည့်ကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်သည်။ "ဆေးလိမ်းပြီးပြီလား။"

ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ခပ်တိုးတိုးသာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

ထိုညက ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသော ကျန်းနျန်မှာ လိမ်းဆေးကြောင့်လားမသိ သက်တောင့်သက်သာဖြစ်သလို ခံစားရပြီး ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ လုယွီမှာမူ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း တစ်ချက်တစ်ချက် ငိုက်မြည်းနေသည်။ သူသည် ကျန်းနျန်၏ နဖူးကို အခါအားလျော်စွာ စမ်းကြည့်ပြီး အဖျားတက်မတက် စစ်ဆေးနေသည်။ နောက်တစ်နေ့ မနက်ရောက်မှသာ ကျန်းနျန်၏ လည်ချောင်းမှာ သက်သာလာတော့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ အစားအစာ မြိုချရသည်မှာ ဓားနှင့် လှီးနေသလို မခံစားရတော့ပေ။

ကျန်းနျန်သည် ဆေးရုံတွင် ၃ ရက်ကြာ နေခဲ့ရပြီး လုယွီကလည်း တစ်ချိန်လုံး သူမ၏ အနားတွင် ရှိနေပေးခဲ့သည်။

တတိယမြောက်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဟဲယွဲ့နှင့် ထျန်မိုင်တို့က စုံစမ်းမေးမြန်းပြီး ကျန်းနျန်ရှိရာ အခန်းသို့ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ကုတင်ပေါ်တွင် ဖြူဖျော့စွာ လှဲနေသော ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ "နင် ဘယ်လိုလုပ် အအေးမိသွားတာလဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်တုန်းကပဲ လန်းလန်းဆန်းဆန်း ရှိနေသေးတာကို။"

ကျန်းနျန်က ဖြေလိုက်သည်။ "အအေးမိသွားတာ ဖြစ်မှာပါ။"

သူမသည် ဘယ်လိုကြောင့် ဖျားသွားလဲဆိုသည်ကို တကယ်ပင် မသိပေ။ လုယွီက ထရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ စကားပြောနေကြဦး။"

သူသည် ထိုသို့ဆိုကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ ဝတ်ပေးထားသော လည်သာဆွယ်တာကို ဝတ်ထားဆဲဖြစ်သည်။ ထျန်မိုင်က သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဆွယ်တာ လည်ပင်းကို အောက်ချလိုက်ဦးမလား။ ဒီလိုမျိုးကြီးဆို နေရခက်မှာပေါ့။"

ကျန်းနျန်က အမြန်ပင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "နေလို့မခက်ပါဘူး။ ကျွန်မ ချမ်းလို့ပါ။"

လုယွီက သူမကို ဤဆွယ်တာ ဝတ်ပေးလိုက်သည်မှာ ကံကောင်းသည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။ မဟုတ်ပါက သူမ၏ လည်ပင်းမှ အမှတ်အသားများမှာ လူမြင်ကွင်းတွင် ပေါ်နေမည် ဖြစ်သည်။

ဟဲယွဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "အအေးမိရင်တော့ ချမ်းတတ်တာ ထုံးစံပါပဲ။"

ဟဲယွဲ့နှင့် ထျန်မိုင်တို့ ခဏမျှ ထိုင်ပြီးနောက် ပြန်သွားကြသည်။ ထို့နောက် မကြာမီ ချောင်လန် ရောက်လာပြီး ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီအတွက် ညစာ လာပို့ပေးသည်။ သူမ ပြန်သွားခါနီးတွင် လုယွီကို ကျန်းနျန်ကို သေချာဂရုစိုက်ရန်နှင့် ထပ်ပြီး အအေးမမိစေရန် မှာကြားသွားသည်။

လက်ထပ်ပြီး သုံးရက်မြောက်နေ့မှာတင် ဆေးရုံတက်ရသည်မှာ အပြင်လူတွေ သိသွားပါက သိပ်နားထောင်လို့ မကောင်းပေ။ တပ်ရင်းမှူးလုက သူ့မိန်းမကို နှိပ်စက်နေတယ်လို့ လူတွေက ထင်သွားနိုင်ပေသည်။

လုယွီမှာမူ တစ်ချိန်လုံး ဘာမှမပြောဘဲ ကုတင်ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။ ချောင်လန် ပြန်သွားပြီးနောက် သူသည် မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အခြေအနေကောင်းလာပုံရသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အိပ်လိုက်ဦးနော်။ မနက်ဖြန် မနက် စောစောမှ အိမ်ပြန်ကြတာပေါ့။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း။"

သူမသည် ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်သွားပြီး နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် နိုးလာသည်။ လုယွီက ဆေးရုံဆင်းရန် ကိစ္စများ အားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် သူမကို ဆရာဝန်မကြီးနှင့် တွေ့ခိုင်းသည်။ ထိုဆရာဝန်မကြီးမှာ အသက် ၅၀ ကျော် အရွယ်ဖြစ်ပြီး ဆံပင်ဖြူအနည်းငယ်နှင့် မျက်မှန် တပ်ထားသူ ဖြစ်သည်။

သူမက ကျန်းနျန် ဆေးသောက်ရန် နည်းလမ်းများနှင့် ရှောင်ရမည့် အစားအစာများကို လုယွီကို မှာခဲ့သည်။ "စပ်တဲ့ အစားအစာတွေ ရှောင်ပါ။ ရေနွေးများများ သောက်ပါ။ အခုမှ နာလန်ထခါစဆိုတော့ အေးတဲ့ လေအေးတွေ မထိစေနဲ့။"

ကျန်းနျန်သည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နားထောင်နေသည်။ ဆရာဝန်မကြီး စကားပြောအပြီး သူမ ထရန်ပြင်စဉ် ဆရာဝန်မကြီးက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နည်းနည်း ထိန်းကြဦး။ ဒီလိုမျိုး ထပ်မဖြစ်စေနဲ့။"

ထို့နောက် ကျန်းနျန်ဘက် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟို လိမ်းဆေးကိုလည်း နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ဆက်လိမ်းပေးဦး။"

ကျန်းနျန် - ?????

သူမသည် လုယွီကို ချက်ချင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။ တည်ငြိမ်လှသော လုယွီ၏ မျက်နှာတွင်ပင် ရှက်ရိပ်များ ပေါ်လာသည်။

"နားလည်ပါပြီ" သူက ဖြေလိုက်သည်။

ဆေးရုံမှ ထွက်လာချိန်တွင် လုယွီ၏ နားရွက်များမှာ နီမြန်းနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ ကျန်းနျန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "မနက်စာ အရင်စားရအောင်။"