အခန်း (၁-၂)

အခန်း ၁ - ချင်းဖျင် ဝိုင်နီရောင်းသူ

ချင်းဖျင်မြို့၊ မူးယစ်အင်မော်တယ်စံအိမ်။

ချင်းဖျင်မြို့သည် တာ့ကန်းအင်ပါယာအတွင်းရှိ ဝေးလံခေါင်သီသော မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ ဖြစ်ပေ၏။ ပြင်းထန်သော မိုးခေါင်ရေရှားမှုဒဏ်ကို ခံစားခဲ့ရပြီးနောက် ၎င်း၏ စီးပွားရေးမှာ အတော်လေး ကျဆင်းနေခဲ့ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် လူစည်ကားတတ်သော လမ်းမများမှာလည်း ခြောက်ကပ်နေခဲ့သည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် များပြားလှသော ဆိုင်ခန်းများမှာ ပိတ်ထားခြင်း သို့မဟုတ် လူသူကင်းမဲ့နေခြင်းတို့ ဖြစ်နေပြီး မူးယစ်အင်မော်တယ်စံအိမ် တစ်ခုတည်းသာ လူများဖြင့် စည်ကားနေကာ အခြားသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများအားလုံးနှင့် သိသာထင်ရှားစွာ ကွဲလွဲနေခဲ့၏။

လင်းရီသည် ကောင်တာတွင် ထိုင်ကာ ဝိုင်ဘူးတစ်ဘူးကို ကိုင်ထားပြီး ဝိုင်ကို တစ်ငုံချင်း သောက်သုံးနေခဲ့ရာ ၎င်း၏ မွှေးရနံ့များက လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေပေသည်။

သူသည် ပွယောင်းသော အနီရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖရိုဖရဲနိုင်သော အသွင်အပြင်ရှိသော်လည်း ထူးကဲစွာ ခန့်ညားနေခဲ့၏။

သူ့ကို မြင်ဖူးသူတိုင်းက သွက်လက်မြူးတူးသော မြင်းတစ်ကောင်ပေါ်မှ ခန့်ညားလှသော လူငယ်လေးတစ်ဦးအဖြစ် ချီးကျူးကြပေလိမ့်မည်။

ဤအချိန်တွင် သူသည် ဆိုင်ပေါက်ဝဆီသို့ ရံဖန်ရံခါ မော့ကြည့်နေတတ်ပြီး တစ်စုံတစ်ဦးကို စောင့်မျှော်နေပုံရသည်။

သူ၏ လှပသော မျက်လုံးများထဲတွင် မှုန်ဝါးဝါး အရိပ်အယောင်တစ်ခု ကိန်းအောင်းနေခဲ့၏။

…

လင်းရီ။

သူသည် ကူးပြောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ပြင် သူသည် စနစ် တစ်ခုကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့၏။

ဝိုင်ဝိညာဉ်စနစ်ဟု အမည်ရသော ၎င်းသည် လူများကို အင်မော်တယ်အဖြစ် တက်လှမ်းခြင်း သို့မဟုတ် သူတော်စင်တစ်ပါး ဖြစ်လာစေရန် ကူညီပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ဤစနစ်၏ စစ်မှန်သော ပုံစံမှာ ရှုပ်ထွေးနက်နဲသော ပုံစံများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည့် ခရမ်း-ရွှေရောင် ဘူးသီးခြောက် တစ်လုံး ဖြစ်ပေ၏။

၎င်းသည် လင်းရီ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လောပေါနေခဲ့ပြီး မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မပြသခဲ့ချေ။

၎င်းမှာ အိပ်မောကျနေဆဲ ဖြစ်မည်ဟု ယူဆရသည်။

သို့တိုင်အောင် လင်းရီသည် အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်မှာပင် တာ့ကန်းအင်ပါယာ၌ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သိုင်းလောက၏ ဂန္တဝင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပေ၏။

သူသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် နံပါတ်တစ် အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သော ရီကွမ်အဖွဲ့ကို တည်ထောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

စည်းစိမ်ဥစ္စာဆိုသည်မှာ လင်းရီအတွက် မြေမှုန့်မျှသာ ဖြစ်ပေ၏။

တာ့ကန်းအင်ပါယာ၏ ဧကရာဇ်ငယ်လေးကိုပင် လင်းရီ ကိုယ်တိုင် ထီးနန်းပေါ်သို့ တင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ချင်းဖျင်မြို့တွင် သီးသန့်နေထိုင်ကာ ဤမူးယစ်အင်မော်တယ်စံအိမ်ကို ဖွင့်လှစ်ထားခြင်းမှာ ငွေရှာရန်အတွက် မဟုတ်ခဲ့ချေ။

၎င်းသည် အင်မော်တယ်များကို ငါးမျှားရန်အတွက် ငါးစာချထားခြင်းသာ ဖြစ်ပေ၏။

…

“နောက်ဆုံးတော့ ပုံမှန်ဖောက်သည်တစ်ယောက် ရောက်လာပြီပေါ့…”

ဆိုင်ပေါက်ဝကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော စားပွဲထိုးသည် နောက်ဆုံးတွင် တာအိုကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုတာအိုကျင့်ကြံသူမှာ အသက်နှစ်ဆယ်ခန့်သာ ရှိသေးပုံရပြီး လမင်းကဲ့သို့ ဖြူစွတ်တောက်ပနေသော တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ တိမ်တိုက်များကြားမှ ကြိုးကြာငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျက်သရေရှိသော အမူအရာဖြင့် အင်မော်တယ်တစ်ပါးအလား အလွန်တရာ ခန့်ညားနေခဲ့၏။

သို့သော် ဤနုပျိုသော အသွင်အပြင်၏ နောက်ကွယ်ရှိ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ ကြီးမားလှသော လောကဓံ၏ အပြောင်းအလဲများကို ခံစားရစေပြီး ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။

“တာအိုဆရာ ဒီဘက်ကို ကြွပါဗျ…”

စားပွဲထိုးလေးသည် အမြန်ရှေ့တိုးသွားကာ ထိုလူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူအား ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ ခုံဆီသို့ လုံ့လစိုက်ထုတ်၍ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့၏။

“တာအိုဆရာ ကြိုက်တဲ့ဟာကို မှာလို့ရပါတယ်နော်…”

စားပွဲထိုးလေးသည် စားပွဲပေါ်မှ ဟင်းလျာစာရင်းကို ကောက်ယူကာ လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ထိုတာအိုကျင့်ကြံသူသည် ဟင်းလျာစာရင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသွားသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။

နှင်းကျ မီးတောင်။

ချိုးဖျက်ခံနဂါးပြာ။

ဝက်သားတုတ်ရိုက်ကြော်။

ဤဟင်းလျာစာရင်းပေါ်ရှိ ဟင်းအမည်များမှာ သေချာပေါက် ဆန်းသစ်နေခဲ့သည်။

“တာအိုဆရာ ဒီဟင်းနာမည်တွေအကုန်လုံးက ဆိုင်ရှင် ပေးထားတာပါ…”

စားပွဲထိုးလေးမှာ ဤဟင်းလျာစာရင်းနှင့် ယဉ်ပါးနေပုံရပြီး အမြန်ပင် ရှင်းပြလိုက်သည် “ဒီ နှင်းကျ မီးတောင် ဆိုတာက တကယ်တော့ သကြားအုပ်ထားတဲ့ ကန်စွန်းသီးယိုပါ ချိုးဖျက်ခံနဂါးပြာ ဆိုတာကတော့ သခွားသီးထောင်းဖြစ်ပြီး ဝက်သားတုတ်ရိုက်ကြော် ဆိုတာကတော့ ကြက်သွန်ဖြူပင်ပေါက်နဲ့ ကြော်ထားတဲ့ ဝက်သားကြော်ပါဗျ…”

“နာမည်တွေက နားလည်ရခက်ပေမဲ့ အားလုံးက ဝိုင်နဲ့တွဲသောက်ဖို့ အကောင်းဆုံး ဟင်းလျာတွေချည်းပါပဲ…”

၎င်းကို ကြားသောအခါ လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူမှာ ပြုံးမနေဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ “မင်းတို့ဆိုင်ရှင်က တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ…”

“ဒီဟင်းနာမည်တွေက တော်တော်လေးကို အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်ပြီး ပါးနပ်တယ်လို့တောင် ပြောလို့ရတယ်…”

စားပွဲထိုးလေးက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဆိုင်ရှင်ရဲ့ တွေးခေါ်ပုံတွေက နတ်ဆိုးဆန်လွန်းလို့ ကျွန်တော်တို့လို သာမန်လူတွေကတော့ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်ပါဘူး တာအိုဆရာလို အင်မော်တယ်တစ်ပါးပဲ သူ့ရဲ့ စိတ်ကူးတွေနဲ့ အမှန်တကယ် ဆက်သွယ်နိုင်မှာပါ…”

၎င်းကို ကြားသောအခါ လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေခဲ့သည်။ “ဒါဆိုရင် ချိုးဖျက်ခံနဂါးပြာ တစ်ပွဲ ယူခဲ့ပါ ပြီးတော့ ဒီမူးယစ်အင်မော်တယ်စံအိမ်က ဝိုင်အားလုံးကို တစ်အိုးစီ ယူခဲ့ပေး…”

“ဟုတ်ကဲ့ပါဗျ…”

စားပွဲထိုးလေး၏ မျက်နှာသည် အပြုံးများဖြင့် လင်းလက်သွားခဲ့ပြီးနောက် ဖားယားသော အမူအရာတစ်ခုကို ပြသလိုက်၏။ “တာအိုဆရာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုကို ခွင့်လွှတ်ပါ မူးယစ်အင်မော်တယ်စံအိမ်မှာက ငွေကြိုရှင်းရလို့ပါဗျ…”

လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဆိုင်ထဲရှိ စားသုံးသူ အများအပြားမှာ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ဒုက္ခသည်များဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေ၏။

သူတို့အားလုံးမှာ လူငယ်လူရွယ်များ ဖြစ်ကြပြီး အချို့၏ ခြေရင်းတွင် ကိရိယာတန်ဆာပလာများပင် ရှိနေသည်။

သူတို့သည် အလုပ်သမားများ ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားပေ၏။

စားသောက်ပြီးနောက် သူတို့သည် အကြွေစေ့အနည်းငယ်ကိုသာ ချန်ထားခဲ့ကာ ကြီးမားလှသော ကျေးဇူးတင်စကားများကို ပြောဆိုသွားကြသည်။

ကယ်ဆယ်ရေးအတွက် အလုပ်နှင့် လဲလှယ်ခြင်းလော။

ဤချင်းဖျင်မြို့လေးသည် အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု တွေးတောရင်း လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက ပြုံးလိုက်၏။

“ချလွင်…”

လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူသည် ငွေတုံးကြီးတစ်တုံးကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ “မလောက်ရင် ငါ ထပ်ပေးမယ် ပိုနေရင်တော့ ဘောက်ဆူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်…”

ငွေတုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စားပွဲထိုးလေး၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ငွေကို ကောက်ယူရန် ပြင်လိုက်၏။

“တာအိုဆရာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မူးယစ်အင်မော်တယ်စံအိမ်မှာ အဆင့်နိမ့်ဝိုင် ၁၀၈ မျိုး၊ အလယ်အလတ်အဆင့်ဝိုင် ၃၆ မျိုးနဲ့ အဆင့်မြင့်ဝိုင် ၁၂ မျိုး ရှိပါတယ်…”

“အကယ်၍ တစ်မျိုးကို တစ်အိုးစီ လိုချင်တယ်ဆိုရင် တာအိုဆရာ တကယ် အကုန်သောက်နိုင်ပါ့မလား…”

ဤအချိန်တွင် လင်းရီသည် စားပွဲထိုးလေး၏ နောက်သို့ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်းမသိဘဲ လက်သီးဆုပ်အရွယ် ငွေတုံးကို လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူထံသို့ ပြန်တွန်းပေးလိုက်သည်။

“ပမာဏက တကယ်ကို များလွန်းတယ်…”

လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူသည် ခေါင်းယမ်းကာ ပြုံးလိုက်၏ “ဒါပေမဲ့ ဝိုင်တိုင်းက ငါ့ပါးစပ်ထဲ ဝင်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူးလေ…”

“ဒါဆိုရင် တာအိုဆရာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ…”

လင်းရီက လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

“ကောင်းကင်ကသာ ဝိုင်ကို မချစ်မြတ်နိုးခဲ့ရင် ဝိုင်ကြယ်ဆိုတာ ကောင်းကင်မှာ ရှိနေမှာမဟုတ်ဘူး ကမ္ဘာမြေကသာ ဝိုင်ကို မချစ်မြတ်နိုးခဲ့ရင် ဝိုင်စမ်းရေဆိုတာ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး…”

“ငါက အင်မော်တယ်မူးယစ်ဝိုင် တစ်ခွက်လောက် မြည်းစမ်းကြည့်ချင်တာပါ…”

လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက လင်းရီကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်၏။

ဤကဗျာ။

၎င်းသည် မူးယစ်အင်မော်တယ်စံအိမ်မှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤအင်မော်တယ်မူးယစ်ဝိုင်။

၎င်းသည် မူးယစ်အင်မော်တယ်စံအိမ်၏ အမှတ်အသားတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့၏။

မူးယစ်အင်မော်တယ်စံအိမ်ကို ဖွင့်လှစ်ပြီးကတည်းက အင်မော်တယ်မူးယစ်ဝိုင်၏ အမည်နာမသည် အဝေးအထိ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သော်လည်း မည်သူကမျှ ၎င်းကို မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ။

“တာအိုဆရာက အင်မော်တယ်မူးယစ်ဝိုင်အကြောင်း သိနေမှတော့ ဒီဝိုင်က ဘယ်သူမဆို သောက်လို့ရတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုလည်း သိသင့်တယ်လေ…”

လင်းရီက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒီဝိုင်က အင်မော်တယ်တွေနဲ့မှ သောက်သင့်တာ…”

လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“တာအိုဆရာက အင်မော်တယ် တစ်ပါးလား…” လင်းရီက ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ အမြင်အရ အင်မော်တယ်ဆိုတာ ဘာလဲ…” လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။

“ကျွန်တော်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတော့ မခန့်မှန်းရဲဘူး…” လင်းရီက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

“ဝိုင် ယူခဲ့…”

လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ပြုံးနေခဲ့ကာ ဝိုင်ဘူးတစ်ဘူးကို စားပွဲပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်၏။ “အပြည့်ထည့်လိုက်…”

၎င်းကို ကြားသောအခါ စားပွဲထိုးလေးက လင်းရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“တာအိုဆရာအတွက် အပြည့်ထည့်ပေးလိုက်…” လင်းရီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

စားပွဲထိုးလေးသည် လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိသော ဝိုင်ဘူးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝိုင်တစ်အိုးကို အမြန်ယူလာကာ ဘူးထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။

သို့သော် စားပွဲထိုးလေးကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ ဘူး၏ ဆံ့ဝင်နိုင်စွမ်းထက် များစွာကျော်လွန်နေသော ဝိုင်တစ်အိုးလုံးကို လောင်းထည့်လိုက်သော်လည်း အပြင်သို့ လျှံကျလာခြင်း မရှိပေ။

“မလောက်သေးဘူး… ထပ်ထည့်လိုက်ဦး…”

လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက ထပ်ပြောလိုက်၏။

စားပွဲထိုးလေးသည် လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ထပ် ဝိုင်တစ်အိုးကို ထပ်ယူလာခဲ့သည်။ သို့တိုင်အောင် လက်ဖဝါးအရွယ် ဝိုင်ဘူးလေးမှာ အောက်ခြေမရှိသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မည်မျှပင် လောင်းထည့်စေကာမူ ပြည့်မလာခဲ့ချေ။

သုံးအိုး။

ဆယ်အိုး။

…

အိုးတစ်ရာ။

ကောင်းမွန်လှသော ဝိုင်အိုးပေါင်း တစ်ရာ အပြည့်ကို ဘူးထဲသို့ လောင်းထည့်ခဲ့သော်လည်း ဘူးလေးမှာ ပြည့်မလာခဲ့ပေ။

“ဒါ နေ့ခင်းကြောင်တောင် တစ္ဆေခြောက်နေတာများလား…”

စားပွဲထိုးလေးသာမက ဆိုင်ထဲရှိ စားသုံးသူများပင်လျှင် ယခုအခါ ကြက်သေ သေနေကြပြီး သူတို့၏ ခြေထောက်များမှာ တုန်ယင်နေခဲ့၏။

လင်းရီ၏ မျက်လုံးများသာ တောက်ပစွာ လင်းလက်နေခဲ့သည်။

“မဆိုးဘူး… မပြည့်သေးပေမဲ့ လုံလောက်ပြီပေါ့…”

လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူသည် ဝိုင်ဘူးကို လှုပ်ယမ်းလိုက်ရာ ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံကို ၎င်းအထဲမှ ကြားလိုက်ရပေ၏။

“မိတ်ဆွေငယ် ဒီနည်းလမ်းကို အင်မော်တယ်လို့ ခေါ်လို့ရမလား…”

လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက လင်းရီကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

“အင်မော်တယ်နဲ့ နီးစပ်တာပေါ့…” လင်းရီက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်၏။

“မိတ်ဆွေငယ်ရဲ့ အင်မော်တယ်မူးယစ်ဝိုင်ကို သောက်ဖို့ဆိုရင် ဒါက မလုံလောက်သေးဘူး ထင်တယ်…”

လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူသည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်၏။ “မိတ်ဆွေငယ် မြို့ပြင်က ညှိုးနွမ်းနေတဲ့ လယ်ကွင်းဧကတစ်ထောင်ကို ငါနဲ့အတူ သွားကြည့်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား…”

“စိတ်ဝင်စားတာပေါ့…” လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ရထားလုံး ပြင်လိုက်…”

“မလိုဘူး… လေကိုစီးပြီး သွားလို့ရတာပဲ ဖန်ငှက်ကြီးရဲ့ တောင်ပံတွေကို ဘာလို့ လိုမှာလဲ…”

လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက စကားပြောနေရင်း သူ၏ တာအိုဝတ်ရုံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လင်းရီသည် မြေပြင်မှ သာယာသော လေညင်းတစ်ခု ထတိုက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို တိုက်ရိုက် သယ်ဆောင်ကာ လေနှင့်အတူ ပျံသန်းသွားတော့၏။

အခန်း ၂ - တစ်ခါတုန်းက အင်မော်တယ်တစ်ပါးဟာ သူ့ရဲ့ဓားနဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုကို ပိုင်းခြားခဲ့တယ်

“ဒါ နေ့ခင်းကြောင်တောင် တစ္ဆေခြောက်တာ မဟုတ်ဘူး… အင်မော်တယ်တစ်ပါးနဲ့ တွေ့လိုက်ရတာပဲ…”

စားပွဲထိုးလေးသည် လင်းရီနှင့် လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူတို့ လေကိုစီးကာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေခဲ့၏။

မူးယစ်အင်မော်တယ်စံအိမ်အတွင်းရှိ စားသုံးသူများမှာ အပြင်သို့ ပြုံထွက်လာကြပြီး မြို့ပြင်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားကြသည်။

ချင်းဖျင်မြို့တွင် အင်မော်တယ်များ ရှိသည်။

ဤဂန္တဝင်ပုံပြင်သည် သမိုင်းကြောင်း ရှည်လျားလှပေ၏။

လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ရာကျော်က ချင်းဖျင်မြို့သည် ယနေ့ကဲ့သို့ အေးချမ်းပြီး ဝေးလံခေါင်သီသော မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ မဟုတ်ခဲ့ချေ။

၎င်းအစား ၎င်းသည် တာ့ကန်းအင်ပါယာနှင့် တာ့ယွဲ့အင်ပါယာတို့အကြား နယ်စပ်တွင် တည်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အင်ပါယာကြီးနှစ်ခုသည် တစ်ချိန်က ဤနေရာတွင် တပ်များဖြန့်ကြက်ကာ စစ်ပွဲများ ဆင်နွှဲခဲ့ကြပြီး ပြည်သူများကို ကြီးစွာသော ဆင်းရဲဒုက္ခများ ခံစားစေခဲ့၏။

အင်မော်တယ်တစ်ပါးသည် လေကိုစီးကာ လက်တစ်ဖက်တွင် ဝိုင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်တွင် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ တိမ်တိုက်များပေါ်မှနေ၍ ဓားတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သံချပ်ကာမြင်းတပ်သား တစ်သန်းကို နောက်ဆုတ်သွားစေခဲ့ပေသည်။

နယ်စပ်တွင် မိုင်တစ်ရာခန့် ရှည်လျားသော ဓားချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏အထဲတွင် ဓားစိတ်ဆန္ဒ၏ အသံများက ရံဖန်ရံခါ ကောင်းကင်ဘုံကိုပင် တုန်လှုပ်စေခဲ့၏။

အင်မော်တယ်သည် နိုင်ငံများကို ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ပိုင်းခြားခဲ့ပြီး၊ များပြားလှသော ပြည်သူတို့မှာ ဝပ်တွားခယခဲ့ကြသည်။

၎င်းသည် လှပသော ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ယခုအခါ အင်မော်တယ် တစ်ပါး ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြီဖြစ်ရာ ၎င်းသည် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို သဘာဝကျကျ ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။

“လေကို စီးတယ်ဆိုပါလား…”

“ဒီနည်းလမ်းက ငါ့ရဲ့ မူးယစ် လေလွင့်ခြင်း ကျင့်စဉ်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် တကယ်ကို အင်မော်တယ်တစ်ပါးနဲ့ ပိုနီးစပ်တာပဲ…”

လင်းရီသည် ကြည်လင်သော လေပြေကို နင်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများက သူ၏ မျက်နှာကို လာရောက်ရိုက်ခတ်ပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူတို့သည် မြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူသည် လင်းရီကို ဦးဆောင်ကာ တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း မြို့ပြင်ရှိ ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့နေသော လယ်ကွင်းဧကတစ်ထောင်ကို ကြည့်ကာ နက်နက်နဲနဲ တွေးတောနေခဲ့၏။

သူသည် ညှိုးနွမ်းနေသော လယ်ကွင်းဧကတစ်ထောင်နှင့် အက်ကွဲနေသော မြေပြင်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ၊ အဝေးရှိ မြစ်ကြီးသည်ပင် ၎င်း၏ မြစ်ကြမ်းပြင်ကို ဖော်ပြနေခဲ့သည်။

မြစ်ကြမ်းပြင်အတွင်း၌ ငါးအရိုးများ နေရာအနှံ့ ရှိနေကာ၊ အလွန်အမင်း ဆိုးရွားလှသော အနံ့အသက်တစ်ခုက အဝေးမှနေ၍ နီးကပ်လာခဲ့သည်။

အဘိုးအို၊ လူငယ်၊ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးများသည် မြစ်ကြမ်းပြင်တွင် ရှာဖွေနေကြပြီး အကယ်၍ သူတို့သည် ခြောက်သွေ့နေသော ငါးတစ်ကောင် သို့မဟုတ် နှစ်ကောင်ကို တွေ့ရှိပါက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကြပေလိမ့်မည်။

ချင်းဖျင်မြို့နယ်သည် ပြင်းထန်သော မိုးခေါင်ရေရှားမှုဒဏ်ကို ခံစားနေရ၏။ ဤသည်မှာ လူသားတို့၏ စွမ်းအားဖြင့် မဖြေရှင်းနိုင်သော သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

“မင်းရဲ့ အမြင်အရဆိုရင် ဒီမိုးခေါင်ရေရှားမှုကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းသင့်လဲ…”

လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူသည် လင်းရီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“မဖြေရှင်းနိုင်ဘူး…”

လင်းရီက ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

လင်းရီသည် ဤနေရာရှိ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စုံစမ်းရန်အတွက် နဂါးရှာဖွေသူများကို စေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း မြေအောက်ရေစီးကြောင်းများ မရှိခဲ့ချေ။ ရေတွင်းများ တူးဖော်ခြင်းနှင့် ရေလွှဲခြင်းတို့မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူတို့ လုပ်နိုင်သမျှမှာ ရီကွမ်အဖွဲ့ကို တော်ဝင်နန်းတော်၏ ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်စေရန်သာ ဖြစ်သည်။

ဤနည်းလမ်းဖြင့် သေဆုံးသူ အရေအတွက်ကို လျှော့ချရန်သာ ရှိပေမည်။

“ကျွန်တော် ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခု တည်ဆောက်ပြီး မိုးခေါ်ဖို့ ပူဇော်ပသတာပဲ လုပ်လို့ရမယ် ထင်တယ်…”

လင်းရီက တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

၎င်းကို ကြားသောအခါ လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားခဲ့၏။

“မင်းရဲ့ မူးယစ်အင်မော်တယ်စံအိမ်က လူရာထောင်ချီကို ကယ်တင်နိုင်ပေမဲ့ ဒီချင်းဖျင်နယ်က သာမန်ပြည်သူ တစ်သိန်းကိုတော့ မကယ်တင်နိုင်ဘူး…”

“မှန်တာပေါ့…”

လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ငါ ကယ်နိုင်တယ်…”

လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူသည် လှည့်ကာ လင်းရီကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ယုံကြည်မှုများ အပြည့်ရှိနေခဲ့၏။

“တာအိုဆရာက သူတို့ကို ဘယ်လို ကယ်မှာလဲ…”

လင်းရီက မေးလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ဝိုင်နဲ့လေ…”

လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက စကားပြောနေရင်း သူ၏ ဝိုင်ဘူးကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်ပြန်၏။

“ဝိုင်အိုးတစ်ရာက လူတွေကို ကယ်တင်နိုင်တယ်ပေါ့…”

လင်းရီ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

“ဟုတ်တယ်…”

“မင်းရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ ဒါက ဝိုင်သက်သက်ပဲလေ…”

“ဒါပေမဲ့ ငါ့လက်ထဲမှာတော့ ဒီဝိုင်က လူတွေကို ကယ်တင်နိုင်တယ်…”

ဝုန်း!

လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူ စကားပြောနေစဉ် ဘူး၏ အဖုံးမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားခဲ့၏။

လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက သူ၏ လက်ချောင်းများကို ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်ရာ ဘူးထဲရှိ ဝိုင်များက စမ်းရေတစ်ခုအလား ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုဝိုင်များသည် ပုံဆောင်ခဲကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး၊ သူတို့နှစ်ဦးကို ရစ်ပတ်ထားသော ရေစီးကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး အိပ်မက်ဆန်ဆန် လွင့်မျောနေသည်။

“မင်းက ဓားလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံဖူးလား…”

လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက မေးလိုက်သည်။

“နည်းနည်းပါးပါးတော့ လေ့လာဖူးတယ် ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက် ဓားတစ်လက်က သံချပ်ကာစစ်သည် နှစ်သောင်းခြောက်ထောင်ကိုတောင် ထိုးဖောက်သွားနိုင်တယ်..”

လင်းရီ၏ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာခဲ့၏။

“ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ သံချပ်ကာစစ်သည် နှစ်သောင်းခြောက်ထောင်ကို ချိုးဖျက်တာက သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဓားသက်သက်ပဲ အင်မော်တယ်တစ်ပါးရဲ့ ဓား မဟုတ်သေးဘူး…”

လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် အင်မော်တယ်တစ်ပါးရဲ့ ဓားက ဘာလဲ…”

လင်းရီက မေးလိုက်၏။

“အင်မော်တယ်တစ်ပါးရဲ့ ဓားက ကောင်းကင်ယံဖြစ်စဉ်တွေကို ပြောင်းလဲနိုင်တယ်လေ…”

ချလွင်။

လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူသည် စကားပြောနေရင်း သူ၏ ဓားလက်ချောင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ရာ ဓားပေါင်းတစ်သောင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ တချွင်ချွင်မြည်သံများက နားကွဲမတတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးကို ရစ်ပတ်နေသော ဝိုင်စမ်းရေမှာ ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်ဘုံဆီသို့ ရောက်ရှိကာ ကမ္ဘာမြေကို ထိုးဖောက်နိုင်သော ဖောက်ထွင်းမြင်ရသည့် ဓားရှည်တစ်လက်အဖြစ် စုစည်းသွားခဲ့၏။

ဝိုင်ဓားရှည် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်။

၎င်း၏ အလင်းရောင်က အရပ်မျက်နှာအားလုံးကို လင်းထိန်သွားစေခဲ့သည်။

နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ၎င်းသည် တောက်ပသော အရောင်အသွေးများဖြင့် လင်းလက်တောက်ပနေပြီး ရေခဲတမျှ အေးစက်သော ဓားဆန္ဒတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံသို့ တည့်မတ်စွာ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ လင်းရီအား ကြီးမားသော တောင့်တမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့၏။

“သွားစမ်း…”

လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူသည် ရေရွတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အသံမှာ ရှင်းလင်းပြတ်သားနေပေသည်။

ကြီးမားလှသော ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ပြိုင်ဘက်ကင်း တာအိုအသံမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့၏။

ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ရှိကာ ကမ္ဘာမြေကို ထိုးဖောက်နေသော ဝိုင်ဓားရှည်ကြီးက ကောင်းကင်မြစ်တစ်ခုကဲ့သို့ အထက်သို့ တက်လှမ်းသွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ဝုန်း။

ဝိုင်ဓားရှည်သည် လေထုကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့၏။

မိုင်ပေါင်း ကိုးသောင်းအထိ တည့်မတ်စွာ တက်သွားခဲ့သည်။

ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေသော မိုးခြိမ်းသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဝိုင်ဓားရှည်မှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားကာ လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေသော ဓားချီ ရေဝဲတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

ထိတ်လန့်ဖွယ် မိုးကြိုးအောက်တွင် မိုင်တစ်ရာခန့်ရှိသော တိမ်မည်းများမှာ နဂါးနက်များ လူးလွန့်နေသကဲ့သို့ ဆွဲငင်ခံလိုက်ရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်အတွင်းမှာပင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာခဲ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဝိုင်ရနံ့ကိုပါ ခပ်သဲ့သဲ့ သယ်ဆောင်လာခဲ့၏။

“မိုး…”

“မိုးရွာနေပြီ…”

“မိုးရွာနေပြီ ကောင်းကင်ဘုံက မျက်စိရှိတယ် သတ္တဝါတွေကို သနားညှာတာပြီး အချိုရည်တွေကို ချပေးနေပြီပေါ့…”

ချက်ချင်းပင် အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဒုက္ခသည်များမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ဝပ်တွားကိုးကွယ်ကြတော့၏။

“ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ ကောင်းကင်ဘုံ မဟုတ်ဘူး… အဲဒီ ပြိုင်ဘက်ကင်း အင်မော်တယ်ပါပဲ…”

“ကောင်းကင်ယံဖြစ်စဉ်တွေကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ ပြောင်းလဲပေးပြီး အချိုရည်တွေကို ချပေးတဲ့အတွက် အင်မော်တယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”

“အင်မော်တယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”

သို့သော် ပို၍များပြားသော လူများက လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူကို ဦးညွှတ်ခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ ချီးမွမ်းအော်ဟစ်သံများမှာ အဆုံးအစမရှိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“အင်မော်တယ်တစ်ပါးရဲ့ ဓားက ကောင်းကင်ယံဖြစ်စဉ်တွေကို ပြောင်းလဲနိုင်တယ်ပေါ့…”

လင်းရီ၏ မျက်လုံးများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့၏။

ရေတွက်၍မရနိုင်သော မိုးပေါက်များ ကျဆင်းလာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးအနီးသို့ ရောက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုက တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး သူတို့၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မိုးကာအဖြစ် ရှိနေပေးခဲ့သည်။

“မိတ်ဆွေငယ် အခုရော ငါက မင်းရဲ့ အင်မော်တယ်မူးယစ်ဝိုင်ကို သောက်ဖို့ အရည်အချင်းပြည့်မီသွားပြီလား…”

လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက လင်းရီ၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ ပြုံးရင်း မေးလိုက်၏။

“ကျွန်တော့်မှာ မရှင်းလင်းသေးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်…”

လင်းရီက တွေးတောစွာ ပြောလိုက်သည်။

“အင်မော်တယ်တွေက အမြင့်မှာနေပြီး တိမ်တွေကြားထဲမှာ နေထိုင်ကြတယ် သတ္တဝါတွေရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို ဂရုမစိုက်ဘူး လောကီရေးရာတွေမှာ ဝင်မစွက်ဖက်ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ငါက ကောင်းကင်ယံဖြစ်စဉ်တွေကို ပြောင်းလဲဖို့နဲ့ လူတွေကို ကယ်တင်ဖို့ ဒီဓားကို ထုတ်ရတာလဲဆိုပြီး မင်းက မေးချင်တာမလား…”

လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူ၏ အကြည့်များမှာ လူတို့၏ နှလုံးသားများကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သကဲ့သို့ နက်နဲနေခဲ့၏။

“ဟုတ်ပါတယ်…”

လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“တခြား အင်မော်တယ်တွေ ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာတော့ ငါ မသိဘူး…”

“ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ တာအိုက အဲဒီလိုမဟုတ်ဘူး…”

လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

“ဒါဆို ဘယ်လိုတာအိုမျိုးလဲလို့ မေးလို့ရမလား…”

လင်းရီက ထပ်မံ မေးလိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ တာအိုလား…”

“ကမ္ဘာမြေရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေကို ခံစားရတဲ့သူတွေက ကမ္ဘာမြေရဲ့ ပြဿနာတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိရမယ် ကမ္ဘာမြေရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ခံစားရတဲ့သူတွေက ကမ္ဘာမြေရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေကို မျှဝေခံစားပေးရမယ်… ဒါပါပဲ…”

“တော်တော်လေး ရိုးရှင်းပါတယ်…”

၎င်းကို ကြားသောအခါ လင်းရီ၏ နှလုံးသားသည် ဆူညံနေသော လှိုင်းတံပိုးများဖြင့် ချက်ချင်း လှုပ်ခတ်သွားခဲ့၏။

“အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ စီနီယာက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သိသင့်တယ်…”

လင်းရီသည် လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေခဲ့သည်။

“ဘယ်သူလဲ…”

လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက လင်းရီကို စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

“ကျိုးယွင်…”

“သူတော်စင် ကျိုးယွင်…”

လင်းရီသည် ကျိုးယွင်အား တည့်တည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ သေချာနေခဲ့ပေသည်။