အခန်း (၃-၄)

အခန်း ၃ - မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ၏ ဆယ်နှစ်တာ

သူတော်စင် ကျိုးယွင်၊ တာ့ကန်းအင်ပါယာ၌ မွေးဖွားခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ငါးရာက တာ့ကန်းအင်ပါယာတွင် သိုင်းပညာကိုသာ တန်ဖိုးထားပြီး ပညာတတ်များကိုမူ အလေးမထားခဲ့သဖြင့် သူတို့မှာ ထူးချွန်ကြောင်း ပြသခွင့် မရခဲ့ကြချေ။

သူတော်စင် ကျိုးယွင်သည် စစ်သူကြီးမိသားစုတွင် မွေးဖွားလာခဲ့သော်လည်း သိုင်းတာအိုကို မကျင့်ကြံရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး လှပသော ကဗျာများဖြင့်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ရာ သူ၏ မိသားစုက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန်ခဲ့ကြသည်။

ကျိုးယွင်မှာမူ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ လောကရှိ အကောင်းဆုံး ကွန်ဖြူးရှပ်လက်ရာများကို ရှာဖွေရန် နိုင်ငံအသီးသီးသို့ သွားရောက်ခဲ့ရုံသာမက လောကကို ပညာပေးရန်အတွက် ကျမ်းစာများနှင့် စာအုပ်များကို ပြုစုရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချကာ ကျေးလက်ဒေသတွင် တဲအိမ်လေးတစ်လုံး ဆောက်လုပ်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် တာ့ကန်းအင်ပါယာသည် စစ်ရှုံးခဲ့ပြီး တာ့ယွဲ့အင်ပါယာ၏ စစ်တပ်က ဖိအားပေးလာခဲ့၏။

တာ့ကန်းအင်ပါယာသည် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။

ထိုနေ့တွင် ကျိုးယွင်သည် သူ၏ တဲအိမ်လေးထဲမှနေ၍ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခဲ့ပြီး ၊ “ကမ္ဘာမြေရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေကို ခံစားရတဲ့သူတွေက ကမ္ဘာမြေရဲ့ ပြဿနာတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိရမယ် ကမ္ဘာမြေရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ခံစားရတဲ့သူတွေက ကမ္ဘာမြေရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေကို မျှဝေခံစားပေးရမယ်” ဟု ရွတ်ဆိုခဲ့၏။

ဤကျမ်းစာ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တာ့ကန်းအင်ပါယာအတွင်း မြေကြီးထဲမှ ရွှေကြာပန်းများ ပေါက်ဖွားလာပြီး ကွန်ဖြူးရှပ်နှင့် တာအို၏ ပါရမီချီများက မိုင်သုံးထောင်ခန့်အထိ ရိုက်ခတ်သွားကာ နိုင်ငံနှစ်ခု၏ နယ်စပ်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားသည်ဟု ဆိုကြပေသည်။

ကျိုးယွင်သည် လေကိုစီးကာ တိမ်တိုက်များကို နင်းလျက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး နိုင်ငံနှစ်ခု၏ နယ်စပ်တွင် ဤသို့ ဟစ်ကြွေးခဲ့သည်။

“စုတ်တံနဲ့ လောကကို ငြိမ်းချမ်းစေနိုင်တယ် တက်လှမ်းခြင်းနဲ့ စကြဝဠာကို တည်ငြိမ်စေနိုင်တယ်”

ထို့နောက် ကျိုးယွင်သည် ဓားတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တာ့ယွဲ့အင်ပါယာ၏ တပ်မတော်အင်အား တစ်သန်းကို နောက်ဆုတ်သွားစေခဲ့သည်။

ဤတိုက်ပွဲအပြီးတွင် တာ့ကန်းအင်ပါယာသည် မိမိ၏ ကျယ်ပြန့်သော ပိုင်နက်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့၏။

ကျိုးယွင်အား ကျေးဇူးဆပ်သည့်အနေဖြင့် တာ့ကန်းဧကရာဇ်သည် ကျိုးယွင်အတွက် ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်တစ်ခုကို တည်ထောင်ပေးခဲ့ပြီး သူတော်စင်ဘွဲ့ကို အပ်နှင်းခဲ့ရာ ထိုအချိန်မှစ၍ တာ့ကန်းအင်ပါယာတွင် ကွန်ဖြူးရှပ်နှင့် တာအိုတို့ ထွန်းကားလာခဲ့ပေသည်။

ထို့နောက် ကျိုးယွင်သည် လူအများ၏ အမြင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း ဆယ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ် ချင်းဖျင်မြို့တွင် အင်မော်တယ်မူးယစ်ဝိုင် အင်မော်တယ်တစ်ပါး အဖြစ် ပေါ်လာတတ်ပြီး ၊လောကကြီးတွင်လည်း နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ရန် မဟာဗျူဟာများနှင့် ခမ်းနားသော အရေးအသားများ ပိုမိုရရှိလာသည်ဟူသော ဒဏ္ဍာရီများ ရံဖန်ရံခါ ရှိနေခဲ့၏။

ဤအရာများမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရာပေါင်းများစွာက အဖြစ်အပျက်များဖြစ်ပြီး လူအများစုက မေ့လျော့နေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း လင်းရီသည် တော်ဝင်မိသားစုထံမှ ဇာတ်လမ်းအပြည့်အစုံကို သိရှိခဲ့ပေသည်။

သူတော်စင် ကျိုးယွင်။

တာအိုဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ရသည်ကို နှစ်သက်သည်။

တစ်ဝက် ကွန်ဖြူးရှပ်၊ တစ်ဝက် တာအို။

အရည်အသွေးကောင်းမွန်သော ဝိုင်နှင့် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့သော သေရည်များကို နှစ်သက်သည်။

ယခင်က ချင်းဖျင်မြို့၏ အင်မော်တယ် ဒဏ္ဍာရီမှာ ကျိုးယွင် ဟုတ်မဟုတ်ကို လင်းရီ သေချာမသိခဲ့ချေ။

သို့သော် သူသည် လက်မလျှော့ခဲ့ဘဲ ဤအင်မော်တယ်မူးယစ်ဝိုင် အင်မော်တယ်ကို မြှားခေါ်ရန်အတွက် ချင်းဖျင်မြို့တွင် မူးယစ်အင်မော်တယ်စံအိမ်ကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ယခုအခါ ကျိုးယွင် ကိုယ်တိုင် သူတော်စင်၏ ဆောင်ပုဒ်ကို ပြောဆိုသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ အထောက်အထားကို သဘာဝကျကျ နားလည်သွားခဲ့သည်။

ကျိုးယွင်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ငါးရာက ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသော သူတော်စင်။

“သူတော်စင်…”

“နှစ်ရာပေါင်းများစွာ ကြာပြီးတဲ့နောက် ငါ့ကို မှတ်မိနေတဲ့သူ ရှိဦးမယ်လို့ မထင်ထားဘူး…”

ကျိုးယွင်သည် လင်းရီကို ကြည့်ကာ ကြင်နာစွာ ပြုံးလိုက်၏။

“ဂျူနီယာ လင်းရီပါ စီနီယာနဲ့ တစ်ခါမှ မဆုံဖူးပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က စိတ်ဝိညာဉ်အရ ရင်းနှီးနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ…”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းရီသည် မည်သည့် တွေဝေမှုမျှ မရှိတော့ဘဲ ရင်ခွင်ထဲမှ လက်ဖဝါးအရွယ် ဝိုင်အိုးတစ်အိုးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ယူလိုက်ရာ အိုး၏ အဝကို စာတမ်းတစ်ရွက်ဖြင့် ပိတ်ထားပြီး ထိုစာတမ်းအပေါ်တွင် “အင်မော်တယ်မူးယစ်ဝိုင်” ဟူသော ခမ်းနားလှသည့် စာလုံးကြီးသုံးလုံး ရေးသားထားပေသည်။

“မင်းရဲ့ လက်ရေးက ကောင်းသားပဲ…”

ကျိုးယွင်သည် အပိတ်စာတမ်းပေါ်ရှိ “အင်မော်တယ်မူးယစ်ဝိုင်” စာလုံးသုံးလုံးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပသွားခဲ့၏။

စုတ်ချက်များမှာ ဓားသွားများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

စီးဆင်းနေသော စုတ်ချက်များကြားတွင် ကျိုးယွင်ကိုပင် ငေးမောသွားစေသည့် နုပျိုသော ထက်မြက်မှုနှင့် တောက်ပမှုတို့ ရှိနေခဲ့၏။

“ဒီဝိုင်ကို အင်မော်တယ်မူးယစ်ဝိုင်လို့ ခေါ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ဂျူနီယာက တာ့ကန်းတော်ဝင်နန်းတော်မှာ ဓားတစ်လက်တည်းနဲ့ သံချပ်ကာစစ်သည် နှစ်သောင်းခြောက်ထောင်ကို ချိုးဖျက်ပြီး မြင့်မားတဲ့ ရည်မှန်းချက်ချီတွေကို ဝိုင်ထဲမှာ စုစည်းပြီးမှ ရရှိခဲ့တာပါ…”

“ဒီနေ့ စီနီယာနဲ့အတူ စိတ်ကြိုက် သောက်ချင်ပါတယ်…”

လင်းရီသည် ပုလင်းအပိတ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် အိုးထဲမှ မြူခိုးကဲ့သို့သော ချီများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်သော ဝိုင်ရနံ့နှင့်အတူ ပန်းထွက်လာကာ လူတစ်ဦး၏ နှလုံးသားထဲရှိ မြင့်မားသော ရည်မှန်းချက်များကို အလိုအလျောက် နိုးကြားလာစေခဲ့၏။

အခန်း ၄ - ခွဲခွာခြင်း ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဝိုင်တစ်ဝက်

မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ။

ဆယ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ် ပွင့်သည်။

တစ်ကြိမ်လျှင် တစ်ယောက်တည်းသာ။

လင်းရီ ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့၏။ ကျိုးယွင်သည် ဆယ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ်သာ ပေါ်လာသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ လောကီကမ္ဘာအပြင်တွင် ဝိညာဉ်နယ်မြေလည်း ရှိနေသေးသည်ကိုး။

“လမ်းညွှန်ပေးတဲ့အတွက် စီနီယာကို ဂျူနီယာက ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”

လင်းရီသည် နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွှတ်လိုက်ရာ ယခုအခါ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သံသယများ ကင်းစင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ကျိုးယွင်ကလည်း ကျေနပ်သော အမူအရာဖြင့် ဦးညွှတ်မှုကို လက်ခံလိုက်သည်။

“ဒီလိုဆိုမှတော့ လောကီကမ္ဘာကို နှုတ်ဆက်ဖို့ မင်းကို အချိန်တစ်နာရီ ပေးမယ်…”

အင်မော်တယ်များနှင့် သာမန်လူများမှာ ကွဲပြားကြသည်။

မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ သည် ဆယ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ်သာ ပွင့်ပေ၏။ လင်းရီ၏ ဝိညာဉ်နယ်မြေသို့ ထွက်ခွာသွားခြင်းသည် လာမည့် ဆယ်နှစ်အတွင်း လောကီကမ္ဘာသို့ ပြန်လာနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ဆိုလိုသဖြင့် နှုတ်ဆက်ခြင်းမှာ သဘာဝကျပေသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ…”

လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပုံရိပ်မှာ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း လေကိုစီးကာ အောက်သို့ ဆင်းသွားတော့၏။

ဤလေစီးသည့် နည်းလမ်းမှာ လင်းရီ ကိုယ်တိုင် နားလည်သဘောပေါက်ထားသော မူးယစ် လေလွင့်ခြင်း ရွေ့လျားမှု ကျင့်စဉ် ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် လေကိုစီးကာ အောက်သို့သာ ဆင်းနိုင်သော်လည်း ကျိုးယွင်ကဲ့သို့ လေကိုစီး၍ အထက်သို့တက်ကာ တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် မရပ်နိုင်ချေ။

သို့တိုင်အောင် ထိုလွတ်လပ်ပြီး အတားအဆီးမဲ့သော ရွေ့လျားမှု ကျင့်စဉ်မှာ လောကီကမ္ဘာသို့ ဆင်းသက်လာသော အင်မော်တယ်တစ်ပါးနှင့် တူနေဆဲဖြစ်ကာ ကျိုးယွင်အား ခေါင်းတညိတ်ညိတ် ဖြစ်စေခဲ့၏။

“မိတ်ဆွေငယ် လင်းရီမှာ တကယ်ကို အံ့မခန်း ပါရမီ ရှိတာပဲ…”

“သူက အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းထဲ မဝင်ရသေးပေမဲ့ အင်မော်တယ်တစ်ပါးရဲ့ အမူအကျင့်တွေကို ပိုင်ဆိုင်နေပြီ…”

ကျိုးယွင်သည် လင်းရီ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် တိမ်တိုက်များပေါ်သို့ နင်းကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လောကီကမ္ဘာကို နှုတ်ဆက်ခြင်းမှာ လင်းရီအတွက် မခက်ခဲခဲ့ချေ။

လင်းရီ သီးသန့်မနေထိုင်မီကပင် စီစဉ်ရမည့်အရာအားလုံးကို သူ စီစဉ်ပြီးဖြစ်ပေ၏။

သူ နှုတ်ဆက်ရန် လိုအပ်သော လူများကိုလည်း သဘာဝကျကျ နှုတ်ဆက်ပြီး ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အင်မော်တယ်များ၏ ဒဏ္ဍာရီများအပေါ် အခြေခံ၍ အကယ်၍ ကျိုးယွင်သာ ချင်းဖျင်မြို့တွင် ပေါ်ထွက်လာမည်ဆိုပါက လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်အတွင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု လင်းရီ တွက်ချက်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်၏။

အကယ်၍ သူသည် အင်မော်တယ်တစ်ပါးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပါက အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး မတွေ့ဆုံခဲ့ပါကလည်း လင်းရီသည် ကမ္ဘာတစ်ခွင် လှည့်လည်သွားလာရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

“ဆိုင်ရှင် ခုနက တာအိုဆရာက တကယ်ပဲ အင်မော်တယ်တစ်ပါးလား…”

လင်းရီသည် မူးယစ်အင်မော်တယ်စံအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ စားပွဲထိုးလေးက လေးစားသော အမူအရာဖြင့် ကြိုဆိုလိုက်၏။

လင်းရီသည် ပြုံးလိုက်သော်လည်း အဖြေမပေးခဲ့ချေ။ ထိုသို့ဖြေမည့်အစား သူ စောစောက ပြင်ဆင်ထားသော စာအိတ်နှစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

စာအိတ်တစ်အိတ်ပေါ်တွင် ‘ရီကွမ်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ထံသို့’ ဟု ရေးသားထား၏။

အခြားစာအိတ်တစ်အိတ်ပေါ်တွင်မူ ‘ဧကရာဇ်မင်းထံသို့’ ဟု ရေးသားထားသည်။

“ဒီစာနှစ်စောင်ကို မင်း သိမ်းထားလိုက် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လာယူမယ့်သူ ရှိလိမ့်မယ်…”

လင်းရီသည် စာအိတ်နှစ်အိတ်ကို စားပွဲထိုးလေးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

စားပွဲထိုးလေးသည် စာအိတ်များကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

ရီကွမ်အဖွဲ့။

သူ့ဆိုင်ရှင်က ရီကွမ်အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကို သိနေတာလား..

ယနေ့ တာ့ကန်းအင်ပါယာတွင် တော်ဝင်မိသားစုကို မသိနိုင်သော်လည်း ရီကွမ်အဖွဲ့ကို မသိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ရီကွမ်အဖွဲ့နှင့် ပတ်သက်သော ဒဏ္ဍာရီများမှာ များပြားလွန်းလှ၏။

ယခင် ရီကွမ်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်သည် အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်တွင် ကျင့်ကြံခြင်းလောက၌ ပြိုင်ဘက်ကင်းဖြစ်ခဲ့ပြီး ဓားတစ်လက်တည်းဖြင့် သံချပ်ကာစစ်သည် နှစ်သောင်းခြောက်ထောင်ကို ချိုးဖျက်ကာ ဧကရာဇ်သစ် ထီးနန်းတက်နိုင်ရန် ကူညီပေးခဲ့ပြီး သိုင်းသူတော်စင်ရာထူးကို ခံစားရန် သိုင်းကျောင်းတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့ကြောင်း ဒဏ္ဍာရီများ ရှိခဲ့ပေသည်။

ထိုသို့သော လုပ်ရပ်များမှာ လမ်းကြားများအနှံ့ ပြန့်နှံ့နေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်၏။

“ဆိုင်ရှင် ထွက်သွားတော့မလို့လား…”

အံ့အားသင့်နေသည့်ကြားမှ စားပွဲထိုးလေးက အမြန်မေးလိုက်သည်။

“အင်း…”

လင်းရီက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ကကော ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ…”

စားပွဲထိုးလေးမှာ ကြက်သေ သေသွားခဲ့သည်။

“မင်း နေချင်ရင် နေခဲ့လို့ရတယ် ရီကွမ်အဖွဲ့က မင်းအတွက် လမ်းကြောင်းတစ်ခု စီစဉ်ပေးလိမ့်မယ်…”

လင်းရီသည် စားပွဲထိုးလေး၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရှေးဟောင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

“မင်း ငါနဲ့အတူ နေတာ မကြာသေးဘူး မင်းရဲ့ ပါးစပ်က ရိုင်းပေမဲ့ မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက တော်တော်လေး ကြင်နာတတ်ပါတယ်…”

“ဒီ ဝိုင်ကျမ်း ကို မင်းအတွက် ထားခဲ့မယ် သေချာ လေ့လာ၊ ဝိုင်ကျမ်း ကို ဖုန်မတက်စေနဲ့…”

လင်းရီ စကားပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

“ဆိုင်ရှင် ပြန်လာဦးမှာလား…”

စားပွဲထိုးလေးသည် ဝိုင်ကျမ်းကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း တံခါးဝအထိ လိုက်သွားခဲ့၏။

လင်းရီသည် နောက်လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ လွတ်လပ်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သူ၏ လက်ကိုသာ ဝှေ့ယမ်းပြခဲ့သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း၊ စားပွဲထိုးလေးသည် မီးကဲ့သို့ တောက်လောင်နေသော လွင့်ပျံနေသည့် အနီရောင်ဝတ်ရုံကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်တော့၏။

ခဏအကြာတွင် လင်းရီသည် ကျိုးယွင်နှင့် လမ်းခွဲခဲ့ရာနေရာသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ဝိုင်အိုးတစ်အိုးကို ထုတ်ယူကာ လယ်ကွင်းရိုးပေါ်တွင် ထိုင်လျက် မြို့တော်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝိုင်အနည်းငယ် သောက်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မူးယစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီ ဖြစ်သည်။

ဝှစ်။

လင်းရီ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ခရမ်း-ရွှေရောင် ဘူးသီးခြောက်သည် ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေပြီး ပန်းရောင်အလင်းတန်းများကဲ့သို့ ဝိုင်ချီအလွှာများကို မှုတ်ထုတ်နေခဲ့၏။

ဝိုင်ချီများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ လင်းရီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မွေးရာပါ စစ်မှန်သောချီများမှာ ပိုမိုသန့်စင်လာပြီး စုစည်းလာခဲ့သည်။

လင်းရီသည် မြူနှင်းများကြားမှ အဝေးရှိ တောင်တန်းများ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များမှာ အချိန်နှင့် နေရာကို ထိုးဖောက်ကာ ခမ်းနားလှသော မြို့တော် တံတိုင်းကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။

“လင်းရီ ရှင် ပြန်လာဦးမှာလား...”

ဤအချိန်တွင် ခမ်းနားလှသော မြို့တော်တံတိုင်းကြီးပေါ်၌ လေထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့နေသော မိုးမခပင်လေးကဲ့သို့ ပုံရိပ်တစ်ခုက ချင်းဖျင်မြို့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တောင့်တမှုများ အပြည့်ရှိနေခဲ့သည်။

“ကျွန်မ ရှင် ပြန်လာတာကို စောင့်နေမယ်...”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လန့်ဖျပ်နေသော ဟင်္သာငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျက်သရေရှိပြီး ခန့်ညားလှသော ပုံရိပ်တစ်ခုက မြို့တော်တံတိုင်းပေါ်သို့ ပျံသန်းဆင်းသက်လာကာ ချင်းဖျင်မြို့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ ခိုင်မာနေခဲ့၏။

“နှုတ်ဆက်ပါတယ် သိုင်းသူတော်စင်...”

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ် ၊ မြို့တော်အတွင်း၌ လူရိပ်များသည် မြို့ရိုးပေါ်တွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ခုန်တက်လာကြပြီး ရပ်ကာ ချင်းဖျင်မြို့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လျက် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

“ဝီ...”

နှုတ်ဆက်သံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ လင်းရီ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲရှိ ခရမ်း-ရွှေရောင် ဘူးသီးခြောက်သည် တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားသိရှိသွားသကဲ့သို့ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့၏။ လင်းရီ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ခွဲခွာရခြင်း၏ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ရောယှက်နေသော တာအိုစည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရာ ၊ ထိုတာအိုစည်းချက်မှာ မပြတ်တမ်း ရွာသွန်းနေသော မိုးဖွဲဖွဲလေးနှင့် တူနေပေသည်။

ချလွင်။

ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ခွဲခွာခြင်း ခံစားချက်များက လင်းရီအား သူ၏ ခါးတစ်ဝိုက်သို့ လက်ဖြင့်ပွတ်ဆွဲကာ ပုစဉ်းတောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာသော ဓားပျော့တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်စေခဲ့၏။

လင်းရီသည် လက်တစ်ဖက်တွင် ဓားကို ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်တွင် ဝိုင်ကို ကိုင်ထားကာ သေရည်ကောင်းတစ်ငုံကို သောက်သုံးလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ထဲက ဓားပျော့သည် မိုးကာတစ်ခုကို ဖန်တီး‌လိုက်သကဲ့သို့ မိုးသည်ပင် အနည်းငယ် ပိုသည်းလာဟန် ရသည်။

“အဘိုး ဟိုမှာကြည့်ပါဦး တစ်ယောက်ယောက်က ဝိုင်သောက်ပြီး ဓားနဲ့ ကနေတယ် သူတို့က ဒီအချိန်ကိုက်ရွာတဲ့မိုးကို အောင်ပွဲခံနေတာလား...”

အဝေးတွင် မိုးရေထဲ၌ ကစားနေသော ဆော့ကစားတတ်သည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးသည် သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပနေပြီး မိုးရေထဲတွင် ဓားဖြင့် ကပြနေသော လင်းရီကို ကြည့်နေခဲ့ရာ သူ၏ အနီရောင်ဝတ်ရုံမှာ လွင့်ပျံနေပြီး နယ်နှင်ဒဏ်ပေးခံရသော အင်မော်တယ်တစ်ပါးနှင့် တူနေပေသည်။

“ဒါက နှုတ်ဆက်ပွဲ ဖြစ်နိုင်တယ်...”

ကလေးငယ်၏ ဘေးတွင် အဘိုးအိုတစ်ဦးက လင်းရီကို မော့ကြည့်လိုက်၏။ သူသည် ထိုလွတ်လပ်သော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခုကို အမြဲခံစားနေရသည်။

ဤအချိန်တွင် လင်းရီသည် ထူးခြားသော သဘောတရားတစ်ခုထဲတွင် လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြုပ်နေခဲ့၏။

ဤခံစားချက်မှာ အလွန် ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။

မူလက လင်းရီသည် သူကိုယ်သူ လုံလောက်စွာ ကင်းကွာနေပြီဟု ထင်ခဲ့ပြီး ဤလောကီကမ္ဘာနှင့် ပတ်သက်၍ ပိုင်ဆိုင်မှု ခံစားချက် မရှိခဲ့ချေ။

သို့သော် အမှန်တကယ် လမ်းခွဲရမည့် အချိန်ရောက်လာသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖယ်ရှား၍မရနိုင်သော ပုံရိပ်အချို့ အမြဲရှိနေကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ထိုအဆက်မပြတ်ဖြစ်နေသော ခံစားချက်ကပင် လင်းရီအား ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း အခြေအနေသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်သွားစေခဲ့၏။

လင်းရီ၏ လက်ထဲရှိ ဓားသည် ပို၍ပို၍ မြန်ဆန်စွာ ရွေ့လျားလာခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် ဓားအလင်းရောင်မှာ မိုးရေကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။ နောက်ပိုင်းတွင် ဓားအလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဓားနှင့်အတူ စီးဆင်းနေသော မမြင်နိုင်သည့် ဓားဆန္ဒတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဓားဆန္ဒသည် မိုးရေထဲတွင် စိမ့်ထွက်နေသော်လည်း၊ ထိုဓားဆန္ဒသည် ကျယ်ပြောလှသော မိုးဖွဲများကို လှုံ့ဆော်ပေးကာ လင်းရီ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် အဆုံးအစမရှိ လည်ပတ်နေခဲ့၏။

ဓားအက တစ်ကြိမ်အပြီးတွင် မိုးတိတ်သွားပြီး လေများ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

လင်းရီသည် လယ်ကွင်းရိုးပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်၏။

ထို့ပြင် သူ၏ အရှေ့တွင် နောက်ထပ် ဝိုင်တစ်အိုး ရှ်ိနေခဲ့သည်။

မသောက်ရသေးသော ဝိုင်တစ်အိုး။

“ဘူးသီးခြောက်အို ဘူးသီးခြောက်... မင်း ဘယ်တော့မှ နိုးလာမှာလဲ...”

လင်းရီသည် သူ၏ အရှေ့ရှိ မသောက်ရသေးသော ဝိုင်ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် မျှော်လင့်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

လင်းရီ ပြောသော ဘူးသီးခြောက်မှာ သဘာဝကျကျ ဝိုင်ဝိညာဉ်စနစ်၏ ပင်မခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်ပေသည်။

ဤစနစ်သည် အလွန် ဂန္တဝင်ဆန်ပြီး အသံတစ်ချက်ပင် မမြည်ခဲ့ချေ။

လင်းရီသည် ယခင်က ဤအရာမျိုးကို တစ်ကြိမ် ကြုံဖူးခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က လင်းရီသည် နုပျိုသော ခွန်အားများဖြင့် ပြည့်ဝနေပြီး ဓားတစ်လက်တည်းဖြင့် သံချပ်ကာစစ်သည် နှစ်သောင်းခြောက်ထောင်ကို ချိုးဖျက်ကာ မြို့တော်၏ တော်ဝင်နန်းတော်အထက်တွင် သူ၏ ဓားဖြင့် ကပြနေခဲ့သည်။ သူ၏ နုပျိုသော စိတ်ဓာတ်များကို ဝိုင်ထဲသို့ ထည့်သွင်းကာ အင်မော်တယ်မူးယစ်ဝိုင်ကို ချက်လုပ်ခဲ့သည်။

ယခု ဒုတိယအကြိမ်တွင် လင်းရီသည် သူ၏ ခွဲခွာခြင်း ဝမ်းနည်းမှုကို ဝိုင်ထဲသို့ ထည့်သွင်းခဲ့သော်လည်း ရရှိလာသော ဝိုင်မှာ တစ်ဝက်သာ ပြီးစီးခဲ့သည်။

“ချီသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းပြီး တာအိုကို မေးမြန်းတဲ့အတွက် မိတ်ဆွေငယ် လင်းရီကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်...”

လင်းရီ တွေးတောနေစဉ် ကျိုးယွင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

အသံတစ်ချက်မျှ မကြားရဘဲ ကျိုးယွင်သည် လင်းရီ၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြချီးကျူးမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။