အခန်း (၅-၆)
Vol. 1 Ch. 5-6
အခန်း ၅ - တာအို၊ ဗုဒ္ဓ၊ နတ်ဆိုးများနှင့် မှားယွင်းသော လမ်းစဉ်များ
“စီနီယာ ချီသန့်စင်ခြင်းဆိုတာ ဘာလဲလို့ မေးလို့ရမလား...”
လင်းရီက မေးလိုက်၏။
“သာမန်လူတွေရဲ့ သိုင်းပညာက ကြွက်သားတွေနဲ့ အရိုးတွေကို သန်မာစေဖို့နဲ့ ချီနဲ့ သွေးတွေကို အားဖြည့်ပေးဖို့ကိုပဲ အဓိကထားလေ့ရှိတယ်...”
“ဒါပေမဲ့ အင်မော်တယ်တာအို ဆိုတာကကျတော့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ နက်နဲမှုတွေကို အတွင်းကနေ နားလည်သဘောပေါက်တာကို ခေါ်တာ...”
“ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားက ချီကို ကိုင်တွယ်အသုံးပြုတာက ဒီနက်နဲမှုတွေရဲ့ အခြေခံအကျဆုံး အသုံးချမှုပဲ...”
“ဆိုရိုးစကားရှိတယ်လေ တာအိုက ဘာမှမရှိတဲ့နေရာကနေ ချီတစ်မျှင်ကို မွေးဖွားပေးတယ် အဲဒီချီတစ်မျှင်ကနေ ယင် နဲ့ ယန် ဖြစ်လာတယ် ပြီးတော့ ယင် နဲ့ ယန် ပေါင်းစပ်သွားတဲ့အခါ အရာသုံးခု ဖြစ်လာပြီး အဲဒီအရာသုံးခုကနေ ရှင်သန်နေတဲ့ အရာခပ်သိမ်းကို ပြန်လည်မွေးဖွားပေးတယ်တဲ့...”
“မိတ်ဆွေလေး မင်းက သိုင်းပညာကနေတစ်ဆင့် အင်မော်တယ်တာအိုထဲကို ဝင်ရောက်လာတာဆိုတော့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အားဖြည့်ထားတဲ့ မွေးရာပါချီက ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ မူလပုံစံပဲ...”
“အခု အဲဒီမွေးရာပါချီက မင်းခန္ဓာကိုယ်ထဲက စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုတော့ မင်းက ချီသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်ကို ခြေလှမ်းဝင်ရောက်သွားပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲ...”
ကျိုးယွင်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ ၎င်းမှာ အနည်းငယ် ဝေဝါးပြီး နားလည်ရန် ခက်ခဲသော်လည်း လင်းရီသည် အဓိကအချက်များကို နားလည်သဘောပေါက်ဆဲ ဖြစ်သည်။
“ချီသန့်စင်ခြင်းဆိုတာ ကိုယ့်ရဲ့ချီကို အားဖြည့်ဖို့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ စွမ်းအားကို အသုံးပြုတာပေါ့...”
လင်းရီ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုများ ပြေလျော့သွားခဲ့၏။
“အတိအကျပဲ...”
ကျိုးယွင်သည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုသို့သော နားလည်နိုင်စွမ်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့မခန်း ဖြစ်ပေ၏။
“သွားကြစို့...”
“လမ်းခရီးမှာ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို ငါ သဘာဝကျကျ ရှင်းပြပေးပါ့မယ်...”
ကျိုးယွင်သည် သူ၏ တာအိုဝတ်ရုံကို ဖြန့်ချလိုက်ရာ မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုက လင်းရီကို ထပ်မံလွှမ်းခြုံသွားပြီး လေနှင့်အတူ သယ်ဆောင်သွားတော့၏။
လင်းရီသည် ကျိုးယွင်၏ သယ်ဆောင်ခြင်းကို ထပ်မံခံရသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ခံစားချက်မှာ ယခင်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေခဲ့သည်။
လင်းရီ လေကိုစီးလာစဉ် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ သူ ယခင်က သိမြင်ခဲ့သည်ထက် များစွာ ပိုမိုသိသာထင်ရှားနေသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရ၏။
သူ၏ မျက်နှာကို လာရောက်ပွတ်သပ်နေသော လေညင်းလေးဖြစ်စေ၊ တောင်တန်းများနှင့် လယ်ကွင်းများရှိ သဘာဝချီများဖြစ်စေ ၎င်းတို့အားလုံးသည် ထူးခြားသော ဝိညာဉ်ရေးရာတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားပုံရသည်။
လင်းရီ၏ ချီပင်လယ်ဒန်တျန်အတွင်း၌ ထိုလည်ပတ်နေသော ချီအစုအဝေးမှာ အတက်အကျဖြစ်နေပြီး လေနှင့် မိုးကြိုးအသံများကို ထုတ်လွှတ်နေကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ရန် အရပ်မျက်နှာအားလုံးမှ ချီများကို ဆွဲငင်နေခဲ့၏။
“မိတ်ဆွေငယ် လင်းရီက တကယ်ကို ထက်မြက်တာပဲ သူက ချီသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်ကို အခုမှ ဝင်ရောက်လာတာ ဆိုပေမဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ချီနဲ့ ဘယ်လိုဆက်သွယ်ရမလဲဆိုတာကိုတောင် သိနေပြီ...”
ကျိုးယွင်သည် ကြည့်လေလေ ပိုမိုကျေနပ်လေလေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ချီသန့်စင်ခြင်းသည် ကျင့်ကြံခြင်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် ထောင့်ချွန်းကျောက်လည်း ဖြစ်ပေ၏။
ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း မွေးရာပါချီတစ်မျှင်ဖြင့် မွေးဖွားလာသော ဝိညာဉ်နယ်မြေရှိ ဒေသခံသတ္တဝါများပင်လျှင် လင်းရီကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကို အားဖြည့်ရန် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအားကို အလွယ်တကူ ဆက်သွယ်နိုင်ခြင်း မရှိကြချေ။
လင်းရီသာ တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ကျင့်စဉ်များကို ရရှိသွားပါက သူသည် လူငယ်မျိုးဆက်များကြားတွင် အလျင်အမြန် ဦးဆောင်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ကျိုးယွင် စိတ်ကူးကြည့်နိုင်ပေသည်။
လင်းရီသည် မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသည်၊ မည်မျှဝေးသည်ကို မသိခဲ့ချေ။
သူတို့ လေကိုစီးကာ ခရီးသွားနေသည်မှာ သုံးရက်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း မရောက်သေးကြောင်းကိုသာ သူ သိခဲ့၏။
ဤသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင် ကောင်းလှပေသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လေကိုစီးစဉ် ကျိုးယွင်၏ အမြန်နှုန်းမှာ တိမ်များကိုကျော်လွန်ပြီး လကိုလိုက်နိုင်စွမ်းရှိရာ သုံးရက်အတွင်း နိုင်ငံပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မည် ဖြစ်၏။
သူတို့သည် တောင်များနှင့် တွေ့သောအခါ တောင်များကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ပင်လယ်နှင့် တွေ့သောအခါ ပင်လယ်ထဲသို့ ဆင်းခဲ့ကြသည်။
လင်းရီသည် ရေဆာသောအခါ ဝိုင်ကိုသောက်ပြီး ဆာလောင်သောအခါ ကျိုးယွင် ပေးသော ဆေးလုံးများကို စားခဲ့၏။
အစာရှောင် ဆေးလုံး။
အစာရှောင် ဆေးလုံး တစ်လုံးသည် သူ့ကို ဗိုက်ပြည့်စေရုံသာမက မိမိကိုယ်ကို ခွန်အားဖြည့်ရန် ၎င်းထံမှ ချီအနည်းငယ်ကိုပါ စုပ်ယူနိုင်စေသည်။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကျိုးယွင်သည် အခြေခံ ကျင့်ကြံခြင်း ဗဟုသုတများကို လင်းရီအား အတတ်နိုင်ဆုံး သင်ကြားပေးခဲ့၏။
ဥပမာအားဖြင့် အင်မော်တယ်တာအို နယ်ပယ်များကို အောက်ပါအတိုင်း ခွဲခြားထားသည်-
ချီသန့်စင်ခြင်း၊ အခြေတည်အဆင့်၊ ရွှေရောင်အမြူတေ၊ စိတ်ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်း၊ ဝိညာဉ်ထွက်ပေါ်ခြင်း၊ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်း၊ လေဟာနယ်သန့်စင်ခြင်း၊ ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်း၊ ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ်၊ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်နယ်ပယ်။
ဝိညာဉ်နယ်မြေရှိ အင်မော်တယ်တာအိုမှာ ပန်းပေါင်းတစ်ရာ ပွင့်လန်းပြီး အတွေးအခေါ်ကျောင်းပေါင်းတစ်ရာ ယှဉ်ပြိုင်နေသကဲ့သို့ ပို၍ပင် ကွဲပြားလှပေ၏။
ရိုးရာလမ်းစဥ်၊ နတ်ဆိုးလမ်းစဉ်၊ နတ်ဆိုးတာအိုနှင့် မှားယွင်းသော ဘေးလမ်းစဉ်များပင် ရှိသည်။
တာအိုအင်မော်တယ်များ၊ ဗုဒ္ဓအင်မော်တယ်များ၊ နတ်ဆိုးအင်မော်တယ်များ၊ သားရဲအင်မော်တယ်များနှင့် အခြားအရာများ။
သူတို့အားလုံးသည် အင်မော်တယ်များ ဖြစ်ကြပေ၏။
မည်သည့်လမ်းစဉ်ကို လိုက်သည်ဖြစ်စေ အဆုံးစွန်သော ပန်းတိုင်မှာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်နယ်ပယ်...”
“စီနီယာ ဝိညာဉ်နယ်မြေမှာ အင်မော်တယ်တွေ တကယ် ရှိလား...”
လင်းရီသည် ကျိုးယွင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။
“အင်မော်တယ်ဆိုတာ ဘာလဲ...”
ကျိုးယွင်က ပြုံးကာ ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“သာမန်လူတွေအတွက်တော့ ငါက အင်မော်တယ်တစ်ပါးပဲ...”
“ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်ကတော့ ဝိညာဉ်နယ်မြေကို ကျော်လွန်သွားတဲ့ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ကမှ အင်မော်တယ်တစ်ပါးဖြစ်တာ...”
“ဒါပေမဲ့ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် တစ်ပါးအတွက်ကတော့ လေဟာနယ်ကို ချိုးဖျက်ပြီး အဆုံးအစမဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေကိုပဲ ချန်ထားခဲ့တဲ့ သူတော်စင်တွေကမှ အင်မော်တယ်တွေပဲ...”
“အင်မော်တယ်တွေက မရှိနိုင်ပေမဲ့ အင်မော်တယ်တာအို ကတော့ အမြဲရှိနေတာပဲ...”
ကျိုးယွင်က စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပြောပြခဲ့၏။
အင်မော်တယ်များမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လွန်းလှပြီး ကျင့်ကြံသူအားလုံး၏ အဆုံးစွန်သော ပန်းတိုင်ဖြစ်ကာ အင်မော်တယ်များဆီသို့ သွားရာလမ်းမှာ အင်မော်တယ်ခရီးစဉ် ဖြစ်ပေသည်။
“အင်မော်တယ်တာအိုက အမြဲရှိနေတာလား...”
လင်းရီက သူ့ဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။
“အင်မော်တယ်တာအိုက ဒီမှာရှိတယ်...”
ကျိုးယွင်သည် နက်နဲပြီး မှန်းဆ၍မရနိုင်အောင် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
ဝုန်း။
သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ် နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခုက အရှေ့မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အဆုံးအစမဲ့ ရေခိုးရေငွေ့များက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့၏။
သဘာဝကျပြီး လန်းဆန်းသော ရောင်ဝါတစ်ခုက လင်းရီကို လန့်နိုးသွားစေခဲ့သည်။
“ဒါ မြောက်ပိုင်းပင်လယ်လား...”
လင်းရီက မော့ကြည့်လိုက်၏။
အရှေ့တွင်မူ အဆုံးအစမဲ့ ပြာလဲ့နေသော ပင်လယ်နှင့် ကောင်းကင်ပြာကြီး ရှိနေပြီး ကြီးမားလှသော လှိုင်းလုံးကြီးများက စစ်သည်နှင့် မြင်းထောင်ပေါင်းများစွာ တစ်ပြိုင်နက် ချီတက်လာသကဲ့သို့ လိမ့်ဆင်းလာရာ ခမ်းနားလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။
ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် စင်ရော်ငှက်များ ပျံဝဲနေကြပြီး ရံဖန်ရံခါ လှိုင်းတံပိုးများကို မြေပြန့်တွင် လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ နင်းလျှောက်နေသော ပုံရိပ်များကို မြင်တွေ့ရပေ၏။
ထိုလူများ၏ ဘေးတွင် လူငယ်လေးများနှင့် မိန်းကလေးအချို့ ရှိနေပြီး အားလုံးမှာ တွေဝေနေသော်လည်း အံ့ဩထိတ်လန့်နေပုံရသည်။
“စီနီယာ ဒီလူတွေအကုန်လုံးက ဝိညာဉ်နယ်မြေကနေ လာတာလား...”
လင်းရီသည် ထိုပုံရိပ်များကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသား အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့၏။
“မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ က ဆယ်နှစ်ကို တစ်ကြိမ် ပွင့်တယ်လေ တပည့်လာရှာတာ ငါတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တာ သဘာဝကျပါတယ်...”
ကျိုးယွင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။
“ဝိညာဉ်နယ်မြေက သတ္တဝါတွေက မွေးရာပါချီတစ်မျှင်နဲ့ မွေးဖွားလာကြတာဆိုတော့ ဘာလို့ တပည့်ရှာဖို့ လောကီကမ္ဘာကို လာကြသေးတာလဲ...”
လင်းရီက စပ်စုစွာ မေးလိုက်၏။
“ဝိညာဉ်နယ်မြေက သတ္တဝါတွေမှာ သူတို့ရဲ့ အားသာချက်တွေ ရှိသလို လောကီကမ္ဘာမှာလည်း သူ့ ကိုယ်ပိုင်အားသာချက်တွေ ရှိတာပေါ့...”
“မင်း ဝိညာဉ်နယ်မြေကို ရောက်သွားရင် ဒါတွေအကုန်လုံး သိလာမှာပါ...”
ကျိုးယွင်က ရှင်းပြပြီးနောက် လင်းရီကို ထပ်မံ၍ ရှေ့သို့ ဦးဆောင်သွားခဲ့၏။
“မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ က မြောက်ပိုင်းပင်လယ်မှာ ရှိတာ...”
“ဒါကို သာမန်လူတွေက ကွေ့ရွှီ လို့ ခေါ်ကြတယ်...”
ကျိုးယွင်က ထပ်မံ ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ကွေ့ရွှီ...”
လင်းရီ၏ နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားခဲ့၏။
ကွေ့ရွှီ။
မြောက်ပိုင်းပင်လယ်တွင် ကွေ့ရွှီ ဟုအမည်ရသော အောက်ခြေမရှိသည့် ချောက်နက်ကြီးတစ်ခု ရှိသည်ဟု ဆိုကြပေသည်။
အရပ်ရှစ်မျက်နှာနှင့် နယ်မြေကိုးခုမှ ရေများနှင့် ကောင်းကင်မြစ်၏ ရေစီးကြောင်းများအားလုံးသည် အတိုးအလျော့မရှိဘဲ ၎င်းထဲသို့ စီးဝင်ကြရာ ၎င်းမှာ အရာခပ်သိမ်း ငြိမ်သက်ရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။
မူလက လင်းရီသည် အကယ်၍ သူသာ အင်မော်တယ်များကို မမြှားနိုင်ပါက မြောက်ဘက်သို့သွားကာ ဒဏ္ဍာရီလာ ကွေ့ရွှီကို စူးစမ်းလေ့လာရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။
မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ သည် ထိုကွေ့ရွှီအတွင်း၌ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။
“အခုဆို ကွေ့ရွှီကို သိပ်မဝေးတော့ဘူး...”
ကျိုးယွင်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ကာ လင်းရီကို ရှေ့သို့ ထပ်မံဦးဆောင်သွားရင်း ၊ အခြားကျင့်ကြံသူများနှင့် ရံဖန်ရံခါ တွေ့ဆုံခဲ့၏။
ထိုကျင့်ကြံသူများသည် ကျိုးယွင်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းရပ်တန့်ကာ နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် ဦးညွှတ်ခဲ့ကြသည်။
ကျိုးယွင်က အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြရုံသာ ညိတ်ပြခဲ့၏။
ယင်းကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဝိညာဉ်နယ်မြေတွင် ကျိုးယွင်၏ အဆင့်အတန်းမှာ မနိမ့်ကျကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ လောကီကမ္ဘာသို့ လာရောက်ကြသော ကျင့်ကြံသူများထဲတွင် မည်သူ၏ အဆင့်အတန်းကမျှ ကျိုးယွင်ထက် မမြင့်မားချေ။
ဝုန်း။
သူတို့နှစ်ဦး မြောက်ပိုင်းပင်လယ်အတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့်အမျှ အရှေ့တွင် အဆုံးအစမဲ့ ခမ်းနားလှသော မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
၎င်းသည် မြူခိုးများဖြစ်သော်လည်း အရောင်ခုနစ်မျိုးရှိသော အင်မော်တယ်အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေပြီး ၊ အနီးသို့ ရောက်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပင်လယ်ရေများမှာ လည်ပတ်နေကာ နေရာတစ်ခုတည်းသို့ စုဆုံသွားခဲ့၏။
လင်းရီသည် မြင့်မားသော နေရာတစ်ခုသို့ တက်သွားခဲ့ပြီး ၊ သူ၏ အကြည့်များက အရောင်ခုနစ်မျိုးရှိသော ရေဝဲကြီးတစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။
ရေဝဲကြီး လည်ပတ်နေစဉ် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လှိုင်းတံပိုးများအားလုံးသည် ၎င်းထံသို့ စုဆုံသွားခဲ့၏။
ရေဝဲအတွင်း၌ ပရမ်းပတာ အလင်းရောင်များ လူးလွန့်နေပြီး မိုးကြိုးများ ရောယှက်နေကာ မပြတ်တမ်း နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံများကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။
“ဒါက ကွေ့ရွှီလား...”
လင်းရီသည် ကွေ့ရွှီကို ငေးမောစွာ ကြည့်နေခဲ့၏။
“ကွေ့ရွှီက ဆယ်နှစ်ကို တစ်ကြိမ် ပွင့်တယ်...”
“ပွင့်သွားရင် တစ်လကြာတယ် နေ့ဘက်မှာတော့ ဘာမှထူးခြားမှုမရှိပေမဲ့ ညဘက်မှာတော့ ကွာခြားသွားပြီ...”
ကျိုးယွင်က ပြုံးကာ ရှင်းပြလိုက်၏ ။
“ငါတို့ စောင့်နေတာက လမင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာဖို့ပဲ...”
“ဪ ဒီလိုကိုး...”
လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကျင့်ကြံသူ အများအပြားသည် ကွေ့ရွှီ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ရပ်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ မဝင်ရောက်ကြသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ သူတို့ စောင့်ဆိုင်းနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ဤအချိန်တွင် ဆည်းဆာချိန် ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းရန် မလိုအပ်ခဲ့ပေ။ ပင်လယ်ပြင်၏ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှနေ၍ တောက်ပသော လမင်းကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
တောက်ပသော လမင်းကြီးသည် အမြင့်တွင် ချိတ်ဆွဲထားချိန်၌ ၊ ကွေ့ရွှီအတွင်းမှ မြင့်မြတ်သော အလင်းတန်းများ ပွင့်ထွက်လာပြီး မိုင်တစ်ရာ ပတ်လည်ရှိ ပင်လယ်ရေကို တောက်ပသော အလင်းရောင်အလွှာတစ်ခုဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။
အခန်း ၆ - ခံစားချက်အားလုံးက ဝိုင်တစ်အိုးဆီသို့
တောက်ပလာသော အရောင်အသွေးစုံလင်သည့် အလင်းရောင်များကြားတွင် မူလက လှိုင်းထန်နေသော ပင်လယ်ပြင်မှာ ချက်ချင်းပင် မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သွားခဲ့၏။
တောက်ပသော လမင်းကြီးသည် ကွေ့ရွှီအတွင်းသို့ နစ်မြုပ်သွားသည်ကို လင်းရီသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။
ကွေ့ရွှီအတွင်း၌ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ထူးဆန်းသည့် ပန်းများနှင့် အပင်များ ပွင့်လန်းလာကာ ၊ ၎င်းတို့သည် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းပြီး ထို့နောက် ပူဖောင်းများနှင့် ရေလှိုင်းလေးများအဖြစ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့၏။
“စီနီယာ ဒါက မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ လား...”
“ဒါက တကယ်လား အတုလား...”
လင်းရီသည် အစစ်အမှန်ကမ္ဘာတစ်ခုနှင့် အလွန်တူနေသော ကွေ့ရွှီကို တောင့်တမှုများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
“အမှန်တရားနဲ့ အတုအယောင်၊ စိတ်ကူးယဉ်မှုနဲ့ လက်တွေ့ ဒါတွေက ဒီ မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ လိုပါပဲ ...မင်း ဒီထဲကို မဝင်ဘူးဆိုရင် ဘာကအစစ် ဘာကအတုလဲဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ...”
ကျိုးယွင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်ရာ သူ၏ စကားလုံးတိုင်းနှင့် လုပ်ရပ်တိုင်းတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်ပညာများ ပါဝင်နေခဲ့၏။
ဝှစ်။
ဤအချိန်တွင် များစွာသော ကျင့်ကြံသူများသည် သူတို့၏ တပည့်များကို ဦးဆောင်ကာ မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
သူတို့၏ ပုံရိပ်များသည် လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ရေလှိုင်းကလေးများ ပြန့်ကျဲလျက် အလင်းလှိုင်းများ ရိုက်ခတ်သွားကာ ထို့နောက် ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားသည်။
လင်းရီကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ လူငယ်တစ်ဦးသည် မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် တောက်ပနေသော အလင်းရောင်ထဲတွင် ဒူးထောက်ကာ မျက်ရည်များ စီးကျလျက် “အဖေ အမေ ၊ ကျွန်တော်က မိဘတွေအပေါ် မရိုသေတဲ့ သားပါ...” ဟု ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ကျွန်တော် ပြန်လာတာကို စောင့်နေမှာလား...”
လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသော နတ်မိမယ်တစ်ပါးကဲ့သို့ ထူးကဲသော ကျက်သရေကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် အသက်မကြီးသေးသော ရှည်လျားသည့် ဂါဝန်နှင့် မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး။
သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများထဲတွင် မလိုလားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။
“ငါ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်အောင်သွားမယ် ပြီးရင် မင်းကိုလက်ထပ်ဖို့ မင်္ဂလာတိမ်တိုက်တွေကို စီးပြီး လာခဲ့မယ်...”
အရပ်ရှည်ပြီး မာနကြီးသော လူငယ်တစ်ဦးလည်း ရှိနေခဲ့ကာ ၊ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရင်း သူ၏ ချီမှာ ကြောက်စရာကောင်းသော မိုးကြိုးလျှပ်စီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။
မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သူတိုင်းသည် ထူးဆန်းသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေတစ်ခုသို့ ကျရောက်သွားပုံရပေသည်။
ဝီ ဝီ ဝီ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းရီသည် သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲရှိ ခရမ်း-ရွှေရောင် ဘူးသီးခြောက်သည် ထပ်မံတုန်ခါသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။
ထိုလူများထံမှ ချီမျှင်များကို ဆွဲယူကာ လင်းရီ၏ လက်ထဲရှိ ဝိုင်အိုးထဲသို့ စုစည်းသွားခဲ့သည်။
အိုးထဲတွင် လင်းရီကိုယ်တိုင် ခွဲခွာခြင်းကို ထည့်သွင်းကာ ဖန်တီးထားသော ဝိုင်တစ်ဝက်သာ ရှိနေသည်။
ယခုအခါ ထိုချီမျှင်များ ပေါင်းစပ်သွားမှုနှင့်အတူ ၎င်းသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရနံ့တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။
“ဝမ်းနည်းမှုကို ဝိုင်ထဲထည့်ပြီး ခံစားချက်နဲ့ ဝိုင်လုပ်တာလား...”
လင်းရီသည် ဝိုင်အိုးကို ကြည့်ရင်း အတွေးများထဲတွင် နစ်မြောသွားခဲ့၏။
ခံစားချက်။
ဤသည်မှာ လောကတွင် နားလည်ရအခက်ဆုံး စွမ်းအား ဖြစ်ပေသည်။
ချစ်ခြင်းမေတ္တာ။
မိသားစု သံယောဇဉ်။
ခွဲခွာရခြင်း ခံစားချက်။
ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရခြင်း ခံစားချက်။
…
ခံစားချက်မျိုးစုံသည် အသိမ်မွေ့ဆုံးနှင့် ခန့်မှန်းရအခက်ဆုံးဖြစ်ပြီး အချိန်နှင့်အမျှ အမြဲပြောင်းလဲနေတတ်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဝိုင်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်ပြီး မူးယစ်စေလောက်အောင် မွှေးကြိုင်နေတတ်၏။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရေကဲ့သို့ ပေါ့ပျက်ပျက်ဖြစ်နေပြီး အရသာမရှိတတ်ချေ။
လူသားများသည် ပြောင်းလဲတတ်သည်ဟု ပြောကြသည်။
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ပြောင်းလဲသွားသည်မှာ လူမဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲရှိ ခံစားချက်သာ ဖြစ်ပေ၏။
ဤအချိန်တွင် မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသူတိုင်းသည် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲရှိ ခံစားချက်များကို အပြည့်အဝ ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။
“မိတ်ဆွေငယ် ငါတို့လည်း ဝင်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ...”
ကျိုးယွင်သည် လင်းရီ၏ လက်ထဲရှိ ဝိုင်အိုးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ အတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။
ထိုခံစားချက်မှာ အလွန် ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။
ရေထဲသို့ ဝင်ရသကဲ့သို့ မွန်းကျပ်နေသော ခံစားချက်မျိုး မရှိခဲ့ချေ။
ရေထဲသို့ ဝင်ရသည်နှင့်ပင် မတူဘဲ ပူဖောင်းတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းကာ ပူဖောင်းအတွင်းရှိ နေရာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။
လင်းရီသည် မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော အလင်းလွှာများ သူ၏အပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုအရောင်အသွေးစုံလင်သော အလင်းလွှာများကြားတွင် လင်းရီသည် အတိတ်သို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“လင်းရီ ရှင်က အဲဒီ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တဲ့ အင်မော်တယ်လမ်းစဉ်အတွက်နဲ့ ကျွန်မကို တကယ် စွန့်ပစ်ခဲ့တော့မလို့လား...”
ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပုံရိပ်တစ်ခုက လင်းရီကို မလိုလားစွာ ကြည့်နေခဲ့ပြီး လေထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့နေသော မိုးမခပင်လေးကဲ့သို့ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့၏။
“တာ့ကန်းအင်ပါယာက ရှင့်အတွက်ပဲ ပြီးတော့ ကျွန်မကလည်း ရှင့်အတွက်ပဲ အကယ်၍ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဧကရာဇ်ဆိုတဲ့ ဒီရာထူးကို စွန့်လွှတ်ပြီး မိန်းမတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှင့်ဘေးမှာ နေချင်တယ်...”
လန့်ဖျပ်နေသော ဟင်္သာငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျက်သရေရှိပြီး ခန့်ညားလှသော အခြားပုံရိပ်တစ်ခု၊ သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မြင်းတစ်ကောင်ကို စီးကာ လွင့်ပျံနေသော အနီရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ထိုပုံရိပ်တစ်ခုတည်းကိုသာ မြင်နေရပေသည်။
“ခေါင်းဆောင် ကျွန်တော်တို့က ခေါင်းဆောင်နဲ့ မခွဲနိုင်ဘူး...”
“ရီကွမ်အဖွဲ့က ခေါင်းဆောင်ကို လိုအပ်တယ်...”
ထို့ပြင် အရောင်အသွေးစုံလင်သော အလင်းရောင်များကြားမှ ထွက်ပေါ်လာကာ လင်းရီကို လေးစားအားကျစွာ ကြည့်နေကြသည့် တတ်ကြွသော စိတ်ဓာတ်များ အပြည့်ရှိသော ပုံရိပ်များလည်း ရှိနေခဲ့၏။
ဤအချိန်တွင် မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သူတိုင်း ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားပြီး သူတို့၏ စစ်မှန်သော ခံစားချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြသလာကြောင်းကို လင်းရီ နားလည်သွားသည်။
စိတ်ဂယောင်ချောက်ချားဖြစ်မှုများ။
မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ သည် လူတိုင်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး ဆန္ဒများ၊ နောင်တများနှင့် ဖြေရှင်းမရသေးသော ခံစားချက်များကို လွယ်ကူစွာ ဖော်ပြပေးနိုင်ပေ၏။
ဤခံစားချက်သည် သူ၏ နှလုံးသား အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် လင်းရီ၏ စိတ်ထဲတွင် မိန်းမောတွေဝေမှုတစ်ခုကိုပင် ဖြစ်စေခဲ့၏။
ကျွမ်ဇီး ၏ လိပ်ပြာမနက်ခင်းအိပ်မက်။
လင်းရီသည် အတိတ်မြင်ကွင်းအမျိုးမျိုးကို တတိယလူ၏ ရှုထောင့်မှ လုံးဝ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူသည် ကျွမ်ဇီး လား လိပ်ပြာလား ဆိုသည်ကို ခွဲခြားမရနိုင်သည့် အခြေအနေကို အမှန်တကယ် ခံစားနေရပေသည်။
ဝီ ဝီ ဝီ။
လင်းရီ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး ခံစားချက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ လင်းရီ၏ အသိစိတ်ပင်လယ် နက်ရှိုင်းသော နေရာရှိ ခရမ်း-ရွှေရောင် ဘူးသီးခြောက်သည် ပြင်းထန်စွာ မြည်ဟည်းလာခဲ့၏။
ထို့ပြင် လင်းရီ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ဝိုင်အိုးသည်လည်း ပို၍ ပြင်းထန်သော ဝိုင်ရနံ့ကို ထုတ်လွှတ်လာခဲ့သည်။
“မိတ်ဆွေငယ် လင်းရီက တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ...”
ကျိုးယွင်သည် လင်းရီ၏ လက်ထဲရှိ ဝိုင်ကို ကြည့်ကာ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ကျိုးယွင်သည် ဝိုင်ချစ်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကိုယ်တိုင်လည်း ဝိုင်ချက်နိုင်သော်လည်း လင်းရီကဲ့သို့ ဝိုင်ချက်ခြင်းမျိုးကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လူများစွာ မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။
လူများသည် သူတို့၏ အတွင်းကမ္ဘာထဲတွင် ဆက်တိုက် နစ်မြုပ်နေခဲ့ကြ၏။
အားနည်းပြီး အရွယ်အိုမင်းနေသော အဘိုးအိုအချို့လည်း ပေါ်လာကာ မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ အတွင်း နှုတ်ဆက်နေခဲ့ကြသည်။
ဤအဘိုးအိုများတွင် နောင်တများ၊ ကင်းကွာမှု ခံစားချက်နှင့် ဖြေရှင်းမရသေးသော ခံစားချက်များ ရှိနေခဲ့၏။
သူတို့အားလုံးသည် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပေသည်။
မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ အတွင်း၌ ဤလူများသည် သူတို့၏ အတိတ်များကို နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြပြီးနောက် အချို့က လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြကာ အချို့က လောကီကမ္ဘာထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားကြပြီး အချို့ကမူ သူတို့၏ သေဆုံးမှုကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေခဲ့ကြ၏။
“ဟူး...”
ဤမြင်ကွင်းကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ကျင့်ကြံသူများစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
နှုတ်ဆက်ခြင်း။
ဤသည်မှာ သက်တမ်းကုန်ဆုံးခါနီး ကျင့်ကြံသူများအတွက် သူတို့၏ အတိတ်ကို နှုတ်ဆက်ခြင်းနှင့် မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ အတွင်း သူတို့၏ ဘဝများကို ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်း ဖြစ်ပေ၏။
ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်သည် ရှည်လျားလှပေသည်။
ဤလမ်းစဉ်ပေါ်သို့ မလျှောက်လှမ်းဘဲ အနာဂတ်ကို မသိနိုင်ချေ။
သာမန်လူဖြစ်စေ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဖြစ်စေ ဤလမ်းစဉ်ပေါ်တွင် နောက်ဆုံး၌ များစွာ စွန့်လွှတ်ရမည် ဖြစ်၏။
ဤနောင်တသည် နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံထားသော်လည်း ညသန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် အမြဲ မျက်ရည်ကျစေတတ်ပေသည်။
ဆီကုန်ပြီး မီးအိမ် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေချိန်တွင် ဤနောင်တသည် လွတ်မြောက်၍မရနိုင်သော အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လာတော့၏။
ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ ပွင့်လာတိုင်း ကျင့်ကြံသူ အများအပြားသည် ၎င်းအတွင်း သူတို့၏ နောင်တများကို အဆုံးသတ်ရန် လာရောက်ကြပြီး ကျေနပ်စွာဖြင့် သေဆုံးသွားကြသည်။
“မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ က နောက်ဆုံးတော့ ပူဖောင်းတစ်ခုပါပဲ...”
“ဒီနေ့ ငါဟာ ငါပဲ ဆိုတဲ့ နိယာမကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားမလည်နိုင်ရင် ဒီ မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”
ကျိုးယွင်သည် လင်းရီနှင့် အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဝမ်းသာမှု နှစ်ခုစလုံးကို မပြသခဲ့ချေ။
ကောင်းကင်ဘုံရှိ အင်မော်တယ်များထဲတွင် မည်သူက နောင်တကင်းနိုင်မည်နည်း။
ဘဝသည် နောင်တကင်းမည်ဆိုပါက အမှန်တကယ် ပြည့်စုံနိုင်မည်လော။
လင်းရီ၏ လက်ထဲရှိ ဝိုင်အိုးက ခံစားချက်များကို ပိုမိုစုပ်ယူလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းအတွင်းရှိ ဝိုင်မှာ ပိုမိုမူးယစ်စေလာပြီး အိုး၏ အဝမှ အရောင်အသွေးစုံလင်သော အလင်းရောင်အလွှာများပင် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့၏။
မူးယစ်စေသော ဝိုင်ရနံ့များ ပြန့်နှံ့သွားရာ ကျိုးယွင်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများကိုပင် ခေတ္တမျှ မိန်းမောတွေဝေသွားစေခဲ့သည်။
[ခံစားချက်အမျိုးမျိုး စုဆုံလာပြီး နောက်ဆုံးမှာ ဝိုင်တစ်အိုး ဖြစ်လာတယ်။]
[ဝိုင်အင်မော်တယ်ရဲ့ တာအို ပွင့်လာပြီ။]
ဝုန်း။
ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တာအိုအသံတစ်ခု လင်းရီ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက် လင်းရီ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲရှိ ခရမ်း-ရွှေရောင် ဘူးသီးခြောက်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားကာ ၎င်း၏ အဝမှ ရွှေရောင်စာလုံးတန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။