အခန်း (၉-၁၀)
Vol. 1 Ch. 9-10
အခန်း ၉ - တာလော့ တောင်တစ်ရာ၊ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း အဆင့်ဆယ့်နှစ်ဆင့်
“မေးလေ...”
ကဲ့ချင် သည် သူ၏ တာအိုဝတ်ရုံကို ခါလိုက်ရင်း ၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယုံကြည်မှုများ အပြည့်ရှိနေခဲ့၏။
ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ဝိညာဉ်နယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် သူ့ထက်ပို၍ နားလည်သူ မရှိချေ။
“ဂျူနီယာက ဝိုင်ချက်ဖို့ ပါဝင်ပစ္စည်း ဆယ့်ခြောက်မျိုး မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ ဝိုင်ချက်နည်း တစ်ခုကို မတော်တဆ ရလာခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရာတွေကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးသလို မြင်လည်း မမြင်ဖူးဘူး...”
လင်းရီက နှိမ့်ချစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ဝိညာဉ်နယ်မြေကနေ ထွက်လာတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်ဖို့ များတယ်...”
“ဒီတာအိုကျင့်ကြံသူအိုကြီးကို ပြလိုက်.. ငါ သိမှာပါ...”
ကဲ့ချင် ၏ မျက်နှာမှာ သက်သောင့်သက်သာရှိပြီး ဂုဏ်ယူနေခဲ့၏။
ဝိညာဉ်နယ်မြေတွင် တစ်ချိန်က ဝိုင်တာအိုကို ကျင့်ကြံသော ကျင့်ကြံသူများ ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း ဝိုင်တာအိုမှာ လူသိနည်းလွန်းသဖြင့် အချိန်ဟူသော မြစ်ကြောင်းရှည်ကြီးထဲတွင် မပျောက်ကွယ်သွားမီ ခဏတာမျှသာ ထင်ရှားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော် ၎င်းပေါ်ပေါက်ခဲ့သရွေ့ ခြေရာများ ကျန်ရစ်နေဦးမည် ဖြစ်သည်။
ဝိုင်ချက်နည်းများမှာ ၎င်းတို့အနက်မှ တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
ဝှစ် ဝှစ် ဝှစ်။
လင်းရီ၏ လက်ချောင်းများမှာ ဓားများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ၎င်းတို့ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့်အမျှ လက်ချောင်းထိပ်များမှ ဓားချီများ ထွက်ပေါ်လာကာ ၊ သဲဝါများပေါ်တွင် စာကြောင်းများ ရေးထွင်းပြီးခဲ့လေသည်။
စာလုံးများမှာ ဓားများနှင့် တူနေပေသည်။
၎င်းတို့ ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ တပ်မတော်အင်အား တစ်သန်းကို နောက်ဆုတ်သွားစေနိုင်စွမ်းရှိသည့် ဓားဆန္ဒသည် အလွှာထောင်ပေါင်းများစွာ ဖောက်ထွင်း၍ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားတော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။
“ဒါတွေက ဘာလဲ...”
ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေခဲ့သော ကဲ့ချင် မှာ ချက်ချင်းပင် တွေဝေသွားခဲ့သည်။
မှန်ကျောက်။
အချစ်ပန်း။
ဝမ်းနည်းမြက်။
ဝမ့်ယိုသီး။
ဒီအရာတွေက ဘာတွေလဲ။
ကဲ့ချင် သည် ဝိညာဉ်နယ်မြေရှိ ရှားပါးသော ပန်းများနှင့် ထူးဆန်းသော မြက်ပင်များအားလုံးကို နားလည်ထားသည်ဟု ယုံကြည်ထားသော်လည်း အဓိက ပါဝင်ပစ္စည်းနှင့် အရန် ပါဝင်ပစ္စည်း သုံးမျိုးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ဗဟုသုတမှာ အနည်းငယ် မလုံလောက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း တာအိုစည်းချက် ဆယ့်နှစ်မျိုး ကိုတော့ ရှင်းပြရ လွယ်ပါတယ်...”
“ကျင့်ကြံသူတွေ ကျင့်ကြံတဲ့အခါ မတော်တဆ ဉာဏ်အလင်းပွင့်တဲ့ အခိုက်အတန့်ကို ရရှိသွားရင် ကြီးမြတ်တဲ့ တာအိုရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ပြန့်ကျဲပြီး ထွက်ပေါ်လာတတ်တယ်...”
“ဒါမှမဟုတ် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ အချို့သော အထူးနေရာတွေမှာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း စစ်မှန်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ပင်ကိုယ်အားဖြင့် ကျန်ရစ်နေတတ်တယ်...”
“မှန်ကျောက်...”
“ကျောက်တုံးတွေကိုလည်း ဝိုင်ချက်ရာမှာ သုံးလို့ရတာလား...”
“ပြီးတော့ အချစ်ပန်း၊ ဝမ်းနည်းမြက် နဲ့ ဝမ့်ယိုသီး ဆိုတာတွေကကော ဘာတွေလဲ...”
ကျိုးယွင်က ကဲ့ချင် ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။
ကဲ့ချင် ၏ မျက်ခုံးဖြူများ တွန့်ကွေးသွားပြီး သူ၏ မုတ်ဆိတ်ရှည်များကို ပွတ်သပ်လိုက်သော်လည်း မည်သို့ ဖြေရမည်ကို မသိခဲ့ချေ။
“မိတ်ဆွေငယ် လင်းရီ...”
“ဒီဝိုင်ချက်နည်းကို ဒီလိုရေးထားတာ သေချာရဲ့လား...”
“ကူးရေးတဲ့အခါ အမှားအယွင်း မရှိခဲ့ဘူးလား...”
ကဲ့ချင် က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မူရင်းစာလိပ်က ဒီအတိုင်း အတိအကျပါပဲ...”
လင်းရီက သေချာပေါက် ပြောလိုက်၏။
ကဲ့ချင် ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုမှာ ပို၍ပင် တင်းကြပ်သွားခဲ့သည်။
“ဒီဝိုင်ပါဝင်ပစ္စည်းလေးခုက တိကျတဲ့ အရာတွေကို ရည်ညွှန်းတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဖြစ်နိုင်မလား...”
ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝင်ပြောလိုက်သူမှာ ကြောက်တတ်သော ဟွေရှင်း ပင် ဖြစ်ပေ၏။
“တိကျတဲ့ အရာတွေ မဟုတ်ဘူးလား...”
လင်းရီ၏ နှလုံးသား လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။
“ဟုတ်တယ်...”
“ကျွန်မ ဆေးစာအုပ်တစ်အုပ်ထဲက ဆေးညွှန်းတစ်ခုကို မြင်ဖူးတယ် အဲဒီမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ အရာတွေနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး...”
“ကျွန်မရဲ့ ဆရာနဲ့ တွေ့တဲ့အခါကျမှ ဆေးညွှန်းထဲက အရာတွေက အစစ်အမှန်တွေ ဖြစ်ပေမဲ့ တိကျတဲ့ အခြေအနေတွေအောက်မှာမှ ပေါ်လာတယ်ဆိုတာကို သူက ပြောပြခဲ့တာ...”
ဟွေရှင်း သည် သဘာဝအားဖြင့် တိတ်ဆိတ်ပြီး ကြောက်တတ်သော်လည်း ဆေးပညာနှင့် ဆေးဝါးဗေဒ အကြောင်းကို ဆွေးနွေးသောအခါ ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပြောဆိုခဲ့၏။
“ဥပမာ...”
လင်းရီ စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။
“ဥပမာ အဲဒီ အမြှစ်မဲ့ရေ...”
“နှင်းဦးရေ၊ မနက်ခင်း နှင်းပေါက်ရေ နဲ့ အချိုရည်ရေ တွေ အားလုံးက အမြှစ်မဲ့ရေ တွေ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ဆရာက ပြောတယ်...”
“သိမ်မွေ့တဲ့ ကွာခြားချက်တွေက ရေကို စုဆောင်းတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ အသုံးပြုတဲ့ ကိရိယာတွေအပေါ် မူတည်တယ်...”
“ရေကို စုဆောင်းတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ အသုံးပြုတဲ့ ကိရိယာတွေက ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိတွေ အပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိလိမ့်မယ်...”
“ဆေးဖက်ဝင် လမ်းညွှန် တစ်ခုအနေနဲ့ ဒါက မတူညီတဲ့ ရောဂါတွေကို ကုသပေးနိုင်တယ်...”
“ဒီဝိုင်ပါဝင်ပစ္စည်းလေးခုရဲ့ သော့ချက်က ပန်းတွေ၊ မြက်တွေ၊ အသီးတွေ ဒါမှမဟုတ် ကျောက်တုံးတွေမှာ မဟုတ်ဘဲ ခံစားချက်၊ ဝမ်းနည်းမှု နဲ့ ပူပန်မှုတွေမှာ ဖြစ်ဖို့များတယ်...”
ဟွေရှင်း သည် ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ရာ သူမ၏ ရိုးရှင်းသော မျက်နှာပေါ်တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူမကို ထူးခြားသော ကျက်သရေတစ်ခု ပေးစွမ်းနေခဲ့၏။
“ဖြန်း...”
၎င်းကို ကြားသောအခါ ကဲ့ချင် သည် သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်သည်။
“အဲဒါ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်...”
ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် လင်းရီကလည်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် နှိမ့်ချစွာ ထပ်မေးလိုက်သည် ။
“ဒါဆိုရင် မယ်မင်း ဟွေရှင်း ရဲ့ အဆိုအရ ဒီပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို ရှာဖို့ ကျွန်တော် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ...”
ဟွေရှင်း ၏ အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားခဲ့၏ ။
“ကျွန်မရဲ့ ဗဟုသုတက အကန့်အသတ်ရှိပါတယ် ကျွန်မ မဖြေနိုင်ဘူး...”
“အဲဒါက ရိုးရှင်းပါတယ်...”
“မင်း တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်သွားရင် ဝိညာဉ်နယ်မြေမှာ ပြည့်စုံဆုံး ကျမ်းစာတွေ စုဆောင်းထားတဲ့ တာအိုသိုလှောင်ရာ စာအုပ်တောင်ထဲကို သဘာဝကျကျ ဝင်နိုင်မှာပဲ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်း သေချာ ရှာကြည့်လို့ရတယ်...”
“ဟွေရှင်း...”
“မိတ်ဆွေငယ် လင်းရီ ရဲ့ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ ကူညီပေးရမယ့် တာဝန်ကို မင်းကို အပ်လိုက်တယ်...”
ကဲ့ချင် က ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။
ကျိုးယွင်နှင့် လင်းရီတို့သည် ၎င်းကို ကြားသောအခါ ပြုံးမိလိုက်ကြသည်။
ဤတာအိုအိုကြီးသည် အလုပ်သမားများကို မည်သို့ စုဆောင်းရမည်ကို သေချာပေါက် သိပေသည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”
ဟွေရှင်း သည် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ရာ သူမ၏ ကြောက်တတ်သော မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်အားထက်သန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။
“သွားကြစို့...”
“ဒီမိုင်ရှစ်ရာခန့်ရှိတဲ့ သဲဝါတွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီးရင် ငါတို့ ဝိညာဉ်နယ်မြေထဲကို ဝင်လို့ရပြီ...”
“လမ်းလျှောက်ရင်း သောက်ကြတာပေါ့...”
ကျိုးယွင်သည် အချိန်ကို ကြည့်ကာ သူတို့ကို သတိပေးလိုက်သည်။
ဤအချိန်တွင် မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ အတွင်းသို့ ဝင်သင့်သူ အများစုမှာ ဝင်ရောက်ပြီးဖြစ်ပေ၏။
မကြာမီ မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ ပိတ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်နယ်မြေသို့ မဝင်ရောက်ရသေးသူများမှာ လောကီကမ္ဘာသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ခံရမည် ဖြစ်သည်။
သူတို့လေးဦး အတူတကွ လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြရာ ကျိုးယွင်ဖြစ်စေ ကဲ့ချင် ဖြစ်စေ မာနကြီးသော အမူအရာများကို မပြသခဲ့ကြချေ။
လင်းရီသည်လည်း တင်းကျပ်မှု မခံစားရပေ။
ကြောက်တတ်ပြီး ရှက်တတ်သော ဟွေရှင်း ပင်လျှင် သူတို့လေးဦး ဖြည်းညင်းစွာ ပိုမိုရင်းနှီးလာသည်နှင့်အမျှ များစွာ ပို၍ ရဲရင့်လာခဲ့၏။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကျိုးယွင်နှင့် ကဲ့ချင် တို့သည် ဝိညာဉ်နယ်မြေ၏ အခြေခံ ဗဟုသုတများကို လင်းရီနှင့် ဟွေရှင်း အား အသေးစိတ် ရှင်းပြခဲ့ကြသည်။
ဥပမာအားဖြင့် မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ ရှိ ပန်းများသည် အမှန်တကယ်ပင် ဆယ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ် ပွင့်လန်းပြီး ပန်းသာရှိကာ အရွက်မရှိသော ပီအန်းပန်းများ ဖြစ်ပေ၏။
ပီအန်းပန်း ကိုယ်တိုင်သည်လည်း ရှားပါးသော ပန်းနှင့် ထူးဆန်းသော မြက်ပင်ဖြစ်ပြီး၊ မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ တွင်သာ တွေ့ရပေသည်။ မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ အတွင်းရှိ စိတ်ယောင်ချောက်ချားမှုများ အားလုံးသည် ပီအန်းပန်း ၏ ပန်းဝတ်မှုန်များမှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်ဥပမာတစ်ခုမှာ တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းတွင် အတွင်းစည်းနှင့် အပြင်စည်း ဟူ၍ ရှိပေ၏။
အတွင်းစည်းသည် ရွှေရောင်အမြူတေ ကျင့်ကြံသူများသာ ဝင်ရောက်နိုင်သော ကောင်းကင်လိုဏ်ဂူ အတွင်းတွင် တည်ရှိသည်။
အပြင်စည်းမှာမူ ကောင်းကင်လိုဏ်ဂူ၏ အဝင်ဝရှိ ကောင်းချီးနယ်မြေတွင် တည်ရှိ၏။
၎င်းကို တောင်တစ်ရာ ဟု ခွဲခြားထားသည်။
အပြင်စည်း တောင်တစ်ရာ သည် တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်း၏ ကြီးမြတ်သော တာအိုအမွေအနှစ် တစ်ရာကို ကိုယ်စားပြုပေ၏။
ကျိုးယွင်သည် တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်း၏ တာအိုကျမ်းစာများနှင့် အရေးအသားများအားလုံးကို တာဝန်ယူရသော တာအိုသိုလှောင်ရာ စာအုပ်တောင်၏ တောင်သခင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုကို လိုက်နာပြီး သူ၏ တပည့်များမှာ အခြေခံအားဖြင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြ၏။
ကဲ့ချင် သည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း တာအိုကို လိုက်နာသော ဆေးတောင် ၏ တောင်သခင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ တပည့်များအားလုံးမှာ ဆေးဖော်စပ်သူများဖြစ်ကြပြီး တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းအတွက် ဆေးလုံးများ ထောက်ပံ့ပေးမှုကို သူ တာဝန်ယူရပေသည်။
၎င်းတို့အပြင် ဓားတောင်၊ ဓားပြားတောင် နှင့် အခြားသော တောင်တစ်ရာ မှ တောင်တစ်ခုစီတွင် ရှည်လျားသော နှစ်များတစ်လျှောက် တည်ထောင်ထားသည့် အမွေအနှစ်တစ်ခုစီ ရှိကြ၏။
ဝင်ရောက်လာသော တပည့်တိုင်းသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အရိုးတည်ဆောက်ပုံအပေါ် အခြေခံ၍ ကျင့်ကြံရန် တောင်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ရမည် ဖြစ်သည်။
ထိုသို့သော သတင်းအချက်အလက်များကို မည်မျှပင် သေးငယ်စေကာမူ ကျင့်ကြံသူ စီနီယာနှစ်ဦးက အလွန် အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးခဲ့ပေ၏။
“စီနီယာနှစ်ဦးရဲ့ အဆိုအရ အရိုးစစ်ဆေးရေးစင်မြင့် က အရိုးတည်ဆောက်ပုံကို စစ်ဆေးနိုင်တယ်ပေါ့...”
“အကယ်၍ လူတစ်ယောက်က ရွေးချယ်မှုကို မအောင်မြင်ရင် ဂိုဏ်းက ဘယ်လို စီစဉ်ပေးမလဲ...”
ဟွေရှင်း သည် သူတို့၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ကြောက်ရွံ့စွာ မေးလိုက်သည်။
သူမသည် အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည်လား ဆိုသည်နှင့် ပတ်သက်၍ အနည်းငယ် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေ၏။
“မင်းရဲ့ ပါရမီအရဆိုရင် အခြေခံ ပထမအဆင့် ခြေလှမ်းတစ်ရာကို ဖယ်ထားလိုက် ပဉ္စမအဆင့် ခြေလှမ်းငါးရာကို ရောက်ဖို့က ပြဿနာမရှိနိုင်ပါဘူး မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး...”
ကဲ့ချင် သည် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ် အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိနေခဲ့သည်။
အရိုးစစ်ဆေးရေးစင်မြင့် တွင် တက်လှမ်းခြင်းလမ်းစဉ် ဟု အမည်ရသော ခြေလှမ်း တစ်ထောင့်နှစ်ရာ ရှိသည့် တာအိုစင်မြင့်တစ်ခု ရှိပေ၏။ ခြေလှမ်းတစ်ရာလျှင် အဆင့်တစ်ဆင့် သတ်မှတ်ပြီး အဆင့်ငါးဆင့်မှာ ကြီးမားသော ပါရမီကို ညွှန်ပြနေပြီ ဖြစ်သည်။
အဆင့်ဆယ့်နှစ်ဆင့် ဆိုသည်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို ကိုယ်စားပြုပေ၏။
“အကဲဖြတ်မှုကို မအောင်မြင်တဲ့သူတွေအတွက်ကတော့ သူတို့ သွားနိုင်တဲ့ နေရာ အများကြီး ရှိပါတယ်...”
“ငါတို့ရဲ့ တာလော့ က သတ်မှတ်ချက်မြင့်တဲ့ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုလေ ငါတို့ရဲ့ တာလော့ က မလိုချင်တဲ့သူတွေကို ဂိုဏ်းငယ်လေးတွေက လုယူကြမှာပဲ...”
“ ပြီးတော့ အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းထဲ မဝင်ရဘူးဆိုတာ ဂိုဏ်းထဲမှာ ဆက်နေလို့မရဘူးလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး… အလုပ်ကြမ်းသမား ဒါမှမဟုတ် တာအိုအစေခံ တစ်ယောက်အနေနဲ့ စတင်လို့ရပြီး တခြားအခွင့်အရေးတွေ ရလာရင် အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းထဲကို ပြန်ဝင်လို့ရပါတယ်...”
“နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ဝိညာဉ်နယ်မြေမှာ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတွေ ဘယ်တုန်းကမှ မရှားဘူး...”
“ဝိညာဉ်နယ်မြေက အခွင့်အရေးတွေနဲ့ ကံတရားတွေ ပြည့်နှက်နေတာ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်သဘာဝ ခိုင်မာနေသရွေ့ ထွက်ပေါက် မရှိတာမျိုး မဖြစ်နိုင်ပါဘူး...”
“တက်လှမ်းခြင်းလမ်းစဉ် ကို မတက်နိုင်တာက ငါတို့ရဲ့ တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်း နဲ့ မသင့်တော်ဘူးလို့ပဲ ဆိုလိုတာပါ ကျင့်ကြံဖို့ မသင့်တော်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး...”
ကျိုးယွင်က စနစ်တကျ ပြောပြခဲ့၏။
“ဪ ဒီလိုကိုး...”
လင်းရီနှင့် ဟွေရှင်း တို့ နှစ်ဦးစလုံး နားလည်သွားခဲ့ကြသည်။
သူတို့လေးဦး စကားပြောနေစဉ် မိုင်ရှစ်ရာခန့်ရှိသော သဲဝါများကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြပြီး ပူဖောင်းတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားရသည့် ခံစားချက် ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။
ထို့နောက် သူတို့လေးဦး ဝိညာဉ်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။
“ဒါက ဝိညာဉ်နယ်မြေလား...”
လင်းရီနှင့် ဟွေရှင်း တို့သည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး အရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ အလိုအလျောက် ပြူးကျယ်သွားခဲ့၏။
အခန်း ၁၀ - ကျယ်ပြောလှသော ဝိညာဉ်နယ်မြေ၊ ရိုသေလေးစားမှု ရှိရမည်
အလင်းတန်းပေါင်း သောင်းချီ တောက်ပနေပြီး ကောင်းမြတ်သော အရောင်များ ထောင်ပေါင်းများစွာ လင်းလက်နေသည်။
ဝိညာဉ်နယ်မြေသည် အလင်းရောင်ကမ္ဘာတစ်ခုနှင့် ဆင်တူသည်။ ပန်းတစ်ပွင့်စီ၊ သစ်ပင်တစ်ပင်စီ၊ မြက်ပင်တစ်ပင်စီနှင့် သစ်သားတစ်ပိုင်းစီသည် တောက်ပသော ဝိညာဉ်ရေးရာ အလင်းရောင်များဖြင့် သက်ဝင်နေသည်။
ဝိညာဉ်ရေးရာ။
ဤအရာသည် စစ်မှန်သော အလင်းရောင်မဟုတ်ဘဲ ၊ ဝိညာဉ်ရေးရာ ပါဝင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း လင်းရီအနေဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် လုံလောက်သည်။
ဤဝိညာဉ်ရေးရာသည် ကျင့်ကြံသူများ၏ မျက်စိထဲတွင် ခမ်းနားလှသော အင်မော်တယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်ရေးရာ စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။
ထို့ကြောင့် လင်းရီသည် ရိုးရှင်းစွာ ဝင်လေထွက်လေ ရှူရှိုက်လိုက်ရုံဖြင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအားများ ဝင်ရောက်လာကာ သူ၏ မွေးညင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် သူ၏ ချီပင်လယ်ထဲတွင် စုစည်းသွားကာ လင်းရီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချီများကို မြှင့်တင်ပေးနေခဲ့သည်။
ထပ်နေသော တောင်တန်းများသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် စိမ်းလန်းစိုပြည်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဖြူဖွေးသော နှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ဒေါသတကြီး တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။
မည်သည့်အရာပင်ဖြစ်စေ ၎င်းတို့တစ်ခုချင်းစီသည် လောကီကမ္ဘာရှိ အမြင့်ဆုံး တောင်တန်းများထက် ပိုမိုမြင့်မားပြီး ခမ်းနားလှပေသည်။
ထို့အပြင် နဝမကောင်းကင်ဘုံမှ ကျဆင်းလာသကဲ့သို့ အလွှာလိုက် ရေတံခွန်များလည်း ရှိနေကာ ၎င်းတို့၏ ကျဆင်းမှုမှာ မိုးကြိုးများကဲ့သို့ မြည်ဟည်းနေပြီး နားကွဲမတတ်နှင့် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှ၏။
အလားတူပင် တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများတစ်လျှောက် ပြေးလွှားနေကြသော သားရဲအမျိုးမျိုးကိုလည်း မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ၊ ထင်ရှားသော ဦးချိုများနှင့် ရိုင်းစိုင်းပြီး မယဉ်ပါးသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေသည့် ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေကြသော မမြင်ဖူးသည့် ငှက်အမျိုးမျိုးလည်း ရှိနေကာ အချို့မှာ အင်မော်တယ်များ၏ ကျောပေါ်တွင် ရပ်လျက် လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်နေကြသည်။
ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ အလှတရားအားလုံးကို ဤဝိညာဉ်နယ်မြေအတွင်း တွေ့ရှိနိုင်ပုံရ၏။
ထို့ပြင် ဤသည်မှာ လင်းရီ မြင်တွေ့နိုင်သော ဝိညာဉ်နယ်မြေ၏ ထောင့်တစ်ထောင့်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။
အဝေးရှိ တောင်တန်းများ၏ တစ်ဖက်တွင် ပို၍ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ကမ္ဘာတစ်ခု မည်သို့ ရှိနေမည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှပေ၏။
“ဟုတ်တယ်...”
“ဒါ ဝိညာဉ်နယ်မြေပဲ”
“လောကီကမ္ဘာအတွက်တော့ ဒီနေရာက အင်မော်တယ်နယ်ပယ်ပဲ...”
ကဲ့ချင် ၏ နှုတ်ခမ်းများ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားခဲ့သည်။
လောကီကမ္ဘာမှ ဝင်ရောက်လာသူတိုင်းသည် ထိုသို့သော အမူအရာမျိုး ရှိနေပုံရ၏။
“တောင်သခင်နှစ်ပါးကို ဂါရဝပြုပါတယ်...”
ဤအချိန်တွင် ပုံရိပ်ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ စုဝေးရောက်ရှိလာကြပြီး ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့အထဲတွင် ငါးဦး သို့မဟုတ် ခြောက်ဦးမှာ တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပေ၏။
ကျန်ရှိသူများမှာ လင်းရီကဲ့သို့ပင် ရွေးချယ်ခံရသော တပည့်များဖြစ်ကြပြီး သူတို့တစ်ဦးစီတိုင်းသည် ယခုအခါ အံ့ဩထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။
ကျိုးယွင်သည် ဆယ်နှစ်လျှင် လူတစ်ယောက်ကိုသာ ခေါ်လာတတ်ပြီး ကျိုးယွင်၏ စံနှုန်းသည် မြင့်မားပေသည်။ တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းမှ စုဆောင်းရန် ရည်ရွယ်ထားသော တပည့်များမှာ တစ်ယောက်တည်းထက်မက များပြားလှပေသည်။
“လူတွေအကုန် ရောက်ပြီလား...”
ကျိုးယွင်က အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်၏။
“အကုန်ရောက်ပါပြီ...”
ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ရှေ့ထွက်လာခဲ့သည်။
“ဒါဆို ဂိုဏ်းကို ပြန်ကြစို့...”
ကျိုးယွင်က ပြောလိုက်၏။
လင်းရီသည် ကျိုးယွင်၏ သယ်ဆောင်ခြင်းကို ထပ်မံခံရပြီး လေကိုစီးကာ ပျံသန်းရမည်ဟု ထင်နေစဉ်မှာပင် ၊ ရှေ့ထွက်လာသော တာလော့ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက စက်ဝိုင်းပုံစံ အပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
အပြားကို စတင်ထုတ်ယူလိုက်ချိန်တွင် လက်ဖဝါးအရွယ်အစားခန့်သာ ရှိသော်လည်း ကျင့်ကြံသူသည် ထိုအရာကို ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် ၎င်းသည် ပေတစ်ရာခန့်ကျယ်ဝန်းသော စက်ဝိုင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။
အနက်ရောင်ဖြစ်နေသော စက်ဝိုင်းပုံစံ အပြားကြီးမှာ ထူးဆန်းသော ပုံစံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ၊ ခမ်းနားသော်လည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ကာ နေရာနှင့် အချိန်တို့ ပေါင်းစပ်ထားဟန် ရှိသည်။
“ဒါက ဘာလဲ...”
လင်းရီက စပ်စုစွာ မေးလိုက်၏။
“ဒါက ယူဟန် ဝင်္ကပါပြား လို့ ခေါ်တယ်...”
ကျိုးယွင်က ပြောလိုက်သည်။
“ယူဟန် ဝင်္ကပါပြား...”
“အဲဒါက ဘာလုပ်ဖို့အတွက်လဲ...”
ဟွေရှင်း သည်လည်း စပ်စုမှုများ အပြည့်ဖြင့် ကြောက်ရွံ့စွာ မေးလိုက်၏။
“အဲဒါက ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းဖို့ သုံးလို့ရတယ်...”
“အပြင်စည်း တောင်တစ်ရာ ကို သွားရမယ့် ခရီးက မိုင်သန်းပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းတယ်လေ...”
“အကယ်၍ ငါတို့က ပျံသန်းဖို့ပဲ အားကိုးမယ်ဆိုရင် ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ အရိုးတွေက သွေးအန်တဲ့အထိ ပင်ပန်းသွားလိမ့်မယ်...”
“ဒါပေမဲ့ ဒီ ယူဟန် ဝင်္ကပါပြား နဲ့ဆိုရင် ကိုဩဒိနိတ် ရှိနေသရွေ့ တစ်ခါတည်းနဲ့ မိုင်တစ်သန်းကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ပြီး တစ်နာရီလောက်ဆို ရောက်ပြီ...”
ကဲ့ချင် က ပြုံးလိုက်၏။
“ယူဟန်” သည် ကြယ်မြစ် ကို ရည်ညွှန်းသည်။
ကြယ်မြစ်သည် ရှေးဟောင်းဖြစ်ပြီး အရှေ့နှင့် အနောက်ကို ပိုင်းခြားနိုင်စွမ်း ရှိပေ၏။
ဝိညာဉ်နယ်မြေ၏ မြေရိုင်းနေရာရှစ်ခုသို့ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ရောက်ရှိနိုင်ပေသည်။
“ဪ ဒီလိုကိုး...”
လင်းရီနှင့် အခြားသူများမှာ အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူသည် လက်သီးဆုပ်အရွယ်ရှိ အလွန်တောက်ပသော စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ထုတ်ယူကာ ယူဟန် ဝင်္ကပါပြား ပေါ်တွင် ထည့်သွင်းလိုက်သည်ကို ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
“ဒါတွေက စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ...”
“စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ သန့်စင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ပါဝင်တဲ့ ငါတို့ ဝိညာဉ်နယ်မြေရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ရတနာတွေဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် အခြေခံအကျဆုံး ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်လည်း ဖြစ်တယ်...”
“စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို အဆင့်နိမ့်၊ အလယ်အလတ်အဆင့်၊ အဆင့်မြင့် နဲ့ ထိပ်တန်းအဆင့် ဆိုပြီး အဆင့်လေးဆင့် ခွဲထားတယ်...”
“ဒီလို ကြီးမားတဲ့ ဟင်းလင်းပြင် ဖြတ်သန်းသွားလာရေး ဝင်္ကပါကို အသက်သွင်းဖို့ ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ လိုအပ်ပြီး တစ်ကြိမ် ဖြတ်သန်းဖို့ ကုန်ကျတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေက တောင်တစ်ရာ က လူငယ်တပည့်တွေအားလုံး တစ်လတိတိ ကျင့်ကြံဖို့အတွက် လုံလောက်တယ်...”
ကဲ့ချင် ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားများက လင်းရီနှင့် ဟွေရှင်း တို့ နှစ်ဦးစလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေကာ အသက်ရှူမှားခဲ့ရသည်။
“တောင်သခင်နှစ်ပါး...”
“ဖြတ်သန်းသွားလာရေး ဝင်္ကပါကို တပ်ဆင်ပြီးပါပြီ အခု ငါတို့ ထွက်ခွာလို့ ရပါပြီ...”
ယူဟန် ဝင်္ကပါပြား ကို တပ်ဆင်ပြီးနောက် တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူက ထပ်ပြောလိုက်၏။
“တက်ကြ...”
ကျိုးယွင်သည် လူတိုင်းကို ယူဟန် ဝင်္ကပါပြား ပေါ်သို့ ဦးဆောင်သွားခဲ့ပြီးနောက် ယူဟန် ဝင်္ကပါပြား ကို တပ်ဆင်ခဲ့သော ကျင့်ကြံသူသည် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် နက်နဲသော လက်သင်္ကေတများကို ပြုလုပ်လိုက်ရာ ယူဟန် ဝင်္ကပါပြား မှာ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။
ဝုန်း။
မိုးကြိုးကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ယူဟန် ဝင်္ကပါပြား ပတ်လည်ရှိ နေရာနှင့် အချိန်တို့ ရုတ်တရက် လိမ်ကောက်သွားသည်ကို လင်းရီ တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။
ဝေဝါးဝါးဖြင့် လင်းရီသည် ရေတွက်၍မရနိုင်သော အလင်းရောင် အစက်အပြောက်များကို မြင်လိုက်ရသည်။
လင်းရီ၏ အကြည့်အောက်တွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော တောက်ပသည့် အလင်းရောင် အစက်အပြောက်များသည် အံ့မခန်း အမြန်နှုန်းဖြင့် နောက်ပြန်လှည့်လာခဲ့ကြ၏။
ကြယ်များ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ စစ်မှန်သော ကြယ်များ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းဆိုသည်မှာ မည်သို့ဖြစ်သည်ကို လင်းရီ အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရပေသည်။
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အလင်းရောင် အစက်အပြောက်များ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။
သူတို့အားလုံးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားလှသော ရေကန်ကြီးတစ်ခုအထက်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို လင်းရီ တွေ့လိုက်ရသည်။
ရေကန်ကြီးအတွင်း၌ အနက်ရောင် ရေနဂါးတစ်ကောင်သည် တောင်တစ်လုံးအရွယ်ရှိသော သူ၏ခေါင်းကို မော့လာခဲ့သည်။ သူသည် ဟင်းလင်းပြင်လှိုင်းများကို ခံစားသိရှိသွားပုံရပြီး ၊ ကောင်းကင်ကို ဖုံးကွယ်ထားသော သူ၏ လက်သည်းများကို မြှောက်ကာ ယူဟန် ဝင်္ကပါပြား ဆီသို့ ရိုက်ချလိုက်၏။
ထိုလက်သည်းချက်မှာ လျင်မြန်ပြီး ရက်စက်လှပေသည်။
ကြီးမားလှသော ဖိအားအောက်တွင် ဟင်းလင်းပြင် ပြဲထွက်သွားသည့် အသံကိုပင် လင်းရီ ကြားလိုက်ရပြီး ၊ ကမ္ဘာပျက်မည့်နေ့ ရောက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ ယူဟန် ဝင်္ကပါပြား ပေါ်ရှိ လောကီကမ္ဘာမှ လူတိုင်းကို လန့်ဖျပ်သွားစေခဲ့သည်။
သို့တိုင်အောင် ထိုသို့သော ကြောက်မက်ဖွယ် လက်သည်းချက်မှာ လွဲချော်သွားခဲ့သည်။
ယူဟန် ဝင်္ကပါပြား မှာ တစ်ချက်မျှ ထပ်မံလင်းလက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။
“လန့်သွားတယ် မဟုတ်လား...”
ကဲ့ချင် သည် မျက်နှာဖြူဖပ်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ နောက်ပြောင်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်တော့ ငါတို့က ဒီအနက်ရောင် ရေပေါ်နဂါးကို ရှောင်သွားလို့ ရပါတယ် ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကို သင်ခန်းစာ တစ်ခုပေးချင်လို့ မရှောင်ခဲ့တာ...”
“ဘာသင်ခန်းစာလဲ...”
လူငယ်တစ်ဦးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူရင်း မေးလိုက်၏။
“ဝိညာဉ်နယ်မြေဆိုတာ လှပတဲ့ ပန်းတွေနဲ့ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်အတွက်ချည်းပဲ မဟုတ်ဘူး ပြီးတော့ ရေတွက်လို့မရနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်တွေလည်း ရှိနေတယ်...”
“မင်းတို့ ဒီကို ရောက်လာနိုင်တာက မင်းတို့အားလုံးမှာ လောကီကမ္ဘာမှာ စွမ်းအားကြီးတဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိခဲ့လို့ပဲ...”
“ဒါပေမဲ့ ဒါက ဝိညာဉ်နယ်မြေလေ..”
“လောကီကမ္ဘာက မင်းတို့ရဲ့ နည်းပါးလှတဲ့ စွမ်းအားက ဝိညာဉ်နယ်မြေမှာ အနည်းငယ် ပိုသန်မာတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့တောင် လုံလောက်ချင်မှ လုံလောက်လိမ့်မယ်...”
“ဒါကြောင့် ဝိညာဉ်နယ်မြေကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ မင်းတို့မှာ အခြေခံအကျဆုံး ရိုသေလေးစားမှု ရှိရမယ်...”
“မဟုတ်ရင် မင်းတို့ ဘယ်လိုသေသွားမှန်းတောင် သိလိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး...”
ယူဟန် ဝင်္ကပါပြား ကို ထိန်းချုပ်နေသော ကျင့်ကြံသူက ပြုံးလိုက်ရာ သူ၏ ဖြူစွတ်တောက်ပနေသော သွားများကို မြင်လိုက်ရ၏။
လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ဟုတ်ပေသည်။
ဤနေရာသည် သူတို့ လိုသလို လုပ်နိုင်သော လောကီကမ္ဘာ မဟုတ်တော့ချေ။
ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်နှင့် သူတို့အားလုံးသည် အစကနေ ပြန်စရမည် ဖြစ်၏။
သို့သော် လင်းရီကမူ သူ၏ ဝိုင်ဘူးသီးခြောက်ကို ကိုင်ထားပြီး ရံဖန်ရံခါ တစ်ငုံသောက်ကာ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။
မူးယစ်စေသော ဝိုင်ရနံ့များ ပြန့်နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ လင်းရီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချီနှင့် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ စိတ်ဝိညာဉ်တို့သည် နှေးကွေးသော်လည်း အလွန် တည်ငြိမ်သော နှုန်းဖြင့် အဆက်မပြတ် တိုးတက်လာခဲ့၏။
မျက်တောင်တစ်ခတ်။
သို့မဟုတ် တစ်ရက်၊ တစ်နှစ် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
ကြယ်များ နေရာရွှေ့ပြောင်းနေစဉ် အချိန်သည် တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးနေဟန်ရကာ ယူဟန် ဝင်္ကပါပြား ပေါ်တွင် မည်မျှကြာအောင် နေခဲ့ရသည်ကို မည်သူမျှ မဆုံးဖြတ်နိုင်ကြချေ။
ယူဟန် ဝင်္ကပါပြား သည် တစ်ခါတစ်ရံ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အဆုံးအစမဲ့ အလင်းရောင် အစက်အပြောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတတ်သည်။
အနက်ရောင် ရေပေါ်နဂါးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက်ပိုင်း ၊ ထိုသို့သော အန္တရာယ်များဖြင့် မကြုံခဲ့ရတော့ချေ။
လင်းရီ၏ လက်ထဲရှိ ဟုန်ချန်ဝိုင်သည် ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့် အလျှောက် ၊ လင်းရီ၏ ကျင့်ကြံခြင်းသည် ချီသန့်စင်ခြင်း ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားမှသာ ယူဟန် ဝင်္ကပါပြား သည် ကျယ်ပြန့်သော မြေပြင်တစ်ခုအထက်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့တော့၏။