အခန်း (၆၄၀-၆၄၂)

အခန်း (၆၄၀) တာ့ယန်၏ မင်းဆရာ

လုကျိုးက အမှောင်ထုထဲ မည်မျှကြာကြာနေခဲ့ကြောင်းပင် မသိတော့ပေ။ သူက အချိန်အတော်ကြာ ပျံသန်းလာမှုကြောင့် အာရုံများ ထုံထိုင်းလာ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဝေဟင်အထက် လမင်းကြီးက သူ့အား အားပေးနေ၍ စိတ်တက်ကြွလာမိသည်။

သူက ကျန်ရှိနေသည့် ကမ္ဘာဦးချီ ပမာဏကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သိပ်မကျန်တော့ပေ။ သို့သော်လည်း သူ့အနေနှင့် ဆက်လက်၍ ပျံသန်းဖို့ လုံလောက်ပေသည်။ စုပ်ယူအားကလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်၏။

လုကျိုးက လက်မြောက်ကာ လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ရွှေရောင်လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်က သူ့ရှေ့မှ နေရာကို အလင်းပေးလာသည်။ သူက ချောက်နက်မျက်နှာြပင်မှ ရင်းနှီးနေပြီးသား ကျောက်တုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။

သိပ်မကြာခင် သူက လေအေးတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။

ဝှစ်

လုကျိုးက ပေတစ်သိန်းအနက် ချောက်နက်ထဲမှ ထွက်လာနိုင်ခဲ့လေပြီ။ သူ့မြင်ကွင်းက ချက်ချင်းဆိုသလို ကျယ်ပြန့်သွားပြီး ပိတ်လှောင်ခံနေရသည့် ခံစားချက်က ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူက ဝေဟင်အထက် ပျံသန်းကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာကြည့်လိုက်သည်။ သူ့တပည့်များကို ရှာမတွေ့တော့ပေ။ ထို့နောက် သူက သူ့အောက်ဘက်မှ အဆုံးမဲ့ချောက်နက်ကြီးအား ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ပုံစံက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အရေပြားမှ ကြက်သီးများ ထလာမိသည်။

သိပ်မကြာခင် သူက ချောက်နက်အဖျားတွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ မှောင်နေသေးသော်လည်း သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကောင်းကောင်းမြင်ရသည်။

လုကျိုးက ချောက်နက်မှ ထွက်လာကာ လျှောက်လာလိုက်သည်။ ရေမြေတိုက်စားထားသည့် ကျောက်တုံးကြီးကို ကျော်လွန်လာပြီးနောက် ပန်းကန်လုံးနှင့်တူသည့် ချိုင့်ဝှမ်းကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပေတစ်သိန်းချောက်နက် အဝင်ဝက ချိုင့်ဝှမ်းအောက်ခြေတွင် ဖြစ်၏။

ဝှစ်

သူက ဆက်လက် ပျံသန်းလာလိုက်သည်။

သူ့နားထဲ လေသံများသာ ကြားနေရသည်။ လုကျိုးက မော့ကြည့်လိုက်သည့်အချိန် နှင်းများကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ကောင်းကင်ကျုံးလား” သူက ကောင်းကင်ကျုံးသို့ ရောက်ရှိလာကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ချောက်နက်နှင့် ကောင်းကင်ကျုံး ထပ်နေသည့် နေရာက ဗလာကျင်းနေသည်။

သူက မြင့်မြင့် ပျံသန်းလိုက်သည်။

ယခု သူက ကောင်းကင်ကျုံး ထိပ်သို့ ရောက်နေလေပြီ။

ဤသည်က မည်သူမှ မရောက်နိုင်ကြသည့် ကမ္ဘာ၏ အမြင့်ဆုံးတောင် ကောင်းကင်ကျုံး၏ တောင်ဘက်အကျဆုံး အပိုင်း ဖြစ်၏။

သူက ထင်မထားမိခဲ့ပေ။

သူက ဘေးပတ်လည်ကို ကြည့်ကာ ကောင်းကင်ကျုံး၏ အမြင့်ဆုံးနေရာဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။ နှင်းကျနေခြင်း မရှိတော့ပေ။ မြေပေါ်ရှိ နှင်းများက တခြားနေရာမှ လွှင့်လာဟန်ပေါ်၏။ ဤနေရာရှိ လေက ပြင်းအားအပြောင်းအလဲ ရှိ၏။

သူက အိတ်ကို ဖယ်လိုက်သည်။ သူက အနီရောင်ကို ဖုံးထားဖို့ အလွှာများဖြင့် ရစ်ပတ်ထားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက ကျောနောက်တွင် လွယ်ကာ ကောင်းကင်ကျုံးမှ ဆင်းဖို့ ပြင်လိုက်သည်။

အချိန်တစ်ခုကြာမြင့်ပြီးနောက် သူက ကောင်းကင်ကျုံးအစွန်းသို့ ရောက်လာသည်။ သူက လေထဲ ခုန်ဆင်းတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် လေသံများအကြား ဝေဝေဝါးဝါး အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ခင်ဗျား အသက်ရှင်သားပဲ ”

အကယ်၍ တခြားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပါက လန့်ဖျပ်သွားကြလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ချောက်နက်ထဲမှ အမှောင်ထုကို အသားကျနေပြီးသည့်နောက် လုကျိုးက တခြားလူတစ်ယောက်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ စိတ်အေးမိသွားသည်။ သူက လှည့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

“ဘယ်သူလဲ ”

သူက အစွန်းသို့ လျှောက်လာလိုက်သည့်အခါ ကျောက်ဂူအသေးလေးကို မြင်လိုက်ရသည်။ အသံက ထိုနေရာမှ ထွက်လာဟန်ပေါ်၏။

ထိုစဉ် မီးခိုးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသလိုမျိုး ပုံရိပ်တစ်ခုက ဂူထဲမှ ထွက်လာသည်။ လရောင်အောက် ပုံမပေါ်လာခင် လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်သွားသည်။

လရောင်အောက်တွင် သူ့သွင်ပြင်က ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူက အသက် ၆၀ လောက်ရှိသည့် လူအိုကြီးတစ်ယောက်နှင့် တူသည်။ သူ့မျက်ဝန်းများက အနက်ရောင် ဖြစ်ပြီး မုတ်ဆိတ်အနက်ရောင်လည်း ရှိထားသည်။ သူက ပိန်ချုံးနေသော်လည်း သူ့အနားတွင် မြင့်မြတ်သည့် လေထုမျိုး ရှိနေသည်။

ကောင်းကင်ကျုံး ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်နေသည့်သူအတွက် အဆင့်မြင့်မှန်း သိသာလှသည်။

“ကျုပ်က ကျန့်ဝမ်ရွှီပါ။ ကျုပ်တို့ ထပ်တွေ့ပြန်ပြီ ”

ထပ်တွေ့ပြန်ပြီတဲ့လား …

လုကျိုးက သူ့ရှေ့မှ လူအား နားမလည်စွာ ကြည့်လိုက်သည် “ကျုပ်တော့ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပါဘူး။ ကျုပ်ကို ဘာလို့ခေါ်လိုက်တာလဲ ”

ကျန့်ဝမ်ရွှီက ခေါင်းခါကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။ “ ဆရာကြီးနဲ့ သုံးကြိမ်တွေ့ဖူးပါတယ် ..”

“ဟမ်”

“ပထမဆုံးအကြိမ်တုန်းက ဒီကုန်းမြေကို ကျုပ်ရောက်လာခါစပေါ့။ ခင်ဗျားက အကြီးမြတ်ဆုံး ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာ ကျင့်ကြံသူဆိုတာ သိခဲ့ရတယ်။ အဲဒါကြောင့် တွေ့ခွင့်တောင်းခဲ့တယ် …” ကျန့်ဝမ်ရွှီက ပြောလိုက်သည်။

“ဒုတိယတစ်ကြိမ်တုန်းက ညဘက်မှာ စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ ကျုပ်က ခင်ဗျားကို ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာအကြောင်း ပြောပြပြီးတော့ ကပ်ဘေးကိုလည်း ပြောပြခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားက ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာအဆင့်ကို မတက်လှမ်းပါဘူးဆိုပြီး ကတိပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက် မှတ်ဉာဏ်တွေကို စည်းပိတ်ခဲ့တယ် … ခင်ဗျားက စကားကို ပြန်ရုတ်သိမ်းပြီး ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာအဆင့်ကို အတင်းအကျပ် တက်လှမ်းဖို့ ဘာလို့လုပ်ရတာလဲ ”

ထို့နောက် သူက ဆက်ပြောလိုက်သည် “ တတိယတစ်ခါကျ ခင်ဗျားကို ဂိုဏ်းကြီးဆယ်ဂိုဏ်းက ဝိုင်းတိုက်တုန်းက …. ခင်ဗျား ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသွားခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို မမြင်ပေမဲ့ ကျုပ် ခင်ဗျားကို မြင်လိုက်တယ် …”

လုကျိုးက သူ့ဇာစ်မြစ်အား ခန့်မှန်းမိကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းဆရာလား ”

“သူတို့ကတော့ ကျုပ်ကို မြို့စားကြီးကျန့်လို့ ခေါ်ကြတာပဲ ” ကျန့်ဝမ်ရွှီက ပြောလိုက်သည်။

“အဲဆိုတော့ ခင်ဗျားကိုး ”

လေက ပိုပြင်းလာသည်။ သို့သော် ကျန့်ဝမ်ရွှီက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်သာ ရှိနေသည်။

ဤသည်က အဓိပ္ပါယ်ရှိ၏။ ကမ္ဘာရှိ ကျင့်ကြံသူများအနက် အနီရောင်ကြာ ပိုင်နက်အကြောင်း သိထားသည့် တော်ဝင်မင်းဆရာကသာ ဤနေရာတွင် ပေါ်လာပြီး ချောက်နက်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ထားမည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်ပေသည်။

သူ ဖြစ်စေ … စွန့်စားလိုသည့် အမျိုးသမီးလော့ ဖြစ်စေ …

“ ကျုပ်ကို ဂိုဏ်းကြီးဆယ်ဂိုဏ်းက ဝိုင်းတိုက်ခဲ့ပေမဲ့ မသေခဲ့ဘူးလေ။ ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာတဲ့သူလား” လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။

“ကျုပ်ဆီ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး“ ကျန့်ဝမ်ရွှီက လက်နောက်ပစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ ခင်ဗျား မှတ်ဉာဏ်တွေကို စည်းပိတ်ပြီး အဆင့်တက်ဖို့ လက်လျှော့ပြီးမှတော့ ဘာလို့စိတ်ပြောင်းသွားရတာလဲ ”

လုကျိုးက ခေါင်းခါကာ မေးလိုက်သည် “ ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာအဆင့်က ကပ်ဘေးကို တကယ် ယူဆောင်လာမှာလား ”

ကျန့်ဝမ်ရွှီက ထိုစကားကို ကြားသည့်အခါ ကြယ်တာရာအပြည့်ရှိနေသည့် ကောင်းကင်ကြီးအား မော့ကြည့်ကာ အတွေးနစ်နေသည်။ သူက သူ့ဘာသာ ရေရွတ်နေသေး၏။ ထို့နောက် သူက ချောက်နက်ဘက် လှည့်ကြည့်လာကာ “ချီယောင်က ရေခဲထိပ်ဖျားမျှပဲ ရှိသေးတယ်။ သူတို့အတွက် လူသားတွေက နတ်သုဒ္ဒါပဲ။ သားရဲတွေက ဖြေရှင်းဖို့လွယ်ပေမဲ့ လူသားတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးသားကတော့ ခန့်မှန်းလို့ မရဘူး ”

“ခင်ဗျားက အနီရောင်ကြာကမ္ဘာကပဲ။ သူတို့ဒီနေရာကို ဖျက်ဆီးပစ်မှာ စိုးရိမ်နေတာလား” လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။

ကျန့်ဝမ်ရွှီက လုကျိုး၏ မေးခွန်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားခြင်း မရှိပေ။ သူ့အမူအရာက တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်၏။ သူက လုကျိုး၏ မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေပေ။ ထို့အစား သူက မေးလာသည် “ အဲဒီပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကနေ ဘယ်လိုအသက်ရှင်လာတာလဲ ”

“ကံကောင်းလို့ပေါ့” လုကျိုးက မရေမရာ ပြောလိုက်သည်။

“ချီယောင်ကို မြင်မိသေးလား” ကျန့်ဝမ်ရွှီက မေးလိုက်သည်။

“ မြင်ရုံတင် မကဘူး။ သတ်လိုက်ပြီ” လုကျိုးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျန့်ဝမ်ရွှီက အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ့မျက်ခုံးများက တွန့်ချိုးသွားလေ၏။ လရောင်အောက်တွင် သူ့မျက်နှာအထက် ထူးဆန်းသည့် အမူအရာကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

“ခင်ဗျားကို မေးပါရစေဦး။ ကျုပ်က ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာအဆင့် ရောက်နေပြီ ကပ်ဘေးလို့ခေါ်တဲ့အရာက ဘယ်မှာလဲ” လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။

“ …” ကျန့်ဝမ်ရွှီက ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးလာသည်။ သူက လုကျိုးအား သုံးသပ်လိုက်သည် “ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာလား … ကိုယ်တိုင်မမြင်ရမချင်း မယုံဘူး”

သူက ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာသည် ကပ်ဘေးကို ယူဆောင်လာလိမ့်မည်ဟု သူ့ယုံကြည်ချက်အပေါ် ကျိန်းသေ သေချာနေသေးသည်။

လုကျိုးက သူ့စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ကို ရိုးရိုးတမ်းတမ်း မဆင့်ခေါ်လိုက်ပေ။ သူ့တွင် ရုပ်ဖျက်ကတ်ရှိထားလျှင်ပင် အကြောင်းအရင်းမရှိဘဲ ထုတ်သုံးမည် မဟုတ်ပေ။

ကျန့်ဝမ်ရွှီ မှန်းဆနေသကဲ့သို့ လုကျိုးသည် သူ့အား ခန့်မှန်းခိုင်းလိုက်သည်။ သူက စကားလမ်းကြောင်းလွဲကာ ပြောလိုက်သည် “အနီရောင်ကြာက သက်တမ်းကို မကန့်သတ်ထားပေမဲ့ မိုးမြေကန့်သတ်ချက်အောက် ရှိနေဦးမှာပဲ။ ခင်ဗျားက လူတွေကို မိုးမြေအတားအဆီးကနေ လွှတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားတာကို တားဆီးနိုင်မှာလား ”

ကျန့်ဝမ်ရွှီက သက်ပြင်းချကာ “ အဲဆိုတော့ ခင်ဗျားက လော့ရှစ်ယင်နဲ့ တွေ့ပြီးသွားပြီကိုး”

“လော့ … ရှစ် … ယင်” လုကျိုးက နာမည်ကို ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကျန့်ဝမ်ရွှီက လှည့်ကြည့်လာသည်။ သူက ဂူဆီ လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်၏ “ သူမက ခင်ဗျားလိုမျိုး အရူးပဲ”

“အခု သူမက ဘယ်မှာလဲ”

ကျန့်ဝမ်ရွှီက တိတ်ဆိတ်နေသည်။

လုကျိုးက ထပ်ပြောလိုက်သည် “ သူမက ခင်ဗျားနဲ့ မတူဘဲ လူတွေ အင်အားတိုးလာတာကို ထောက်ခံပေးတဲ့လူ။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လုံးက နေရာအတူတူက ဖြစ်ပြီးတော့ အမြင်တွေကွဲနေကြတာပဲ”

“မဟုတ်ဘူး ..” ကျန့်ဝမ်ရွှီက ပြောလိုက်သည် “ သူမက သူမရဲ့အပြုအမူတွေ ဘယ်လောက်ရူးမိုက်လဲဆိုတာ မသိသေးလို့ … ခင်ဗျားက ချီယောင်ကို တွေ့ပြီးပြီဆိုတော့ ချီယောင် ဘယ်လောက်အားကောင်းလဲ သိမှာပဲ။ အားကောင်းတဲ့ အနီရောင်ကျင့်ကြံသူတိုင်းတောင် ချီယောင်ကို လျော့မတွက်ရဲကြဘူး”

“ပြီးတော့ …”

“ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ကို ပြပါ” ကျန့်ဝမ်ရွှီက ဂူအဝင်ဝတွင် ရပ်နေရင်း လုကျိုးဘက် လှည့်ကြည့်လာသည်။

လုကျိုးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

မင်းက တောင်းဆိုတိုင်း ငါက ပြရမှာလား …

ကျန့်ဝမ်ရွှီ၏ အမူအရာ ပြောင်းသွားသည်။ သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်၏ “ ခင်ဗျားမှာ လျို့ဝှက်ချက်တွေများနေတာပဲ။ ကျုပ် အချိန်သိပ်မရဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့် နှိမ့်လိုက်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်”

“ငါ ငြင်းရင်ရော “

“အဲဆိုရင်တော့ ကျုပ်ဘာသာ လုပ်ရမှာပဲ ”

“မင်းကလား” လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။

”ကျုပ်စွမ်းဆောင်ရည်ကို လာမေးခွန်းမထုတ်နဲ့ ” ကျန့်ဝမ်ရွှီက လက်မြောက်လိုက်သည်။

ကြည်လင်နေသည့် လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်တစ်ခု ထွက်လာသည်။

လုကျိုးလည်း လက်မြောက်လိုက်သည့်အခါ အပြာရောင် လက်ဝါးစည်းတံဆိပ် ထွက်လာသည်။

ကျန့်ဝမ်ရွှီက ထိုအရာကို မြင်သည့်အခါ အံ့အားသင့်သွားသည့် အမူအရာပေါ်ထွက်လာပြီး “အပြာရောင်လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်လား ”

ဝုန်း

အပြာရောင်လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်က ကျန့်ဝမ်ရွှီ၏ လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်နှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့သွားသည်။

…

အခန်း (၆၄၁) ချီယောင်၏နှလုံးသား

ဖုန်း

အပြာရောင်လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်သည် ကျန့်ဝမ်ရွှီ၏ဖောက်ထွင်းမြင်လုနီးပါး လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်ကို တစစီဖြစ်သွားပြီးနောက် ရှေ့သို့ဆက်လက်ကျရောက်လာသည်။

လုကျိုးထိတ်လန့်သွားရသည်က ကျန့်ဝမ်ရွှီသည် လေဖြင့်ပြုလုပ်ထားသည့်ပမာ အပြာရောင် စည်းတံဆိပ်က ကျန့်ဝမ်ရွှီကို ဖောက်ထွက်သွားတာပဲဖြစ်သည်။

“အံ့ဩစရာမရှိဘူး ... အံ့ဩစရာမရှိဘူးပဲ” ကျန့်ဝမ်ရွှီသည် သူ့ဖာသာသူရေရွတ်ပြောလိုက်၏။

“ဘာကို အံ့ဩစရာမရှိတာလဲ”

“ကျုပ်တို့ထပ်တွေ့ကြမယ်။ ခင်ဗျား မှတ်ဉာဏ်တွေပြန်ရချင်တယ်ဆိုရင် လို့လန်ကို လာခဲ့။ ခင်ဗျား ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာအဆင့်ကိုရောက်ပြီလို့ပြောတယ်ဆိုမှတော့ ခင်ဗျားကိုထပ်သတ်ဖို့ပဲရှိတယ်” ထိုစကားများကို ပြောပြီးနောက် ကျန့်ဝမ်ရွှီ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မော်ဒန်ကမ္ဘာမှပုံရိပ်ယောင်ပမာ အကြိမ်ရေအနည်းငယ် တဖြည်းဖြည်းနီပြီးနောက် အပြည့်အဝပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လုကျိုးသည် နားလည်သဘောပေါက်သွား၏။ ကျန့်ဝမ်ရွှီသည် အစစ်မဟုတ်ပုံရတာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။ သူ၏လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်က အနီရောင်မဟုတ်။

လုကျိုးက လျှောက်လာ၏။ သူက လက်ကိုမြှောက်ကာ ဂူကိုလင်းထိန်သွားစေရန် စွမ်းအင်လုံးကို ထုတ်လိုက်၏။

ဂူအလယ်ထဲတွင် သင်္ကေတတစ်ခုထွင်းထုထားသည်။ ယင်းက ထူးဆန်းသည့် သင်္ကေတများ ဖြစ်ပေ၏။

ကျန့်ဝမ်ရွှီသည် စုန်းအတတ်ဂါထာတချို့ဖြင့် သူ၏အမြင်အာရုံလွှာကို ဖန်တီးခဲ့တာဖြစ်ရမည်။

ဂူနား၌ ရှင်းလင်းနေသည့်အနီရောင်သင်္ကေတများစွာရှိသည်။ သို့သော် အချိန်ကာလကုန်လွန်မှုကြောင့် အနီရောင်သစ်ထွင်းစာများသည် မှိန်ဖျော့သွားသည့်ပမာဖြစ်နေသည်။ ကျန့်ဝမ်ရွှီသည် ဤနေရာကို အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ကြပ်နေခဲ့ပုံပေါ်၏။ သူသည် ချီယောင်ကို လူအများမရှာနိုင်အောင် ကာကွယ်ဖို့ကြိုးစားခဲ့သည်လော။ မဟုတ်ပေ။

ထိုအကြောင်းကို လုကျိုးဆက်တွေးမိချိန်တွင် အဓိပ္ပါယ်မရှိဟုထင်လိုက်သည်။

ပေတစ်သောင်းနက်သည့် ချောက်နက်သည် မည်သူမဆို စွန့်စားရှာဖွေနိုင်တာမဟုတ်ပေ။ ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်သည်ဘေးကင်းကင်းဆင်းလာနိုင်ခဲ့လျှင် သူတို့က ချီယောင်နှင့် ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်။ သူတို့က ချီယောင်၏အစာအဖြစ်တောင် အဆုံးသတ်သွားလောက်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ကျန့်ဝမ်ရွှီသည် ဤနေရာ၌ ဘာလာလုပ်သနည်း။

လုကျိုးသည် ချောက်နက်ထဲရှိပတ်ဝန်းကျင်ကို မှတ်မိ၏။ မှောင်မဲနေပြီဖြစ်ကာ နေမရှိ လမရှိပေ။ အဆုံးမရှိအနက်ရောင်ရေတို့ကိုသာ မြင်ရသည်။

၎င်းက အနီရောင်ကြာပွင့်ပိုင်နက်မဟုတ်တာကျိန်းသေ၏။

ကျန့်ဝမ်ရွှီ၏ပန်းတိုင်သည် ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာကျင့်ကြံသူပေါ်ပေါက်လာမှာကို ကာကွယ်ရန်ဆိုတာ သိသာနေ၏။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ချောက်နက်သည် အနီရောင်ကြာပွင့်ကမ္ဘာဆီသို့ ဦးတည်နေသည့်လမ်းကြောင်းတစ်ခုဖြစ်လောက်သည်။

လုကျိုးသည် သူ၏ရင့်ရော်နေသောလက်ကို မြှောက်လျက် သူ၏နဖူးပွတ်လိုက်သည်။ သူ သဘောပေါက်တာ နောက်ကျလွန်းသွား၏။ သူသည် ကောင်းကင်ကျုံးတောက်လျှောက် တောင်အရပ်ဆီသို့ ခရီးနှင်ခဲ့မိ၏။ ထိုသို့ဆိုလျှင် အနီရောင်ကြာပွင့်သည် ကောင်းကင်ကျုံး၏မြောက်ဖက်၌ တည်ရှိလောက်သည်။

“ယွီရှန်းရုန်” ယွီရှန်းရုန်က အနီရောင်ကြာပွင့်ကမ္ဘာထဲရောက်သွားခဲ့လျှင် သူ့အတွက် နမိတ်မကောင်းလှပေ။

လုကျိုးက လှည့်ထွက်ပြီး ဂူထဲမှထွက်သွားတော့၏။ သူ ဤနေရာတွင် နေဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။

သူသည် ကောင်းကင်ကျုံးနှင့် ဝေးရာသို့ရောက်ပြီးနောက် ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ နတ်ခြင်္သေ့

နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် ပေတစ်သောင်းချောက်နက်နားတွင်ဖြစ်သည်။

စီးဝူယာ့သည် စာရွက်ပေါ်တွင် သူ ရေးဆွဲထားသည့် ချောက်နက်ကိုကြည့်လိုက်၏။ သူက ဇဝေဇဝါပြောလိုက်သည်။ "စစ်ရှစ်ရှိုး ဒီကျဉ်းမြောင်းတဲ့ချောက်နက်က တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား”

“တခုခု ထူးဆန်းတာလား” မင်ရှစ်ရင်က ခေါင်းခါလိုက်၏။ “တောင်တန်းဒေသထဲမှာ အက်ကွဲကြောင်းတွေ ရှိတာ ပုံမှန်ပဲလေ။ တောင်အရပ်မှာဆို အဲ့တာက ကောင်းကင်ကျုံးရဲ့ထိပ်နဲ့ သွယ်တန်းထားတယ်။ မြောက်အရပ်အတွက် စစ်ဆေးဖို့ ငါ့ရဲ့လူတွေလွှတ်ထားပြီးသား။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်အမျက်ဒေါသမြစ်နဲ့ မသွယ်တန်းဘူး။ အဲ့ဒီအစား လမ်းတဝက်မှာ ပျောက်သွားတယ်” စီးဝူယာ့က ပြောလိုက်၏။

“ပုံမှန်ပဲလေ ... အဲ့တာ ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခု” မင်ရှစ်ရင်ကပြောလိုက်၏။

“မဟုတ်ဘူး စစ်ရှစ်ရှိုး။ အနီးကပ်ကြည့်ကြည့်ဦး” စီးဝူယာ့က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

မင်ရှစ်ရင်သည် စီးဝူယာ့၏မြေပုံကိုလေ့လာလိုက်၏။

စီးဝူယာ့က ရှင်းပြသည်။ “ကျွန်တော် နန်းတော်ထဲမှာ အရာရှိတစ်ယောက်ဖြစ်တုန်းက ဒီလိုဇယားမျိုး မြင်ဖူးတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက တစ်ယောက်ယောက်က ကြုံရာကျပန်းဆွဲထားတာလို့ ထင်မိတယ်။ အခုစဉ်းစားကြည့်မိတော့ နန်းတော်ထဲက ပုံက ဒီချောက်နက်ရဲ့အက်ကွဲကြောင်းပဲ”

“အက်ကွဲကြောင်းလား”

“အမှန်ပဲ ... ဒါက အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုထက်ပိုတယ်။ ကောင်းကင်ကျုံးရဲ့ တိမ်အမျက်ဒေါသမြစ်က ရေစုန်ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ကျုံးရဲ့တောင်ထိပ်က ရေဆန်ပဲ။ ရေစုန်ကနေရေဆန်ကို မြစ်ရေ စီးဆင်းလာတဲ့အချိန် လွင်ပြင်တစ်ခု ရှိလောက်တာ ဘာကြောင့် ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုရှိရတာလဲ” စီးဝူယာ့ကမေးလိုက်သည်။

စီးဝူယာ့သည် ဗဟုသုတကြွယ်ဝ၏။ သူသည် နက္ခဗေဒနှင့် ဘူမိဗေဒကို နားလည်သဘောပေါက်ပေ၏။ သူသည် များများသိတာ အံ့ဩစရာမဟုတ်။

မင်ရှစ်ရင်သည် ၎င်းကို ယခုနားလည်သွားပြီဖြစ်၏။ သူက ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအက်ကွဲကြောင်းက တခုခုရှိတယ်လို့ပြောတာလား။"

“အဟုတ်ပဲ” စီးဝူယာ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အာ့ရှစ်ရှိုးရဲ့အရည်အချင်းနဲ့ဆို သူက ပြုတ်ကျပြီး မသေနိုင်လောက်ဘူး။ သူ မပျံသန်းနိုင်တာလည်း မဖြစ်လောက်ဘူး။ ကျွန်တော် တွက်ချက်ပုံအရတော့ သူ အပေါ်မတက်နိုင်အောင် ဟန့်တားထားတဲ့အားအချို့ရှိကိုရှိရမယ်။ သူ့ကို ဆွဲချထားတာဖြစ်ရမယ်”

“အဓိပ္ပါယ်ရှိတယ်” မင်ရှစ်ရင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“နန်းတော်ထဲမှာရှိတဲ့ ချောက်နက်ကို ဆွဲခဲ့တဲ့လူက မင်းဆရာဖြစ်လောက်တယ်”

စီးဝူယာ့က ပြောလိုက်၏။

ထိုစဉ် မင်ရှစ်ရင်က ပြုံးပြီးပြောလိုက်၏။ "အခု မင်းအဲ့တာကိုပြောတော့မှ နန်းတော်ထဲက မင်းဆရာဆီကနေ ရှစ်စွင်းက စာတစ်စောင်ရခဲ့ကြောင်း ကျိုရှစ်မေ့ပြောတာကို ကြားဖူးတယ်။ သူလည်း လော့အမျိုးသမီးဆီက မှတ်စုတချို့ရထားတယ်။"

စီးဝူယာ့က ရွှင်ပျသွား၏။ သူပျော်ရွှင်သွားပုံပေါ်သည်။ “အဲ့တာတွေ ဘယ်မှာလဲ”

“အဲ့ဒီအကြောင်းရှစ်စွင်းကိုမေးရမှာ ငါ မသိဘူး” မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်၏။

စီးဝူယာ့က စိတ်ပျက်သွားပုံပေါ်သည်။

ထိုစဉ် လူငယ်ယွီကျန့်ဟိုင်သည် တဲအပြင်ဖက်၌ ပေါ်လာပြီးပြောလိုက်သည်။ "ရှစ် ရှစ်တိ မင်ရှစ်ရင် ... မင်း အဲ့ဒီမှာလား”

“ကျွန်တော် လာပြီ” မင်ရှစ်ရင်က ပြေးထွက်လာ၏။

“လက်ရည်ထပ်ယှဉ်ချင်တာလား တာ့ရှစ်ရှိုး”

လူငယ်ယွီကျန့်ဟိုင်သည် ဝေခွဲမရဖြစ်နေပုံပေါ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ငါ စိတ်ရှုပ်နေတာ။ ငါ မင်းနဲ့လက်ရည်ယှဉ်တဲ့အချိန် ငါ့ရဲ့ဓားသွားက အလှည့်တိုင်းမင်းကို အနိုင်ယူနိုင်စွမ်းရှိပုံပဲ။ ငါ ရှစ်တိ တွမ့်မူရှန်းနဲ့လက်ရည်ချင်းယှဉ်တဲ့အချိန်ကျ ဘာကြောင့်မတူရတာလဲ။"

မင်ရှစ်ရင် “...”

“ရှစ်မေ့ ယွမ်အာနဲ့စကားပြောကြည့်တော့ မင်းက ပွင့်ချပ်ခုနစ်လွှာလို့ပြောတယ်။ ငါ့ရဲ့လက်ရှိခွန်အားနဲ့ဆို မင်းကို အနိုင်ယူနိုင်စရာအကြောင်းမရှိဘူး။ မင်း ငါ့ကို အလျော့ပေးနေတာလား”

မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်သည်။ "တာ့ရှစ်ရှိုး ကျွန်တော့်ကို မှားယွင်းစွပ်စွဲနေတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ လက်ရည်ယှဉ်တဲ့အချိန် ကနဦးချီမသုံးဘူးလေ”

မင်ရှစ်ရင်သည် သူ့ဖာသာသူဒေါသတကြီးတွေးလိုက်၏။ “တုံးအတဲ့အသင်းသား တစ်ယောက် ရှိတာက နတ်ဘုရားလို ရန်သူတစ်ယောက်ရှိတာထက် ပိုကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။ စန်းရှစ်ရှိုး ခင်ဗျား ဒီတစ်ခေါက် တကယ်လုပ်ခဲ့တာပဲ”

ထိုစဉ် တွမ့်မူရှန်းသည် သူ၏နယ်ရှင်လှံကိုကိုင်လျက်ရောက်လာသည်။ တာ့ရှစ်ရှိုးနဲ့ မင်ရှစ်ရင်ကို မြင်သောအခါ ပြောလိုက်သည်။ "လောင်စစ် လက်ရည်ယှဉ်ဖို့ သွားကြမယ်”

“ဟမ်”

“လာလေ။ နှေးမနေနဲ့ မင်းက တာ့ရှစ်ရှိုးကိုတောင် အနိုင်မယူနိုင်ဘူး။ ကြိုးကြိုးစားစားမလေ့ကျင့်ဘဲ မင်းဘယ်လိုလုပ် ပိုသန်မာလာမလဲ”

ဒုန်း

သူသည် နယ်ရှင်လှံဖြင့် မြေပြင်ကိုဆောင့်ချလိုက်သည်။

မင်ရှစ်ရင်က နှိပ်စက်ညှဉ်းဆဲခံနေရသောလေသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ် ... ဟုတ်ပြီ”

“ငါလည်း လာမယ်လေ”

လူငယ်ယွီကျန့်ဟိုင်က ပြောလိုက်၏။

သုံးယောက်သားထွက်သွားပြီးနောက် ဖန်ကျုံးနှင့်ကျိုးကျစ်ဖုန်းတို့သည် တဲအပြင်ဖက်ကို ရောက်လာ၏။

“သတ္တမသခင်လေး”

“ဝင်လာခဲ့”

ဖန်ကျုံးသည် အထဲသို့ဝင်လာကာပြောလိုက်၏။ "သတ္တမသခင်လေး ... သခင်လေးရဲ့ သတင်းပေးတစ်ယောက်က စာတစ်စောင်ပို့လိုက်ပါတယ်။ မဟာမိတ်တိုင်းပြည်ဆယ့်နှစ်ခုက အခု တည်ထောင်ပြီးသွားပြီ”

“ဒါဖြစ်လာမယ့်အရာပဲ” စီးဝူယာ့က သက်ပြင်းချပြီး ခေါင်းခါလိုက်တော့၏။

ကျိုးကျစ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။ “လူရိုင်းတွေက ဒီလောက်ယုံကြည်ချက်ရှိတယ်တဲ့လား။ ရွှေကြာဖြတ်တောက်တဲ့ခေတ်က ကြာပြီလေ။ လျှိုကုတောင် ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာနဲ့တစ်ဝက်အဆင့်ထိရောက်အောင်လုပ်နိုင်ခဲ့တာ။ ရွှေကြာဖြတ်တောက်ပြီးတဲ့နောက် တခြားမျိုးနွယ်တွေက ထမြောက်အောင်မြင်နေပြီး သူတို့ယုံကြည်ချက်ရှိတာ ပြောင်းပြန်ပဲလေ။ ဒါ့အပြင် တစ်ယောက်ယောက်က နောက်ကွယ်ကနေကြိုးကိုင်နေတယ်လို့ခံစားမိတယ်” နှစ်ယောက်သားက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“အခုဘာလုပ်ကြမလဲ”

“ရှစ်စွမ်းပြန်လာတာကိုစောင့်မယ်” စီးဝူယာ့က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အခုချိန်မှာ ငါတို့တတ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိဘူး”

ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်မရှိဘဲ လက်ရှိတာ့ယန်သည် တိုင်းပြည်ငါးခု မဟာမိတ်မှ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်မရှိလောက်လေရာ တိုင်းပြည်ဆယ့်နှစ်ခုဆို ပိုဆိုးပေ၏။

ထိုစဉ် လူငယ်ယွီကျန့်ဟိုင်က တွမ့်မူရှန်းနဲ့မင်ရှစ်ရင် လက်ရည်ယှဉ်နေတာကို ကြည့်နေ၏။ ခဏကြာပြီးနောက် သူ့ကိုယ်သူမထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ သူ စကားပြောချင်နေပုံရသည်။

“အမ်း”

မင်ရှစ်ရင်နဲ့တွမ့်မူရှန်းတို့က လှုပ်ရှားနေတာ ရပ်တန့်လိုက်၏။ သူတို့က တပြိုင်နက်တည်းအရိုအသေပေးလိုက်သည်။ “လမ်းညွှန်ပြသပေးပါ တာ့ရှစ်ရှိုး”

“မင်းတို့ကို ညွှန်ပြပေးရလောက်အောင် ငါက မရဲတင်းပါဘူး” လူငယ်ယွီကျန့်ဟိုင်သည် တာ့ရှစ်ရှိုးဟူသည့် သူ၏အဆင့်အတန်းကို အသားမကျသေးပေ။ “ငါက ရှစ်တိတွမ့်မူရှန်းနဲ့ လက်ရည်ယှဉ်ချင်ရုံပဲ”

တွမ့်မူရှန်းက စိတ်ထဲမထားပေ။ “အလင်းပြပေးပါ တာ့ရှစ်ရှိုး”

မင်ရှစ်ရင်သည် ဒုက္ခမှလွတ်မြောက်နိုင်ရန် ဤအခွင့်အရေးကို ပျော်ရွှင်နေသည်။ သူသည် နောက်သို့ခြေလှမ်းများစွာဆုတ်သွားသည်။

တွမ့်မူရှန်းနှင့် ယွီကျန့်ဟိုင်က နေရာယူလိုက်သည်။ “တာ့ရှစ်ရှိုး ... ရှစ်ရှိုးရဲ့ ကနဦးချီက ပြန်မရသေးဘူး။ ဒီတော့ ဓားမော့နဲ့လှံသိုင်းပဲလေ့ကျင့်ရအောင်”

“ကျုပ်ရဲ့ ဒီသိုင်းက ပူလောင်စက်ကွင်းရိုက်ချက်တစ်ရာလို့ခေါ်တယ်။ တစ်ချက်ထဲမှာပဲ ရိုက်ချက်တစ်ရာရိုက်နိုင်တယ်။ အနီးကပ်ကြည့်ကြည့်ပါ တာ့ရှစ်ရှိုး” တွမ့်မူရှန်းက သူ၏နယ်ရှင်လှံကို ဝေ့ယမ်းလိုက်၏။

ယွီကျန့်ဟိုင်သည် နဂါးသွဲ့ကျောက်ဓားမော့ကို ကိုင်ဆောင်ပြီးနောက်ပြောလိုက်သည်။ “လာလိုက်တော့”

တွမ့်မူရှန်းသည် ရှေ့တိုးလာ၏။ လှံအရိပ်များထပ်ကုန်၏။ မကြာမီ၌ အရိပ်တစ်ရာရှိလာသည်။

ဘန်း ဘန်း ဘန်း

လှံအရိပ်များစွာသည် ဓားသွားကိုထိသွားမိ၏။

ယွီကျန့်ဟိုင်သည် သက်ရောက်အားကြောင့် နောက်သို့တွန်းခံလိုက်ရသည်။

တွမ့်မူရှန်းသည် လှံအရိပ်တစ်ရာကို ထပ်သုံးလိုက်သည်။

ယွီကျန့်ဟိုင်သည် ပြန်တိုက်ခိုက်ရန်စွမ်းအားကင်းမဲ့နေ၏။ သူ့ကိုယ်သူက ခုခံနိုင်သည်။

မင်ရှစ်ရင်က မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်၏။ သေစမ်း တာ့ရှစ်ရှိုးက ငါ့ကို အမေးလာထုတ်တာ အံ့ဩစရာမရှိဘူးပဲ။ စန်းရှစ်ရှိုးက မထိန်းချုပ်ထားဘူးပဲ။

ဘန်း ဘန်း ဘန်း

သူသည် ယွီကျန့်ဟိုင်ကို ထိသွားသောကြောင့် ယွီကျန့်ဟိုင်က နောက်သို့ဆုတ်သွား၏။ လူငယ်ယွီကျန့်ဟိုင်က သွေးအန်တော့၏။

တွမ့်မူရှန်းက ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။ “တာ့ရှစ်ရှိုး” သူသည် နယ်ရှင်လှံကိုဘေးထုတ်ကာ ရှေ့သို့ပြေးတက်သွား၏။

“တာ့ရှစ်ရှိုး” မင်ရှစ်ရင်က ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ သူသည် ရှစ်ရှိုးဖြစ်သည်။ ယခုအခေါက်တွင် သူသည် တွမ့်မူရှန်း၏အဆင့်အတန်းကို အလေးမထားတော့ဘဲ ချက်ချင်းပြန်ပြောလိုက်၏။ “စန်းရှစ်ရှိုး ... ခင်ဗျား ခင်ဗျား တာ့ရှစ်ရှိုးက ပြန်မကောင်းသေးမှန်းသိသားနဲ့ ခင်ဗျား သူ့ကို အလျှော့မပေးနိုင်ဘူးလား”

“ငါ ...” တွမ့်မူရှန်းသည် ရုတ်တရက်သဘောပေါက်သွား၏။ သူက အပြစ်ရှိသလိုခံစားလိုက်ရသည်။ “တာ့ရှစ်ရှိုး”

“တာ့ရှစ်ရှိုးရဲ့ခွန်အားနဲ့ဆို ဗြဟ္မာပင်လယ်နယ်ပယ်ကို သတ်နိုင်တာက အလွန်ဆုံးဖြစ်နေပြီ။ ခင်ဗျားက ရွှေကြာမပါဘဲ ပြန်လည်ကျင့်ကြံထားတဲ့ ပွင့်ချပ်လေးလွှာကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်လေ။ တာ့ရှစ်ရှိုးကို အနိုင်ယူနိုင်တဲ့အတွက် ကိုယ့်ကိုကိုယ် သိပ်ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေမှာပေါ့” မင်ရှစ်ရင်က ပြင်းထန်စွာ ဆက်လက်ရှုတ်ချနေပြီး လူငယ်ယွီကျန့်ဟိုင်ဆီ လျှောက်သွားလျက် ကနဦးချီသွင်းပေးလိုက်သည်။

တွမ့်မူရှန်းက သက်ပြင်းချပြီး သူ့မျက်နှာသူ ရိုက်လိုက်သည်။ "ငါ တိုက်ခိုက်ချင်စိတ်ကြောင့် စိတ်လွတ်သွားတာပဲ။ တာ့ရှစ်ရှိုးကို အနိုင်ယူဖို့ပဲတွေးမိနေတယ်”

ထိုသို့ပြောလေရာ မင်ရှစ်ရင်သည် တွမ့်မူရှန်းကို ဆက်လက်ကြိမ်းမောင်းနေဖို့က မသင့်တော်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ ကျန်သည့်သူများသည်လည်း ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်ရပ်ကြောင့် အာရုံစိုက်လာတော့သည်။

အကြီးအကဲနှစ်ယောက်၊ စီးဝူယာ့၊ ရှောင်ယွမ်အာနှင့် ခရုလေးကလည်း အမြန်ပြေးလာပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေ၏။

“တာ့ရှစ်ရှိုး”

ကနဦးချီကို လူငယ်ယွီကျန့်ဟိုင်ဆီသွင်းပေးပြီးနောက် မင်ရှစ်ရင်သည် မှုန်ကုပ်ကုပ် မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “တာ့ရှစ်ရှိုးက ခံနိုင်ရည်ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ပုံပဲ"

…

အခန်း (၆၄၂) ဆက်လက်အသက်ရှင်ခြင်း

စီးဝူယာ့က ရှေ့တိုးသွားပြီး ရှေ့တိုးသွားပြီး ယွီကျန့်ဟိုင်၏ လက်ကောက်ဝတ်အပေါ် လက်နှစ်ချောင်းတင်ကာ စမ်းသပ်လိုက်သည်။ သူက ကနဦးချီတချို့ကို ယွီကျန့်ဟိုင်၏ ချီသွေးကြော ရှစ်ခုအတွင်း ပို့ဆောင်လိုက်၏။ သူက လက်တွေ့ကို လက်ခံဖို့ တွန့်ဆုတ်နေဟန် ပေါ်သည်။ သူ့လက်ချောင်းများက အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး ယွီကျန့်ဟိုင်၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ အသာဖယ်လိုက်သည်။

“ချီရှစ်ရှိုး.. တာ့ရှစ်ရှိုးက ဘာဖြစ်နေတာလဲ” ရှောင်ယွမ်အာက စိတ်ပူစွာ မေးလိုက်သည်။

“ငါ စမ်းသပ်ပါရစေအုံး”

ဖန်လီထန်းက လူအုပ်ကြားမှ လျှောက်လာကာ ယွီကျန့်ဟိုင်၏ သွေးကြောကို စမ်းသပ်လိုက်သည်။ သူက အစပိုင်းတွင် အကောင်းမြင်နေမိသည်။ ပြောရလျှင် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက အားကောင်းလွန်းလှ၏။ နှစ်များစွာတစ်လျှောက် စမ်းသပ်ချက်များစွာ တောင့်ခံခဲ့ကာ ကျော်ဖြတ်ခဲ့သည်။ အံ့ဩလောက်ဖွယ် နည်းလမ်းများဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်၏အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်သည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။ သူက သွေးကြောကို စမ်းသပ်နေရင်း သူ့မျက်နှာအထက် အမူအရာက ချက်ချင်းဆိုသလို မင်ရှစ်ရင်၏ မျက်နှာကဲ့သို့ မှုန်မှိုင်းသွားလေသည်။ သူ့မျက်ခုံးများက အသာကြုတ်သွား၏။

“ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ” ဖန်လီထန်းက ပြောလိုက်သည်။

“နောက်ဆုတ်ကြ..”

တခြားသူများက နောက်ဆုတ်လိုက်ကြ၏။ ဖန်လီထန်းက လက်ကို မြောက်လိုက်သည့်အခါ ရွှေရောင်ဘူးသီးခြောက်က ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရွှေရောင်ဘူးခွံခြောက်က ယွီကျန့်ဟိုင်အထက်တွင် ဝေ့ပျံနေပြီး ခပ်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်တစ်ခုက ယွီကျန့်ဟိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် အလင်းပေးလာသည်။

“စိတ်ငြိမ်ငြိမ်ထား.. ငါ ဒီ သေရည်ဘူးသီးခြောက်ကို မဟူရာတောအုပ်ထဲကနေ ယူလာတာ။ အဲဒီမှာ အံ့ဩလောက်ဖွယ် အသက်ဓာတ်ရှိတယ်။ ငါက ဒီဘူးသီးခြောက်ခွံထဲက နောက်ဆုံး အသက်ဓာတ်ကို သုံးဖို့ အမြဲတမ်း ဝန်လေးနေခဲ့တာ။ ကြည့်ရတာ အခု ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့တဲ့ပုံပဲ”

တခြားသူများက ရွှေရောင်သေရည်ဘူးသီးခြောက်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ဖန်လီထန်းက ထိုအရာကို လက်လျှော့လိမ့်မည်ဟု ထင်မထားကြပေ။ ရွှေရောင်အလင်းများက ယွီကျန့်ဟိုင်အပေါ် ဆက်လက်တောက်ပနေလေ၏။

ဖန်လီထန်းက ငုံ့ကာ ယွီကျန့်ဟိုင်၏ သွေးကြောအပေါ် ထပ်မံ စမ်းသပ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာက ချွေးများ ထွက်နေပြီဖြစ်၏။ သူက ရွှေရောင်သေရည်ဘူးသီးခြောက်မှ အသက်ဓာတ် ထုတ်လွှင့်သည့် ရိုးရှင်းလှသော နည်းလမ်းက သူ့အပေါ် သက်ရောက်မှုများစွာ ရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားမိခဲ့ချေ။

“လောင်ဖန်” ဖန်ကျုံးက ရှေ့တိုးလာကာ ဖန်လီထန်းအား ကူတွဲပေးလိုက်သည်။

“ငါ အဆင်ပြေတယ်။ ငါ နည်းနည်း ပင်ပန်းသွားရုံပဲ”

ယွီကျန့်ဟိုင်၏ သွေးကြောကို စမ်းသပ်ပြီးနောက်တွင် ဖန်လီထန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ငါ.. ငါ.. သူ့ကို အချိန်ဆွဲထားရုံလောက်ပဲ ကူညီပေးနိုင်တယ်။ ငါ အကောင်းဆုံးကို ကြိုးစားပြီးသွားပြီဲ”

တခြားသူများက စိုးရိမ်ကာ နောင်တ ရနေကြလေ၏။ တွမ့်မူရှန်းက သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်နေလေသည်။ သူက မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ရှစ်စွင်းကို သွားရှာလိုက်မယ်။ မင်းတို့တွေက တာ့ရှစ်ရှိုးကို စောင့်ရှောက်ထားလိုက်ကြ”

“စန်းရှစ်ရှိုး … မဆင်မခြင် မလုပ်နဲ့။ စန်းရှစ်ရှိုးနဲ့ စိတ်သဘောထားနဲ့ ဘယ်လောက်တောင် ပြဿနာတက်ပြီးပြီလဲ ဆိုတာ တွေးမိရဲ့လား”

စီးဝူယာ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက.. စန်းရှစ်ရှိုးရဲ့အမှား မဟုတ်ဘူး။ တာ့ရှစ်ရှိုးဆီမှာ အစကတည်းက အသက်ဓာတ်အများကြီး မရှိဘူး။ သူက ဒီတစ်ခါ မွေးဖွားလာတာက တကယ်ကို ကံကောင်းလွန်းလို့ပဲ။ စန်းရှစ်ရှိုးနဲ့ လက်ရည်စမ်းတဲ့ပွဲက ဒီပြဿနာကို ပိုမြန်မြန် ဖြစ်သွားစေရုံပဲ။ ဒါက ကိစ္စဆိုးကြီး မဟုတ်ပါဘူး” စီးဝူယာ့က ပြောလိုက်သည်။

စီးဝူယာ့၏ စကားက အဓိပ္ပာယ်ရှိသော်လည်း တွမ့်မူရှန်းကမူ ဘာမှမပြောနိုင်ပေ။ သူက အပြစ်ရှိစိတ်ကို ခံစားမိနေသော်လည်း သူ တတ်နိုင်သည့်အရာ မရှိပေ။

ထိုစဉ် ခရုလေးက ကောင်းကင်ကျုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးလိုက်၏။

“အဲဒါက ဘာကြီးလဲ”

တခြားသူများက လှည့်ကြည့်လိုက်ကြစဉ် မင်္ဂလာချီများက သူတို့ဆီ ဦးတည်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ အမြင်ကောင်းသည့် ရှောင်ယွမ်အာက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ခေါ်လိုက်သည်။

“ရှစ်စွင်း..”

လေထုထဲတွင် လုကျိုးက နတ်ခြင်္သေ့၏ ကျောပေါ်တွင် ရပ်နေလေသည်။ ထိုအရာက လူအုပ်ကြားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသက်လာလေ၏။

သူတို့၏ အမူအရာများက နတ်ခြင်္သေ့သည် မင်္ဂလာချီများဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသည်ကို ကြည့်နေရင်း အမူအရာအမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့က ပေတစ်သိန်းနက်သည့် ချောက်နက်အား ကြည့်လိုက်ကြ၏။ သူတို့က အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်ကာ တုန်လှုပ်နေကြသည်။

မျှော်နန်းသခင်က.. ချောက်နက်ကနေ ပြန်မလာဘဲနဲ့ ကောင်းကင်ကျုံးဘက်ကနေ ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ…

စီးဝူယာ့က မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ကောင်းကင်ကျုံး၏ တည်နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

“ရှစ်စွင်း ပြန်လာတာ ကြိုဆိုပါတယ်”

“မျှော်နန်းသခင် ပြန်လာတာ ကြိုဆိုပါတယ်”

တခြားသူများကမူ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။ လုကျိုးက ခပ်နိမ့်နိမ့် ဆင်းလာစဉ် ယွီကျန့်ဟိုင်ကမူ မြေကြီးပေါ် လဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူက စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ငါ နည်းနည်းလောက်တောင် နားလို့ မရဘူးလား။ သူတို့က ငါ့ကို နားခွင့် မပေးဘူးပဲ…

နတ်ခြင်္သေ့က ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသက်လိုက်၏။ ရှောင်ယွမ်အာက လုကျိုးဆီ ပြေးသွားကာ…

“ရှစ်စွင်း တာ့ရှစ်ရှိုးကို မြန်မြန် ကြည့်ပေးပါအုံး”

လုကျိုးက သူ သယ်လာသည့် ပစ္စည်းများကို ဖယ်လိုက်သည်။ တခြားသူများကမူ ထိုအရာကို မြင်ပြီး အံ့ဩနေကြ၏။ လုကျိုးက ယွီကျန့်ဟိုင်ဆီ လျှောက်လာကာ သူ့ သွေးကြောကို စမ်းသပ်ပေးလိုက်သည်။ သူက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိ လက်မြောက်ကာ အပြာရောင်ကြာပွင့်အား ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ အပြာရောင်ကြာပွင့်က ယွီကျန့်ဟိုင်အပေါ် ဆင်းသက်လာလေ၏။

တော်သေးတာပေါ့ ငါ့ဆီမှာ ထူးခြားအံ့ဖွယ်စွမ်းအား တစ်ဝက် ကျန်နေသေးလို့…

ကောင်းကင်ကျမ်းကုသစွမ်းအားက ယွီကျန့်ဟိုင်၏ အသက်ဓာတ်ကို တည်ငြိမ်သွားစေသည်။

ဝုန်း..

ထို့နောက် တွမ့်မူရှန်းက ချက်ချင်း ဒူးထောက်ကာ

“ဒါက ကျွန်တော့်အမှားပါ ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ပေးပါ”

လုကျိုးက တွမ့်မူရှန်းနှင့် ပြောနေဖို့ အချိန်မရှိပေ။ အိတ်ကို ဖွင့်လိုက်၏။

တခြားသူများက ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုစဉ် အနီရောင်တောက်ပနေသည့် ငါးနှလုံးသား၊ အနီရောင်ငါးနှင့် လက်သီးအရွယ် ချီယောင်၏ နှလုံးသားတို့က ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အားလုံးက ထိုအရာများကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

“ဒါတွေက ဘာတွေလဲ”

ရှောင်ယွမ်အာက သိချင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ခရုလေးက လက်ညှိုးထိုးကာ “အနီရောင် ငါး၊ အနီရောင် ငါး.. ချီယောင် ချီယောင်..”

လုကျိုးက ခရုလေးအား ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အနေဖြင့် သူမသည် မှတ်မိလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားမိပေ။ ခရုလေးက အနီရောင်ကြာနယ်မြေမှ ဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားလေပြီ။ ချီယောင်နှင့် အနီရောင်ငါးတို့က အနီရောင်ကြာနယ်မြေတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ဖူးလိမ့်မည်။ သူက ယခုအခါ သူ့ သုံးသပ်ချက်ကို သေချာသွားပြီ ဖြစ်၏။

“ချီယောင်လား.. အနီရောင်ငါးလား..”

ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသည့် အကြီးအကဲနှစ်ဦးပင် ဘာမှန်း မသိကြပေ။

လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။

“ဒါက အနီရောင်ငါးရဲ့ နှလုံးသားပဲ။ ဒါက လူတစ်ယောက်ကို နှစ်တစ်ရာ သက်တမ်း ချီးမြှင့်ပေးတယ်”

သူက လက်ဝေ့လိုက်သည့်အခါ အနီရောင်ငါးနှလုံးသားက လှုပ်ယမ်းလာ၏။ အနီရောင်ငါး၏ နှလုံးသားက လူတစ်ယောက်အား အသက်ဓာတ်ပေးစွမ်းလေသည်။ ထိုအရာက ရှားပါးသည့် ရတနာတစ်မျိုး ဖြစ်၏။ ကျင့်ကြံရေးလောကတွင် သက်တမ်းဆွဲဆန့်သည့် နည်းလမ်းများက နည်းပါးလှသည်။ အသက်ရှည်ဆေးလုံးကမူ နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး မဟာကန့်သတ်ချက်ကိုမူ ကျော်လွန်ခွင့်မပြုပေ။

“အနီရောင်ငါးနှလုံးသားက ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်နိုင်မှာလား” စီးဝူယာ့က ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်သည်။

“ငါလည်း မသေချာဘူး”

လုကျိုးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းတွင် ရေးထားသည့် မှတ်တမ်းအရ အနီရောင်ကြာနယ်မြေရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် အနီရောင်ကြာပန်းကို ကျင့်ကြံကြသည်။ အနီရောင်ကြာက သူတို့၏အသက်ကို မတိုတောင်းစေပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့က နှစ်တစ်ထောင် ကန့်သတ်ချက် ဟူ၍ မရှိကြပေ။

မင်ရှစ်ရင်က ယွီကျန့်ဟိုင်အား ထူပေးလိုက်သည်။ လုကျိုးက သူ့လက်ဝါးဖြင့် အသာတွန်းလိုက်သည့်အခါ အနီရောင်ငါးနှလုံးသားက ယွီကျန့်ဟိုင်၏ ပါးစပ်အတွင်း ဝင်ရောက်သွားလေ၏။ ထို့နောက် လုကျိုးက ကနဦးချီတချို့ကို ယွီကျန့်ဟိုင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် လုကျိုးက ပြောလာ၏။

“လျန့်စီရင်စုကို ပြန်မယ်။ သူ့အခြေအနေကို သေချာစောင့်ကြည့်ထားကြ..”

“နားလည်ပါပြီ”

…

လျန့်စီရင်စုမြို့၏ စစ်သူကြီးစံအိမ်

လုကျိုးက စီးဝူယာ့အား ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ စီးဝူယာ့ကလည်း သူ့ရှစ်စွင်း၏ ချောက်နက်ထဲမှ အတွေ့အကြုံကို သိချင်နေမိ၏။ သူက လုပ်လက်စ အရာအားလုံးကို ရပ်တန့်ကာ ရှစ်စွင်းနှင့် သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

“ရှစ်စွင်း..”

စီးဝူယာ့က အခန်းအတွင်း ဝင်ရောက်လာသည်။

လုကျိုးက စားပွဲပေါ်တွင် ရှိနေသည့် တော်ဝင်မင်းဆရာ ချန်ထားခဲ့သော မှတ်တမ်းနှင့် စာကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ

“မင်းဆီမှာ အချိန်ရရင် ဒီနှစ်ခုကို ကြည့်လိုက်အုံး”

“နားလည်ပါပြီ”

စီးဝူယာ့က စာအုပ်နှင့် စာကို ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက မေးလိုက်၏။

“ရှစ်စွင်း ချောက်နက်ထဲမှာ ဘာတွေ မြင်ခဲ့ရလဲ”

လုကျိုးက စီးဝူယာ့အား သူ မြင်သမျှ အရာကို ယေဘူယျခြုံပြီး ပြောပြလိုက်သည်။ ထိုအရာကို နားထောင်ပြီးသည့်နောက် စီးဝူယာ့က တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်လာမိ၏။ သူ့မျက်နှာထက် မယုံကြည်နိုင်သည့် အမူအရာမျိုးလည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဒီဟာတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တစ်ခုခု ရှိနေမှန်း ခန့်မှန်း မိပေမဲ့လည်း တခြားကမ္ဘာတစ်ခု ရှိနေမယ်လို့ မထင်မထားမိဘူး”

စီးဝူယာ့က ပြောလိုက်သည်။

“အခုက သုံးသပ်ချက်လောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ကောင်းကင်ကျုံးထိပ်မှာ ငါ ဘယ်သူနဲ့တွေ့ခဲ့လဲ သိလား”

“ရှစ်စွင်းသာ ပြောပြပေးပါ”

“တာ့ယန်ရဲ့ မင်းဆရာ ကျန့်ဝမ်ရွှီ..”

လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။

“တော်ဝင်မင်းဆရာလား”

စီးဝူယာ့က မေးလိုက်၏။

“မင်းလက်ထဲက စာက သူရေးထားတာပဲ”

လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။ စီးဝူယာ့က စာကို ချက်ချင်း ဖွင့်ဖတ်လိုက်၏။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားကာ

“ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာ ကျင့်ကြံသူ ပေါ်ထွက်လာမှုက ကပ်ဘေးကို ယူဆောင်လာလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှစ်စွင်းက ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာ ရောက်တာ ကြာလှပြီလေ ဘာလို့ ကပ်ဘေးလို့ ခေါ်တဲ့အရာက ဘယ်မှာလဲ”

လုကျိုးလည်း ကူကယ်ရာ မဲ့နေမိသည်။

သူက ထိုပစ္စည်းများအား စီးဝူယာ့ဆီ လွဲပေးခြင်းမှာ သူ့အသိဉာဏ်နှင့် စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုပြီး ထိုအနီရောင်ကြာနယ်မြေနှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များအား ပိုမိုရှာဖွေနိုင်စေရန် ဖြစ်၏။

ငါက ဒီပစ္စည်းတွေကို သူ့ကို ပေးလိုက်တာ ငါ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို စုံစမ်းဖို့ မဟုတ်ဘူးလေ…

လုကျိုးက လည်ချောင်းရှင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“အမြဲတမ်း ခြွင်းချက်ဆိုတာ ရှိတယ်။ ဒီအနီရောင်ကြာ စစ်ဆေးမှုကို မင်းဆီ အပ်ထားလိုက်မယ်”

“ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး လုပ်ပါ့မယ်”

“ဘာမှမရှိရင် ထွက်သွားလို့ ရပြီ”

စီးဝူယာ့က ထွက်သွားတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် တိုင်းပြည် ၁၂ ခုနှင့် ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာကို ရုတ်ခြည်း အမှတ်ရသွားကာ

“ရှစ်စွင်း တိုင်းပြည်၁၂ခုရဲ့ မဟာမိတ်ကို ဖွဲ့စည်းပြီးသွားပြီ။ သူတို့တွေ မကြာခင်မှ တာ့ယန်ကို ကျူးကျော်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်”

လုကျိုးက ကျန့်ဝမ်ရွှီ ပြောဖူးသည့်အရာကို အမှတ်ရသွားသည်။ ထိုနောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူသည် ထိုသူ ဖြစ်နေနိုင်၏။

“ငါ သိပြီ”

“အဲဒါဆို ကျွန်တော် သွားလိုက်ပါအုံးမယ်”

…

နောက်တစ်ရက် မနက်ခင်းတွင် လုကျိုးက ကောင်းကင်ကျမ်းစာလိပ်များကို ဆင်ခြင်နေစဉ်အတွင်း မင်ရှစ်ရင်က အပြင်ဘက်မှ ရောက်လာလေသည်။

“ရှစ်စွင်း တာ့ရှစ်ရှိုးက နိုးလာပါပြီ”