အခန်း (၆၈၈-၆၉၀)

အခန်း (၆၈၈) မောက်မာထောင်လွှားပိုင်ခွင့်

“ခင်ဗျား ဘာရှာတွေ့ခဲ့လဲ” ယွီရှန်းရုန်က အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

ရှားချန်းချိုးသည် ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်တော့သည်။ “မင်းရဲ့ဆရာ ဘယ်သူမှန်း မသိပေမဲ့ မင်းက နဝမဘုံကျောင်းက မဟုတ်မှန်း ငါ အတည်ပြုနိုင်တယ်”

“ဪ ... ဟုတ်လား”

ထိုစဉ် နောက်တွင်ရပ်နေသော ထျန်းပုကျီက လက်သီးဆုပ်မိုးလျက်မေးလိုက်သည်။

“နဝမဘုံကျောင်းရဲ့ ပုံစံက လျင်မြန်ဖျတ်လတ်ပြီး လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရေး ဒါမှမဟုတ် အကောက်ကြံမှုတွေအတွက် သင့်လျော်တာ။ ဒီမိတ်ဆွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက ပင်လယ်လှိုင်းတွေကို ခမ်းနားလှတယ်။ ဒါက နဝမဘုံကျောင်းရဲ့ ပုံစံမဟုတ်ဘူး။"

ထျန်းပုကျီပြောပြီးနောက် ယွီရှန်းရုန်သည် အမြင်အာရုံရှေ့မှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ သူ၏ ပြန်လာဝင်ရောက် ဝိညာဉ်သုံးပါးကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

ရှားချန်းချိုးသည် သူ၏အမြင်အာရုံဝေဝါးသွားတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ရင်ထဲ၌ သတိပေးသံတစ်သံ ပေါ်လာ၏။ သူက ကောင်းကင်ထဲဝင်ရောက်ကာ လက်ဆန့်ထုတ်လျက် မြင်းမြီးတုတ်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“လမ်းစဉ်မှာ အမည်မရှိ”

ရှားချန်းချိုးသည် သူ့သိုင်းကျမ်း၏ အမည်ကို ထုတ်ပြောပြီးသည်နှင့် နှင်းမုန်တိုင်းကဲ့သို့ အနီရောင်စွမ်းအင်သည် ရှေ့သို့ပေါ်ထွက်လာ၏။ ပုံရိပ်ယောင်နှင့် အစစ်အမှန်ကြား အတားအဆီးသည် ဝေဝါးသွားပုံရ၏။

ဘန်း ဘန်း ဘန်း

ပုံရိပ်သုံးခုသည် ရှားချန်းချိုး၏ အရှေ့၌ ပေါ်လာသည်။ ဓားသည် မြင်းမြီးတုတ်ကို ထိသွားပြီးနောက် နောက်ထပ်ဓားက လေကိုပိုင်းဖြတ်သွားကာ ကျန်ဓားတစ်လက်ကမူ ရှားချန်းချိုး၏ ရင်ဘတ်ဆီ ထိုးစိုက်သွား၏။

ရှားချန်းချိုးသည် သက်တော်ရှည်ဓားကို လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် ဖမ်းရန်ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဘန်း

ကံဆိုးသည်မှာ ယွီရှန်းရုန်၌ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံများစွာ ရှိ၏။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ကာ ဓားသွားက လည်ထွက်သွားသည်။ သက်တော်ရှည်ဓားသည် သာမန်လက်နက်မဟုတ်ချေ။

ရှားချန်းချိုးသည် သူ၏လက်ဝါးဖြင့်သာ ရိုက်လိုက်နိုင်၏။

ဘန်း

ရှားချန်းချိုးက နောက်သို့လည်ထွက်သွားသည်။

ယွီရှန်းရုန်က နောက်သို့လွင့်သွားကာ သူ၏ဓားကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ကျဆင်းနေသော နှင်းများပမာ အနီရောင်ရောင်ခြည်သည် ဓားအရိပ်များကြား ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည်။

ဓားရပ်တန့်သွားချိန်၌ အနီရောင်စွမ်းအင်က လွင့်ပြယ်သွားတော့၏။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် အဝေးကနေ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်၏။ သူတို့နှစ်ယောက်က လက်ရည်ညီနေသည်။

ယွီရှန်းရုန်သည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အတွေးနစ်သွားတော့သည်။ ဤနေရာရှိ ကျင့်ကြံခြင်းပုံစံက တာ့ယန်နှင့်ဆင်တူကြောင်း ရှာတွေ့သွား၏။ ကွန်ဖြူးရှပ်၊ ဗုဒ္ဓနှင့် တာအိုအဖွဲ့အစည်းများက ဤနေရာတွင် ရှိသည်။ ကံဆိုးသည်မှာ သူသည် ထိုကဲ့သို့ ဒုက္ခများသည့် ပြဿနာများအကြောင်း တွေးရတာ မနှစ်သက်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် စဉ်းစားရန်ထိုက်တန်သည့် ကိစ္စဆိုလျှင်တောင် ကြာရှည်တွေးနေမှာမဟုတ်။

ထိုအကြံဉာဏ်သည် အကောင်းဆုံးက ရေကဲ့သို့ပင် လမ်းစဉ်၌ အမည်မရှိသည် တာအိုကျောင်းတော်၏ အတွေးများပဲဖြစ်သည်။

မိုးမခတစ်ထောင်ဘုရားကျောင်း၏ အကြီးအကဲများကလည်း တိတ်ဆိတ်သွား၏။ သူတို့သည် အစောတုန်းက ယွီကျန့်ဟိုင်၏ ခွန်အားကြောင့် ထိတ်လန့်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယခု နောက်ထပ် အကျော်အမော်ဓားသမားတစ်ယောက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးသည် ဘုရားကျောင်းသခင်ကို နောက်ရောက်သွားအောင် တွန်းပို့နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ဤအကျော်အမော်များကို မည်သူက ရန်စရဲမည်နည်း။

အကြီးအကဲများကတောင် စကားမပြောရဲလေရာ တပည့်များက မည်သည်ကို ပြောရဲမည်နည်း။ သူတို့သည် ကြည့်နေစဉ် အသက်အောင့်ထားကြ၏။

အတော်ကြာပြီးနောက် ယွီရှန်းရုန်က ပြောလိုက်သည်။ “ရလဒ်က မရှင်းလင်းဘူး။ ပြန်ပြိုင်ကြမလား”

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ယွီကျန့်ဟိုင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ "အာ့ရှစ်တိ မင်းရဲ့လက်နက်နဲ့တောင် အနိုင်မယူနိုင်ဘူး။ ငါ့ကို လာခွင့်ပေး”

“...”

ရှားချန်းချိုးသည် အရေးနိမ့်တာ မဟုတ်သော်ငြား သူသည် အနည်းငယ် စော်ကားခံရသလို ခံစားရ၏။ သူသည် စကားများနေသည့် နှစ်ယောက်ကို တိတ်တဆိတ်ကြည့်လိုက်မိ၏။ အဆုံးကျ သူက ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးက နဝမဘုံကျောင်းက မဟုတ်ဘူးဆိုတော့ ထပ်တိုက်ခိုက်ဖို့မလိုဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီလမ်းကြွပါ”

ယွီရှန်းရုန်သည် ရှားချန်းချိုးက တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အနည်းငယ် မကျေမချမ်းဖြစ်နေ၏။ သူ မပြောဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ “နောက်တစ်ခေါက်မှ ဆက်တိုက်ခိုက်တာပေါ့”

“...”

ယွီရှန်းရုန်နှင့် ယွီကျန့်ဟိုင်က စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်နေပေ၏။ ဆိုရလျှင် သူ၏စွမ်းအင်ကို မထုတ်ဖော်လျှင် ခွန်အားကို ထုတ်ဖော်ဖို့က ခက်ခဲလှသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ခန်းမထဲ ပြန်ရုံသာ တတ်နိုင်၏။

“မင်းတို့ရဲ့ နက်နဲတဲ့ကျင့်ကြံဆင့်က ကျုပ်ရဲ့အမြင်အာရုံကို တကယ်ကျယ်စေခဲ့တာပဲ” ရှားချန်းချိုးက ထိုင်ပြီးနောက် ချီးကျူးလိုက်သည်။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး” ယွီရှန်းရုန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးက တစ်ဂိုဏ်းထဲကလာတယ်ဆိုတာ တွေးကြည့်ဖို့ ခက်ခဲလှတယ်။ မင်းတို့ရဲ့ ဆရာက ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာ ကျင့်ကြံသူလား။" ရှားချန်းချိုးက စုံစမ်းမေးမြန်းလိုက်၏။

သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ဓားမော့သုံးပြီး နောက်တစ်ယောက်သည် ဓားသုံး၏။ ထိုသို့တိုင် တိုက်ခိုက်ရေးနှင့် ချီကို အသုံးပြုသည့်နည်းက မတူညီပေ။

ရှားချန်းချိုးက ဤကိစ္စကို ဆွဲသွင်းနေသေးတာကို မြင်သောအခါ ယွီကျန့်ဟိုင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား သိချင်ရင် ကျုပ်ကို အနိုင်ယူရမှာ”

ရှားချန်းချိုး “...”

ယွီရှန်းရုန်က ပြုံးလိုက်၏။ “ကျုပ် ထောက်ခံတယ်”

နှစ်ယောက်သား ခဏတာ ထိုင်နေပြီးနောက် တချိန်တည်းတွင် ထရပ်လိုက်သည်။ သူတို့ ခန်းမထဲမှ ထွက်သွားလိုက်၏။

သူတို့အပြင်ရောက်ခါနီးတွင် လက်နောက်ပစ်ထားသော ယွီကျန့်ဟိုင်က လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “ကြယ်ပျံအိမ်တော်က တစ်ယောက်ယောက်ရောက်လာခဲ့ရင် ခင်ဗျားအတွက် သူတိုကို သတ်ပေးမယ်”

သူတို့ထွက်သွားတာကို မြင်သောအခါ ရှားချန်းချိုးက အမြန်မေးလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့နာမည်က ဘာလဲ”

“မင်းတို့ ဆရာရဲ့နာမည်ကို မပြောချင်ရင် အဆင်ပြေတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့နာမည်ကို ပြောဖို့က ပြဿနာမရှိဘူးမလား”

“ယွီကျန့်ဟိုင်”

“ယွီရှန်းရုန်”

ကျီဖုန်းရှင်းနှင့် ဝူဝူသည် သူတို့နောက်မှ လိုက်သွားလိုက်သည်။

မကြာခင်၌ သူတို့အတွင်းဧရိယာမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ရှားချန်းချိုးက ထိုင်လိုက်လေ၏။ သူတို့၏အမည်ကို ထပ်တလဲလဲရွတ်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ “အကြီးအကဲထျန်း သူတို့ကို ဘယ်လိုထင်လဲ”

“အဲ့ဒီဓားသမားက အပြင်ဖက်မှာ တချိန်လုံးနေနေတာပဲ ဘုရားကျောင်းသခင်။ သူတို့တွေက မိုးမခတစ်ထောင်ဘုရားကျောင်းရဲ့ ရန်သူတွေဆိုရင် ဘာကြောင့်များ သူတို့ ကွေ့ဝိုက်နေမှာလဲ” ထျန်းပုကျီက မေးလိုက်၏။

“အကြီးအကဲထျန်း မင်း ဆိုလိုတာကို သိတယ်။ ငါက ...” ရှားချန်းချိုးက ဆက်မပြောပေ။ ထိုအစား သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်တော့၏။

“ဘုရားကျောင်းသခင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို နားလည်ပါတယ်။ ဒီနှစ်ယောက်ကို အညံ့ခံလိုက်မယ်ဆိုရင် ကပ်ဘေးကို ယာယီထိန်းထားနိုင်လောက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ်ပိုပြီး ကြယ်ပျံအိမ်တော်အကြောင်း ကောင်းကောင်းသိတာပဲ” ထျန်းပုကျီက ပြောလိုက်၏။

“ဒါဆို ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ”

“ဒီနေရာမှာ နက်နဲတဲ့ကျင့်ကြံဆင့်ရှိတယ်။ အပြင်ထွက်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ သူတို့ကို မနိုင်လောက်ဘူး။ အရင်တုန်းက ကျီဖုန်းရှင်းက စကားပြောခဲ့ဖူးတယ်။ သူတို့ရဲ့ဆရာက ရိုးရှင်းတဲ့ သူ မဟုတ်ဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက ကြယ်ပျံအိမ်တော်ရဲ့ ယဲ့ကျန်းထက် အားမနည်းလောက်ဘူး” ထျန်းပုကျီက ပြောလိုက်၏။

ရှားချန်းချိုးက မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ ဆိတ်ဆိတ်သာ နေလေ၏။

ထျန်းပုကျီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့် သေချာပေါက် သေမဲ့လမ်းကို လျှောက်မဲ့အစား ငါတို့ တစ်ခါလောက် ရဲရင့်တဲ့လမ်းကို လျှောက်ကြရအောင်လား။ ရန်သူရဲ့ရန်သူက မိတ်ဆွေပဲ”

အတော်ကြာ စဉ်းစားနေပြီးနောက် ရှားချန်းချိုးက ခေါင်းအနည်းငယ်ညိတ်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “အရံခန်းမဆောင်ရဲ့အောက်မှာ ကျီဖုန်းရှင်းကို အတွင်းတပည့်အဖြစ် မြှင့်တင်လိုက်။ ပြီးတော့ မင်းက သူ့ရဲ့ကြီးကြပ်ဖြစ်ရမယ်။ တောင်ပိုင်းတောင်ထွတ်ရဲ့ စံအိမ်ကို ရှင်းထားလိုက်။ သူတို့တွေက ငါတို့ရဲ့ မိတ်ဆွေတွေဆိုမှတော့ ငါတို့ ရိုးသားသင့်တာပေါ့”

ထျန်းပုကျီသည် အရိုအသေပေးပြီးနောက် လက်သီးဆုပ်မိုးလိုက်၏။ “နားလည်ပါပြီ”

ထိုစဉ် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ အရှေ့ဖက်မျှော်နန်းရှေ့တွင် ဖြစ်သည်။

လုကျိုးသည် ရိုးရှင်းသည့် လေ့ကျင့်ခန်းတချို့လုပ်နေ၏။

ကျော့ယွီရှုသည် အံ့ဖွယ်မြို့တော်၌ သူမ၏တာဝန် ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းသို့ စောစောပြန်လာပြီး အရှေ့ဖက်မျှော်နန်းသို့ သတင်းပို့ရန် ရောက်လာ၏။

သူမသည် ခန်းမရှေ့၌ မျှော်နန်းသခင်က ထူးဆန်းသည့် လှုပ်ရှားမှုများ ပြုလုပ်နေတာကို မြင်သောအခါ စိတ်ဝင်တစားဖြစ်သွားလေ၏။ သူမ ရပ်လိုက်ပြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက နှေးကွေးပြီး ညင်သာကာ အနည်းငယ်တောင့်တင်းပုံပေါ်၏။ သို့သော် လှုပ်ရှားမှုများက တချိန်တည်းတွင် ချောမွေ့ပြီး သူ၏သွင်ပြင်က မျက်စိပသာဒလည်း ဖြစ်စေသည်။

ခဏအကြာတွင် ကျော့ယွီရှုက လျှောက်လာ၏။ “ကျော့ယွီရှုက အစ်ကို့ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”

လုကျိုးက လှုပ်ရှားတာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

“အစီအရင်တည်ဆောက်တဲ့ ကိစ္စ ဘယ်လိုလဲ”

“အဲ့ဒီကို ကျွန်မ ရောက်သွားတော့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖြေရှင်းလိုက်ပါပြီ။ အဲ့ဒီက အစီအရင် ကျွမ်းကျင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ခုနစ်စင်ကြယ်ကျောင်းတော်ဆီ လွှတ်လိုက်ပါပြီ။ အစီအရင်တည်ဆောက်တဲ့နေရာမှာ တိုးတက်မှုကြီး ရှိလာမယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်" ကျော့ယွီရှုက ပြန်ပြောလိုက်၏။

လုကျိုးက စိတ်ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ယခုအချိန်ထိတိုင် ဧရာမသားရဲများ ပေါ်မလာသေးပေ။ လူသားကျင့်ကြံသူများသည် သားရဲလေးများကို ခုခံနိုင်သေး၏။ သို့သော် မန်မန်းကြီးနှစ်ကောင်ကဲ့သို့ သားရဲများ ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လျှင် ထိန်းထားရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

သားရဲများပေါ်ပေါက်လာခြင်းကလည်း လူသားကျင့်ကြံသူများကို ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာအဆင့်ကို တိုးတက်အောင် ပြသပေးလိုက်သည်။

“အခု အစ်ကို လေ့ကျင့်နေတာက ဘာကျင့်စဉ်လဲ” ကျော့ယွီရှုက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

“ထိုက်ကျိကို ပြောတာလား”

“ထိုက် .. ထိုက်ကျိလား။ ညီမလည်း ထိုက်ကျိကျင့်ကြံနိုင်မလား သိချင်မိတယ်” ကျော့ယွီရှုက မေးလိုက်၏။

“အဲဒါက မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ခွန်အားမြှင့်တင်ပေးဖို့ နည်းတစ်ခုပဲ။ မင်းအတွက် သိပ်အသုံးမဝင်ဘူး” လုကျိုးက ပြန်ပြောလိုက်၏။

ကျော့ယွီရှုသည် စိတ်ပျက်သွားပုံပေါ်၏။ သူမသည် ဤဆန်းကြယ်သော ကျင့်စဉ်ကို လုကျိုး ကျင့်ကြံနေတာ တခါမှ မတွေ့ဖူးပေ။ ‘ဒါက အစ်ကိုကျိရဲ့ ခွန်အားနောက်ကွယ်က အကြောင်းအရင်း အမှန်လား။’

လုကျိုးသည် အကြောဆန့်ပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ ပြန်လိုက်၏။ ကျော့ယွီရှုက မမေးတော့ပေ။ အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လုကျိုးသည် ကံစမ်းမဲစနှိုက်၏။

လက်ရှိတွင် သူ့၌ ကုသိုလ်မှတ် ၁၀၃၃၃မှတ်ကျန်သည်။

သူသည် ကံစမ်းမဲ ၁၀၀ နှိုက်ကာ အကြောင်းပြန်လှန်ကတ် ၃၀ ရလိုက်၏။

သူ၏ကံသည် ယခင်ကထက်ကောင်းလာသည်။

ယခုဆို သူ့၌ အကြောင်းပြန်လှန်ကတ် ၂၇၀ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့မနက် စောစော၌ လုကျိုးသည် ကုသိုလ်မှတ် ၃၃မှတ်သာ ကျန်တော့သည်ကို မြင်ရချိန်၌ ထိတ်လန့်အံ့ဩသင့်သွားသည်။

သူ၏ကံက မဆိုးပေ။ သူသည် အကြောင်းပြန်လှန်ကတ် ၈၀ ရခဲ့သည်ကပင် လုံလောက်နေတာဖြစ်၏။ သို့သော် ကျန်တာမရခဲ့၍ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွား၏။

သူက ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်၏။ အာရုံတက်ချိန် ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

လုကျိုး၏ စိတ်အခြေအနေက ကောင်းနေ၏။ သူသည် အကြောင်းပြန်လှန်ကတ်တစ်ကတ် သုံးလိုက်သည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံဆင့်သည် ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာအဆင့်သို့ ရောက်ပြီးနောက် ကတ်များကို တစ်ခါမှ အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့ တန်ဖိုးက တိုးလာလောက်ပြီဖြစ်သည်။

အကြောင်းပြန်လှန်ကတ်ကို သုံးပြီး မကြာမီ၌ အသက်စွမ်းအင်တို့က ထပ်မံဖြည့်သွင်းလိုက်၏။ သူ၏ သက်တမ်းကလည်း ရက်ငါးရာ တိုးလာသည်။ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲမှုမရှိပေ။

ကောင်းကင်တွင် နေထွက်လာပြီး ကံစမ်းမဲနှိုက်စရာ မရှိတော့လေရာ လုကျိုးသည် ကျင့်ကြံလိုက်၏။

သူသည် ပွင့်ချပ်ရှစ်လွာကျင့်ကြံသူ အပြည့်အဝဖြစ်ဖို့ အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုပဲလိုသည်။

ခဏအကြာတွင် စီးဝူယာ့က အရှေ့ဖက်မျှော်နန်းဆီသို့ ရောက်လာ၍ ပြောလိုက်တော့သည်။ “ရှစ်စွင်း သားရဲကြီးတစ်ကောင်က ယွီစီရင်စုမှာ တွေ့လိုက်ပါတယ်။ ကျင့်ကြံသူတွေက မြို့ကို ဖုံးကွယ်နေတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက သားရဲနဲ့မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ ငရဲဂိုဏ်းခွဲက ရှစ်စွင်းရဲ့အကူအညီကို တောင်းခံနေပါတယ်”

“သားရဲကြီးတစ်ကောင်လား” လုကျိုးသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာ၏။ အဆင်ပြေလိုက်တာ။ သူသည် ကုသိုလ်မှတ်များ ပိုရမည့် နည်းလမ်းကို စဉ်းစားနေကာစ ရှိ၏။ လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် သားရဲကို သတ်နိုင်ပြီး ချီရောင်ကဲ့သို့ ကုသိုလ်မှတ် ငါးထောင်ရရှိရန် မျှော်လင့်နေမိသည်။

ဒီတစ်ခေါက် အကောင်းဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်တယ်လို့ မထင်မိဘူး။ ငါသာ သိခဲ့ရင် အသေရိုက်ချက်ကတ်ကို ဝယ်မှာမဟုတ်ဘူး။

သူသည် အသေရိုက်ချက်ကတ်တစ်ကတ်ကို သုံးပြီး ကုသိုလ်မှတ်များကို ဝယ်ယူနိုင်လိမ့်မည်။ ယင်းက ၅၀ရာခိုင်နှုန်း ဆုံးရှုံးနေ၏။

“ဘယ်လို သားရဲလဲ ဆိုတာသိလား” လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။

“စာထဲမှာ ပုံဆွဲပြထားပါတယ်။ သားရဲရဲ့နာမည်က ချုံးချီ”

ချုံးချီလား ... မန်မန်းများသည် အနီရောင်ကြာပွင့် တမန်တော်၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ပေါ်လာတာ။

“ချုံးချီက ဘာကြောင့်ပေါ်လာတာလဲ။ ယွီစီရင်စုမှာ ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာကျင့်ကြံသူ ရှိလို့ ပေါ်လာတာလား” လုကျိုးက ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသည်။

“ကျွန်တော်လည်း အဲဒါကို အံ့ဩနေတာ။ အဲ့ဒီသားရဲကို စာအုပ်မှာပဲ မှတ်တမ်းတင်ထားတာ။ အရင်တုန်းက လူသားတွေကို တစ်ခါမှ မတိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက ပြင်းထန်တယ်။ အဲဒီကို ရောက်ရင်တော့ ရှာတွေ့မှာပါ”

လုကျိုးသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ ပိအန်းကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကြောင့် မဟုတ်လျှင် သားရဲသည် ဤနေရာသို့ မျှားခေါ်ခံရတာ ဖြစ်နိုင်ခြေမြင့်သည်။

စီးဝူယာ့က ပြောလိုက်၏။

"လတ်တလောမှာ သားရဲအရေအတွက် တိုးလာတယ်။ စီရင်စု ကိုးခုရဲ့ အရွယ်အစားကို ကြည့်ရင် အစီအရင်တွေရဲ့ အကာအကွယ်နဲ့တောင် အနည်းဆုံးပွင့်ချပ်ကိုးလွှာ ကျင့်ကြံသူ လေးယောက်လိုပြီး သူတို့တစ်ယောက်က နှစ်မြို့ဆီကို စောင့်ကြပ်ရမှာ။ ရှစ်စွင်းတစ်ယောက်နဲ့ ဧရိယာတစ်လုံးကို ကာဖို့ မလုံလောက်ဘူး”

လုကျိုးသည် ထိုအကြောင်းကို သိ၏။ လူသားကျင့်ကြံသူများ တိုးတက်တာ နှေးကွေးလွန်းလှသည်။

“ငါ တစ်ချက်သွားကြည့်လိုက်မယ်”

သူသည် ပိအန်းပေါ် ခုန်တက်ပြီး ခရီးနှင်လိုက်၏။

“ဘေးကင်းတဲ့ ခရီးစဉ်ဖြစ်ပါစေ ရှစ်စွင်း”

လေထဲ၌ လုကျိုးသည် ပိအန်းကိုကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “စီးရတာ ကြည့်ရတာ ကြမ်းတမ်းပေမဲ့ မင်းက ကျီလျန့်ထက် ပိုပြီးလိမ္မာတယ်”

ကျီလျန့်သည် သူ့သခင်၏စကားကို တုံ့ပြန်သည့်ပမာ အော်လိုက်သည်။

“မြန်မြန်”

ထိုစဉ် ယွီစီရင်စု၏ အနောက်ဖက်ခြမ်းတွင် အနီရောင်ကြာ ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးသည် အစီအရင်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“တာ့ယန်မှာ ငါတို့ သိထားသမျှတွေကို ကောင်းကင်သိုင်း ခုံရုံးဆီပို့ပြီး သူတို့မကြာခင်မှာ လူတွေ ထပ်ပို့လာဖို့ မျှော်လင့်တယ်။ တာ့ယန်မှာ ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ သူတို့တွေက ငါထင်ထားတာထက် ပိုအားနည်းတာ။ ကောင်းကင်ဘုံက ငါတို့ဖက်မှာ ရှိနေတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် အဆင့်မြင့် ချုံးချီကို မျှားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။"

ဖုန်း

မြို့ရိုးက ပြိုလဲသွားသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် ယီစီရင်စုမြို့၏ အရှေ့ဖက်ခြမ်းဆီသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်၏။

“အဆောင်တစ်ထောင် သုံးရကျိုးနပ်သားပဲ"

သူတို့နောက်တွင် အစီအရင်စက်ဝိုင်းထဲတွင် အဆောင်ပုံကလောင်ကျွမ်းသွား၏။

“ကြယ်ပျံအိမ်တော်ရဲ့ ယဲ့ကျန်းက စွန့်စာခန်းဝင်တဲ့အချိန် လွမ့်ကို သွေးဆောင်ဖို့ ဒီနည်းလမ်းသုံးခဲ့တာ။ တာ့ယန်က ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပဲရှိတယ်။ ချုံးချီကို သူ ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”

…

အခန်း (၆၈၉) ချုံးချီ

အနီရောင်ကြာကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးသည် လေထဲပျံဝဲလိုက်၏။ သူတို့သည် အနီးရှိတောအုပ်ထဲသို့ ပျံသန်းသွားကာ သစ်ကိုင်းပေါ် ဆင်းသက်ပြီး အရိပ်ထဲကနေ ချုံးချီကို လေ့လာနေ၏။

ချုံးချီသည် ကျားတစ်ကောင်၏ သွင်ပြင်မျိုးရှိသည်။ ၎င်း၌ မီတာတစ်ရာခန့်ရှည်သော တောင်ပံနှစ်ဖက်ရှိသည်။ ၎င်း၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်သည် သူ၏ စွမ်းအားကို ပြသနေတာပဲဖြစ်၏။

အနီရောင်ကြာ သံတမန်များကတောင် ၎င်း၏ခွန်အားကို လျှော့မတွက်နိုင်ပေ။

မြို့ရိုးလဲပြိုသွားသည်နှင့် အရံအတားက အသက်ဝင်လာတော့သည်။

ချုံးချီက ပျံသန်းကာ အရံအတားကို ဆက်တိုက်ဝင်တိုးနေ၏။

ဖုန်း ဖုန်း ဖုန်း

ကြိမ်ဖန်များစွာ ကြိုးစားပြီးနောက် အရံအတားသည် ပြိုကွဲတော့မည့်ပုံ အရိပ်အယောင်ပေါ်လာ၏။

“ရွှေကြာနယ်မြေက အားနည်းလိုက်တာ။ အဲ့ဒီပစ္စည်းရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ကြည့်ရင် ချုံးချီတစ်ကောင်တည်းက သူတို့ကို ဖြေရှင်းဖို့ လုံလောက်နေပြီ။ လူလုပ်နေပြီထင်တယ်”

“မင်း သိလား။ ကောင်းကင်သိုင်းခုံရုံးဆီကို သတင်းပို့ခဲ့မိတာကို နောင်တရလာပြီ။ ငါတို့တွေ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပြီး အဲ့ဒီပွင့်ချပ်ကိုးလွှာကျင့်ကြံသူကို သတ်ပြီး ရေနက်ဆန်းကြယ်ဂူနဲ့ အဆုံးမဲ့ပင်လယ်တွေကို စောင့်ကြည့်နေမယ်ဆိုရင် ငါတို့တွေ အဆောင်အနေနဲ့ ဒီကမ္ဘာမှာ အကြီးမြတ်ဆုံး ဖြစ်လောက်တယ်”

“အခုတော့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ဒီနေရာက လူတွေက သူတို့ရဲ့ရွှေကြာကို ဖြတ်တောက်ပြီး ပြန်လည်ကျင့်ကြံတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းသီအိုရီအသစ်ကို ရထားပြီးပြီ။ ငါတို့တွေက အဆောင်တွေနဲ့ သားရဲတွေကို မျှားမထုတ်ခဲ့ရင်တောင် သူတို့တွေ အနှေးနဲ့အမြန် ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာအဆင့်ကို ရောက်ကြာမှာပဲ”

“မင်း ပြောတာမှန်သား။ ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာတောင် မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ငါတို့ဆို ပိုဆိုးပေါ့”

သူတို့သည် မြို့ရိုးကို ထပ်ကြည့်လိုက်၏။

ချုံးချီသည် ၎င်း၏တောင်ပံကို တဖျပ်ဖျပ် ခတ်လိုက်သည်။ သူ့အဖို့ မြို့ထဲရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် ၎င်း၏ အစာပဲဖြစ်သည်။ သူက ထပ်မံဝင်တိုးလိုက်သည်။

ဘန်း

အရံအတားပေါ်၌ နောက်ထပ်အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပြန့်လာသည်။

မြို့ထဲရှိ ကျင့်ကြံသူများက ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ကုန်၏။

နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများက ပျံသန်းလျက် ဖြုံလောက်သည့် ရန်သူကို ရင်ဆိုင်နေရသည့်ပမာ ကြည့်နေသည်။

“အရှေ့ဖက်ဂိတ်ဆီကို သွားကြည့်ရအောင်။ ချုံးချီက အဲ့ဒီမှာ”

“အင်း”

နှစ်ယောက်သား အကြည့်တစ်ချက်ဖလှယ်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူတို့သည် အရှေ့ဖက်ဂိတ် အပြင်ကနေ ဧရာမသစ်ပင်ကြီးဆီသို့ ပျံသန်းသွား၏။ မကြာမီ၌ သူတို့သည် တောအုပ်ဆီ ရောက်သွားသည်။ သူတို့သည် သစ်ကိုင်းပေါ် ဆင်းသက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဆက်လက်လေ့လာ၏။

“လုပ်လိုက်တော့ အရံအတားကို ဖြတ်ပြီး သူတို့ကို သတ်လိုက်။ ကုမင်အတွက် လက်စားချေပေး”

သူတို့နှစ်ယောက်သည် မြို့ကို ကြည့်နေ၏။ သူတို့သည် ရှေးခေတ်ရောမ၏ အားကစားပွဲရှိ ပွဲကြည့်ပရိသတ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူတို့က ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို မွေ့လျော်သည်။

ချုံးချီ ဝင်တိုက်သည့်အချိန်၌ သူတို့၏ မျက်နှာထက်၌ အပြုံးပေါ်လာတော့သည်။ ချုံးချီသည် သူ့ဆီပျံသန်းလာသည့် ကျင့်ကြံသူအားလုံးကို နှင်ထုတ်နိုင်၏။

ချုံးချီက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပုံပေါ်သည်။ ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်တောင် ထိုသားရဲကို လျော့တွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

ဘန်း

ချုံးချီသည် နောက်ဆုံးအကြိမ် အရံအတားကို ဝင်တိုက်ခိုက်ချိန်တွင် ၎င်းက ပြိုကွဲသွားတော့သည်။

မြို့ထဲရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် ပြေးရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

ချုံးချီသည် သိုးအုပ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည့် ဝံပုလွေပမာ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခုန်အုပ်လိုက်၏။ ၎င်း၏ လက်သည်းများဖြင့် ကျင့်ကြံသူများစွာ အရိုက်ခံလိုက်သည်။ သူတို့၏ ကာကွယ်ရေးအလွှာသည် ခံနိုင်ရည်များစွာ မရှိပေ။ သူတို့ ချက်ချင်း နောက်သို့ လွင့်သွားကာ ဒဏ်ရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန်ရကုန်၏။

ချုံးချီလှုပ်ရှားချိန်တွင် အဆောက်အဦများစွာ ယိုင်နဲ့ကုန်၏။ ယွီစီရင်စုထဲတွင် ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေစေတော့သည်။

“၎င်းကို သတ် ... အခုသတ်ကြ”

“သနားစရာ ပိုးမွှားလေးတွေ ရွှေကြာနယ်မြေက ဒီလောက်ကြာကြာ ရှင်သန်နေတာကပင် ဆန်းကြယ်မှုတစ်ရပ်ဖြစ်နေသည်။ သူတို့တွေက မှန်းဆလို့မရအောင် အားနည်းတာကို”

“ချုံးချီက သူတို့ကို လေးနာရီအတွင်း ရှင်းပစ်လိုက်မယ်လို့ လောင်းတယ်။ မင်းကော ဘယ်လိုလဲ”

“လေးနာရီက ကြာလွန်းတယ်။ ကြည့်ကြည့်ရင် ချုံးချီက သူတို့တွေကို အမြစ်ပြတ်သုတ်သင်ဖို့ အချိန်နှစ်နာရီပဲ လိုမှာ” သူတို့က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ သူတို့သည် ချုံးချီ၏ ဆောင်ရွက်ချက်ကို အလွန်ကျေနပ်နေကြသည်။

သူတို့သည် ပွဲကြည့်ပြီး အပြစ်မဲ့သူများကို လှောင်ပြောင်ပြောနေကြစဉ် သူတို့ပေါ်၌ တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်လာတာကို ရုတ်တရက် အာရုံခံမိလိုက်၏။ သူတို့က အလိုလို မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

“အဲဒါဘယ်သူလဲ”

သူတို့သည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော စီးတော်သားရဲပေါ်တွင် ရပ်နေသော အဘိုးအိုတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“ရှူး ... သူက အသက်ကို စွန့်ပစ်ဖို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာတဲ့ တာ့ယန်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူ နှစ်နှစ်အတွင်း သေမယ်လို့လောင်းတယ်”

“ငါက လေးနှစ်”

“အလောင်းအစာဖြစ်ပြီး” သူတို့အလောင်းအစားထပ်ပြီးနောက် စီးတော်သားရဲသည် ဝေဟင်တွင် ရပ်တန့်သွား၏။

စီးတော်သားရဲ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည့် အကြောင်းအရင်းကို မသိပေ။ ၎င်းက နှာခေါင်းရှုံ့ပွရှုံ့ပွလုပ်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လိုက်တာကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

“ငါတို့ပေါ်တော့မယ်။ ဒီစီးတော်သားရဲက အနံ့ခံအာရုံကောင်းသားပဲ”

သူတို့နှစ်ယောက်သည် သစ်ကိုင်းပေါ်မှာ ချက်ချင်း ဆင်းပြေး၏။

ကံဆိုးသည်မှာ ပိအန်းထံမှ လွတ်မြောက်မှု မဖြစ်နိုင်ပေ။

ပိအန်း၏ ကျောပေါ်တွင်ရှိသော လုကျိုးကလည်း ပိအန်း အစောတုန်းက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည့် အကြောင်းအရင်းကို အံ့ဩနေ၏။ ပြီးနောက် သစ်ကိုင်းပေါ်၌ မသင်္ကာဖွယ် ကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက် ပုန်းအောင်းနေတာကို မြင်သောအခါ သူသည် ပိအန်းကို ဆင်းသက်ဖို့ ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်၏။

ဖုန်း

ပိအန်းသည် သစ်ပင်များပေါ် ဆင်းသက်ကာ သူတို့၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်၏။

နှစ်ယောက်သားက ထိတ်လန့်နေပြီး ကျောပေါ်ရှိ ကျင့်ကြံသူကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူတို့ထဲမှာ တစ်ယောက်က ထိတ်လန့်မှုကို ဖုံးကွယ်လျက် မေးဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။

“လူကြီးမင်း ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ”

လုကျိုးသည် မုတ်ဆိတ်သပ်လျက် သူတို့ကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “မင်းတို့နှစ်ယောက်က သားရဲတစ်ကောင်က မြို့ကို တိုက်ခိုက်နေတဲ့အချိန် ဘာကြောင့် ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေနေတာလဲ”

“လူကြီးမင်း အဲ့ဒီသားရဲက ချုံးချီလို့ခေါ်တယ်။ အင်မတန် ရက်စက်တာ။ ကျွန်တော်တို့လို သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေ ရင်ဆိုင်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်မရှိဘူး”

“ငါ ဒီမှာရှိနေရင် ကြောက်ဖို့မလိုဘူး။ ငါနဲ့လိုက်ပြီး အဲ့ဒီသားရဲယဉ်ပါးအောင် လုပ်မယ်”

“ဟမ်” သူတို့နှစ်ယောက်က ထိတ်လန့်သွားလေ၏။

“သွားကြမယ်”

လုကျိုးသည် ပိအန်းကို စီးကာ ယွီစီရင်စုဆီ သွားလိုက်၏။

ဤနေရာတွင် ပိအန်း ရှိနေလေရာ သူတို့နှစ်ယောက်ထွက်ပြေးချင်လျှင်တောင် မလွတ်ပေ။ ဤနည်းဖြင့် သူတို့သည် ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ မြို့ထဲသို့ လုကျိုးနှင့်လိုက်ခဲ့ရသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အဓိပ္ပါယ်ပါပါကြည့်နေသည်။ သူတို့သည် မြို့ကို ထောက်လှမ်းခွင့်ရရန် အခွင့်ကောင်းရပြီဟု တွေးလိုက်မိ၏။ ထို့အပြင် သူတို့သည် ဤသက်ကြားအိုကြီးက ချုံးချီကို မည်သို့ အနိုင်ယူမည်ဆိုတာကို မြင်ချင်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် ယွီစီရင်စုထဲသို့ ရောက်သွား၏။

မြို့ပေါ်ရှိ ဝေဟင်တွင် ချုံးချီသည် ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာအကျော်အမော်နှစ်ယောက်နှင့် ရင်ဆိုင်နေ၏။

ကောင်းကင်ထဲ၌ စွမ်းအင်များ ပရမ်းပတာဖြစ်နေသည်။ ပျံသန်းနေသော ရွှေရောင်လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်က မြင်တွေ့ရသည်မှာ မျက်စိကြိမ်းလောက်ပေ၏။

လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်သပ်ပြီး မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်တော့၏။ “ချုံးချီပေါ်လာတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ”

“ကျွန်တော်တို့ ရောက်ခါစပါ လူကြီးမင်း”

“မြို့ထဲက သေကြေမှုကကော”

“အရံအတားက ခုနကမှ ပြိုကွဲသွားတာ။ သေဆုံးမှု များများစားစား မရှိသေးပါဘူး”

လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူ အချိန်မှီရောက်လာတာ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာ ကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက်သည် ချုံးချီ၏တောင်ပံနှင့် ရိုက်မိသွား၏။ သူတို့မြေပြင်ပေါ် ကျလာကြသည်။

ဖုန်း ဖုန်း ဖုန်း

အနီရောင်ကြာ ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်၏။ ထိုစဉ် သူတို့နားသို့ ကျင့်ကြံသူများစွာ ပျံသန်းလာသည်။ လူဦးရေရာချီက ချုံးချီကို ဝိုင်းလိုက်၏။

“သူတို့ဘာကြောင့် သေချင်နေကြတာလဲ”

“သူတို့ရဲ့အသက်ဘေးအတွက် ဘာကြောင့် မပြေးကြတာလဲ”

သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကျင့်ကြံသူများ၏ လုပ်ရပ်ကို နားလည်နိုင်ဖို့ ခက်ခဲနေသည်။

လုကျိုးက သူတို့ကို ထပ်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ပိအန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ အစွယ်ကို ထုတ်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။

ချုံးချီသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တိုက်ခိုက်တာ ပိုကြမ်းတမ်းလာ၏။ ထိုကျင့်ကြံသူများကို မြင်သည့်အခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။ သူ၏ အမွေးများ ထောင်လာပြီးနောက် ရှေ့ရှိ ကျင့်ကြံသူများကို ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

ကျင့်ကြံသူများသည် ဓားစွမ်းအင်များ၊ ဓားမော့စွမ်းအင်များကို ထုတ်သုံးလိုက်၏။

ချုံးချီက တဟုန်ထိုးဝင်ရောက်ကာ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဒါဇင်ခန့်ကို နောက်ကျွမ်းပစ်သွားစေသည်။

ကျန်သည့် ကျင့်ကြံသူများက ထိတ်လန့်ကုန်၏။ ၎င်း၏ မန်မန်းများထက်ပိုပြီး အစွမ်းထက်၏။

“အသင့်ပြင်ထား ... ထပ်ကြိုးစားကြရအောင်”

အမိန့်ဖြင့် ကျင့်ကြံသူများသည် ထပ်တိုက်ခိုက်ကြသည်။

ချုံးချီသည် အမိန့်ပေးပြီးတာကို တွေ့သောအခါ ၎င်း၏မေးရိုးကြီးကို ဟကာ ခေါင်းဆောင်ဆီ တိုးဝင်လိုက်၏။

ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးက လေထဲ ပေါ်ထွက်လာသည်။

စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်များ ပေါ်လာကာ ချုံးချီဆီသို့ ရောက်လာ၏။

ဖုန်း

သူတို့သည် ချုံးချီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်၏။

ချုံးချီသည် မီတာများစွာ လွင့်ထွက်သွားသည်။ နာနာကျဉ်ကျဉ် အော်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်း၏အမြီးကို ဒေါသတကြီးလွှဲယမ်းလိုက်သည်။ ၎င်းက ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက်ကို ထိမိသွား၏။ သူတို့ကလည်း ယိုင်သွားသည်။ သူတို့ကြား ခွန်အားကွာခြားချက်က ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။

ယင်းကို မြင်ပြီး လုကျိုးသည် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ “မွေးမြူရေး တိရစ္ဆာန်”

သူသည် ပိအန်း၏ကျောပေါ်တွင် ရပ်လျက် ကောင်းကင်ကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဝါးသည် အပြာရောင်အလင်းဖျော့ဖျော့ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

ကြောက်ရွံ့ခြင်းမဲ့ မဟာတံဆိပ်တော်သည် လေထဲပြန့်နှံ့သွားကာ ချုံးချီကို ထိသွား၏။

ဘန်း

ချုံးချီသည် နောက်သို့ ဆယ်မီတာခန့် လွင့်ထွက်သွားသည်။

လေထဲသို့ပျံသန်းလာသည့် ယွီစီရင်စု ကျင့်ကြံသူများသည် ထိုလက်ဝါးစည်းတံဆိပ်ကို အာရုံစိုက်မိသွားသည်။ သူတို့သည် စည်းတံဆိပ်လာရာဖက်သို့ ကြည့်လိုက်လေ၏။ ထိုစဉ် လုကျိုးသည် လက်ဝါးရိုက်ချက် သုံးလိုက်သောအခါ သူ့နောက်ရှိ အနီရောင်ကျင့်ကြံသူများသည် ထုတ်ဖော်ပြောမိသွား၏။ “အပြာရောင်လက်ဝါးလား”

လုကျိုးက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကျုံ့မိသွား၏။ သူသည် ထိုနှစ်ယောက်ကို သံသယဝင်နေခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် ကောင်းကင်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် လေထဲရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် ပိအန်း၏ ကျောပေါ်ရှိ ကျင့်ကြံသူကို တွေ့သွားကြသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ချန်းပေ့ကျိ”

မုတ်ဆိတ်တစ်ချက် သပ်ကာ လုကျိုးက ပြောလိုက်တော့သည်။ “ထျန်းဂိုဏ်းရဲ့ နန်ကုန်းဝေနဲ့ လော့ဂိုဏ်းရဲ့ ဖုန်းဝေကျီ”

“အမိန့်ရှိပါ ချန်းပေ့ကျိ”

ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာကျင့်ကြံသူများသည် ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းမှ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ထျန်းဂိုဏ်းနှင့် လော့ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းသခင်များ ဖြစ်ပေ၏။

“ဒီနှစ်ယောက်ကို စောင့်ကြည့်ထား။ သူတို့ထွက်ပြေးသွားရင် မင်း တာဝန်ယူရမယ်”

“အမိန့်အတိုင်းပါ” နန်ကုန်းဝေနှင့် ဖုန်းယီကျစ်တို့က နှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့က နှာခေါင်းအနည်းငယ်ရှုံ့ချလျက် ထိုလူနှစ်ယောက်ဘေးသို့ သွားလိုက်သည်။ သူတို့သည် ချုံးချီကို ဘာမှမလုပ်နိုင်လျှင်တောင် ဤလူနှစ်ယောက် ထွက်မပြေးအောင် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ဇဝေဇဝါဖြစ်ချင်ယောင် အပြစ်ကင်းသည့်အမူအယာ ဆင်မြန်းထား၏။

“ချန်းပေ့တို့ ဒါက မှားတာပဲဖြစ်ရမယ်။ ကျွန်တော်တို့က ချုံးချီကို ဖြေရှင်းဖို့ အတူတကွ လှုပ်ရှားရမှာလေ”

“ချန်းပေ့ကျိက အမိန့်ပေးထားတာ။ ပါးစပ်ပိတ်ထား” နန်ကုန်းဝေက ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

သူတို့သည် ထိုအမည်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားလေ၏။

‘ဒီအဘိုးကြီးက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ သခင်လား”

ထိုစဉ် လုကျိုးက ဝေဟင်ထဲပျံသန်းသွားသည်။ ပြီးနောက် သူသည် လက်နောက်ပစ်လျက် လေထဲပျံဝဲနေ၏။ “နောက်ဆုတ်ကြ။ မြို့ကိုပဲ ကာကွယ် … ဒါကို ငါ့လက်ထဲအပ်ထားလိုက်”

“နားလည်ပါပြီ”

ကျင့်ကြံသူများသည် တညီတညွတ်တည်း ပြန်ပြောလိုက်၏။ သူသည် အသေရိုက်ချက်ကတ်ကို အသုံးပြုရမလားဟု တွေးနေမိသည်။

ချုံးချီကို လုကျိုး ပထမဆုံးအကြိမ် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ၎င်း၏အာရုံစိုက်မှုက သူ့ဆီချက်ချင်း ရောက်သွားသည်။

ဤသတ္တဝါသည်

မြင့်မားသည့် ခွန်အားဖြင့် ရန်သူဖြစ်ပုံပေါ်သည်။

ချုံးချီသည် ကျန်သည့်ကျင့်ကြံသူများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လုကျိုးဆီ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ လုကျိုးသည် လက်ဝါးကို ထပ်သုံးလိုက်သည်။ အနားသတ်တွင် အပြာရောင်အလင်းဖျော့ဖျော့ တောက်ပနေသော ရွှေရောက်လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်သည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်။

ဘန်း

ချုံးချီသည် အနည်းငယ်မျှသာ ရပ်တန့်သွား၏။ လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်ကို ရှောင်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်သည်။

“ဟမ်” လုကျိုးသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကျုံ့မိသွား၏။

မြေပြင်ပေါ်တွင် နန်ကုန်းဝေနှင့် ဖုန်းဝေကျီက မြင်သောအခါ အထိတ်တလန့်အော်မိသွား၏။ “ချန်းပေ့”

အနီရောင်ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးက ရွှင်ပျသွားသည်။ သူတို့လက်များသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် လက်သီးဆုပ်မိသွား၏။

သမာဓိက ထိန်းသိမ်းပြီး ချဲ့ထွင်ရန် အလင်းနဲ့အရိပ်ကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ပျံ့နှံ့စေကာ သမာဓိရှိရှိ နေရမည်။

အရာအားလုံးကို တိတ်ဆိတ်စေသော စွမ်းအားပေးသည်။

အပြာရောင်ကြာပွင့်ဖူးပွင့်ခြင်း

၎င်းက အနီးကပ်လေလေ ထိရောက်မှုက ပိုပြင်းထန်လေဖြစ်သည်။

အပြာရောင်ကြာပွင့်သည် ယွီစီရင်စုမြို့ရှိ အရံအတားလောက်နီးနီးကြီးမားပေသည်။

တအံ့တဩအသံက ပေါ်ထွက်လာသည်။

“အကြီးမြတ်ဆုံး ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာကျင့်ကြံသူက ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ”

“ကောင်းတယ်။ ယွီစီရင်စု ကယ်တင်ခံရပြီ”

သို့သော် နန်ကုန်းဝေဘေးရှိ အနီရောင်ကြာကျင့်ကြံသူက အကောင်းမမြင်ပေ။ သူက ရေရွတ်ပြောလိုက်၏။ “ပျော်ဖို့စောပါသေးတယ်ကွာ ချုံးချီက လွယ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး”

အမှန်တကယ်ပြင် အပြာရောင်ကြာပွင့်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားပြီးနောက် ၎င်းသည် တစ်ချက်မျှအော်ပြီး မြဲမြံစွာခြေကုပ်ရယူလိုက်၏။ ပြီးနောက် လုကျိုးကို သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လုကျိုးက မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကျုံ့သွား၏။ သူသည် အစောတုန်းက သူ့တိုက်ကွက်၌ ထူးခြားအံ့ဖွယ်စွမ်းအား လေးပုံတစ်ပုံသာ အသုံးပြုခဲ့သည်။ သို့သော် သားရဲကို ဒဏ်ရာရစေရုံသာ ရှိသည်။

ထားလိုက်တော့ ...

သူ လက်ဝါးဖြန့်လိုက်တော့ အသေရိုက်ချက်ကတ်တစ်ကတ် ပေါ်လာသည်။

အသိပေးစာက သူ့နားထဲရောက်လာ၏။

“တင်း ... ပစ်မှတ်ချုံးချီက ဒဏ်ရာရထားပါတယ်။ ပစ်မှတ်ကို စီးတော်သားရဲအဖြစ် ယဉ်ပါးအောင် လုပ်နိုင်ပါတယ်”

“စီးတော်သားရဲအဖြစ် ယဉ်ပါးအောင်လုပ်နိုင်တာလား”

ဟမ် ... လုကျိုးသည် သူ့လက်ဝါးထဲရှိ အသေရိုက်ချက်ကတ်ကို ကြည့်လိုက်မ၏။

မင်းက ငါ့ကို ဒုက္ခပိုပေးနေတာ မဟုတ်လား။ ဒါက ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုးနဲ့ ကြမ်းကြုတ်တဲ့ သားရဲတစ်ကောင်ပဲ။

…

အခန်း (၆၉၀) အကယ်၍ တခြားအရာအားလုံး ကျရှုံးသွားရင် သတ်လိုက်ရုံပဲ...

ပွင့်လန်းနေသည့် အပြာရောင်ကြာပွင့်က အမှန်တကယ် လှပလှသည်။ ထိုအရာ၏ လှုပ်ရှားမှုများက ကြော့ရှင်းနေပြီး လှည့်ပတ်မှုက အားပြင်းလှသည်။ သို့သော် ထူးခြားအံ့ဖွယ်စွမ်းအားက သာမန်မဟုတ်ပေ။

ချုံးချီက အပြာရောင်ကြာပွင့် မည်မျှအားကောင်းကြောင်း ကြုံတွေ့ထားသောကြောင့် သတိကြီးကြီးထားထားသည်။ ထိုအရာက ခေါင်းကိုငုံ့ကာ ဘေးဘက်မှ လှုပ်ရှားလာ၏။ ထိုအရာက ဉာဏ်ကောင်းမှန်း သိသာလှသည်။

ထိုစဥ် လုကျိုးက သူ့ရှေ့မှ သားရဲကို ယဥ်ပါးအောင် လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းကို စဥ်းစားနေသည်။

ပိအန်းက အားကောင်းသော်လည်း အရွယ်အစားအားဖြင့် သေးငယ်နေသည်။ အကယ်၍ ပိအန်းသာ ချုံးချီနှင့်တိုက်ခိုက်ပါက ချုံးချီ၏ အစွယ်ကြားပင် ညပ်မည် မဟုတ်ပေ။

ငါ့ဆီမှာ စီးတော်သားရဲတွေ အလုံအလောက်ရှိနေပြီ။ ချုံးချီကို ဘာလို့လိုဦးမှာလဲ။ ငါသတ်လိုက်ရမလား...

လုကျိုးက လက်ဝှေ့လိုက်သည်။ သူက အချိန်မရွေး အသေရိုက်ချက်ကတ်ကို ချေမွနိုင်လေ၏။ သူက ထူးခြားအံ့ဖွယ်စွမ်းအား လေးပုံသုံးပုံခန့် ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ကောင်းပြီ။ သူ့ကို ယဥ်ပါးအောင် လုပ်နိုင်တာဖြစ်ဖြစ် မလုပ်နိုင်တာဖြစ်ဖြစ် အနည်းဆုံးတော့ ကြိုးစားကြည့်ရမယ်။ တကယ်လို့ ယဥ်ပါးအောင် မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုလည်း သတ်လိုက်ရုံပေါ့...

သူက အသေရိုက်ချက်ကတ်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်ကို သပ်ကာ ပြောလိုက်၏။

" တိရစ္ဆာန်ကောင် မင်းက သေခြင်းတရားဆီ ခုန်ဆင်းလာတယ် ဆိုတာ သိလား "

ဝေဟင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများက ကြားသည့်အခါ တုန်ယင်သွားသည်။ လုကျိုးက သူတို့၏အမြင်တွင် အလွန် မိမိုက်နေလေ၏။

သို့သော်လည်း အနီရောင်ကြာ ကျင့်ကြံသူ၏အမြင်တွင် လုကျိုးက ရူးမိုက်နေခြင်းသာ ဖြစ်၏။

ချုံးချီက အစွယ်ဖြဲကာ ခေါင်းငုံလာသည်။ သူက အချိန်မရွေး ခုန်အုပ်ဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေဟန်ပေါ်၏။

မီတာ ၁၀၀ မြင့်မားသည့် ချုံးချီက လုကျိုးဆီ တစ်ချက်တည်း ခုန်ရုံ ဖြင့် ရောက်ရှိ လာသည်။

ဂီး

ချုံးချီက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ လုကျိုးက မျက်မှောင် ကျုံလိုက်၏။ ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာဆင့် ယဥ်ပါးအောင် မလုပ်နိုင်သည့် သားရဲရိုင်း ရှိနေမလား။

ဒါက ဘာကြောင့် ခွေးတစ်ကောင်နှင့် တူနေရတာလဲ ...

သူက ခွေးတစ်ကောင်လိုမျိုး အူသံမဟုတ်ဘဲ ဟိန်းဟောက်သံကို မျှော်လင့်ထားလေသည်။ မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ ထိုအသံပေါ် မူတည်၍ ထိုအရာသည် ဒေါသထွက်နေကြောင်း ပြောနိုင်လေ၏။

ချုံးချီက ရုတ်ခြည်း ခုန်အုပ်လာသည်။ ထိုအရာက တောအုပ်ထဲမှ သားရဲရိုင်းလိုမျိုး ပြုမူနေ၏။ တစ်ချက်တည်း ခုန်ရုံဖြင့် အကွာအဝေးက အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ထိုအရာ၏ လက်သည်းများက တောက်ပလာပြီး အကြည့်များက ခက်ထန်လာသည်။

လုကျိုးက တိတ်ဆိတ်ခြင်း စွမ်းအားကို ထပ်မသုံးပေ။ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအားနယ်ပယ်က မတိကျသောကြောင့် သက်ရောက်မှုက လုံလုံလောက်လောက် အားပြင်းမည် မဟုတ်ပေ။

အဆုံးသတ်တွင် သူက လက်တစ်ဖက် မြှောက်လိုက်ပြီး အတိတ်ဘဝ စွမ်းအားကို သုံးဖို့ ရွေးချယ်လိုက်၏။

ဗလာနတ္ထိမှ သက်ဆင်းလာခြင်း၊ အရာအားလုံးမှ ဖြစ်တည်လာခြင်း၊ သံသရာထဲမှာ နေထိုင်ပြီးတော့ သင်ယူခြင်း...

သိပ်သည်းလွန်းသည့် အပြာရောင် အလင်းတန်းက သူ့လက်ဝါးမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး တာအိုလက်ဟန် စည်းတံဆိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုလက်ဝါးစည်းတံဆိပ် ပစ်လွှတ်ပြီးသည်နှင့် လုကျိုးက နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။ ပေါ့ပါးသွက်လက်သည့် လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် သူက စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်၏။

သူ့ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာ ရွှေကြာစိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်က လေထဲတွင် တောက်ပလာသည်။

" ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာလား "

" မျှော်နန်းသခင်က တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိပြီးတော့ ရဲရင့်တာပဲ။ သူက ချုံးချီကို ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာ ကျင့်ကြံစဥ်နဲ့ နှိမ်နင်းတာနေမယ်။ တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ "

မည်သူကမျှ လုကျိုး၏ စွမ်းအားကို မေးခွန်းမထုတ်ကြသလို သံသယလည်း မရှိကြပေ။ သူတို့အတွက် လုကျိုးက ချုံးချီနှင့် ရင်ဆိုင်ဖို့ အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ကို အသုံးပြုသည်ဟုသာ ထင်ကြသည်။

နန်းကုန်းဝေက တအံ့တသြဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

" ကျိချန်းပေ့က ချုံးချီကို ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာကျင့်ကြံဆင့်နဲ့ တိုက်ခိုက်ရင်ဆိုင်နေတာဘဲ။ အမှန်တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ"

သူတို့က ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာအဆင့် ဖြစ်သော်လည်း ချုံးချီ၏ ရိုက်နှက်ခြင်းကိုသာ ခံခဲ့ရ၏။ ထိုစဥ် လုကျိုးကမူ ချုံးချီအား ရိုက်နှက်နေလေ၏။ သူတို့ကြားမှ အင်အားကွာခြားချက်က စိတ်ကူးကြည့်၍ မရပေ။

လုကျိုးက သူတို့တွေးနေသည့် အတွေးများကို ဂရုမစိုက်ပေ။

မဟာနည်းစနစ်

လှုပ်ရှားမှုမြောက်များစွာဖြင့် သူက လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်များကို ချန်ထားခဲ့ပြီး စွန့်ပစ်ခံ ဉာဏ်ပညာကို ၅ကြိမ်ဆက်တိုက် ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

စွန့်ပစ်ခံ ဉာဏ်ပညာ၏ သင်္ကေတက သူ့လက်ချောင်းကြားမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင်ဝင်းလက်တောက်ပနေကာ အပြာရောင် လက်ဝါးစည်းတံဆိပ် နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။

ဘန်း

ပထမ အပြာရောင် လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်က ချုံးချီအား ထိမှန်သွားသည်။

ထိုအရာက လေထဲတွင် ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ရပ်တန့်သွား၏။ အပြာရောင် လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်က သူ့အား ရှေ့တိုးလာခြင်းမှ တားဆီးလိုက်သည်။

ဘန်းဘန်းဘန်း

၄ ကြိမ်ဆက်တိုက် အတိအကျ ကျမှန်သွားသည်။

ချုံးချီက နောက်လွင့်စဉ်သွား၍ အော်ဟိန်းလာသည်။ လုကျိုးက နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ချုံးချီ၏ အထက်တွင် ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူက အပြာရောင် လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။ သူက တူညီသည့် တိုက်ကွက်ကိုသာ ထုတ်လွှတ်ထား၏။ အပြာရောင် လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်က ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ အောင်အောင်မြင်မြင်ဖြင့် ၅ကြိမ်ဆက်တိုက် ရိုက်လွှတ်နိုင်လိုက်သည်။ သူက ချုံးချီအား လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်ဖြင့် ဆက်တိုက် ရိုက်နှက်နေခြင်း ဖြစ်၏။

တိုက်ကွက်များက တခြားသူများအား အံ့သြသင့်စေသည်။

ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာအဆင့်က ဘာလဲ...ဒါက ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာအဆင့်ပဲ...

မျှော်နန်းသခင်က ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာ စိတ်ဝိညာဥ်သဏ္ဌာန်ကို အသုံးပြုနေသော်လည်း အံ့အားသင့်ဖွယ် စွမ်းအားက ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာ ကျင့်ကြံသူနှင့် အမှီလိုက်နိုင်သည်။

ချုံးချီက ဖိနှိပ်ခံနေရ၏။

အပြာရောင် လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်မှ လက်ဝါးချပ်သုံးချပ်ကို ခံယူပြီးသည့်နောက်တွင် ချုံးချီက အော်ဟစ်လာသည်။

လုကျိုးက သူ ကျန်ရှိနေသည့် ထူးခြားအံ့ဖွယ် စွမ်းအားကို စုစည်းလိုက်သည်။ သူက တစ်ဝက်မျှသာ ကျန်ရှိတော့သော်လည်း ချုံးချီက ဒဏ်ရာရရုံမျှသာ ဖြစ်၏။ ထိုသားရဲ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို ပျောက်ဆုံးစေဖို့ရာ အဝေးကြီး အလှမ်းကွာနေသေးသည်။

ဒါက ခက်ခဲမဲ့ပုံပဲ...

" တိရစ္ဆာန်ကောင် မင်းက အခုထိ လက်မလျှော့သေးဘူးလား "

ဂီး

ချုံးချီက ဒေါသထွက်လာပြီး အမွေးအမျှင်များက ထောင်မတ်လာသည်။

လုကျိုးက ထူးခြားအံ့ဖွယ် စွမ်းအားကို ထုတ်မသုံးပေ။ ထိုအစား သူက ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာ ကျင့်ကြံဆင့်ဖြင့်သာ ရှေ့တိုးသွားသည်။ သူတို့ ထိပ်တိုက် တွေ့သည့်အခါ သူက လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ပစ်ထိုးလိုက်၏။

ဘန်းဘန်းဘန်း

လုကျိုး၏ လက်သီးသုံးချက်က ချုံးချီ၏ ကျောပေါ်တစ်ချက်ပြီး တစ်ချက် ကျဆင်းလာသည်။

ချုံးချီက အမြီးဖြင့် ရိုက်လွှတ်လိုက်သည်။

လုကျိုးက စွမ်းအင်ကို ထုတ်ကာ သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်လိုက်၏။

ဘန်း

သူက လွင့်စဉ်သွားသည်။

တခြားသူများက အံ့အားသင့်နေကြ၏။

အကြီးမြတ်ဆုံး ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာ ကျင့်ကြံသူက လွင့်စဉ်သွားတာလား...

ကျင့်ကြံသူများက ဝေဟင်မှ တိုက်ပွဲကို စိတ်မသက်မသာစွာ ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့က ယခုအခါ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိ၏။

မျှော်နန်းသခင် ဘာလို့ ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာစွမ်းအားကို ထုတ်မသုံးရတာလဲ...

လုကျိုးကလည်း သူတို့၏ အတွေးများကို သိဟန်ပေါ်သည်။ သူက ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာစွမ်းအားကို ထုတ်သုံးလိုလျှင်ပင် မတတ်နိုင်ပေ။

ချုံးချီ၏ ခေါင်းကျောမာမှုက သူ စိတ်ကူးထားသည်ထက်ပင် ကျော်လွန်နေပေ၏။

လုကျိုးက အမြီးရိုက်ချက်မှ အဆင်ပြေနေသည်။ သူ လုပ်ဖို့ လိုအပ်သည်က အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ရုံမျှသာ ဖြစ်၏။

ဝှစ်

သူက စိတ်ဝိညာဥ်သဏ္ဌာန်ကို ထပ်မံဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

ပေ ၁၀၀ မြင့်မားသည့် ရွှေကြာစိတ်ဝိညာဥ်သဏ္ဌာန်က ချုံးချီနှင့် တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။ ထိုအရာက သားရဲဆီ ဦးတည် ပျံသန်းသွားလိုက်၏။

" သူ ဒုက္ခရောက်နေပြီ " နန်ကုန်းဝေ အနားရှိ အနီရောင်ကြာ ကျင့်ကြံသူက ပြောလိုက်သည်။

" မင်းက ဘာပြောတာလဲ "

" ချုံးချီက အဲ့လိုလုပ်လို့မရဘူး။ ဒီကမ္ဘာနဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့ သားရဲပဲ။ ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာ ကျင့်ကြံသူတောင် သူ့ကို သတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

" မင်းက တော်တော်သိတာဘဲ " နန်ကုန်းဝေက အနီရောင်ကြာ ကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက်အား အာရုံစိုက်ထားလိုက်သည်။

ကျိချန်းပေ့က ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာ ကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက်အား သူတို့ကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းခဲ့သည့်အတွက် သာမန် မဟုတ်မှန်း သိသာလှသည်။

နန်ကုန်းဝေက ဖုန်းယီကျစ်အား အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်၏။

ထိုစဥ် လုကျိုးက လက်ဝါးချင်း ပူးကပ်ကာ စိတ်ဝိညာဥ်သဏ္ဌာန်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည်။

" ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓခန္ဓာ "

သူ့စိတ်ဝိညာဥ်သဏ္ဌာန်က ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ရွှေရောင်တောက်ပနေသည့် ဗုဒ္ဓအသွင် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဘန်းဘန်းဘန်း

ချုံးချီက ရွှေရောင်ခန္ဓာထံ လက်သည်းများဖြင့် ဝင်ရောက်လာသည်။

စိတ်ဝိညာဥ်သဏ္ဌာန်က ပါးစပ်ဖွင့်ကာ " တိရစ္ဆာန်ကောင် "

ထိုအရာက အပြောစွမ်းအား ဖြစ်၏။

အသံက သားရဲဆီ ရောက်ရှိသွားပြီး မိုးကြိုးခြိမ်းသံ သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

ချုံးချီက တုန်လှုပ်သွားပြီး နားများကို အောက်ချလိုက်သည်။ သို့သော် ဤသည်က ကောင်ကင်ကျမ်း စွမ်းအားဖြစ်ပြီး သာမန်အသံနည်းစနစ် မဟုတ်ပေ။

စွမ်းအင်အသံလှိုင်းက ဓာတ်ရှသည့် ဓားသွားကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဘန်း

ချုံးချီက အပြောစွမ်းအားကြောင့် နောက်ဆုတ်လိုက်ရသည်။ ထိုအရာက လေထဲတွင် နောက်ကျွမ်းထိုးပြီး ဆယ်ပတ်ခန့် ပတ်ပြီးနောက် ရပ်တန့်သွားသည်။

နန်ကုန်းဝေ၊ ဖုန်းယီကျစ်နှင့် တခြားသော ကျင့်ကြံသူများက ထိုရလဒ်ကို အံ့သြခြင်းမရှိ လက်ခံနိုင်ကြသည်။

တစ်ဖက်တွင် အနီရောင်ကြာ ကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက်က အတော်လေးကို အံ့အားသင့်နေကြ၏။

" သူက ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာ ကျင့်ကြံသူ ဟုတ်ရဲ့လား။ သူ့လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်က ဘာလို့အပြာရောင် ဖြစ်နေတာလဲ"

သူတို့က စောစောက တွေ့ဆုံမှုအကြောင်း တွေးမိသည့်အခါ သူတို့သည် အမှန်တကယ် ရယ်ဖို့ကောင်းကြောင်း တွေးမိသွားသည်။

ဝေဟင်ထဲတွင် လုကျိုးက စိတ်ဝိညာဥ်သဏ္ဌာန်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။ သူက ထူးခြားအံ့ဖွယ်စွမ်းအင် တစ်မျှင်မျှသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ အကယ်၍ ချုံးချီအား ဤနည်းစနစ်ဖြင့် မခြိမ်းခြောက်နိုင်လျှင် တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာက သတ်ဖို့ရာသာ ဖြစ်၏။

ချုံးချီက မတ်တပ်ရပ်ကာ လုကျိုးအား ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ထိုအရာ၏ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်မှုက ပျောက်ကွယ်သွားကာ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားလေသည်။

" သူက ကြောက်နေတာဘဲ "

" ချုံးချီက ကြောက်နေပြီ "

" မျှော်နန်းသခင်က တကယ်ကို အံ့သြဖို့ ကောင်းတာဘဲ "

" ကျိချန်းပေ့က တကယ်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ "

ကျင့်ကြံသူများ၏ အော်သံက ကောင်းကင်ကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်သပ်က ချုံးချီအား အမူအရာ ကင်းမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး " မင်းကို နောက်ထပ် အခွင့်ရေးတစ်ခုပေးမယ်။ အညံ့ခံမလား။ သေမလား”

ကျင့်ကြံသူများက ရုတ်ခြည်းဆိုသလို သဘောပေါက်သွားကြသည်။

" ကျိချန်းပေ့က ချုံးချီကို ယဥ်ပါးအောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။ သူက မသတ်မိအောင် ထိန်းချုပ်ထားတာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ဘူး”

" ငါ သိပြီ။ ချုံးချီကို ယဥ်ပါးအောင် လုပ်ဖို့ အညံ့ခံအောင် နှိမ်နင်းမှဘဲ ရမှာ။ ပင်မဂိုဏ်းတွေက တောကြီးလေးခုဆီ သွားပြီးတော့ သားရဲတွေကို ဖမ်းဆီးခဲ့ကြတုန်းက ပညာရှင်တွေက သားရဲတွေကို ပထမဆုံး ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရအောင် လုပ်လေ့ရှိတယ်”

လုကျိုးက စီးတော်သားရဲများစွာ ရှိနေသောကြောင့် သူတို့က သူ့အပြုအမူသည် အဓိပ္ပာယ်ရှိကြောင်း တွေးမိလိုက်ကြသည်။

ဂီး

ချုံးချီက အစွယ်ဖြဲကာ ဝန်လေးနေဟန်ပေါ်သည်။ ထို့နောက် တဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့တက်လာ၏။

အပြောစွမ်းအား၏ ရိုက်နှက်မှုကို တွေ့ပြီးသည့်နောက်တွင် အမွှေးအမျှင်များက ပြားချပ်သွားသည့်အတွက် ရေစိုနေသည့် ခွေးတစ်ကောင်လိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။ ယခင်ကလောက် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်ခြင်းမျိုး မရှိတော့ပေ။

လုကျိုးက သရော်ကာ ပြောလိုက်၏။

" ဒီနေ့ ငါ့စွမ်းအား အစစ်အမှန်ကို ပြမယ်”

သူသည် တစ်ခါက ထိပ်တန်းပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာ ကျင့်ကြံသူဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ယွီကျန့်ဟိုင်နှင့် ယွီရှန်းရုန်တို့ တူတူတိုက်ခိုက်လျှင်ပင် သူ့အတွက် ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူက ချုံးချီအား မည်သို့ ရှုံးနိမ့်နိုင်မည်နည်း။

သူက သူ့စွမ်းအား အစစ်အမှန်ကို အသုံးမပြုရသေးပေ။

သူက ရှေ့ပျံသန်းထွက်လာပြီး " ဒုက္ခမိုင်တစ်ရာ ရှုကွင်း "

ပေ ၁၀၀ မြင့်မားသည့် စိတ်ဝိညာဥ်သဏ္ဌာန်က ရုတ်ခြည်းထွက်ပေါ်လာပြီး လက်ဝါးချပ်ကို ရှေ့တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ဘန်းဘန်းဘန်း

လူသားနှင့် သားရဲက ရဲဝင့်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ သူတို့က ထိပ်တန်းအလျင်ဖြင့် တိုက်ခိုက်နေသည့်အတွက် သူတို့၏ ပုံရိပ်များက ဝေဝါးနေလေ၏။

နန်ကုန်းဝေက တံတွေးမျိုချကာ " ဒါက ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာ ကျင့်ကြံသူရဲ့ စွမ်းအား ဟုတ်သေးရဲ့လား "

ဖုန်းယီကျစ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး " ဂိုဏ်းကြီးဆယ်ဂိုဏ်းက ကျိချန်းပေ့ကို ဝိုင်းတိုက်ခိုက်စဥ်တုန်းက ကျိချန်းပေ့က ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာ ကျင့်ကြံသူဆယ်ယောက်နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာပဲလေ။ ကျင့်ကြံရေးလောကက အပိုတွေ ပြောတယ်ထင်နေခဲ့တာ။ အခုမှ ဒီဟာရဲ့ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ကို ကြုံရတော့တယ်”

အနီရောင်ကြာ ကျင့်ကြံသူက တအံ့တသြ မေးလာသည်။

” သူက ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာ အဆင့်တုန်းက ပြိုင်ဖက်ဆယ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလား”

" မင်းက မသိဘူးလား”

" မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားလိုမျိုး ဒါက အပိုလို့ ထင်မိလို့ပါ” ထိုသို့ပြောပြီးသည့်နောက်တွင် သူ့စိတ်ထဲ အတွေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာကာ မေးလိုက်၏” ကျန့်ဝမ်ရွှီကို သတ်တဲ့သူက ကျိချန်းပေ့ပဲလား”

နန်ကုန်းဝေက ပြောလိုက်သည်။

"ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာ ကျန့်ဝမ်ရွှီက တာ့ယန်ကို ကျူးကျော်ဖို့ မဟာမိတ်တိုင်းပြည် ၁၂ခု ကို လိမ်ညာခဲ့တယ်။ ကျိချန်းပေ့ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ လို့လန်မှာရှိတဲ့ မဟာမိတ်တိုင်းပြည် ၅ခု ကို နှိမ်နင်းခဲ့တာ။ အဲ့ဒီနောက် သူက ကောင်းကင်ကျုံးအရှေ့ဘက်ကို ၁၅ မိနစ်ထဲနဲ့ ရောက်လာပြီးတော့ မဟာမိတ်တိုင်းပြည် ၇ခု ကိုလည်း အနိုင်ယူခဲ့တယ်။ ဒီဟာက အားလုံးသိနေတဲ့ အချက်ကို မေးနေတယ်ဆိုတော့ မင်းက ဒီနားက မဟုတ်ဘူးထင်တယ်”

" ... " ထိုလူ၏ နှလုံးသားက လေးလံသွားသည်။

နန်ကုန်းဝေက ထိုလူ၏ လက်အား ဆွဲထားလိုက်၏။

ဖုန်းယီကျစ်က တခြားသူအား ကြည့်ကာ စွမ်းအင်စည်းတံဆိပ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

သူတို့ကို ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာ ကျင့်ကြံသူများ စောင့်ကြည့်နေသည့်အခါ မည်သို့များ လှုပ်ရှားရဲမည်နည်း။