အခန်း (၃၀၇-၃၀၈)
Vol. 31 Ch. 307-308
အခန်း (၃၀၇) - ခုနစ်စင်ကြယ် မက်မွန်သားဓား၊ ကုသိုလ်မှတ် သုံးသိန်း၊ အကာအရံဖွင့်ခြင်း၊ နတ်ဘုရားခြေလှမ်းနှင့် အသွင်ယောင်ဖန်တီးခြင်း၊ မိန်းမပျိုနှင့် စာဆိုတော်
တတိယမြောက် သစ်သားသေတ္တာထဲတွင်မူ မက်မွန်သားဓားတစ်လက် ရှိနေသည်။
သာမန်မက်မွန်သားဓားများကဲ့သို့ အသေးစိတ် စိတ်တိုင်းကျ ထုဆစ်ထားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုဓား၏ ထုဆစ်ပုံမှာ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းလှသည်။
စိတ်ကူးပေါက်သလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုလုပ်ထားပုံရ၏။
သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ လက်ချောင်းများက ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ဓားပေါ်ရှိ သန့်စင်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ခံစားလိုက်ရသည် ထိုစွမ်းအားများမှာ လှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှ၏။
နှစ်ကြိမ်တိုင် အဆင့်မြှင့်ထားသော ကျန့်ကျောင်းဓားထက် အနည်းငယ်မျှ လျော့နည်းခြင်းမရှိဘဲ၊ ပို၍ပင် အစွမ်းထက်နေသေးသည်။
ဓားကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် မြောက်ဘက်မှ ခုနစ်စင်ကြယ် နက္ခတ်ကို ထုဆစ်ထားသည် ၎င်းတို့မှာ ထျန်းရှူး၊ ထျန်းရွှမ်၊ ထျန်းကျီး၊ ထျန်းချွမ်၊ ယုဟန်၊ ခိုင်ယန် နှင့် ယောင်ကွမ်း တို့ဖြစ်ကြသည်။
ထိုဓားထဲတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော တားမြစ်ချက်စွမ်းအား တစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသည်။
လီယန်ချူသည် ဓားထက် ဓားမြှောင်ကို ပိုမိုအသုံးပြုသူ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤမက်မွန်သားဓားမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလှသော မှော်လက်နက် တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။
ထို့ပြင် ဤကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ထုလုပ်ထားသည့် ပုံစံကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့်၊ ၎င်းမှာ အလွန်ကြီးမားသော နောက်ခံသမိုင်းကြောင်း ရှိရပေလိမ့်မည်။
"ကျင်းကွမ်းကျောင်းတော်က တကယ်ကို လက်ရက်ရောတာပဲ"
ဟု သူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။
ထို့နောက်တွင်မူ၊ သူသည် ကျင်းကွမ်းကျောင်းတော်မှ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည် ထိုပြဿနာများလှသော နေရာနှင့် ဝေးဝေးသို့ ပြေးတော့၏
တင်းရုံ နှင့် ဒွမ်းမူရွှမ်း တို့မှာ အခြေအနေကို သေချာပင် နားမလည်လိုက်ကြသေးမီ၊ လိုက်လံပို့ဆောင်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ လီယန်ချူသည် တောင်အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျင်းကွမ်းကျောင်းတော်၏ အကွက်ချ စီစဉ်မှုများမှာ များပြားလှလွန်းသဖြင့်၊ သူသည် ဤနေရာတွင် တစ်ရက်မျှပင် ထပ်မနေချင်တော့ပေ။
တာအိုပညာ မည်မျှမြင့်မားစေကာမူ၊ လက်ရဲဇာတ်ရဲ မည်မျှရှိစေကာမူ၊ အချို့သော မြေခွေးအိုကြီးများ၏ လှည့်စားစီစဉ်မှုများကိုမူ အမြဲတမ်း ခုခံနိုင်ရန် မလွယ်ကူပေ။
ဝေမြို့ သို့ အမြန်ဆုံး ပြန်ရခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်
သို့ဖြစ်၍၊ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လှသော တောင်လမ်းလေးပေါ်တွင် မြည်းတစ်ကောင် စီးလာသည့် လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကုသိုလ်မှတ်များမှာ ယခုအခါ အဆမတန် မြင့်တက်လာခဲ့ပြီ တတိယအဆင့်ရှိ မိစ္ဆာကောင်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် ကုသိုလ်မှတ် လေးသောင်း ရရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
ထိုခရီးစဉ်အပြီးတွင်၊ သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ စုစုပေါင်း ကုသိုလ်မှတ်မှာ ၃၁၂,၅၀၀ အထိ ရှိနေပြီဖြစ်သည် ကုသိုလ်မှတ် သုံးသိန်း ထိုအရာသည်သာ လီယန်ချူ၏ အကြီးမားဆုံးသော အားကိုးရာ ဖြစ်သည်။
နေရောင်ခြည်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်သွားကာ၊ ကျင်းကွမ်းကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်မှာ မျက်တောင်ခတ်အတွင်းပင် တစ်လခွဲခန့် ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် သွေးအားကောင်းစေသော ဆေးလုံးများ၏ အကူအညီဖြင့်၊ ဟွန့်ယွမ်ကျင့်စဉ် ၊ ထျန်းကန်းလက်ဝါး နှင့် လျိုယန်ဓားသိုင်း ဟူသော သိုင်းပညာ သုံးမျိုးကို အထွတ်အထိပ် အဆင့်ထိ ရောက်အောင် မကြာမီပင် လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့သည်။
သူ၏ သိုင်းပညာမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် ခန့်မှန်းရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။
ထို့ပြင် ကုသိုလ်မှတ် တစ်ထောင်ကို အသုံးပြု၍ ကိုယ်ခံစွမ်းအား မြှင့်တင်ပေးသော ဆေးလုံး ကို အမြင့်ဆုံး အဆင့်အထိ မြှင့်တင်ခဲ့သည်။
နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သောက်သုံးခြင်းဖြင့်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အချိန်တိုင်း အားကောင်းလာခဲ့သည်။
တစ်လခွဲအတွင်းမှာပင် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုမှာ နှစ်ဆခန့် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
အရေပြား၊ ကြွက်သား၊ အရိုးအဆစ်၊ သွေးသားနှင့် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအားလုံးမှာ ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုများ ရှိလာခဲ့သည်။
ယခုအခါ သူ၏ ခွန်အားမှာ မည်သည့်အတိုင်းအတာအထိ ရှိနေသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိတော့ပေ။
တာအိုအတတ်များ လေ့ကျင့်ရာတွင် သိုင်းပညာကဲ့သို့ မလျင်မြန်သော်လည်း၊ တိုးတက်မှုမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။
အထူးသဖြင့် ကုသိုလ်မှတ် သုံးထောင်ကို အသုံးပြု၍ အဆင့်မြင့် ဗောဓိဆေးလုံးကို အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးနောက်၊ လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား မှာ ပိုမို၍ ထူထပ်သိပ်သည်းလာခဲ့သည်။
ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအားများမှာ အဆက်မပြတ် ကြီးထွားလာကာ၊ ကျင့်စဉ်လည်ပတ်မှု အရှိန်မှာလည်း ပိုမိုလျင်မြန်လာသည်။
သူသည် ဒုတိယအဆင့် နှောင်းပိုင်းသို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ! ထို့ကြောင့် ပိုမို၍ ဆန်းပြားသော အတတ်ပညာအချို့ကို လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် ၊ ချုပ်နှောင်ခြင်းအတတ် ၊ မီးနိုင်ခြင်း ၊ အမှောင်ဖုံးခြင်း နှင့် ခြေရာခံအတတ် စသည့် နတ်ဘုရားအတတ် များမှာ ကြီးမားသော တိုးတက်မှုများ ရှိခဲ့သည်။
ထို့ပြင် လီယန်ချူသည် ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ပါ အတတ်ပညာ အပိုင်းတွင် ဖော်ပြထားသော နောက်ထပ် နတ်ဘုရားအတတ် သုံးမျိုးကို လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။
အကာအရံဖွင့်ခြင်း လက်ချောင်းဖြင့် ညွှန်လိုက်သည့်နေရာတွင် တောင်တံတိုင်းများပင် ကွဲအက်သွားစေနိုင်သည်၊ အချို့က နံရံတိုးအတတ်ဟု ခေါ်ကြသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အကာအရံဖွင့်ခြင်းက ပို၍ အသုံးဝင်သည်။
လီယန်ချူသည် ယခင်က ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်း မိစ္ဆာနှိမ်နင်းစဉ်က တောင်အတွင်း ပိတ်မိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးရာ၊ အကယ်၍သာ ထိုအတတ်ကို တတ်မြောက်ထားလျှင် တိုက်ရိုက် လမ်းဖောက်ထွက်လာနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရမည် မဟုတ်ပေ။
နတ်ဘုရားခြေလှမ်း လီယန်ချူ၏ အမြင်တွင် ထိုအတတ်မှာ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း နှင့် ဆင်တူလှသည်။
ထိုအတတ်ကို အသုံးပြုပါက တိုက်ခိုက်မှုများနှင့် ကြုံတွေ့ရလျှင် အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းနိုင်ကာ အခြားတစ်နေရာတွင် ပေါ်ထွက်လာနိုင်သည်။
အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည် ခရီးသွားရာတွင်လည်း အသုံးပြုနိုင်ရာ၊ လီယန်ချူ လေ့ကျင့်အောင်မြင်ပြီးနောက် စမ်းသပ်ကြည့်သည့်အခါ ရလဒ်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှပြီး သူစိတ်ကူးထားသော နတ်ဘုရားအတတ်မျိုးနှင့် ထပ်တူကျနေသည်။
၎င်းမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ဗုဒ္ဓခြေလှမ်း သို့မဟုတ် မြေပြင်ကို ကျုံ့စေခြင်း ဟူသော အတတ်ပညာကြီးများနှင့် ဆင်တူလှသည်။
နောက်ဆုံးတစ်မျိုးမှာ အသွင်ယောင်ဖန်တီးခြင်း ဟု ခေါ်သည်။
ဤအတတ်မှာ စွန်းဝူခုန်း၏ ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ပါးသော အသွင်ပြောင်းအတတ်မျိုး မဟုတ်ဘဲ ယောင် ဟူသော စကားလုံးကို အဓိကထားခြင်း ဖြစ်သည် စိတ်အာရုံကို အနည်းငယ် ပြောင်းလဲလိုက်ရုံဖြင့် တစ်ဖက်လူက မိမိကို မိမိတို့နှင့် မျိုးနွယ်တူဟု မှတ်ထင်သွားစေခြင်း ဖြစ်သည်။
မိစ္ဆာက မြင်လျှင် မိစ္ဆာ၊ သရဲက မြင်လျှင် သရဲဟု ထင်သွားစေမည်
ထိုအတတ်သုံးမျိုးလုံးမှာ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ပါ အတတ်ပညာများထဲတွင် အဆင့်မြင့်သော နေရာတွင် ရှိနေပြီး လေ့ကျင့်သူ၏ အဆင့်အတန်းအပေါ် မူတည်သည်။
လီယန်ချူသည်လည်း ယခုအခါ ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ထူထပ်နေသောကြောင့်သာ လေ့ကျင့်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
အထူးသဖြင့် နတ်ဘုရားခြေလှမ်းအတတ်ကို လီယန်ချူ၏ အထွတ်အထိပ် ခြေလှမ်းသိုင်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ၊ သူ၏ အရှိန်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
ဒီတစ်ခေါက် မြွေနဂါးကြီးကို တိုက်ခိုက်စဉ်က၊ သူသည် ကိုယ်ဟန် ၏ အကျိုးကျေးဇူးကို အပြည့်အဝ ခံစားခဲ့ရသည်။
သို့မဟုတ်လျှင် တိုက်ခိုက်မှုများကို အမြဲတမ်း ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ခုခံနေရပါက၊ မည်မျှပင် အစွမ်းထက်စေကာမူ တစ်နေ့တွင် ခုခံအား ကျဆင်းသွားပေလိမ့်မည်။
လကွယ်ညဖြစ်၍ လေမှာ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေသည်။
တောင်တန်းများပေါ်ရှိ သစ်ပင်ရိပ်များမှာ ရှဲရှဲမြည်နေပြီး၊ မှောင်မည်းနေသော ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သရဲတစ်ကောင်က လက်ဝှေ့ယမ်း၍ လူသားတို့၏ ဝိညာဉ်ကို နှုတ်ယူနေသကဲ့သို့ပင်။
တောင်လမ်းပေါ်တွင် ဝေါယာဉ် တစ်စင်း သွားလာနေသည်။
ဝေါယာဉ်ထမ်း လေးဦး၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး အားအင်မရှိပုံရသော်လည်း၊ ဝေါယာဉ်မှာမူ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်လှသည်။
ကြမ်းတမ်းလှသော တောင်လမ်းပေါ်တွင်ပင် မြေပြန့်လမ်းပေါ်တွင် သွားနေသကဲ့သို့ ချောမွေ့လှ၏။
အသက် တစ်ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ်ရှိ အစေခံမလေး နှစ်ဦးမှာ ဝေါယာဉ်ဘေးတွင် လိုက်ပါလာကြသည်။
သူတို့၏ ပါးပြင်လေးများမှာ နီမြန်းနေပြီး သွက်လက်ချက်ချာပုံရသည်။
ဝေါယာဉ်ကို အလွန်ပင် မင်္ဂလာရှိသော ပုံစံဖြင့် ပြင်ဆင်ထားသည်။
အကယ်၍သာ အနီရောင် ပျော်ရွှင်ခြင်း စာလုံးများကို ကပ်မထားပါက၊ သတို့သမီး၏ ဝေါယာဉ်ဟု ထင်မှတ်မှားစရာ ဖြစ်နေသည်။
ဝေါယာဉ်၏ နောက်ကွယ် ပေတစ်ရာခန့်တွင်မူ
စာဆိုတော် တစ်ဦး လိုက်ပါလာပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တောက်ပနေသည်။
ကြည့်ရသည်မှာ သူသည် ဝိညာဉ်ကို တစ်စုံတစ်ရာက ညှို့ယူဖမ်းစားခြင်း ခံထားရသည့် ပုံစံမျိုးပင်။
သူ့နာမည်မှာ ချောင်ရှင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် ဖေးယွင်ခရိုင်၊ ရွှီကျိုးနယ်အောက်ရှိ ယုံချွမ်စီရင်စုမှ လူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
တုန်းလင်းခရိုင်အတွင်း မိစ္ဆာများ သောင်းကျန်းနေသကဲ့သို့၊ ဖေးယွင်ခရိုင်တွင်လည်း လှုပ်ခတ်မှုများ ရှိနေသည်။
စစ်သေနာပတိ၏ သမီးတော် လူလီ သည် စစ်သည်များကို ဦးဆောင်ကာ မိစ္ဆာဂိုဏ်းများကို နှိမ်နင်းနေသဖြင့် သွေးချောင်းစီးနေခဲ့သည်။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လူအများ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြရသည်။
ချောင်ရှင်းသည် မူလက ရွှီကျိုးတွင် ပညာသင်ကြားနေခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ စစ်ပွဲဘေးမှ လွတ်ကင်းရန်နှင့် မိမိကိုယ်မိမိ စောင့်ရှောက်ရန်အတွက် ယုံချွမ်စီရင်စုသို့ ခေတ္တပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း၊ လမ်းခရီးတွင် အမျိုးသားအိမ်သို့ ပြန်လာသည့် မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးနှင့် ဆုံခဲ့သည်။
ဝေါယာဉ်ထဲတွင် ထိုင်နေစဉ် လေတိုက်သဖြင့် ဝေါယာဉ်လိုက်ကာလေး ပွင့်သွားရာမှ၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး လှပချောမောသော မျက်နှာလေးကို မြင်လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။
အမျိုးသမီးငယ်လေး
ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ပြည့်ဖြိုးကာ၊ အသားအရေမှာ ဖြူဝင်းလှပပြီး ဝင်းပနေသည်။
နွေဦးမိုးရေဖြင့် အမြဲမပြတ် ရေလောင်းပေးထားသော မြေကြီးကဲ့သို့ပင် အလွန်တရာ မြေသြဇာကောင်းမွန်ကာ အသက်ဓာတ်များ ပြည့်နှက်နေပုံရသည်။
တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင်
ချောင်ရှင်းမှာ ရင်ထဲတွင် ပူလောင်သွားကာ၊ ဝေါယာဉ်လေး တစ်လှုပ်လှုပ် သွားနေသည်ကို ကြည့်ပြီး သူ၏ရင်ထဲတွင်လည်း လှိုင်းများ ထကြွနေတော့သည်။
သူသည် သတိမထားမိဘဲ ဝေါယာဉ်၏နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့မိသည်။
ရင်ထဲတွင်လည်း ပူလောင်လှလှစိတ်များ ပြည့်နှက်နေ၏။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် မြို့ပြင်သို့ ရောက်လာကာ လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူသူကင်းမဲ့လာကာ တောင်လမ်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
တစ်နေ့လုံး လမ်းလျှောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် မိုးလင်းကတည်းက ယခု ညသန်းခေါင်တိုင်အောင်ပင်
ဝေါယာဉ်ထမ်း လေးဦးနှင့် အစေခံမလေး နှစ်ဦးမှာ အနည်းငယ်မျှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပုံ မပြကြပေ။
သို့သော်လည်း၊ အားအင်မရှိသော စာဆိုတော် ချောင်ရှင်းသည်လည်း မည်သည့်ပင်ပန်းမှုကိုမျှ မခံစားရပေ။
တစ်ချက်မျှ ကြည့်လိုက်မိရုံဖြင့် မိုင်ပေါင်းများစွာကို လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး၊ မည်သည့် ထူးခြားမှုကိုမျှ သတိမပြုမိဘဲ ဖြစ်နေသည်။
ထိုချောင်ရှင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အမှောင့်ပယောဂ ဝင်နေခြင်း ဖြစ်သည်
သို့သော်လည်း သူသည် လုံးဝ မသိနားမလည်ပေ။
ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ထိုအမျိုးသမီးငယ်လေး၏ ပြည့်ဖြိုးဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှအပကြောင့်၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ နေရခက်လာသဖြင့် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်ထားမိသည်။
မျက်နှာမှာလည်း နီမြန်းနေတော့၏
ရှေ့တွင် အိမ်ကြီးတစ်အိမ် ပေါ်လာသည်
ချမ်းသာကြွယ်ဝသော သူဌေးအိမ်ကြီးကဲ့သို့သော ပုံစံပင်
တံခါးဝတွင် ကျောက်ခြင်္သေ့ နှစ်ကောင်က ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ရှိနေသည်။
ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် ချင်အိမ်တော် ဟု စာလုံးကြီးနှစ်လုံး ရေးထိုးထားသည်။
ဘေးနှစ်ဖက်တွင် မင်္ဂလာရှိလှသော အနီရောင် မီးအိမ်ကြီးများကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။
ဝေါယာဉ်မှာ အိမ်ကြီး၏ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
ချောင်ရှင်းမှာ ခြေလှမ်းကို မရပ်ဘဲ၊ ဝေါယာဉ်၏နောက်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားသည်။
နောက်ကွယ်တွင် ခြေသံများ ကြားနေရသော်လည်း၊ အစေခံမလေး နှစ်ဦးနှင့် ဝေါယာဉ်ထမ်းများမှာ လှည့်မကြည့်ကြပေ။
သူတို့မှာ ထိုနေရာတွင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေကြသည်။
"သခင်လေးက စေတနာ ရှိလှပါတယ်၊ ကျွန်မရဲ့နောက်ကို ဒီအထိ လိုက်လာခဲ့တာဆိုတော့၊ အထဲကို ဝင်ပြီး လက်ဖက်ရည်ပူပူလေးတစ်ခွက် သောက်ပြီး ကိုယ်ကို နွေးအောင် လုပ်ပါဦးလား "
ဝေါယာဉ်ထဲမှ နူးညံ့ချိုသာသော အမျိုးသမီးအသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။
ချောင်ရှင်းမှာ ပထမဆုံး ရင်ထဲတွင် ပူလောင်သွားပြီး၊ ထို့နောက်တွင်မူ ကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုကဲ့သို့သော ရာသီဥတုတွင်၊ မိုင်ပေါင်းများစွာ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ရာ၊ ညဖက်တွင် အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ယင်လာရခြင်းပင်။
အခန်း (၃၀၈) - ဝမ်မျိုးနွယ်စု ၊ ရှေးဟောင်းအိမ်တော် ၊ မင်္ဂလာနှင့် နာရေး ထိပ်တိုက်တွေ့ခြင်း ၊ညစ်ညမ်းသော အငွေ့အသက်များ
"မမလေးက ဖိတ်ခေါ်မှတော့ ကျွန်တော်မျိုးက ငြင်းပယ်ဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး၊ ဒါဆိုရင်တော့ အိမ်ရှင်ကို အနှောင့်အယှက် ပေးရတော့မှာပေါ့"
ချောင်ရှင်းက ပြောလိုက်သည်။
ဝေါယာဉ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်သည်။
အစေခံမလေးတစ်ဦးက ရှေ့သို့တက်ကာ ထူထဲလှသော ဝေါယာဉ်လိုက်ကာကို မပေးလိုက်ရာ
နုနယ်ချောမောလှသော အမျိုးသမီးငယ်လေးတစ်ဦး ထွက်လာခဲ့သည်၊
မျက်နှာလေးမှာ သပ်ရပ်စင်ကြယ်ကာ မျက်ခုံးအစုံမှာလည်း လှပလှသဖြင့် အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်းတစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။
သူမသည် ချောင်ရှင်း၏ ရှေ့သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
ပြီးနောက် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ အရိုအသေပေးလိုက်၏။
"သခင်လေးကို နှုတ်ခွန်ဆက်သပါတယ်၊ ကျွန်မက ဝမ်မျိုးနွယ်ပါ၊ ကျွန်မရဲ့ ရဲတင်းမှုကို အပြစ်မယူပါနဲ့၊ သခင်လေးကို ချမ်းအေးလှတဲ့ လေထဲမှာ ရပ်နေတာကို မကြည့်ရက်လို့ပါ"
"မပြောပါနဲ့ မမလေးရယ်၊ အားနာစရာကြီးပါ၊ ဒါနဲ့ ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ သိပါရစေ"
"ဒီနေရာက ကျွန်မရဲ့ အမျိုးသားအိမ်ပါ၊ ကျွန်မက ကံမကောင်းရှာဘူး၊ အိမ်ထောင်ကျပြီး သုံးနှစ်အထိ ကလေးမရနိုင်လို့ အိမ်ထောင်ဖက်မိသားစုက မင်္ဂလာမရှိဘူးဆိုပြီး အနှိမ်ခံရပြီး အခုလို အနှင်ခံလိုက်ရတာပါ "
"ဒါကတော့ လွန်လှချည်လား၊ မမလေးရဲ့ ယောက္ခမမိသားစုက တကယ့်ကို လူမဆန်တာပဲ၊ ဒီကိစ္စက မမလေးတစ်ယောက်တည်းအပေါ် ဘယ်လိုလုပ် အပြစ်တင်လို့ ရမှာလဲ"
အမျိုးသမီးငယ်မှာ ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လိုက်ရာ မျက်ဝန်းအစုံမှာ နီမြန်းနေတော့သည်။
သူမက နုနုရွရွလေး ပြောလိုက်သည်မှာ
"သခင်လေးက တကယ့်ကို ဒီလောကမှာ ရှားပါးတဲ့ အမှားအမှန် ခွဲခြားသိတတ်သူပဲ၊ ဒီစကားတွေက... တကယ့်ကို ကျွန်မရဲ့ရင်ထဲမှာ ဝမ်းနည်းဝမ်းသာ ခံစားရစေပါတယ်"
"မမလေးရဲ့ အလှတရားက ကျွန်တော့်တစ်သက်မှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးလောက်အောင်ကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပါတယ်၊ အကယ်၍သာ မမလေးကို ဇနီးအဖြစ် သိမ်းပိုက်ခွင့်ရမယ်ဆိုရင် ဒါဟာ ဘဝသုံးပါးစာ ကုသိုလ်ပဲ၊ မမလေးရဲ့ ခင်ပွန်းက တန်ဖိုးမထားတတ်တာဟာ တကယ့်ကို လူအကြီးစားပဲ"
ဝမ်မျိုးနွယ် အမျိုးသမီးလေး၏ မျက်နှာထက်တွင် ရှက်သွေးဖြာသွားသည်။
၎င်းမှာ သူမ၏ အလှကို ပို၍ပင် တိုးစေတော့သည်။
"သခင်လေးက ကျွန်မကို ကျီစယ်နေတာပဲ၊ ကျွန်မလို အညတရ အမျိုးသမီးက သခင်လေး ပြောသလောက် ဘယ်မှာ ကောင်းလို့လဲ "
"ကျွန်တော်ပြောတဲ့ စကားတွေက တစ်လုံးမကျန် အမှန်တွေပါ၊ အကယ်၍ တစ်ခွန်းမှားခဲ့ရင် မမလေးရဲ့ အပြစ်ပေးတာကို ခံယူပါ့မယ်၊ ရိုက်မလား ဆဲမလား စိတ်ကြိုက်ပါ၊ လုံးဝ မလိမ်ပါဘူး"
"သခင်လေး ပြောတာ တကယ်လား "
"တကယ်ကို အစစ်အမှန်ပါ "
"တကယ်လို့ သခင်လေးက ကျွန်မကို လိမ်ညာမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မက သခင်လေးကို စားပွဲတင် စားပစ်မှာနော် "
"မမလေးကလည်း ရွှန်းရွှန်းဝေအောင် ပြောတတ်တာပဲ၊ မမလေးရဲ့ စားတာကို ခံရမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်မျိုးက အလိုချင်ဆုံးပါပဲ "
ချောင်ရှင်း၏ ရင်ထဲတွင် ပူလောင်လှလှစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
အဆင်ပြေတော့မည်ဟု ခံစားနေရသည်
ဤအမျိုးသမီးမှာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှပရုံသာမက ဆွဲဆောင်ရသည်မှာလည်း အလွန်လွယ်ကူလှသည်
ကစားရသည်မှာ အလွန်ပင် သင့်တော်လှပေသည်။
ဝမ်မျိုးနွယ် အမျိုးသမီးလေးမှာ ရှေးဟောင်းအိမ်တော်ကြီးအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်သွားရာ၊ တလှုပ်လှုပ်နှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော သူမ၏ ကိုယ်ဟန်ကိုကြည့်ပြီး ချောင်ရှင်းမှာ မျက်လုံးများ နီမြန်းလာကာ လည်ချောင်းများ ခြောက်သွေ့လျက် နောက်မှ ကပ်လိုက်သွားတော့သည်။
ထိုအစေခံမလေး နှစ်ဦးနှင့် ဝေါယာဉ်ထမ်း လေးဦးမှာမူ မူလနေရာ၌ပင် ရပ်၍ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ကျွိ...
နားမခံသာသော အသံကြီးနှင့်အတူ
တံခါးမကြီးမှာ ပိတ်သွားတော့သည်။
ညဖက်လေမှာ အေးစိမ့်လှသည်၊
အထက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အနီရောင် မီးအိမ်ကြီးများမှာ လေတိုက်သဖြင့် လှုပ်ခါသွားရာ
ထိုအတွင်းမှ အစိမ်းဖျော့ရောင် အလင်းတန်းလေးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင်။
ထို့နောက်တွင်မူ
အနီရောင် မီးအိမ်ကြီးများမှာ "နိဗ္ဗာန်လား" ဟူသော စာလုံး ရေးထိုးထားသည့် အဖြူရောင် မီးအိမ်တစ်စုံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်
၎င်းမှာ အသက်နှင့် သေခြင်းတရား ထိပ်တိုက်တွေ့ခြင်း၊ မင်္ဂလာနှင့် နာရေး ရောယှက်ခြင်းပင်
အလွန်တရာ နိမိတ်မကောင်းသော အချက်ပင်
မိစ္ဆာလေများ တဝုန်းဝုန်း တိုက်ခတ်လာသည်
အစိမ်းရောင် မီးစုန်းဓာတ်များမှာ အစေခံမလေးများနှင့် ဝေါယာဉ်ထမ်းများ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေရာ
၎င်းတို့၏ မျက်နှာမှာ မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေပြီး သရဲအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေတော့သည်။
အနီးကပ် ကြည့်လိုက်မည်ဆိုလျှင် ထိုသူများမှာ ပါးပြင်တွင် အနီရောင် ဆိုးဆေးများ ခြယ်သထားသည့် စက္ကူအရုပ်များသာ ဖြစ်နေကြသည်
အဝေးမှ မြင်းခွာသံ သို့မဟုတ် မြည်းခွာသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"နိဗ္ဗာန်လား" စာတမ်းပါ အဖြူရောင်စက္ကူမီးအိမ်များမှာ တစ်ချက် တွန့်လိမ်သွားကာ အနီရောင်မီးအိမ်များအဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေကြသော စက္ကူရုပ် အစေခံမလေးများနှင့် ဝေါယာဉ်ထမ်းများမှာလည်း ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
အလွန်တရာ ထူးဆန်းလှပေသည်။
အဝေးတွင်
အားအင်ပြည့်ဝကာ အပြုံးမှာလည်း ရိုင်းစိုင်းခက်ထန်ဟန်ရှိသော မြည်းတစ်ကောင်မှာ ခွာသံတညံညံဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာသည်။
တာအိုဆရာတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော ချောမောသည့် လူငယ်တစ်ဦးမှာ ထိုမြည်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။
သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်လှ၏။
ခါးတွင်မူ ရှေးဟောင်းပုံစံ ဖြောင့်စင်းလှသော ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။
"တောင်နက်ထဲက ရှေးဟောင်းအိမ်တော်... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..."
သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လွန်စွာ ကြည်လင်နေကာ
အလွန်ပင် တောက်ပလှသည်။
သူသည် မြည်းကို စီး၍ ရှေးဟောင်းအိမ်တော်ကြီးဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။
အနီးသို့ ရောက်သောအခါ၊ ကိုယ်ကိုတစ်ပတ် လှည့်လိုက်ကာ မြည်းကျောပေါ်မှ ပေါ့ပါးစွာ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်မှာ ပြောမပြတတ်အောင်ပင် ကျော့ရှင်းလှပေသည်။
မြည်းစီးခြင်းမှာပင် အနုပညာဆန်လှ၏။
ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်
သူသည် ရှေ့သို့တက်ကာ တံခါးမကြီးကို ခပ်ဖွဖွ ခေါက်လိုက်သည်။
ပြီးနောက် နားစွင့်လိုက်၏။
အတန်ကြာသော်လည်း မည်သူမျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။
ရုတ်တရက်
တံခါးမကြီးဆီမှ ကျွိခနဲ အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဟိုးအက်ကြောင်းလေး တစ်ခု ပွင့်လာရာမှ
စင်ကြယ်သော မျက်နှာထားရှိသည့် လူတစ်ဦး ပေါ်လာသည်၊ ၎င်းမှာ အိမ်စေတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ကြည့်ရသည်မှာလည်း သွက်လက်ချက်ချာပုံရ၏။
သို့သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ငါးသေမျက်လုံးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ လူကို စေ့စေ့စိုက်ကြည့်နေသည်မှာ အနည်းငယ် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
"လာပြီလား "
အိမ်စေ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"အင်း "
လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။
ထို အသွင်ယောင်ဖန်တီးခြင်း အတတ်က ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား
အိမ်စေက တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ကာ လီယန်ချူကို အထဲသို့ နွေးထွေးစွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
တံခါးဝရှိ ကမ္ဘာမှာ မှောင်မည်းနေကာ၊
မည်သည့် အလင်းရောင်ကိုမျှ မမြင်ရပေ။
လီယန်ချူသည် အနက်ရောင်မြည်းကြီးကို ဆွဲကာ အထဲသို့ အေးအေးလူလူပင် ဝင်သွားခဲ့တော့သည်။
ရှေးဟောင်းအိမ်တော်ကြီးမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းလှသည်။
လီယန်ချူမှာလည်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားမိသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အားနည်းလှသော သရဲအငွေ့အသက်အချို့ လွှမ်းမိုးနေသော်လည်း၊
အလွန်ပင် လျှို့ဝှက်လှသည်။
အကယ်၍ သေချာစွာ မလေ့လာဘူးဆိုလျှင်
ဤကဲ့သို့သော အေးစိမ့်လှသော သရဲအငွေ့အသက်ကို လုံးဝ ခံစားမိမည် မဟုတ်ပေ
အပြင်မှကြည့်လျှင် အလင်းရောင်တစ်စက်မျှ မရှိသော်လည်း၊ ဝင်းအတွင်း၌မူ အလွန်ပင် စည်ကားနေပုံရသည်။
လူအများအပြားမှာ ထိုနေရာတွင် အရက်သောက်ကာ ပျော်ပါးနေကြသည်
"စစ်သေနာပတိကြီးရဲ့ သမီးတော်က ရှားရှားပါးပါး အလှပဂေးလေးလို့ ကြားတယ်၊ တောင်ပေါ်က ဂိုဏ်းတွေကို နှိမ်နင်းရာမှာလည်း လုံးဝ လက်မနှေးဘူးတဲ့၊ တကယ့်ကို ပြင်းထန်တဲ့ အရက်လိုပဲ၊ အရှိန်အဟုန် ကောင်းလိုက်တာ "
"ချန်လေး... မင်းက အဲ့ဒီ စစ်သေနာပတိရဲ့ သမီးတော်ကို မျက်စိကျနေတာလား"
"ဒါပေါ့၊ တငယ်လို့သာ သူမရဲ့ အလှကို တစ်ခါလောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် နီးနီးကပ်ကပ် မြင်ခွင့်ရမယ်ဆိုရင် သေရမှာတောင် မကြောက်ပါဘူး!"
"ဒါက လွယ်ပါတယ်၊ ငါက မင်းအတွက် ခေါ်ပေးမယ်၊ သောက်ရတာ ပိုမြိန်အောင်ပေါ့ "
စကားဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်
မျက်ဝန်းများမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ထိုလူငယ်လေးသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ စက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
သူ၏ လက်ချောင်းများက ကျွမ်းကျင်စွာပင် အခေါက်ခေါက် ခေါက်လိုက်သည်။
ပြီးနောက် လေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်
"လူလီ... မြန်မြန် လာစမ်း "
လူငယ်လေးက ပြောလိုက်သည်။
ရုတ်တရက်
စက္ကူရုပ်မှာ မီးမပါဘဲ အလိုအလျောက် လောင်ကျွမ်းသွားသည်
ခဏအတွင်းမှာပင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်
ပြာများမှာ လေတိုက်သဖြင့် လွင့်စင်မသွားဘဲ၊ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်ရှိ ချောမောလှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် စုစည်းသွားတော့သည်။
သူမသည် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် အနက်ရောင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားကာ၊ မျက်ခုံးများအကြားတွင် ရဲရင့်သော အရှိန်အဝါများ ကိန်းအောင်းနေသည်။
ခါးတွင်မူ စာဆိုတော်များ ဆင်မြန်းလေ့ရှိသော ဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်
ဖြူဝင်းလှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် အံ့ဩမှုအချို့ ရှိနေသည်။
မိမိ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည့် ပုံစံမျိုးပင်။
"တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ "
"ချူလေး... မင်းရဲ့ အတတ်ပညာတွေက တကယ်ကို အောင်မြင်နေပြီပဲ "
လူတိုင်းကလည်း နွေးထွေးစွာ ပြုံး၍ ချီးကျူးလိုက်ကြသည်
ယောင်္ကျားချင်းပဲလေ
အားလုံး နားလည်ကြတာပေါ့
ထိုချူလေးက ပြုံးလိုက်ကာ
လက်ဖြင့် မန္တန်တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်
ထိုအခါ လူလီသည် သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို စတင်၍ လှုပ်ရှားလာတော့သည်
သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ထိုလူငယ်စစ်သူကြီးမလေးမှာ
ယခုအချိန်တွင်မူ
နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်
နုနုရွရွလေး ရှိနေပုံရသည်။
ထို့ပြင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမူအရာအချို့ကိုပါ ပြသလာသည်။
ချူလေးသည် လူလီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ လူတိုင်းကို ဖျော်ဖြေစေသည်။
အထူးသဖြင့် စောစောက လူလီကို မျက်စိကျနေသည့် သန်မာလှသော ယောက်ျားကြီးမှာ
မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်နေကာ
ခြောက်သွေ့နေသော နှုတ်ခမ်းကို သတိမထားမိဘဲ လျှာဖြင့် သပ်လိုက်မိသည်။
လီယန်ချူ အထဲသို့ ဝင်လာချိန်တွင် လူတိုင်းက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။
သူတို့ဘာသာ အရက်သောက်၍ ပျော်ပါးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်
သူသည်လည်း မူလက မဆင်မခြင် လှုပ်ရှားရန် အကြံမရှိပေ
သို့သော်လည်း ယခုအခါ ရတနာလေးတွေ ပေးတတ်တဲ့ လူလီ ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိန်းချုပ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့်
ရုတ်တရက်ဆိုသလို မကျေမနပ် ဖြစ်သွားတော့သည်
သို့သော်လည်း
သူသည် ရှေ့တွင်ရှိသော လူလီမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်
တာအိုရှေးဟောင်းအတတ်
အရှိန်ဝါကြည့်အတတ်
သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်တွင် စိမ်းရောင်အလင်းတန်းများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားသည်။
ထိုရဲရင့်လှပကာ ဂုဏ်သရေရှိလှသော လူငယ်စစ်သူကြီးမလေးမှာ၊ အမှန်တကယ်တွင် လူသားအစစ် မဟုတ်ပေ
၎င်းမှာ အလွန်ပင် လက်ရာမြောက်လှသော စက္ကူညှပ်ရုပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်
တစ်စုံတစ်ဦးက အတတ်ပညာဖြင့် ထိန်းချုပ်ကာ
ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမူအရာအမျိုးမျိုးကို လုပ်ဆောင်စေနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း
ထိုလုပ်ရပ်မှာ
လီယန်ချူကို အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေဆဲပင်။
သူ အော်ဟစ်တားဆီးရန်ပင် အချိန်မရလိုက်မီ
သူ၏အနီးမှ တည်ကြည်လှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"လျှောက်လုပ်နေကြတာပဲ "
"ဒါက ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ၊ မင်းတို့က ဒီနေရာမှာ မိန်းမတွေနဲ့ ပျော်ပါးနေကြတယ်ပေါ့ "
တည်ငြိမ်လှသော လူလတ်ပိုင်း စာဆိုတော်တစ်ဦးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
သူသည် အဖြူရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ၊ ဆံပင်နှစ်ဖက်မှာ ဖြူနေသော်လည်း မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိပုံရသည်။
သူ၏ အကြည့်များမှာ အလွန်ပင် စူးရှလှသည်။
ထိုချူလေးက ရှက်ရယ်ရယ်လျက် ပြောလိုက်သည်
"ဝါးဆရာကြီး ဆုံးမတာ မှန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်မျိုးက အဆင်အခြင်မဲ့သွားတာပါ "
သိသာလှသည်မှာ
ထိုဝါးဆရာကြီးမှာ ဤလူအုပ်စုထဲတွင် အလွန်ပင် ဩဇာညောင်းသူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်
သူသည် မည်သည့်အမူအရာမျှ မပြဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်လှ၏။
ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ နူးညံ့သောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဒီလောက်အထိ တင်းကျပ်မနေပါနဲ့၊ အားလုံး စုစုစည်းစည်းနဲ့ ပျော်စရာလေး ရှာကြတာဟာ သာမန်ကိစ္စပါပဲ "
စကားပြောလိုက်သူမှာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် တောင့်တင်းလှသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
စောစောက သန်မာလှသော ယောက်ျားကြီးထက်ပင် မနိမ့်လှပေ။
မျက်နှာမှာလည်း အလွန်ပင် ရုပ်ဆိုးလှသည်။
သို့သော်လည်း ထူးခြားစွာပင် လူကို ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်!
အထူးသဖြင့် ထိုမျက်ဝန်းအစုံမှာ
နှင်းမြူများ ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။