အခန်း (၃၇၂)
Vol. 34 Ch. 372
အပိုင်း (၃၇၂)
ဤတွင် အခြေအနေအားလုံးမှာ ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့ရှေ့တွင်ရှိသော လူလုပ်ဂူကြီးမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၃၀၀၀ ခန့်က ကောင်းကင်ခန်၏ အမိန့်ဖြင့် တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ချေ အလွန်များသည်။ ဂူ၏ ဒီဇိုင်းကို ကွေ့ကောက်ရှုပ်ထွေးနေသော ဝင်္ကပါပုံစံ ပြုလုပ်ထားခြင်းမှာလည်း အုတ်ဂူဖောက်ထွင်းသူများကို သူ၏ ထာဝရ အနားယူရာနေရာကို မနှောင့်ယှက်နိုင်စေရန်က ဖြစ်ဖို့ များလှသည်။
ရတနာများမှာ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ရှိနေသော်လည်း မှောင်မည်းနေသော ဂူပေါက်ဝကို ကြည့်ပြီး လူတိုင်း တွန့်ဆုတ်နေကြသည်။ အထဲသို့ ဝင်ချင်သော်လည်း မဝင်ရဲကြချေ။ သံဓားဂိုဏ်း တပည့်ပြောသွားသည့် စကားအရဆိုလျှင် အထဲတွင် ဂူလမ်းခွဲများစွာ ရှိနေပြီး အာရုံအနည်းငယ် လွတ်သွားသည်နှင့် လမ်းပျောက်ကာ ပြန်ထွက်ပေါက် ရှာတွေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် အထဲသို့ မစွန့်စားမီ သေချာစွာ ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ကြရမည်ဖြစ်သည်။ ဘယ်လိုပြင်ဆင်မှုတွေလဲ ဆိုတာကတော့..
ရိက္ခာခြောက်၊ ရေ၊ မီးတုတ်၊ မီးခတ်ကျောက်၊ ကြိုး စသည်ဖြင့် စုံလင်နေရမည်။ ထို့ပြင် လမ်းပြပေးနိုင်မည့် “ကျွမ်းကျင်သူ” အချို့ကိုပါ ခေါ်သွားဖို့ လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။ မဟုတ်လျှင် လမ်းရှာတွေ့ဖို့ မလွယ်ကူလှပေ။
ဤအချက်မှာ လူတိုင်းအတွက် ချက်ချင်းပင် စိန်ခေါ်မှု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ အရပ်ရပ်မှ ရတနာရှာဖွေသူများသည် နောက်တစ်ကြိမ် စူးစမ်းလေ့လာရန်အတွက် အနီးအနားတွင် စခန်းချကာ ပြင်ဆင်မှုများ စတင်ကြတော့သည်။
မဟာရှနိုင်ငံ၏ စစ်တပ်မှာလည်း ဤနေရာတွင် တပ်စွဲထားသည်။ ၎င်းတို့မှာ ရတနာရှာရန် စိတ်ကူးမရှိကြချေ။ ထိုအစား အိုးကြီးများဖြင့် ရေနွေးတည်၊ ထမင်းနှင့် ဟင်းများ ချက်ပြုတ်ကာ သေသေသပ်သပ် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ကြတော့သည်။
“ထမင်း လာပါပြီ... ပူပူနွေးနွေး ထမင်းနဲ့ ဟင်းတွေ ရပြီဗျို့။ ဗိုက်ဆာတဲ့သူတွေ လာဝယ်ကြပါဦး”
ဤအော်ဟစ်သံက လူအများ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားခဲ့သည်။ ရတနာရှာဖွေသူများ ဝိုင်းအုံလာကြလေသည်။
“မင်းတို့က အစားအသောက်တွေ ရောင်းနေတာလား”
“ဟုတ်တယ်” ဟု စစ်သားများက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသော အစားအစာများကို ကြည့်ပြီး ရတနာရှာဖွေသူများ တံတွေးမြိုချလိုက်ကြကာ “တစ်ပွဲကို ဘယ်လောက်လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
စစ်သားက “တစ်ပွဲကို ငါးတေး ” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ရတနာရှာဖွေသူများမှာ ဒေါသထွက်သွားကြလေသည်။
“ဒီလို အရသာမရှိတဲ့ ဟင်းရည်တစ်ခွက်ကို ငွေငါးတေးတောင် တောင်းတယ်ဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်... အသားတောင် မပါဘဲနဲ့ မင်းတို့က ငါတို့ကို ငါးတေးတောင်းရဲတယ်ပေါ့လေ”
“စားသောက်ဆိုင်မှာတောင် ဒီလောက်ဈေးကြီးတာမျိုး ငါ တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး”
“မင်းတို့က အခွင့်ကောင်းယူပြီး ခေါင်းပုံဖြတ်နေကြတာပဲ”
စစ်သားများက စိတ်မရှည်တော့ဘဲ “မစားချင်ရင် ဖယ်ကြစမ်း။ ဒီမှာ အချိန်လာမဖြုန်းနဲ့”
“မင်း... မင်းတို့ ဒါက ဝယ်ယူသူတွေကို စော်ကားတာပဲ။ သတိထားနော်... ငါ မင်းတို့ရဲ့ အထက်လူကြီးတွေကို တိုင်လိုက်မယ်” ဟု ရတနာရှာဖွေသူများက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ကြသည်။
စစ်သားက “တိုင်ချင်သလောက် တိုင်လိုက်။ ဒါက အရှင်မင်းကြီး ကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဈေးနှုန်းပဲ”
ရတနာရှာဖွေသူများမှာ “F**k” ဟုသာ အသံထွက်နိုင်တော့သည်။
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူကသာ မဖြောင့်မတ်လျှင် နောက်လိုက်များမှာလည်း ကောက်ကျစ်ကြသည်မှာ မဆန်းပေ။ ရတနာရှာဖွေသူများမှာ ဘာမှမတတ်နိုင်ကြတော့ချေ။
ရှေ့တွင်ရှိသော ပူပူနွေးနွေး အစားအစာများကို ကြည့်ရင်း၊ ရတနာရှာရန် လာခဲ့ရသည့် ခရီးတစ်လျှောက်တွင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မစားခဲ့ရသည်ကို ပြန်တွေးမိသောအခါ ဗိုက်ဝဖို့အတွက် ငွေငါးတေးကို သုံးလိုက်ရသည်မှာ လက်မခံနိုင်စရာတော့ မဟုတ်ဟု ထင်လာကြသည်။
“ငါ့ကို တစ်ပွဲပေး။ ဒီမှာ ငွေငါးတေး”
“ငါက အစားကြီးတယ်၊ လေးပွဲပေး။ ဒီမှာ ငွေတေး ၂၀ ”
“ကျွန်တော့်ကို သုံးပွဲပေးပါ၊ ကျေးဇူးပဲ”
ဗိုက်ဆာနေသော ရတနာရှာဖွေသူများစွာ ရှိနေသဖြင့် နာရီဝက်ပင် မပြည့်မီ အစားအစာအားလုံး ကုန်သွားခဲ့သည်။ ပထမဆုံးနေ့တွင် ပွဲပေါင်း ငါးသိန်းခန့် ရောင်းချခဲ့ရပြီး ငွေတေးပေါင်း ၂.၅ သန်းနီးပါး ရရှိခဲ့သည်။
ဒုတိယနေ့တွင်လည်း မဟာရှနိုင်ငံ စစ်သားများမှာ ဆိုင်ပြန်ဖွင့်ကြပြန်သည်။
“ထမင်းရပြီ... ပူပူနွေးနွေး အစားအစာတွေ လာဝယ်ကြပါဦး”
ရတနာရှာဖွေသူများမှာ ထပ်မံဝိုင်းအုံလာကြပြန်သည်။
“တစ်ပွဲ ဘယ်လောက်လဲ”
“နည်းနည်းလောက် လျှော့ပေးလို့ မရဘူးလား”
စစ်သားက “ငါးတေးပဲ၊ ဈေးမဆစ်နဲ့” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ရတနာရှာဖွေသူများမှာ ဒေါသဖြင့် တုန်ရင်နေကြပြီး “တစ်ပွဲကို ငါးတေးပဲလား။ မင်းတို့က ငါတို့ကို သတ်စားဖို့ သိုးတွေလို သဘောထားနေတာပဲ”
စစ်သားက “စားချင်ရင် ဝယ်၊ မစားချင်ရင် သွား” ဟုသာ တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်သည်။
ရတနာရှာဖွေသူများမှာ “F**k” ဟုသာ ထပ်မံ ဆိုမိကြပြန်သည်။ ၎င်းတို့သည် လောကအနှံ့ ကျင်လည်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ ရိုင်းစိုင်းသော စီးပွားရေးသမားမျိုးကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။
“ငါ လုံးဝ မစားဘူး”
လူငယ် ရတနာရှာဖွေသူ တစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “မနေ့က တစ်ခါ ခေါင်းပုံဖြတ်ခံလိုက်ရတာက ထားလိုက်တော့၊ ဒီနေ့သာ ထပ်အဖြတ်ခံရရင် ငါက ဝက်ပဲ။ သွားကြစို့... ဒီမှာ မစားနဲ့။ ခေါင်းပုံဖြတ်မခံရမဲ့ မြို့ထဲမှာ သွားစားမယ်”
ထိုစကားကို ထောက်ခံသံများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မှန်တယ်... မြို့ထဲမှာ သွားစားကြမယ်”
“ငွေငါးတေးဆိုရင် မြို့ထဲမှာ ဘယ်လောက်ကောင်းတဲ့ အစားအစာတွေ စားလို့ရမလဲ စဉ်းစားကြည့်ဦး”
“ဒီဈေးနဲ့ ဒီလို အစားအစာညံ့ညံ့တွေကို သည်းခံပြီး စားစရာ မလိုဘူး”
မဟာရှနိုင်ငံ စစ်သားများက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း “သွားကြလေ... ငါတို့က မတားဘူး။ စေတနာနဲ့ တစ်ခုတော့ သတိပေးပါရစေ။ ဒီနဲ့ အနီးဆုံး မြို့က မိုင်ပေါင်း ၄၀၀ ဝေးတယ်၊ အသွားအပြန်ဆိုရင် မိုင် ၈၀၀ ပေါ့”
“မိုင် ၈၀၀ကို ပြေးရမယ်ဆိုရင်တောင် မင်းတို့ရဲ့ ခေါင်းပုံဖြတ်ခံရတာထက်စာရင် ပိုကောင်းသေးတယ်” ဟု ရတနာရှာဖွေသူများက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။
စစ်သားက “ငါပြောတာက အနီးဆုံးမြို့ကို ပြောတာ။ အနီးဆုံး အစားအစာ ရနိုင်တဲ့နေရာကတော့ မိုင် ၈၀၀ မဟုတ်ဘူး၊ မိုင် ၁၆၀၀ ဝေးတယ်”
“ဘာ... ဘာလို့လဲ”
စစ်သားများက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး “ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့က ဒီပတ်ဝန်းကျင် မိုင် ၈၀၀ အတွင်းမှာရှိတဲ့ အစားအစာ မှန်သမျှကို သိမ်းကျုံးဝယ်ယူလိုက်ပြီလေ။ ဒါကြောင့် ဗိုက်ဝအောင် စားချင်ရင် မိုင် ၈၀၀ ကျော်တဲ့အထိ သွားရမှာပေါ့။ အသွားအပြန်ဆိုရင် မိုင် ၁၆၀၀ မဟုတ်ဘူးလား”
ရတနာရှာဖွေသူများ ရင်ထဲတွင် “ခွေးမသားတွေ” ဟုသာ အော်ဟစ်နေကြတော့သည်။ တစ်ယောက်က စစ်သားကို လက်ညှိုးထိုးရင်း “မင်းတို့ တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်တာပဲ၊ ဈေးကွက်ကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားတယ်ပေါ့လေ”
“မင်းတို့ လူတွေကို အရမ်းနှိပ်စက်နေတာပဲ။ ဒီလို မလုပ်သင့်ဘူး”
“ငါတို့အားလုံး စုပေါင်းပြီး မင်းတို့ကို တိုက်ခိုက်မှာ မကြောက်ဘူးလား”
စစ်သားက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း “မင်းတို့ကို အစားအစာ ရောင်းပေးနေတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်။ ငါတို့က အတင်းအကျပ် ဝယ်ခိုင်းနေတာ မဟုတ်ဘူး။ မကျေနပ်ရင် အထက်ကို တိုင်လို့ရတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက မင်းတို့ကို စကားတစ်ခွန်း ပြန်ပြောလိုက်ရင် ငါ့အရှုံးပဲ”
ရတနာရှာဖွေသူများမှာ “မင်း... မင်းတို့...”
“နောက်ဆုံးတစ်ခါ ထပ်မေးမယ်... စားမှာလား၊ မစားဘူးလား”
“စား... စားပါ့မယ်”
နောက်ဆုံးတော့ အားလုံးက လက်လျှော့လိုက်ကြရသည်။ အစားအစာရှာရန် မိုင် ၈၀၀ သွားဖို့ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ၎င်းတို့မှာ သိုင်းပညာ တတ်မြောက်ထားသဖြင့် လျင်မြန်ကြသည်ဆိုသော်လည်း မိုင် ၈၀၀ ပြေးဖို့ဆိုသည်မှာ အသက်အန္တရာယ် ရှိလှသည်။ အသွားအပြန် မိုင် ၁၆၀၀ ဆိုလျှင် မည်သူက တောင့်ခံနိုင်ပါမည်နည်း။
အထူးသဖြင့် ရတနာက လက်တစ်ကမ်းမှာ ရှိနေချိန်တွင် အဝေးကို သွားနေရင်းဖြင့် ရတနာကို တစ်ပါးသူလက်ထဲ ပါသွားစေမည်မှာ နှမြောစရာကြီး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းသော်လည်း အစားအစာအတွက် ငွေအနည်းငယ် သုံးလိုက်ရခြင်းမှာ ၎င်းတို့ မတတ်နိုင်သည့် အရာတော့ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဒုတိယအသုတ်မှာလည်း အကုန်ရောင်းထွက်သွားခဲ့ပြန်သည်။
ဤရတနာရှာဖွေသူများကို ဝန်ဆောင်မှုပေးရန်အတွက် မဟာရှနိုင်ငံသည် အစားအစာသာမက ကုန်ပစ္စည်း မျိုးစုံကိုလည်း ပြင်ဆင်ပေးထားသည်။ မီးတုတ်၊ မီးခြစ်၊ ရေဘူး၊ ရိက္ခာခြောက်၊ တဲအိမ်၊ မျက်နှာသုတ်ပုဝါ၊ အရက်၊ ပိုးသတ်ဆေး၊ ကြိုး၊ ထို့ပြင် မြေတူးဂေါ်ပြားနှင့် လမ်းညွှန်တံများအထိ စုံလင်စွာ ပြင်ဆင်ထားလေသည်။ တကယ့်ကို လိုလေသေးမရှိပင်။
ရတနာရှာဖွေသူများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး “မဟာရှနိုင်ငံက လူတွေက တကယ့်ကို စည်းစနစ်ကျတာပဲ” ဟု ဆိုကြသည်။
“ဒါပေါ့”
စစ်သားများက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် “ငါတို့ အရှင်မင်းကြီး ပြောဖူးတယ်၊ ဝယ်ယူသူက နတ်ဘုရားပဲတဲ့။ ဝယ်ယူသူတွေကို ဝန်ဆောင်မှုပေးဖို့က ငါတို့ရဲ့ တာဝန်ပဲ”
“အရှင်မင်းကြီးက တကယ့်ကို အပြောကောင်းတာပဲ။ ဒါနဲ့ ဒီရိက္ခာခြောက်တွေက တစ်ခု ဘယ်လောက်လဲ”
“ဒီရိက္ခာခြောက်တွေက အရမ်းတန်ပါတယ်၊ ငွေသုံးတေးပဲ”
ရတနာရှာဖွေသူများ- “ဟ.. ဒါကို မင်းက ဈေးပေါတယ်လို့ ပြောနေတာလား”
စစ်သားက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် “ဘာလို့ ဈေးမပေါရမှာလဲ။ ငါတို့ ရိက္ခာခြောက်တွေက အထူးပြုလုပ်ထားတာမို့လို့ လဝက်လောက်အထိ အထားခံတယ်။ မင်းတို့ ဂူထဲကို ရတနာသွားရှာတဲ့အခါ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာနိုင်တယ်။ ဒီရိက္ခာခြောက်တွေရှိရင် စိတ်အေးလက်အေး ရတနာရှာလို့ရပြီပေါ့။ ဒါက မုန့်တင် မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့ရဲ့ အသက်ပဲ။ မင်းတို့အသက်က ငွေသုံးတေးလောက်တောင် တန်ဖိုးမရှိဘူးလား”
ရတနာရှာဖွေသူများ- “...”
“ဒါဆို ဒီရေဘူးကကော ဘယ်လောက်လဲ”
“ဒါကလည်း အရမ်းတန်ပါတယ်၊ တစ်ခုကို ငွေဆယ်တေးပဲ”
“ဟင်... ဒါကို မင်းက ဈေးပေါတယ်လို့ ပြောနေတာလား”
“ဘာလို့ ဈေးမပေါရမှာလဲ။ ငွေဆယ်တေးက ဘာလုပ်လို့ ရမှာမို့လို့လဲ” စစ်သားက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “လူက အစာမစားဘဲ နေနိုင်ပေမဲ့ ရေမသောက်ဘဲ မနေနိုင်ဘူး။ ဒီရေဘူးက အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ မင်းတို့အသက်ကို ကယ်ပေးနိုင်မှာ။ မင်းတို့အသက်က ငွေဆယ်တေးထက် မတန်ဘူးလား”
လူတိုင်း၏ မျက်နှာများမှာ ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။ သာမန်ရေဘူးတစ်ဘူးကို ငွေဆယ်တေးတန်အောင် ပြောနိုင်သည်မှာ တကယ့်ကို မလွယ်ကူလှပေ။
“ဒီမီးတုတ်ကကော ဘယ်လောက်လဲ”
“ဒီမီးတုတ်က ဈေးမကြီးပါဘူး၊ တစ်ခုကို သုံးတေးပဲ။ အစည်းလိုက်ဝယ်ရင်တော့ ငွေတေးသုံးဆယ်”
“ဟင်... ဒါကို မင်းက ဈေးမကြီးဘူးလို့ ပြောနေတာလား”
“ဘာလို့ ဈေးကြီးရမှာလဲ။ စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်လေ... လူက အစာမစား၊ ရေမသောက်ဘဲ နေနိုင်ရင်တောင်မှ မျှော်လင့်ချက်မရှိဘဲ မနေနိုင်ဘူးတဲ့။ မှောင်မည်းနေတဲ့ ဂူထဲမှာ ဒီမီးတုတ်ရဲ့ အလင်းရောင်က မင်းတို့အတွက် မျှော်လင့်ချက်ပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ အသက်က ငွေတေးသုံးဆယ်ထက် မတန်ဘူးလား”
ရတနာရှာဖွေသူများမှာ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်းသာ ဖြစ်နေကြတော့သည်။