အခန်း (၃၆၉)
Vol. 34 Ch. 369
အပိုင်း (၃၆၉)
မဟာလော့ နန်းတော်အတွင်း၌….
မဟာလော့ဧကရာဇ်သည် ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ အံ့ဩကာ မှင်သက်သွားခဲ့ရသည်။ မူလက သူသည် မဟာရှနိုင်ငံကို ပြဿနာရှာရန်နှင့် ၎င်းတို့၏ တိုးတက်မှုကို အဟန့်အတားဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ကောလာဟလများ ဖြန့်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ခန်၏ အုတ်ဂူသည် မဟာရှနိုင်ငံ၏ မြေပေါ်တွင် တကယ်ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။
သို့သော် ယခုအခါတွင်တော့ မဟာရှနိုင်ငံ၏ ဝမ်ရှိုးတောင်တွင် နတ်ဘုရားအဆင့်အတန်းရှိသော လူလုပ်ဂူကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ဘယ်နေရာအထိ နက်ရှိုင်းသွားမှန်းလည်း မည်သူမှ မသိကြပေ။ ဤအရာအားလုံးက ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းပြီး တိုက်ဆိုင်မှုဟု ပြောရအောင်လည်း လွန်ကဲနေလှသည်။
‘ကောင်းကင်ခန်ရဲ့ အုတ်ဂူက တကယ်ပဲ မဟာရှနိုင်ငံမှာ ရှိနေတာလား’ ဟု သူ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် စုန့်ယွီဖေးမှာ လှပကျော့ရှင်းစွာဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ မဟာလော့ဧကရာဇ်က အလောတကြီးပင် “နတ်မိမယ် ယွီဖေး... သိုင်းလောကထဲက ကောလာဟလတွေကို ကြားပြီးပြီထင်တယ်။ ဒါက တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ ကောင်းကင်ခန်ရဲ့ အုတ်ဂူက တကယ်ပဲ မဟာရှနိုင်ငံရဲ့ ဝမ်ရှိုးတောင်အောက်မှာ မြှုပ်နှံထားတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ဒါကတော့...”
စုန့်ယွီဖေးက ခဏလောက် တွန့်ဆုတ်သွားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့လည်း အသေအချာ မပြောနိုင်သေးဘူး။ မဟာရှနိုင်ငံရဲ့ ဝမ်ရှိုးတောင်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ ဂူတစ်ခု ပေါ်လာတာကတော့ အမှန်ပါပဲ။ အဲဒီဂူက အဆုံးမရှိဘူးလို့ ပြောကြပြီး ရတနာသွားရှာတဲ့သူ အတော်များများလည်း ပြန်မထွက်လာနိုင်ခဲ့ကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကောင်းကင်ခန်ရဲ့ အုတ်ဂူ ဟုတ်၊ မဟုတ် ဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသိကြသေးဘူး”
“တာအိုဂိုဏ်းကတောင် အသေအချာ မသိနိုင်ဘူးလား” မဟာလော့ဧကရာဇ်က ထပ်မေးလိုက်ပြန်သည်။
“ကျွန်မတို့ တာအိုဂိုဏ်းကလည်း အရာရာကို သိနိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး” စုန့်ယွီဖေးက တည်ငြိမ်စွာပင် ဆိုလိုက်သည်။
“ကောင်းကင်ခန်ရဲ့ အုတ်ဂူ တည်ရှိရာက လူတိုင်းအတွက် အမြဲတမ်း နက်နဲတဲ့ ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ် ဖြစ်ခဲ့တာပဲလေ။ နှစ်ပေါင်း ၃၀၀၀ ကြာအောင် ရှာဖွေခဲ့ကြပေမဲ့ ကျွန်မတို့ တာအိုဂိုဏ်းလည်း အခုထိ ရှာမတွေ့သေးဘူး”
မဟာလော့ဧကရာဇ်သည် လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်ပြီး “မဟာရှနိုင်ငံ ဝမ်ရှိုးတောင်ရဲ့ အခြေအနေကို သေချာစောင့်ကြည့်ထားပါ။ တစ်ခုခု ထူးခြားတာနဲ့ ချက်ချင်း လာသတင်းပို့စေ” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး” ထိုလူလည်း ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။
“အရှင်မင်းကြီး... အရှင် ဘာလုပ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလဲ” ဟု စုန့်ယွီဖေးက မေးလိုက်သည်။
မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး “ဒါက ကောင်းကင်ခန်ရဲ့ အုတ်ဂူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တခြား ရတနာသိုက်ပဲဖြစ်ဖြစ်... ကျုပ်တော့ လက်လွတ်မခံနိုင်ဘူး” ဟု ဆိုလိုက်ရာ စုန့်ယွီဖေးကလည်း အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ရှိုးတောင်အနီး၌ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ လူများစွာ စုဝေးလာကြပြီ ဖြစ်သည်။
အိမ်ရှင်ဖြစ်သည့် မဟာရှနိုင်ငံကလည်း လျင်မြန်စွာ အရေးတယူ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ လင်းပိုင်ဖန်သည် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဆယ့်ငါးယောက်ကျော်နှင့်အတူ စစ်သည်တော် သုံးသိန်းကို စေလွှတ်ကာ ဝမ်ရှိုးတောင်ကို စောင့်ကြပ်စေခဲ့သည်။
၎င်းတို့သည် တောင်ပေါ်ရှိ လူများကို မောင်းထုတ်ပြီး မည်သူမျှ အနီးကပ်ခြင်း မပြုရန် ပိတ်ပင်လိုက်ကြသည်။
“ဒါက မဟာရှနိုင်ငံရဲ့ နယ်မြေဖြစ်တယ်။ ဝမ်ရှိုးတောင်အတွင်းမှာ ရှိသမျှ အရာအားလုံးက မဟာရှနိုင်ငံနဲ့ပဲ ဆိုင်တယ်။ တခြားဘယ်သူမှ လက်ဖျားနဲ့တောင် တို့လို့မရဘူး။ အမိန့်ကို မလိုက်နာတဲ့သူကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်မယ်” ဟု ချိုင်ယွီရှင်းက နတ်ဘုရားလှံကို ကိုင်ဆောင်ကာ အကျယ်ကြီး ကြေညာလိုက်သည်။
သူမ၏ နောက်ကွယ်ရှိ စစ်တပ်ကြီးကလည်း “သတ်... သတ်... သတ်...” ဟု တညီတညွတ်တည်း ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်က ကောင်းကင်သို့ တိုင်အောင် မြင့်မားနေပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများကလည်း တစ်ပြင်လုံးကို လွှမ်းမိုးထားလေသည်။
ရတနာရှာရန် ရောက်ရှိလာကြသည့် သိုင်းသမားများမှာ ဒေါသထွက်ကုန်ကြသည်။
“ဘာအကြောင်းနဲ့လဲ”
“ဒါက ကောင်းကင်ခန်ရဲ့ အုတ်ဂူပဲ၊ ခွန်အားရှိတဲ့သူကပဲ ပိုင်ဆိုင်ရမှာလေ၊ တစ်ဦးတစ်ယောက်တည်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု မဖြစ်သင့်ဘူး”
“မင်းတို့ မဟာရှနိုင်ငံကလူတွေက အရမ်းအနိုင်ကျင့်ပြီး ကျိုးကြောင်းမဆီလျှော်ဘူး”
“ဘာအကြောင်းနဲ့လဲ ဟုတ်လား” ချိုင်ယွီရှင်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး “ငါတို့ရဲ့ ခွန်အားကြောင့်ပဲပေါ့” ဟု ဆိုကာ လှံကို ရှေ့ကို ထိုးထုတ်လိုက်သည်။
နတ်ဘုရား လှံက ထက်မြက်လှပြီး အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အတောင်တစ်ရာကျော် အကွာသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားပြီး ထိုနေရာရှိ ကျောက်တုံးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အတောင် ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ်ခန့်မြင့်သည့် တောင်ကုန်းငယ်လေးသည် ထိုလှံတစ်ချက်အောက်မှာပင် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲပြီး ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စစ်တပ်ကြီးအတွင်းမှ လူ ၁၅ ယောက်သည် အားကောင်းသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်ရင်း ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
“ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်တွေ။ သူတို့အားလုံးက ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်တွေပဲ” လူအုပ်ကြီးမှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြသည်။
စုစုပေါင်း ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ၁၆ ယောက် ဆိုသည်မှာ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို နိုင်ငံကြီးတစ်နိုင်ငံကိုပင် တိမ်းမှောက်သွားစေနိုင်သော အင်အားစု ဖြစ်ပေသည်။ ထို့အပြင် ဤ ၁၆ ယောက်ထဲမှ တစ်ဝက်ခန့်မှာ ကြယ်တာရာချီ အဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သဖြင့် ပို၍ပင် ထူးကဲနေတော့သည်။
“မဟာရှနိုင်ငံက အရင်က မဟာရှနိုင်ငံ မဟုတ်တော့ဘူး”
ချိုင်ယွီရှင်းက သူမ၏ နတ်ဘုရားလှံတော်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး “ငါတို့နယ်မြေထဲကို ရောက်လာမှတော့ ငါတို့ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာရမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းတို့ကို သေခြင်းနဲ့ ရှင်ခြင်းကြားမှာ လူလာဖြစ်ရတာကို နောင်တရ သွားစေရမယ်” ဟု ကြုံးဝါးလိုက်သည်။
ဤသဘောထားက လူတိုင်းကို အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ရတနာက မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေသဖြင့် မည်သူမျှ လက်မလျှော့ချင်ကြပေ။
တစ်ရက်ကြာပြီးနောက် ရတနာရှာသူဦးရေသည် ငါးသောင်းခန့်အထိ ရှိလာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အထဲတွင် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သုံးလေးယောက်ခန့် ပါဝင်လာသည်။ သို့သော်လည်း အင်အားချင်း ကွာခြားနေသဖြင့် မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားရဲကြသေးပေ။
နောက်တစ်ရက် ထပ်ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ လူပေါင်း တစ်သိန်းအထိ ရှိလာပြီး ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်ခန့် ဖြစ်လာသော်လည်း မဟာရှနိုင်ငံ၏ အင်အားကို မယှဉ်နိုင်သေးသဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြဆဲပင် ဖြစ်သည်။
တတိယမြောက်နေ့တွင် သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားမှုကြောင့် တစ်ရက်တည်းနှင့် လူပေါင်း ရှစ်သောင်းခန့် ထပ်တိုးလာကာ စုစုပေါင်း နှစ်သိန်းနီးပါး ရှိလာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့အထဲတွင် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ၁၅ ယောက်အထိ ပါဝင်လာခဲ့သည်။ ဤလူအုပ်ကြီးမှာ စတင် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်လာပြီး မဟာရှစစ်တပ်နှင့် ပွတ်တိုက်မှုများ များပြားလာခဲ့သည်။
စတုတ္ထမြောက်နေ့တွင်တော့ လူပေါင်း သုံးသိန်းအထိ ရှိလာခဲ့သည်။ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် အရေအတွက်မှာလည်း ၂၀ ကျော်မှ ၂၅ ယောက်အထိ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ဤအခြေအနေတွင် သူတို့လည်း ဆက်ပြီး အောင့်အည်းမထားနိုင်တော့ပေ။
“အခု ငါတို့လူအင်အားက အများကြီးပဲ၊ အားလုံး အတူတူ တိုးဝင်ကြရအောင်”
“သတ်ကြဟေ့။ ရတနာက ငါတို့ရှေ့မှာတင် ရှိနေတာ”
“အခု မတိုက်ရင် ရတနာတွေကို မဟာရှနိုင်ငံက အကုန်ယူသွားလိမ့်မယ်”
တစ်စုံတစ်ယောက်က လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖိနှိပ်ခံထားရသော လူအုပ်ကြီးသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာကြတော့သည်။ သူတို့ကို ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ၂၅ ယောက်က ဦးဆောင်လာခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ် မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေသည့် အနက်ရောင် ဓားတစ်စင်သည် အဝေးမှ ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ ထိုဓားသည် ဟိန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ စစ်တပ်နှစ်ခုကြားသို့ စိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။ ရှေ့ဆုံးမှ တိုးဝင်လာသူ အတော်များများမှာ ထိုဓား၏ မီးတောက်များ အောက်တွင် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြသည်။
ရတနာရှာသူများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကုန်ကြသည်။
“ရွှမ်ရှောင် နတ်ဘုရားဓားပဲ”
“မဟာရှနိုင်ငံရဲ့ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် ရောက်လာပြီ”
ထိုသို့ ပြောနေစဉ်အတွင်းမှာပင် ဓားအဖိုးအိုသည် လေကိုစီးကာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် နတ်ဘုရားဓားရှေ့တွင် ကျော့ရှင်းစွာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက အေးစက်စူးရှနေပြီး- “ငါ့ဆရာရဲ့ အမိန့်အရ ငါက ဝမ်ရှိုးတောင်ကို စောင့်ကြပ်ဖို့ လာခဲ့တာပဲ။ ဒီစည်းကို ကျော်ရဲတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို သေရမယ်”
လူအုပ်ကြီးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် နောက်သို့ အုပ်စုလိုက် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ၁၆ ယောက်နှင့် စစ်သည်တော် သုံးသိန်းကိုတော့ သူတို့ ရင်ဆိုင်ရဲသော်လည်း၊ ကောင်းကင်အဆင့် တစ်ယောက်ကို... အထူးသဖြင့် နာမည်ကျော် နတ်ဘုရားဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ကောင်းကင်အဆင့်ကိုတော့ ရင်ဆိုင်ရဲသည့် သတ္တိမျိုး သူတို့တွင် မရှိကြချေ။
သို့သော်လည်း ထိုအချိန်မှာပင် တခြား အဖိုးအိုတစ်ယောက် ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။ သူက ဓားအဖိုးအိုကို မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဟ... မင်းတို့ မဟာရှနိုင်ငံက တကယ်ပဲ အနိုင်ကျင့်လွန်းတာပဲ။ ဝမ်ရှိုးတောင်က မဟာရှနိုင်ငံရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ ရှိနေပေမဲ့ အထဲက ရတနာတွေကတော့ မင်းတို့ ပိုင်ချင်မှ ပိုင်မှာပေါ့”
“သူက မဟာယင်အင်ပါယာက ကောင်းကင်အဆင့် ယင်ကျိုးဟွမ်ပဲ” တစ်ယောက်က မှတ်မိသွားပြီး အလန့်တကြား အော်ပြောလိုက်သည်။
တခြားသူများလည်း မှင်သက်သွားကြလေသည်။ 'ကောင်းကင်အဆင့်' ဆိုသည့် ဘွဲ့ထူးတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် မည်သူမျှ လျစ်လျူမရှုနိုင်သော အရှိန်အဝါရှိနေလေသည်။
“မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ” ဓားအဖိုးအိုက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။
“ရတနာဆိုတာ ခွန်အားရှိတဲ့သူနဲ့ပဲ ဆိုင်တယ်။ လူတိုင်းက ခရီးဝေးကြီးကနေ လာကြတာဆိုတော့ မင်းတို့ မဟာရှနိုင်ငံက လမ်းဖွင့်ပေးပြီး အားလုံးကို အတူတူ ရတနာရှာခွင့် ပေးသင့်တာပေါ့” ဟု မဟာယင်နိုင်ငံရဲ့ ကောင်းကင်အဆင့်က အရှက်မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“ငါက ခွင့်မပြုဘူးဆိုရင်ကော... မင်း ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ” ဟု ဓားအဖိုးအိုက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ငါ စမ်းသပ်ကြည့်ရတော့မှာပေါ့” ဟု မဟာယင်နိုင်ငံ၏ ကောင်းကင်အဆင့်က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းမှာ အဲဒီအရည်အချင်းကော ရှိလို့လား” ဓားအဖိုးအိုက ရွှမ်ရှောင်နတ်ဘုရားဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။
“သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ မလုံလောက်ရင် ငါ့ကိုပါ ထည့်လိုက်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ” ဟု ဆိုကာ နောက်ထပ် အဖိုးအိုတစ်ယောက်လည်း ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်လေသည်။