ရှေးဟောင်း ပစ္စည်းများ

ကျန့်တာ့ထိုမှာ လောင်းကစားကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် ဤမှင်ဆေးအိုးမှာ ကုန်သည်တစ်ဦးထံမှ ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းလား သို့မဟုတ် အဘိုးအဘွားများထံမှ ရရှိခဲ့ခြင်းလား ဆိုသည်ကို သူကိုယ်တိုင် မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။ သို့သော်လည်း ပိုက်ဆံရလျှင် သူ ကျေနပ်နေပြီ ဖြစ်ချေသည်။

ကြေးပြား ငါးပြား ရရှိသောအခါ သူသည် ထိုပိုက်ဆံကို မည်သို့ လောင်းကစားလုပ်ပြီး အမြတ်များများ ရအောင် လုပ်ရမလဲဟု စိတ်ကူးယဉ်နေမိလေသည်။

သူ ဆိုင်ပိတ်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် ဘေးနားတွင် စောင့်နေသော ကုန်သည်တစ်ဦးက သူ၏ အနားသို့ တိုးလာပြီး ကျန့်တာ့ထိုယခင်က အကြွေးယူထားသော ပိုက်ဆံများကို တိုက်ရိုက် တောင်းခံလေတော့သည်။

ကျန့်တာ့ထိုမှာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားရ၏။

“သူငယ်ချင်းရယ်... ဘာလို့ အကုန် ယူသွားရတာလဲ... ငါ့အတွက် နည်းနည်းလောက် ချန်ပေးဦးလေ...”

ကုန်သည်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒါက နောက်တစ်ခါ ပစ္စည်းယူဖို့အတွက် ကြိုပေးရမှာလေ... မင်း ထမင်းငတ်မှာကို မစိုးရိမ်ရင် ငါလည်း မင်းကို ဂရုစိုက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ကျန့်တာ့ထိုမှာမူ သည်းခံလိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။ သူသည် ကျန်ရှိနေသော တစ်ဦးတည်းသော သူငယ်ချင်းနှင့် ရန်မဖြစ်ရဲချေ။

“သူငယ်ချင်း... ငါ အရင်တုန်းက မင်းဆီက ပြာလဲ့လဲ့ ကြွေရောင် မှင်ဆေးအိုးလေး တစ်ခု ယူခဲ့ဖူးလားဟင်...”

ကျန့်တာ့ထိုးက မသိမသာ မေးမြန်းလိုက်၏။

ကုန်သည်က ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

“ငါက အထွေထွေ ကုန်သည်လေ... ဒီလို ပစ္စည်းမျိုးတွေ ငါ့ဆီမှာ ဘယ်ရှိမှာလဲ...”

ကျန့်တာ့ထိုး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြောင်အသွားရလေသည်။

“ဟေ... ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီပစ္စည်းက တကယ်ပဲ ငါ့အဘိုးအဘွားတွေဆီက ရခဲ့တာလား...”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်ကာ ငိုယိုလေတော့သည်။

“အဘိုးအဘွားတွေရဲ့ ရတနာကိုမှ ကြေးပြား ငါးပြားတည်းနဲ့ ရောင်းလိုက်မိတယ်ပေါ့... ရှုံးပြီ... ငါ အကြီးအကျယ် ရှုံးသွားပြီ...”

ကုန်သည်က သူ၏ ဟန်ဆောင်မှုကို ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“မင်း ငိုတာ အသံနည်းနည်း ကျယ်သွားပြီနော်... အခုတော့ လိမ်နေတာ သိသာလွန်းတယ်... ဘယ်သူမှ မင်းကို ယုံမှာ မဟုတ်တော့ဘူး...”

ကျန့်တာ့ထို၏ မျက်ဝန်းမှ ဝမ်းနည်းမှုများမှာမူ အစစ်အမှန်များ ပင် ဖြစ်ချေသည်။ သူ၏ ငိုသံများမှာလည်း တုန်ယင်နေလေ၏။

“တကယ်ပါ... တကယ်ပါ...”

ကျန့်တာ့ထိုဆိုင်ထွက်ပြီး စီးပွားရေး လုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် စာမူအတု ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုစဉ်က သူ၏ အဘိုးအဘွားများ၏ လက်ရာ အစစ်အမှန်များကို ဈေးကြီးပေး ဝယ်ယူသူ ရှိခဲ့သဖြင့် လူအများမှာ သူ၏ဆိုင်သို့ စုပြုံ ရောက်လာခဲ့ကြခြင်းပင်။

ကုန်သည်ကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

“ငိုနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ... မင်းရဲ့ အဘိုးအဘွားတွေဆီက ပစ္စည်းတွေကို လောင်းကစားမှာ အကုန် ထည့်သုံးခဲ့တုန်းကတော့... မင်း ဒီလောက်အထိ ဝမ်းမနည်းခဲ့ပါဘူး... တကယ် ဝမ်းနည်းနေမှာကတော့ မြေအောက်က မင်းရဲ့ အဘိုးအဘွားတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်...”

ကျန့်တာ့ထို- "..."

ဤဘက်တွင် မှောင်မိုက်နေသော်လည်း ပြန်လာသော ကုမိသားစုဝင်များမှာမူ ပစ္စည်းမျိုးစုံ ရရှိထားသဖြင့် ပျော်ရွှင်နေကြကုန်၏။

“အဘွားက အရမ်း တော်တာပဲ... နည်းနည်းလေး ဉာဏ်သုံးလိုက်တာနဲ့ ပိုက်ဆံနည်းနည်းလေးနဲ့ ဒီမှင်ဆေးအိုးကို ဝယ်နိုင်ခဲ့တယ်နော်... အစတုန်းကတော့ အဘွားက သမီးကို ဝယ်ခွင့်မပေးတော့ဘူးလို့ တကယ် ထင်နေတာ...”

နျိုနျိုက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

အဖွားကုသည် မြေးမလေးက စုတ်ဆေးအိုးကို လက်မှ မချတမ်း ကိုင်ထားသည်ကို ကြည့်ပြီး ပျော်ရွှင်နေမိ၏။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... ဒီလို ဆိုင်ထွက်တဲ့ လူတွေက အယုတ်မာဆုံးပဲ... ဈေးကို ကောင်းကင်အထိ ခေါ်ပြီး လူတွေကို သတ်နေတာလေ... နောက်တစ်ခါ ဒီလိုမျိုး ကြုံရင် ဈေးကို အသေသတ်ပြီး ဆစ်ရတယ်လေ... သူက သုံးဆယ် ခေါ်ရင်... မြေးလေးက ငါးပြားပဲ ပေးရမှာပေါ့...”

အဖွားကုက ပြောရင်းနှင့်ပင် နောင်တရသလို ဆက်ပြောပြန်၏။

“ငါးပြား ပေးလိုက်ရတာတောင် များလွန်းတယ်... ဒီလို လောင်းကစားသမားမျိုးက ကြေးပြား တစ်ပြား ပေးရင်တောင် ရောင်းမှာပါ... အဲ့ဒီတုန်းက သိရင် ကြေးပြား တစ်ပြားတည်း ပေးလိုက်ပါတယ်...”

နျိုနျိုက အဖွားကုအား အားကျသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“အဘွားက တကယ် ဉာဏ်ကောင်းတာပဲနော်...”

အရိုးရှင်းဆုံး ချီးကျူးစကားကပင် အဖွားကုအား အလွန် ကျေနပ်စေခဲ့လေသည်။ သူမက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ပြောလိုက်၏။

“မြေးလေး များများ သင်ထားဦးလေ... အဘွားရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံတွေက အလကားမှ မဟုတ်တာ...”

နျိုနျိုက ခေါင်းကို တွင်တွင်ညိတ်လိုက်လေသည်။

“သမီးလည်း အဘွားလို တော်အောင် ကြိုးစားပါ့မယ်...”

ကုမိသားစု အိမ်သို့ ရောက်သည်နှင့် နျိုနျိုသည် စာကြည့်ခန်းထဲသို့ လေပွေတစ်ခုလို ပြေးဝင်သွားပြီး ကုမင်တာ့၏ ရှေ့တွင် မှင်ဆေးအိုးလေးကို ရတနာတစ်ခုလို ထုတ်ပြလိုက်လေတော့သည်။

ယနေ့သည် နဂါးလှေပွဲတော်နေ့ ဖြစ်သော်လည်း ကုမင်တာ့မှာမူ အနားမယူဘဲ အိမ်တွင် စာကြိုးစားနေဆဲပင်။ သူသည် သမီးဖြစ်သူက အပြင်ထွက်ရာမှ သူ့အတွက် လက်ဆောင် ဝယ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

“သမီး ဒီမှင်ဆေးအိုးကို မြင်မြင်ချင်း သဘောကျသွားတာလေ... မြင်လိုက်တာနဲ့ ဖေဖေ ကို သတိရသွားလို့... အဘွားက သမီးကို ဈေးဆစ်ပေးတော့ ပိုက်ဆံအည်းနည်းလေးပေးလိုက်ရုံနဲ့ ဝယ်နိုင်ခဲ့တာလေ...”

နျိုနျိုက စုတ်ဆေးအိုး ဝယ်ခဲ့သည့် အကြောင်းကို ကလေးသံလေးဖြင့် ရှင်းပြလေတော့သည်။

ကလေး၏ စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် ကုမင်တာ့သည် အဖြစ်အပျက်ကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားလေသည်။

သူသည် နေရာတွင်ပင် ချီးကျူးလိုက်လေ၏။

“အဘွားက တကယ် တော်တာပဲ... နျိုနျိုလေးကလည်း အရမ်း လိမ္မာတာပဲ... နျိုနျိုလေးက အဘွားနဲ့ အပေးအယူ မျှလို့သာ အဘွားက ဒီလောက် ဈေးပေါပေါနဲ့ ဝယ်နိုင်ခဲ့တာပေါ့...”

နျိုနျိုက မျက်နှာလေး မော့ကာ မေးလိုက်၏။

“ဖေဖေ ဒီလက်ဆောင်ကို သဘောကျရဲ့လားဟင်...”

“နျိုနျိုလေး ပေးတဲ့အရာမှန်သမျှကို ဖေဖေက သဘောကျတာပေါ့...”

ကုမင်တာ့က နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

သူ၏ စကားများမှာ လုံးဝ မလိမ်ညာပေ။ နျိုနျို ပေးသော အရာမှန်သမျှ သစ်ရွက် တစ်ရွက်ကိုပင်လျှင် သူသည် စာအုပ်ကြားတွင် ညှပ်ကာ ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းထားလေ့ ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

ကုမင်တာ့သည် စုတ်ဆေးအိုးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း အောက်ခြေမှ အနီရောင် တံဆိပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့သြသွားရလေသည်။

“ပြာလဲ့လဲ့ နွေဦးမိုး...”

ကုမင်တာ့က ရေရွတ်လိုက်၏။

နျိုနျိုသည်လည်း စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် အနားသို့ တိုးကြည့်ကာ အနီရောင် တံဆိပ်ပေါ်မှ စာလုံးလေးလုံးကို ညွှန်ပြ၍ မေးလိုက်လေသည်။

“ဖေဖေ... ဘာလို့ မှင်ဆေးအိုး အောက်မှာ ဒီလို တံဆိပ် ရိုက်ထားရတာလဲဟင်... ဒါက မှင်ဆေးအိုးရဲ့ နာမည်လားဟင်...”

ကုမင်တာ့က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“နျိုနျိုလေး... သမီးကတော့ တကယ့်ကို အဖိုးတန် ရတနာကြီး တစ်ခုကို ထပ်ပြီး ရှာလာခဲ့ပြန်ပြီနော်...”

နျိုနျိုကမူ နားမလည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေမိ၏။

ကုမင်တာ့က တံဆိပ်ကို သမီးဖြစ်သူအား ပြကာ ရှင်းပြလေသည်။

“ပြာလဲ့လဲ့ နွေဦးမိုး ဆိုတာ... ရန်မင်းဆက်က ထိုက်ကျုံးဧကရာဇ် အမြဲသုံးလေ့ရှိတဲ့ တံဆိပ် ၁၀၈ ခုထဲက တစ်ခုပဲလေ...”

“ရန် မင်းဆက် ဟုတ်လား...”

နျိုနျိုသည် သမိုင်းကို မသင်ရသေးသဖြင့် မည်သည့် မင်းဆက်မှန်း မသိရှာပေ။

“လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ရာက ရန် မင်းဆက်ရဲ့ နောက်ဆုံး ဧကရာဇ်ပေါ့... ရန်မင်းဆက် ထိုက်ကျုံး ဧကရာဇ်ဟာလည်း သူရဲကောင်း တစ်ဦးပါပဲ... သူ့ရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်မှာ ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်မြင်မှု ရှစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်လေ...”

ကုမင်တာ့က ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ အတိတ်အကြောင်းများကို ပြောပြရာ နျိုနျိုမှာမူ စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေမိလေတော့သည်။

“ဒီလောက်ထိ တော်တဲ့လူ ရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူးနော်... မြက်ခင်းပြင်က လူတွေက မြင်းစီးတာနဲ့ မြားပစ်တာ ကျွမ်းကျင်ပြီး တိုက်ပွဲမှာ အရမ်း တော်ကြတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်လေ... သူတို့တွေတောင် တို့ရဲ့ အလယ်ပိုင်းဒေသက လူတွေကို ရှုံးခဲ့ကြတာပေါ့နော်...”

နျိုနျိုက အံ့သြစွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

ကုမင်တာ့က ဆက်ပြောလိုက်၏။

“ဒီဧကရာဇ်ဟာ မြက်ခင်းပြင်မှာဆိုရင် ကလေးငိုတာတောင် တိတ်စေနိုင်တဲ့အထိ နာမည်ကောင်းရှိခဲ့တာလေ... နှမြောစရာ ကောင်းတာက... ဝမ်ယီ မိဖုရားကြီး ရောဂါနဲ့ ဆုံးသွားပြီးနောက်မှာ... ဒီလို သူရဲကောင်းကြီးဟာ စိတ်ဆင်းရဲမှုတွေနဲ့ပဲ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရတာပါပဲ...”

နျိုနျိုက မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

“သူ့မိန်းမကတော့ သူ အသက်ရှည်ရှည် နေစေချင်မှာပေါ့... သူ့ကို ဒီလောက်ထိ စိတ်မကောင်း မဖြစ်စေချင်ပါဘူး...”

ကုမင်တာ့က သမီးဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ရှေးသူရဲကောင်းကြီးတွေရဲ့ အရှိန်အဝါကို အခုခေတ်မှာ မတွေ့နိုင်တော့တာက တကယ်ကို နှမြောစရာ ကောင်းလွန်းတယ်...”

နျိုနျိုက ထပ်မေးလိုက်ပြန်၏။

“ဒီလောက်ကြီးကျယ်တဲ့ လူကြီးမင်း သုံးခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းကို... ကျန့်မိသားစုက ဘာလို့ မသိရတာလဲဟင်... ဒီအတိုင်းပဲ ရောင်းလိုက်ကြတာလား...”

ကုမင်တာ့က ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

“ရန်မင်းဆက် ထိုက်ကျုံး မှာ တံဆိပ်တွေ အများကြီး ရှိတာလေ... အမြဲသုံးတဲ့ တံဆိပ်တင် ၁၀၈ ခု ရှိတာဆိုတော့... သာမန်လူတွေက တစ်ခုချင်းစီကို သေချာ မှတ်မိဖို့ မလွယ်ပါဘူး... ပြီးတော့ ကျန့်မိသားစုက လောင်းကစားပဲ သိတာလေ... စာတောင် သေချာ ဖတ်တတ်မှာ မဟုတ်တော့ ဘယ်လိုလုပ် ခွဲခြားနိုင်မှာလဲ...”

ကုမင်တာ့၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ဤစုတ်ဆေးအိုးမှာ ကျန့်မိသားစု၏ အဘိုးအဘွားများက မတော်တဆ ရရှိထားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သူတို့၏ အဘိုးအဘွားများ ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဤပစ္စည်းကို ဧကရာဇ် သုံးခဲ့မှန်း သိချင်မှ သိပေလိမ့်မည်။

“ဖေဖေကတော့ သာမန်လူ မဟုတ်တော့... အကုန် မှတ်မိတာပေါ့နော်...”

နျိုနျိုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

ကုမင်တာ့သည် သမီးဖြစ်သူ၏ မြှောက်ပင့်စကားကို သဘောကျသော်လည်း အမှန်အတိုင်းပင် ပြန်ပြောပြလိုက်၏။

“အရင်မင်းဆက်က သမိုင်းအထောက်အထားတွေက ပျောက်ဆုံးနေတာ များတယ်လေ... အခုဆိုရင် အဲ့ဒီ တံဆိပ် ၁၀၈ ခုက ဘာတွေလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ သေချာ မသိကြတော့ဘူး... ဖေဖေက 'ရန်မင်းဆက် ခရီးသွားမှတ်တမ်း' ဆိုတဲ့ စာအုပ်ကို မတော်တဆ ဖတ်မိလို့သာ... ဒီ 'ပြာလဲ့လဲ့ နွေဦးမိုး' တံဆိပ်အကြောင်း သိခဲ့ရတာပါ... ဒီတံဆိပ်ကို ဝမ်ယီ မိဖုရားကြီးက လက်ဆောင်ပေးခဲ့တာလေ...”

နျိုနျိုက ခေါင်းလေးစောင်းကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“မိဖုရားကြီး ပေးတာဆိုမှတော့... ဧကရာဇ်က ဒါကို အရမ်း တန်ဖိုးထားမှာပေါ့နော်... ဒါဆိုရင် ဒီမှင်ဆေးအိုးက အရမ်း အဖိုးတန်တာပေါ့...”

ကုမင်တာ့က သမီးဖြစ်သူအား စိတ်ရှည်စွာ ရှင်းပြလိုက်၏။

“ဒီလို ရှေးဟောင်း ပစ္စည်းတွေက အဖိုးတန်လှတယ်လေ... ပထမကတော့ လုပ်ဆောင်ချက် လက်ရာနဲ့ ထိန်းသိမ်းထားမှု အခြေအနေကို ကြည့်ရတာပေါ့... ဒုတိယကတော့ ဒီပစ္စည်းကို ဘယ်သူ သုံးခဲ့လဲ ဆိုတာကို ကြည့်ရတာပဲ…”

သုံးခဲ့တဲ့သူက အဆင့်အတန်း မြင့်လေလေ ဈေးနှုန်းကလည်း အဆမတန် မြင့်တက်လာလေလေပင်။

“ရန်မင်းဆက် ထိုက်ကျုံး ဧကရာဇ်ရဲ့ ပစ္စည်းဖြစ်တဲ့အပြင် မိဖုရားကြီးနဲ့ပါ ပတ်သက်နေတယ်ဆိုတော့... လူကုံထံတွေက အလုအယက် ဝယ်ကြမှာ သေချာတယ်... ဒီပစ္စည်းရဲ့ တန်ဖိုးက ငွေတုံး ထောင်ချီတန်တယ်လို့တောင် ပြောလို့ ရတယ်လေ... နောက်ကျရင် မြို့တော်ကို ရောက်တဲ့အခါ... ဖေဖေ သမီးရဲ့ မှင်ဆေးအိုးအတွက် ဝယ်မယ့်သူ ကောင်းကောင်း ရှာပေးမယ်နော်...”

နျိုနျိုက စကားပြင်ပေးလိုက်လေသည်။

“ဖေဖေ... ဒါက ဖေဖေ့ရဲ့ မှင်ဆေးအိုးလေ...”