အတင်းအဖျင်း

အဖွားကုသည် သူမနှင့် ရင်းနှီးခဲ့သော အဘွားအိုများမှာ အရင်ကအတိုင်း ဘာမှ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ စားသောက်ပွဲနှင့် တွေ့သည်နှင့် သူတို့သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အလုအယက် ဝိုင်းလုနေကြဆဲ ပင်။ ဟင်းပွဲထဲမှ အသားတစ်တုံး လွတ်သွားမှာ စိုးရိမ်သဖြင့် သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ရှုံ့မဲ့နေကြကုန်သည်။

ညီအစ်မချင်း သံယောဇဉ်ကို ပို၍ ငဲ့ကွက်တတ်သော အဘွားအို တစ်ဦးကမူ အဖွားကုအား လှမ်းအော်လိုက်လေသည်။

“ဟဲ့... အဖွားကြီး... ဘာလို့ အဲ့မှာ ငြိမ်ချက်သားကောင်းနေတာလဲ... တို့တွေ မလုရင် ကုန်သွားလိမ့်မယ်...”

အဖွားကုကမူ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။ သူမသည် မြို့ထဲတွင် ကောင်းမွန်သော အစားအစာများကို စားခဲ့ဖူးရုံသာမက စားသောက်ဆိုင်ကြီးများတွင်လည်း အကြိမ်ကြိမ် စားသောက်ခဲ့ဖူးချေပြီ။ ကျေးလက်မှ ဤကဲ့သို့သော ဟင်းပွဲလေးများကို သူမအနေဖြင့် စိတ်မဝင်စားတော့သည်မှာ မဆန်းလှပေ။

သို့သော်လည်း သူမ၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကမူ အသားလုနေရင်းမှ ဘေးလူများကို သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“သူကတော့ တကယ်ကို ကြီးပွားသွားတာပဲ... ဟင်းတောင် လုမစားတော့ဘူး...”

အဖွားကုသည် သူမ၏ ဘဝသစ်အကြောင်း၊ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစား အသစ်များနှင့် ခေါင်းပေါ်မှ ရွှေဆံထိုး အကြောင်းများကို အစွမ်းကုန် ကြွားဝါခဲ့သော်လည်း ထိုသူများမှာမူ သူမအား ကြွားလုံးထုတ်နေသည်ဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့ကြခြင်းပင်။ သို့သော် ယခုအခါ အဖွားကုသည် ဟင်းပွဲကိုပင် ဝင်မလုတော့သည်ကို မြင်လိုက်ရမှသာ သူမ မြို့ထဲတွင် တကယ်ပဲ အဆင်ပြေနေကြောင်း သူတို့ ယုံကြည်သွားကြလေတော့သည်။

အဘွားအိုများမှာ ခဏတာမျှ အားကျနေကြသော်လည်း မကြာခင်မှာပင် ဟင်းလုသည့် လုပ်ငန်းထဲသို့ ပြန်လည် အာရုံစိုက်သွားကြကုန်၏။

“နျိုနျိုလေး... မြန်မြန်စားနော်... အပြင်ထွက်ပြီး သူများနဲ့ လုနေစရာ မလိုပါဘူး... အိမ်ထဲမှာတင် အေးအေးဆေးဆေး စားပါ...”

ချန်ချွန်းဟွာက အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ အပြည့်ပါသော ထမင်းတစ်ပန်းကန်ကို နျိုနျိုအား လာပေးလေသည်။

ချန်ချွန်းဟွာသည် မရီးကြီးပီပီ တတိယအိမ်နှင့် မည်မျှပင် သဘောထားကွဲလွဲမှု ရှိစေကာမူ ဤကဲ့သို့ မင်္ဂလာကိစ္စ ကြုံလာသောအခါ အစွမ်းကုန် ဝိုင်းကူရသည်မှာ ဓလေ့တစ်ခုပင်။ သူမသည် မီးဖိုချောင်တွင် အလွန် အလုပ်ရှုပ်နေသော်လည်း အားလပ်ချိန်လေးတွင် နျိုနျိုအတွက် ထမင်းတစ်ပန်းကန် ပြင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

နျိုနျိုသည် ထမင်းပန်းကန်ကို ယူလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း မစားသေးဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော သတို့သမီး ကျန့်ချွေ့အာ ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

“မကြီး... အစ်မကြီးချွေ့အာ မစားရသေးဘူး ထင်တယ်နော်...”

ချန်ချွန်းဟွာသည် ချက်ချင်းပင် နဖူးကို ရိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ကြည့်စမ်းပါဦး... ငါ့အမှားပါ... မောင်လေးကုရဲ့ ဇနီးအတွက် ပြင်ပေးဖို့ မေ့သွားတာပဲ...”

သူမသည် တမင် မေ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကျန့်ချွေ့အာ ကို အရေးမပါသူဟု သတ်မှတ်ထားသဖြင့် ဂရုမစိုက်မိခြင်း သာ ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏သား ရှေ့ရေးမှာ ဒုတိယအိမ်အပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသဖြင့် ယခုအခါ ချန်ချွန်းဟွာမှာ နျိုနျို၏ စကားကို နားထောင်ကာ မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်သွားပြီး နောက်ထပ် ထမင်းတစ်ပန်းကန် သွားယူလေတော့သည်။

နျိုနျိုသည် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ကျန့်ချွေ့အာ ထံသို့ ပြေးသွားပြီး လက်ကို ဆွဲကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။

“အစ်မကြီးချွေ့အာ... လာစားပါဦး...”

ကျန့်ချွေ့အာ သည် မနက်စောစောကတည်းက ထ၍ ပြင်ဆင်နေရသဖြင့် ဗိုက်ဆာနေသည်မှာ အမှန် ပင် ဖြစ်ချေသည်။ သူမသည် ဦးခေါင်းမှ အနီရောင် ပုဝါကို မ ကာ နျိုနျိုနောက်သို့ လိုက်၍ စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်လေသည်။

“အစ်မကြီးချွေ့အာ... ဒီနေ့ အရမ်း လှတာပဲနော်...”

နျိုနျိုက ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

ကလေးမလေး၏ မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်ပြီး ရိုးသားလှသော်လည်း ကျန့်ချွေ့အာ ကမူ သူမကိုယ်သူမ သိနေသဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။

“အစ်မကြီး မျက်နှာမှာ အမှတ်ကြီးကြီး ပါနေတာလေ... ဘယ်လိုပဲ ပြင်ပြင် မလှပါဘူး...”

နျိုနျိုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“မဟုတ်ပါဘူး... တကယ်တော့ အကြာကြီး ကြည့်ရင်... လှတယ်လို့ ထင်သွားမှာပါ...”

ကျန့်ချွေ့အာ သည် ရုပ်ရည် သန့်ပြန့်သော်လည်း မျက်နှာပေါ်မှ အမှတ်မှာမူ အလွန် ထင်ရှားလှပေသည်။ ထိုအမှတ်မှာ အနီဖျော့ရောင် ဖြစ်သဖြင့် ပထမဆုံး မြင်လျှင် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသယောင် ရှိသော်လည်း ကျင့်သားရသွားလျှင်မူ ပြဿနာ မရှိတော့ချေ။

ကျန့်ချွေ့အာ က မနည်း ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“နျိုနျိုလေး... အစ်မကြီးကို အားပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်...”

သူမသည် သာမန် မိန်းကလေး တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူမ၏ အိမ်ထောင်ရေး ကိစ္စများမှာ အဖုအထစ် များပြားခဲ့သဖြင့် သူမကိုယ်သူမ အမြဲ နှိမ့်ချကာ စိုးရိမ်စိတ် များနေရရှာ၏။ ယခုအခါ တစ်ခုလပ်တစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ရသည် ဆိုသော်လည်း တဖက်လူ၏ အမြင်ကို သူမ စိုးရိမ်နေဆဲပင် ။

နျိုနျိုကမူ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“သမီးက အမှန်အတိုင်း ပြောတာပါ... အစ်မကြီးချွေ့အာ က တကယ် လူကောင်းပါ... နျိုနျို မလိမ်ပါဘူး...”

ကျန့်ချွေ့အာ သည် နျိုနျိုကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်၏။

“အေးပါ... အေးပါ... အစ်မကြီး စကားမှားသွားပါတယ်... တို့နျိုနျိုလေးက အလိမ္မာဆုံး ကလေးပါပဲ...”

နျိုနျိုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

“သမီး ပြောတာက မှန်ပါတယ်နော်... အစ်မကြီးချွေ့အာ က စိတ်ထားကောင်းတဲ့သူလေ... တို့မိသားစုထဲ ရောက်လာတာဟာ တို့မိသားစုအတွက် ကံကောင်းခြင်းပါပဲ...”

ကလေးပြောသည့် စကားကို အတည်ယူ၍ မရမှန်း သိသော်လည်း ကျန့်ချွေ့အာ မှာမူ အလွန် ပျော်ရွှင်သွားရလေသည်။ သူမက ထပ်မေးလိုက်၏။

“နျိုနျိုလေး... ဒီအိမ်မှာ နေရတာ ပျော်ရဲ့လားဟင်...”

နျိုနျိုသည် ထိုမေးခွန်းကို ကြားသည်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဖြေလိုက်လေသည်။

“ပျော်တာပေါ့... သမီး ဒီအိမ်မှာ နတ်သမီးလေးလို နေရတာလေ... ဖေဖေ၊ မေမေနဲ့ အဘိုးအဘွားတွေက သမီးအပေါ် အရမ်း ကောင်းကြတာ... စားစရာ အကောင်းတွေ ရှိရင်လည်း သမီးကို အရင် ပေးကြတာလေ... အဘိုးအဘွားတွေဆိုရင် သမီးအတွက်ဆို သီးသန့်ကို လုပ်ပေးတာ...”

သူမ၏ မိသားစု အကျိုးကျေးဇူးများကို ပြောပြရာတွင် နျိုနျိုသည် သုံးရက်သုံးည ပြောလျှင်ပင် ကုန်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ခံစားနေရလေသည်။

ကျန့်ချွေ့အာ သည် စိတ်ရှည်စွာ နားထောင်နေမိ၏။ သူမသည် နျိုနျိုအတွက် ဝမ်းသာပေးရင်းနှင့်ပင် အကယ်၍ ကုမိသားစုသည် သွေးသားမတော်စပ်သော မြေးမလေးအပေါ် ဤမျှ ကောင်းမွန်နေလျှင် သူတို့၏ စိတ်ထားမှာ သေချာပေါက် ကောင်းမွန်လိမ့်မည်ဟု တွေးတောမိကာ သူမ၏ ရှေ့ရေးအတွက်လည်း ပို၍ ယုံကြည်မှု ရှိလာလေတော့သည်။

“အစ်မကြီး... အဘွားက အစ်မကြီးအကြောင်း ဘာပြောလဲ သိလား...”

နျိုနျိုက မေးလိုက်၏။

ကျန့်ချွေ့အာ သည် ယောက္ခမဖြစ်သူက သူမအား မနှစ်သက်မှာကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရလေသည်။

“အဘွားက ပြောတယ်... အစ်မကြီးရဲ့ မိသားစုက နာမည်ကောင်း ရှိတယ်တဲ့... အစ်မကြီးရဲ့ မိဘတွေက လူကောင်းတွေဆိုတော့... သူတို့ ဆုံးမထားတဲ့ သမီးကလည်း သေချာပေါက် လူကောင်း ဖြစ်မှာပဲတဲ့... အစ်မကြီးက အလုပ်ကို ဖျတ်ဖျတ်လတ်လတ် လုပ်တတ်တဲ့ ပုံစံရှိတော့... နောင်ကျရင် လင်မယားနှစ်ယောက် သင့်တင့်မြတ်နွယ်စွာ နေထိုင်နိုင်မှာပါလို့ အဘွားက ပြောတာလေ...”

နျိုနျိုက အဘွားအို၏ စကားများကို တစ်လုံးမကျန် ပြန်ပြောပြလိုက်လေသည်။

ဤစကားမှာ ကျန့်ချွေ့အာ အား စိတ်အေးသွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမ၏ ယောက္ခမက သူမအား သဘောကျနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ချင်းရွှေရွာမှ မင်္ဂလာပွဲမှာ နေ့လယ်စာ ကျွေးမွေးခြင်း ဖြစ်ပြီး ထမင်းစားပြီးနောက်တွင်မူ ဒုတိယအိမ်မှ လူများမှာ မြို့သို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ကြလေသည်။

ချန်ချွန်းဟွာသည် တစ်နေ့လုံး အလုပ်ရှုပ်နေပြီးနောက် ယခုမှ အားလပ်ချိန် ရသဖြင့် ကုယွင်အား ဆွဲကာ စကားပြောနေလေ၏။

“နင့်ဒုတိယဦးလေး အိမ်က မြို့ထဲမှာ နှပ်ဟင်းဆိုင် ဖွင့်ထားတယ်လို့ ကြားတယ်... ဘယ်တုန်းက ဖွင့်တာလဲ... အရောင်းအဝယ်ကော ကောင်းရဲ့လား... တစ်ရက်ကို ဘယ်လောက် မြတ်လဲဟင်...”

ချန်ချွန်းဟွာ၏ မေးခွန်းများမှာ ကုယွင်အား ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေလေသည်။

“အမေကလည်း... သားကို ရုံးတော်မှာ အစစ်ခံနေရတဲ့ တရားခံ ကျနေတာပဲ...”

ကုယွင်က မကျေမနပ် ပြောလိုက်၏။

ချန်ချွန်းဟွာကမူ သူမသည် သိချင်ရုံသာ ဖြစ်ကြောင်း ပြန်ပြောလေသည်။

ကုယွင်သည် အရင်က ဘာမှမသိသော ကုယွင် မဟုတ်တော့ချေ။ မြို့ဝန်ရုံးတွင် လပေါင်းများစွာ အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် သူသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ စိတ်ထဲမှ အတွေးများကို ရိပ်မိနေလေသည်။

“အဲ့ဒီ နှပ်ဟင်းဆိုင်က အမေနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... အားနေရင် မေးခွန်းတွေ လျှော့မေးစမ်းပါ...”

ချန်ချွန်းဟွာက သူ့ကို လက်ဖြင့် ရိုက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“အမလေး... အတောင်စုံလာတော့ ငါ့ကိုတောင် ပြန်ဆုံးမနေပြီပေါ့လေ...”

ကုယွင်ကမူ သူ ပြောတာ မှန်သည်ဟုသာ ခံယူထားလေသည်။

ချန်ချွန်းဟွာက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

“သူတို့ နှပ်ဟင်းချက်နည်းကို ဘယ်က ရလာတာလဲ မသိဘူး... နင့်အဘိုးအဘွားတွေ ပေးတာလား... အကယ်၍ ဒါက ကုမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘွားပိုင် ချက်နည်းဆိုရင်တော့ တို့အိမ်လည်း ဝေစု ရသင့်တာပေါ့...”

ကုယွင်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရယ်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားရ၏။

“အမေကတော့ တကယ်ကို စိတ်ကူးယဉ်တတ်တာပဲ... အဘွားက မြို့ထဲမှာ အိမ်တွေ ဘယ်နှလုံး ဝှက်ထားလဲဆိုတာကိုပါ တစ်ခါတည်း မေးလိုက်ပါလား... အမေသာ ဒီလိုတွေ ထပ်လုပ်နေဦးမယ်ဆိုရင်... သား နောက်တစ်ခါ ပြန်လာဖို့ အချိန်အတော်ကြာဦးမှာပဲ... နေ့တိုင်း အမြတ်ထုတ်ဖို့ပဲ စဉ်းစားနေတာ... နားငြီးစရာကြီး...”

ချန်ချွန်းဟွာသည် သားဖြစ်သူ၏ စကားကြောင့် စိုးရိမ်သွားရလေသည်။ သူမ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ အနည်းငယ် လွန်ကဲသွားမှန်း သူမ သိလိုက်ရ၏။ အဘိုးအိုလင်မယားသည် ဒုတိယအိမ်ကို ပိုချစ်သည် ဆိုသော်လည်း ပိုက်ဆံနှင့် ပတ်သက်လျှင်မူ အမြဲတမ်း တိကျစွာ ခွဲခြားတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

“အေးပါ... အေးပါ... ငါ မပြောတော့ဘူး... ဒါပေမဲ့ နင်လည်း သတိထားဦးလေ... နောက်ကျရင် မြို့ထဲမှာ အခြေကျသွားရင်... မြို့သူလေးတစ်ယောက်လောက် ယူလိုက်ပေါ့... ဒါမှ တို့တွေ အသက်ကြီးတဲ့အခါ မြို့ပေါ်မှာ ကောင်းစားမှာလေ...”

ချန်ချွန်းဟွာက ဆက်လက် မှာကြားနေပြန်၏။

မိခင်ဖြစ်သူ၏ စကားများကြောင့် ကုယွင်မှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေရလေတော့သည်။

“တော်ပါပြီ... တော်ပါပြီ... ဒါတွေ ဆက်မပြောပါနဲ့တော့... အချိန်လည်း နောက်ကျနေပြီ... အပြင်မှာ လူတွေ အော်နေကြပြီ ထင်တယ်... သား မြို့ကို ပြန်တော့မယ်...”

သားဖြစ်သူ ပြန်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ချွန်းဟွာမှာ နှမြောတသ ဖြစ်သွားရလေသည်။

“ပြန်မယ်ဆိုရင်လည်း... မြို့ဝန်ရုံးကို ရက်နည်းနည်းလောက် ထပ်ခွင့်ယူလို့ မရဘူးလားဟင်...”

ကုယွင်ကမူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ရတော့ ရပါတယ်... ဒုတိယဦးလေးကနေတစ်ဆင့် ဆရာ့ကို ပြောခိုင်းလို့ ရတာပဲလေ... ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကြီး... မနက်ဖြန်က သား ဈေးလှည့်ရမယ့် အလှည့်လေ...”

ဈေးလှည့်ခြင်းမှာ အပိုဝင်ငွေ ရရှိနိုင်သော အလုပ်ဖြစ်ပြီး တစ်ခါတည်းနှင့် ကြေးပြား နှစ်ပြားခန့် ရရှိနိုင်ကြောင်း ကုယွင်က ချန်ချွန်းဟွာအား ပြောပြဖူးလေသည်။

ချန်ချွန်းဟွာသည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် တိုက်တွန်းလိုက်လေတော့သည်။

“အိမ်မှာက ပစ္စည်းအစုတ်အပြတ်တွေပဲ ရှိတာပါ... ဘာမှ နှမြောစရာ မရှိဘူး... မြန်မြန် ပြန်တော့... မြန်မြန် ပြန်တော့...”

ချန်ချွန်းဟွာသည် စောစောက နှမြောနေသည့် ပုံစံမှ ပြောင်းလဲကာ သားဖြစ်သူအား အိမ်မှ အသည်းအသန် နှင်ထုတ်နေလေတော့သည်။