ဆွေမျိုးတော်စပ်ခြင်း

ကုမိသားစု ငှားရမ်းလာသော မြင်းလှည်းသည် ချင်းရွှေရွာမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် အဖွားကုက ညင်သာစွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

“ထမင်းတစ်နပ် စားဖို့ကိုပဲ လုနေကြတာ... တကယ့်ကို ယဉ်ကျေးမှု မရှိတာပဲ...”

ကျန်းယွင်နန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မခိုးမခန့်ပြုံးလိုက်မိ၏။ အရင်တုန်းက အဖွားကု ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုဟင်းလုသည့် အဖွဲ့ထဲတွင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးသည်ကို သူမ မပြောတော့ဘဲ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်လေသည်။

“အမေ... အမေက ရွာမှာ ခဏလောက် နေချင်သေးတယ် ဆို...”

အဖွားကုသည် ရွာကို မပြန်မီက ထိုသို့ တွေးခဲ့သော်လည်း ရွာတွင် အကြာကြီး နေထိုင်ပြီးနောက်တွင်မူ သူမသည် ဘာကိုမျှ ကျင့်သားမရတော့ဘဲ နှပ်ဟင်းဆိုင်ကိုသာ ပြန်လည် တမ်းတနေမိလေသည်။ သူမ မရှိလျှင် မိသားစုဝင်များ အလုပ်မနိုင်မှာကို သူမ စိုးရိမ်နေမိခြင်း ပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ဆိုင်မှာ အလုပ်တွေ အများကြီး ရှိတာပဲလေ... ငါ ဘယ်လို စိတ်ချလက်ချ နေခဲ့လို့ ရမှာလဲ...”

အဖွားကုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

သူမသည် ဆိုင်တွင် ကူညီခြင်းဖြင့် ကိုယ်ပိုင် ပိုက်ဆံများလည်း ရရှိနေလေသည်။ ထိုပိုက်ဆံများဖြင့် မြေးများအတွက် မုန့်များစွာ ဝယ်ပေးနိုင်သဖြင့် မြေးများက သူမအား ဝိုင်းအုံကာ ချွဲနေကြသည်ကို မြင်ရလျှင် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန် ကျေနပ်နေမိလေသည်။

အရင်တုန်းကကဲ့သို့ တစ်အိမ်လုံး၏ ပိုက်ဆံကို တစ်ဦးတည်း ထိန်းချုပ်စရာ မလိုတော့ဘဲ ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေနိုင်သဖြင့် စာရင်းအင်းများအတွက် အလွန်အမင်း စိတ်ပူနေစရာ မလိုတော့ချေ။

“ချွေးမငယ်က လူကောင်းပါပဲ... သူ နျိုနျိုအတွက် ချုပ်ပေးတဲ့ ဖိနပ်လေးတွေဆိုရင် လက်ရာက အနုစိတ်ပြီး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားထားတဲ့ ပုံပဲ...”

အဖွားကုက ထပ်မံ ပြောဆိုလေသည်။

ကျန့်ချွေ့အာ သည် မိသားစုဝင် အားလုံးအတွက် ဖိနပ်တစ်စုံစီ ပေးခဲ့ပေသည်။ နျိုနျိုနှင့် ကုရှောင်ယာ တို့အတွက်မူ အလှပဆုံး ပန်းပုံစံများကို အနုစိတ် ပန်းထိုးပေးထားလေ၏။

နျိုနျိုသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခြေထောက်လေးကို မြှောက်ပြကာ မိသားစုဝင်များအား ကြွားဝါလေတော့သည်။

ကျန်းယွင်နန်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။

“မောင်လေး လည်း အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပြီပေါ့နော်...”

အဖွားကုက ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

“သားငယ်ကတော့ အပြင်က လူတွေလို ရုပ်ကိုပဲ ကြည့်ပြီး စိတ်ထား မယုတ်ညံ့ပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ...”

ကုလောဆန်းမှာ သတို့သမီး၏ ရုပ်ရည်ကို ဂရုမစိုက်ဟု ပြောသော်လည်း အမှန်စင်စစ် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အနည်းငယ် နေရခက်နေဆဲပင်။

လျူအာနီတွင် အမှားများစွာ ရှိသော်လည်း ရုပ်ရည်မှာမူ မဆိုးလှချေ။ ကလေးနှစ်ဦးမှာလည်း သူမ၏ ရုပ်ရည်ကို ဆက်ခံထားကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ညဉ့်ဦးပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ အိမ်ထဲတွင် ဖယောင်းတိုင်မီး လင်းထိန်နေပြီး မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် ကုလောဆန်းသည် ကျန့်ချွေ့အာ က သူ့အား နူးညံ့စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမှတ်များမှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်း နွေးနွေးလေး ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။

ကုလောဆန်းသည် သူမ၏ ယခင် သတို့သားလောင်းမှာ မျက်စိမကောင်းသူ ဖြစ်ရမည်ဟု ရုတ်တရက် တွေးမိလိုက်၏။ ဤမျှ လှပသော အမျိုးသမီးကို အမှတ်တစ်ခု ရှိရုံနှင့် အိမ်ထောင်ဖက် အဖြစ်မှ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာပင်။

ရက်ရက်များမှာ တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်လွန်သွားရာ ခြောက်လပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။

ကုမိသားစုဝင်များမှာ ခရီးဆောင်အိတ်များကို ထပ်မံ ပြင်ဆင်ကြရပြန်လေသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပစ္စည်းများစွာ သယ်ဆောင်ကြရပေမည်။

ဤနှစ်သည် ဆောင်းဦးစာမေးပွဲကျင်းပမည့် နှစ်ဖြစ်ရာ ကုမင်တာ့သည် ဩဂုတ်လ မတိုင်မီ ကျန်းကျိုးပြည်နယ်သို့ ရောက်ရှိရတော့မည်။

ဆောင်းဦးစာမေးပွဲမှာ ကြီးကျယ်သော စာမေးပွဲ တစ်ခုဖြစ်၏။ ယခုနှစ်တွင် စာမေးပွဲ စင်တာကို ဖူချိန် မြို့တွင် မထားဘဲ အနီးနားရှိ မြို့ကြီး လေးမြို့မှ ပညာရှိများ အားလုံးကို ကျန်းကျိုးပြည်နယ်တွင် စုဝေးစေကာ ဖြေဆိုစေခြင်းပင်။

“လပြည့်ဝန်းပွဲတော်မှာ အိမ်မှာ မရှိဘူးဆိုတော့... နျိုနျိုလေးကို တို့ဆီမှာ ထားခဲ့ပါလား... တို့အတွက် အဖော်ရတာပေါ့...”

အဖွားကုက နျိုနျိုကို ပွေ့ဖက်ကာ မလွှတ်ချင်ဘဲ ပြောလေသည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် မူလက ကလေးများကို ခေါ်မသွားလိုသော်လည်း ကုမင်တာ့ကမူ ခေါ်သွားချင်နေ၏။ ပထမ အကြောင်းရင်းမှာ အဘိုးအိုလင်မယားမှာ လူလည်း မသန်၊ စိတ်လည်း မနှံ့သဖြင့် ကလေးများ ထပ်မံ ပျောက်ဆုံးမှာကို စိုးရိမ်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ဒုတိယ အကြောင်းရင်းမှာ ကျန်းကျိုးပြည်နယ်၏ ရှုခင်းများမှာ အခြားနေရာများနှင့် မတူသဖြင့် ကလေးများကို အမြင်ကျယ်စေလိုခြင်းပင်။

ကုမိသားစု၏ အထုပ်အပိုးများ ပြင်ဆင်ပြီးချိန်မှာပင် လူတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာလေသည်။

“ညီလေးကု... ဂုဏ်ပြုပါတယ်ဗျာ... ပထမဆု ရခဲ့တဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်...”

လပေါင်းများစွာ မတွေ့ရပြီးနောက် စွန်းကျားရှင်း၏ မျက်နှာမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင်လည်း အားမာန်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ကုမင်တာ့သည် သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့သြသွားပြီး လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်၏။

“အစ်ကိုစွန်း လည်း ဒုတိယဆုရခဲ့တာ တစ်မြို့လုံး ပျံ့နေတာပဲလေ... ကျွန်တော်ကသာ အစ်ကိုစွန်းကို ဂုဏ်ပြုရမှာပါ...”

စွန်းကျားရှင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှင်လန်းစွာ ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“ကံကောင်းလို့ပါဗျာ... နျိုနျိုလေး ကျေးဇူးကြောင့်လည်း ပါတာပေါ့... သူသာ သတိမပေးခဲ့ရင်... ကျွန်တော့်အသက် ပြန်ပါလာပါ့မလားတောင် မသိဘူး...”

ကုမိသားစုဝင်များမှာ ထိုစကားကြောင့် အံ့သြသွားကြကုန်၏။

“ကျွန်တော် မြို့တော်ကို ရောက်တဲ့နေ့မှာလေ... အတူတူလာတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက ကျောက်ယွဲ့တည်းခိုခန်းမှာ တည်းဖို့ ဖိတ်ကြတယ်... ဈေးလည်း ပိုသက်သာတယ် ဆိုတာနဲ့ တည်းဖို့ လုပ်နေတုန်း... နျိုနျိုလေး မှာခဲ့တာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားတာနဲ့ တခြား တည်းခိုခန်းကို ပြောင်းလိုက်တာလေ... ပိုက်ဆံတော့ နည်းနည်း ပိုကုန်သွားပေမဲ့... အန္တရာယ်ကနေ လွတ်ခဲ့တာပေါ့... နှမြောစရာ ကောင်းတာက ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းကတော့ ကပ်စေးနည်းပြီး မပြောင်းခဲ့ဘူးလေ... နှစ်သစ်ကူးပြီးတာနဲ့ အဲ့ဒီ တည်းခိုခန်းမှာ မီးလောင်ပြီး လူတွေအများကြီး သေကုန်ကြတာလေ...”

“တကယ်လို့ လူတွေအများကြီး စာမေးပွဲ မဖြေနိုင်ခဲ့ကြဘူး ဆိုရင်... ကျွန်တော်လည်း ဒုတိယဆု ရဖို့ ဒီလောက် မလွယ်လောက်ဘူး ထင်တယ်...”

“မြို့တော်က လူကြီးမင်းတွေကတောင် ဒီနှစ် အစိုးရစာမေးပွဲ အောင်တဲ့သူတွေဟာ အညံ့ဆုံးတွေ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ နောက်ပြောင်နေကြတာလေ...”

စွန်းကျားရှင်းက ထိုသို့ ပြောဆိုသော်လည်း သူ၏ ပုံစံမှာ ထိုစကားများကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပုံ မရပေ။

ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်လေသည်။

“အစ်ကိုစွန်း ကလည်း နှိမ့်ချလွန်းနေပါပြီ... တည်းခိုခန်း တစ်ခု မီးလောင်ရုံနဲ့ လူအနည်းငယ်ပဲ ထိခိုက်မှာလေ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် သက်ရောက်မှု ရှိမှာလဲဟင်...”

သို့သော် စွန်းကျားရှင်းက သက်ပြင်းချကာ ရှင်းပြလေသည်။

“အဲ့ဒီ ကျောက်ယွဲ့ တည်းခိုခန်း ပိုင်ရှင်ကလေ... အဲ့ဒီ လမ်းတစ်ခုလုံးက အိမ်တွေကို ဝယ်ပြီး မြို့တော်မှာ အကြီးဆုံး တည်းခိုခန်း ဖွင့်ထားတာလေ... မီးလောင်တဲ့အချိန်မှာ တည်းခိုခန်းထဲမှာ စာမေးပွဲ ဖြေမယ့်သူ သုံးရာလောက် ရှိနေတာ... အိမ်တွေ မီးလောင်တာထက်... စည်းကမ်းမဲ့တဲ့ တည်းခိုခန်းကို တိုင်ကြားသူတွေ များလွန်းလို့... မြို့တော် တရားရုံးမှာ ရက်အတော်ကြာ ဆူညံနေခဲ့တာလေ...”

ထိုမီးလောင်မှုမှာ တည်းခိုခန်း၏ အမှားပင် ဖြစ်ချေသည်။ မြို့တော် တရားရုံးကလည်း တည်းခိုခန်း ပိုင်ရှင်အား စာမေးပွဲ ဖြေသူများကို လျော်ကြေးပေးရန် အမိန့်ချခဲ့လေသည်။ အနာဂတ်ရှိသော လူငယ်များ ဖြစ်သဖြင့် လျော်ကြေးငွေမှာ ငွေတုံး ရာချီ၊ ထောင်ချီအထိ များပြားလှပေသည်။ မြို့တော်မှ ထိုသူဌေးကြီးမှာ တစ်ညအတွင်းမှာပင် စီးပွားပျက်ကာ ပိုင်ဆိုင်မှုများ အကုန် ရောင်းချလိုက်ရလေတော့သည်။

“မီးက အရမ်း ကြီးလွန်းတော့ ငြှိမ်းသတ်ဖို့ နှစ်ရက်တောင် ကြာခဲ့တာလေ... ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းကတော့ ကံကောင်းပါတယ်... လက်ပဲ မီးလောင်သွားတာ... ကံဆိုးတဲ့သူတွေဆိုရင် အရိုးတောင် ရှာမရတော့ဘူးလေ...”

စွန်းကျားရှင်းက ထိုအကြောင်းကို ပြောပြရင်း အလွန်ပင် ထိတ်လန့်နေမိလေသည်။

စွန်းကျားရှင်းသည် ကုမိသားစုအတွက် လက်ဆောင်များစွာ ယူဆောင်လာခဲ့သော်လည်း အဖိုးတန်ဆုံးမှာမူ လေးလံသော ရွှေလည်ဆွဲကြီး ပင်။

ကုမင်တာ့က တားမြစ်သော်လည်း စွန်းကျားရှင်းကမူ ထိုရွှေလည်ဆွဲကို နျိုနျို၏ လည်ပင်းတွင် အတင်း ဆင်မြန်းပေးလေတော့သည်။

နျိုနျိုသည် လည်ပင်းက လေးလံသွားသဖြင့် ခေါင်းပင် မ မ နိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

“လေးလိုက်တာ... လေးလိုက်တာ... သမီး လဲတော့မယ်...”

စွန်းကျားရှင်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။

“ဒါက ဘာမှ မဟုတ်သေးပါဘူး... နျိုနျိုလေး အိမ်ထောင်ကျတဲ့ အခါကျရင်... ဦးလေးက ဒီထက်ကြီးတဲ့ ရွှေထည်တွေ ပေးဦးမှာနော်...”

“အစ်ကိုစွန်း... ဒါက များလွန်းပါတယ်... ကလေးရဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ဒီလောက်ထိ လက်ဆောင်ပေးစရာ မလိုပါဘူး...”

ကုမင်တာ့က နျိုနျို၏ လည်ပင်းမှ ရွှေလည်ဆွဲကို ဖြုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

သို့သော် စွန်းကျားရှင်းကမူ လက်မခံဘဲ ပြောလိုက်၏။

“နျိုနျိုလေး အတွက်က စကားတစ်ခွန်း ဖြစ်ပေမဲ့... ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်နဲ့ အနာဂတ်ကို ကယ်တင်လိုက်တာလေ... နျိုနျိုလေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်လေးပါ... ဘယ်လောက် အဖိုးတန်တဲ့ လက်ဆောင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ပေးထိုက်ပါတယ်...”

နျိုနျိုကမူ ရွှေလည်ဆွဲကို ကိုင်ကာ စွန်းကျားရှင်း အား ပြန်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“ဦးလေးစွန်း... သမီးကို ရွှေလည်ဆွဲ ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်... ဒါပေမဲ့ ဒါကို ဦးလေးရဲ့ ကလေးလေးအတွက် လက်ဆောင် ပြန်ပေးချင်ပါတယ်...”

စွန်းကျားရှင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“နှမြောစရာပဲ... ဦးလေးက ဒါကို အစုံလိုက် လုပ်ထားတာလေ... အိမ်က ကလေးအတွက်လည်း တစ်ခု ရှိပါတယ်...”

“ကလေး ဟုတ်လား...”

နျိုနျိုက အံ့သြစွာ မေးလိုက်လေသည်။

စွန်းကျားရှင်းက ပြုံးလျက် ရှင်းပြလေသည်။

“နျိုနျိုရဲ့ အဒေါ်က လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်ရက်ကမှ သားလေး တစ်ယောက် မွေးထားတာလေ... သူ့နာမည်ကို ချန်ရှိုးလို့ ပေးထားတယ်...”

ကုမင်တာ့က ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုလိုက်လေသည်။

စွန်းကျားရှင်းတို့ လင်မယားမှာ အိမ်ထောင်ကျပြီး ဆယ်နှစ်တိုင်အောင် ကလေးမရခဲ့ဘဲ ယခုမှ သားရတနာ ရရှိသဖြင့် အရာရာ ပြည့်စုံသွားပြီဟု ခံစားနေရလေသည်။ ကလေးအကြောင်း ပြောသောအခါ စွန်းကျားရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများကို မဖုံးဖိနိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့၏။

“ချန်ရှိုး ရဲ့ မျက်လုံးတွေက နျိုနျိုလေးနဲ့ တူတယ်... ဝိုင်းစက်နေတာပဲ... နှာခေါင်းလေးကလည်း နျိုနျိုလေးလိုပဲ ချစ်စရာလေး...”

စွန်းကျားရှင်း၏ စကားများကို အကြောင်းစုံ မသိသူသာ ကြားလျှင် ချန်ရှိုးနှင့် နျိုနျိုမှာ မောင်နှမအရင်းများဟု ထင်မှတ်ကြပေလိမ့်မည်။

စကားပြောရင်းနှင့် စွန်းကျားရှင်းက မေးလိုက်လေသည်။

“ညီလေးကု... ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ဇနီးက နျိုနျိုလေးကို အရမ်း ချစ်တာလေ... ဖြစ်နိုင်ရင်... သူ့ကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သမီးအဖြစ် သတ်မှတ်လို့ ရမလားဟင်...”