နှိမ့်ချခြင်း

နျိုနျိုသည် ချက်ချင်း သဘောမတူဘဲ ကုကျောက်အား ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

“မေမေက သမီးကို ကွယ်ပေးထားလို့ မြင်းလှည်းပေါ်က ဆင်းတုန်းက သမီးက မစိုပါဘူး... ကိုကိုလတ်ရဲ့ ဆံပင်တွေပဲ စိုကုန်တာလေ... ကိုကိုလတ်ကိုပဲ အရင် ရေချိုးပေးလိုက်ပါ...”

အဘွားအိုမှာမူ စိတ်လောနေပြီး လူတိုင်းက ဘာကြောင့် ဤမျှအထိ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဦးစားပေးနေကြသနည်းဟု စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေရရှာ၏။ သူမသည် ကုကျောက်အား ကြည့်ကာ သူက ငြင်းဆန်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေမိလေသည်။

သို့သော်လည်း ကုကျောက်မှာမူ သူမ၏ အကြည့်များကို နားမလည်နိုင်ပေ။

ကုကျောက်သည် စာရေးကျင့်ရမှာကို လုံးဝ မလိုလားသဖြင့် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလိုက်သင့်ပင် လက်ခံလိုက်လေ၏။ သူက ဝမ်းသာမှုကို အောင့်ထားလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

“ညီမလေးက အဲ့လို ပြောမှတော့... ငါလည်း အားမနာတော့ဘူးနော်...”

အဘွားအိုမှာ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီးမှ ပြန်လွှတ်လိုက်ရ၏။ သူမသည် ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ ရေနွေးပုံးကို ဘေးခန်းသို့ သယ်ဆောင်သွားလေတော့သည်။

သို့သော်လည်း ကုကျောက်မှာမူ ရေချိုးရာတွင် ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် မရှိလှချေ။ သူသည် အချိန်ဆွဲနိုင်သလောက် ဆွဲရန်သာ ကြံစည်နေမိ၏။ သူသည် စာမလေ့ကျင့်ချင်သဖြင့် ရေချိုးကန်ထဲတွင်သာ အကြာကြီး နေနေလေသည်။

“သခင်လေး... ရေတွေ အေးကုန်ပြီလေ... အပြင် ထွက်ပါတော့...”

အဘွားအိုက စိတ်ရှည်စွာ ပြောဆိုလေသည်။

ကုကျောက်က မျက်လုံးလေး ကစားကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ကျောဘက်က အရမ်း ညစ်ပတ်နေသေးသလိုပဲ... ဆံပင်လည်း သေချာ မပြောင်သေးဘူး... ထပ်ပြီး တွန်းပေးပါဦး... ထပ်တွန်းပေးဦးလေ...”

အဘွားအိုမှာ ခေါင်းငုံ့ကာ ကလေးကို မတတ်သာဘဲ ဆက်လက် တွန်းပေးနေရရှာလေသည်။

သူမသည် ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး သေချာ တွန်းပေးပြီးနောက်တွင်မူ ဤဒုက္ခမှ လွတ်ပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ကုကျောက်မှာမူ နောက်သို့ ထပ်မံ မှီချလိုက်ပြန်၏။

“အဘွား... လုပ်စရာရှိတာ သွားလုပ်လေ... သားကတော့ ခဏလောက် ထပ်လှဲနေဦးမယ်...”

ကုကျောက်အတွက်မူ စာလုံးကြီးများ မရေးရလျှင် မည်သည့်အရာမဆို သူသည် ပျော်ရွှင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

အဘွားအိုသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိ၏။

ကုကျောက်သာ ရေချိုး၍ မပြီးလျှင် သူမအနေဖြင့် နျိုနျိုအား မည်သို့ ရေချိုးပေးနိုင်မည်နည်း။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤကလေးမှာ ဧည့်သည်ဆောင်တွင် ရေချိုးကန်အနိမ့်ကို သုံးသော တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

“သခင်လေး... တစ်နေရာရာမှာ မသန့်ဘူးလို့ ထင်ရင် ကျွန်မ ထပ်တွန်းပေးပါ့မယ်... ရေတွေက မပူတော့ဘူးဆိုတော့... အကြာကြီး စိမ်မနေပါနဲ့တော့နော်...”

သူမသည် ထိုစကားကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောဆိုနေမိလေသည်။

သို့သော် ကုကျောက်မှာမူ ထိုအရိပ်အယောင်ကို နားမလည်ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ရပါတယ်... ရပါတယ်... ဒီရေက သားအတွက်တော့ ပူပါသေးတယ်... သား ချိုးပြီးရင် အဝတ်အစား ဝတ်လိုက်မယ်လေ... အဘွား ဒီမှာ စောင့်မနေပါနဲ့တော့...”

သူမ၏ အရိပ်အယောင်များမှာ အသုံးမဝင်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ အဘွားအိုက ပြောလိုက်လေသည်။

“သခင်လေး... သခင်လေးရဲ့ ညီမလေးက ရေမချိုးရသေးဘူးလေ... ကျွန်မ ရေနွေးတွေ သွားယူပြီး သူ့အတွက် ပြင်ပေးလိုက်ဦးမယ်နော်...”

ပြောပြီးသည်နှင့် ကုကျောက်၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်တော့ဘဲ ရေပုံးကို ကိုင်ကာ မီးဖိုချောင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေတော့သည်။

လီယွမ်ဝေ ၏ အထူးမှာကြားချက်ကြောင့် မီးဖိုချောင်တွင် ရေနွေးများ အသင့်ရှိနေဆဲပင်။ အဘွားအိုသည် ရေနွေးများကို ဖြည့်တင်းပြီးနောက် စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း ဧည့်သည်ဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

သူမ အထဲဝင်လိုက်ချိန်တွင် ကုယန်သည်လည်း ကုကျောက်အား တိုက်တွန်းနေလေ၏။

“ ဆော့ဖို့ပဲ စဉ်းစားမနေနဲ့... အိမ်မှာဆိုရင် မင်း ရေချိုးတာ ဒီလောက် မကြာပါဘူး...”

ကုယန်က တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ကုကျောက်က ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

“ကိုကို... သားက ထပ်ပြီး... ထပ်ပြီး...”

ကုယန်သည်လည်း အလိုမလိုက်ဘဲ စာအုပ်ကို ယူကာ ကုလားထိုင် ဆွဲလျက် ရေချိုးကန်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ညီဖြစ်သူ၏ နားထဲသို့ စာများကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဖတ်ပြလေတော့သည်။

ထိုအသံမှာ ကုကျောက်၏ နားထဲတွင် နတ်ဆိုးတစ်ပါး၏ အော်ဟစ်သံကဲ့သို့ ရှိနေသဖြင့် သူ၏ ဦးနှောက်မှာ တဝီဝီ မြည်လာရလေ၏။

“ကိုကို... မဖတ်ပါနဲ့တော့... သား အခုပဲ ထပါ့မယ်...”

ကုကျောက်သည် အလျင်အမြန်ပင် ကိုယ်ကိုသုတ်ကာ အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်လိုက်ရလေတော့သည်။

အဘွားအိုသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာပင် ကူညီပေးလိုက်၏။

သူမသည် ရေပုံးထဲသို့ ရေနွေးအသစ်များ ဖြည့်တင်းပြီးနောက် ဘေးခန်းရှိ နျိုနျိုထံသို့ ပြေးသွားကာ ရေချိုးရန် တိုက်တွန်းလေသည်။

သို့သော် နျိုနျိုကမူ ခေါင်းခါလျက်ပင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

“ကိုကိုကြီးကို အရင် ချိုးပေးလိုက်ပါ... ကိုကို့ရဲ့ အင်္ကျီစတွေ စိုကုန်ပြီလေ... အဝတ်အစား မြန်မြန် လဲရမယ်...”

အဘွားအိုမှာမူ ဘာကြောင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဤမျှအထိ နှိမ့်ချနေကြသနည်းဟု တွေးတောရင်း ကျိန်ဆဲချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာရလေသည်။ သူမက တစ်ခုခုကို နျိုနျို ရိပ်မိနေသလားဟုပင် သံသယ ဖြစ်မိ၏။

ကုယန်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ငြင်းဆန်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ နှာခေါင်းမှာ ယားယံလာပြီး မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားရလေတော့သည်။

“ဟတ်ချိုး...”

နျိုနျိုက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“ကိုကို... မြန်မြန် သွားချိုးလိုက်တော့နော်... သမီးကတော့ တစ်စက်မှ မစိုဘူးလေ... သမီးရဲ့ ကိုယ်က နွားပေါက်လေး တစ်ကောင်လို သန်မာပါတယ်...”

ကုယန်က ရယ်မောကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

“နျိုနျိုလေးရယ်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နွားပေါက်လေးလို့ ပြောတာက နားထောင်လို့ သိပ်မကောင်းဘူးနော်...”

သူ ပြောနေစဉ်မှာပင် နှာခေါင်းက ထပ်မံ ယားယံလာပြီး သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် နှာချေမိလေတော့သည်။ ထိုသို့ ဖြစ်သွားမှတော့ သူသည် ညီမလေးအား ထပ်မံ မငြင်းတော့ချေ။

“နေကောင်းနေတာကို... ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး နှာချေနေတာလဲ မသိဘူး...”

ကုယန်က ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

ကုယန်မှာ အရွယ်ရောက်နေပြီဖြစ်၍ ကျား၊ မ ခွဲခြားမှုကို သိရှိနေချေပြီ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အဘွားအိုအား အကူအညီ မယူဘဲ အဝတ်အစား အသန့်များကို ယူကာ ကိုယ်တိုင်သာ ရေချိုးလေတော့သည်။

အဘွားအိုသည် ရေနွေးပုံးကို ကိုင်ကာ တံခါးပြင်ပတွင် ရပ်နေရင်းမှ တွေးလေလေ မကျေမနပ် ဖြစ်လေလေ ဖြစ်နေရ၏။

သူမသည် ပင်ပန်းသော အလုပ်များကို ကျင့်သားရနေသူ ဖြစ်သော်လည်း ဤရေနွေးပုံးကြီးကို သယ်ရသည်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

သူမသည် မျက်လုံးလေး ကစားကာ ရေချိုးနေသော ကုယန်အား လှမ်းအော်လိုက်လေသည်။

“သခင်လေး... ကျွန်မ အခု မီးဖိုချောင်ကို သွားပြီး ရေနွေး ထပ်တည်လိုက်ဦးမယ်နော်... သခင်လေး ချိုးပြီးရင် သခင်မလေးကို ကျွန်မပဲ ချိုးပေးလိုက်ပါ့မယ်...”

သူမ၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ရိုးရှင်းလှပေသည်။ ကုကျောက် အချိန်ဆွဲခဲ့သည်ကို ကြုံဖူးထားသဖြင့် ကုယန်ပါ ထပ်မံ အချိန်ဆွဲမှာကို သူမ စိုးရိမ်နေခြင်း ပင်။

ကုယန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ပို၍ မြန်ဆန်အောင် လုပ်ဆောင်လိုက်လေ၏။

အဘွားအိုသည် ရေပုံးကို မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်သယ်သွားပြီး တိုက်တွန်းလေတော့သည်။

“မြန်မြန် လုပ်ကြစမ်းပါ... ဧည့်သည်ဆောင်မှာ ရေနွေး သုံးချင်နေကြပြီ...”

မီးဖိုချောင်မှ ရေနွေးတည်သော အစေခံကမူ မကျေမနပ် ညည်းတွားလေ၏။

“သခင်ကြီးက သေချာ ဂရုစိုက်ခိုင်းတာ မှန်ပေမဲ့... ဟို ဧည့်သည်တွေကလည်း တကယ်ပဲ စည်းကမ်း မရှိတာပဲ... ရေကို ဒီလောက် မြန်မြန် သုံးနေမှတော့ ငါ ဘယ်လိုလုပ် အမီ တည်ပေးနိုင်မှာလဲ...”

အဘွားအိုမှာမူ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသဖြင့် ပြန်မပြောရဲဘဲ အလုပ်ကိုသာ ဝိုင်းကူပေးနေမိလေသည်။

“ဒီ ရေနွေးတစ်ပုံးကိုပဲ မြန်မြန် လိုချင်တာပါ... နောက်ပိုင်းကျရင် မလောတော့ပါဘူး...”

မီးဖိုချောင် အစေခံကမူ မတတ်သာဘဲ မီးဖိုထဲသို့ ထင်းများ ထပ်ထည့်ကာ မီးကို ပို၍ ပြင်းအောင် လုပ်ဆောင်ပေးလိုက်လေသည်။

အဘွားအို၏ အပူတပြင်း ကူညီမှုကြောင့် ရေနွေးအိုးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပူလာခဲ့ချေပြီ။ သူမသည် ရေနွေးများကို ပုံးထဲသို့ အမြန် လောင်းထည့်ပြီးနောက် အပြေးအလွှား ပြန်လာခဲ့လေသည်။

မီးဖိုချောင်မှ အစေခံက သူမ၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

“ထူးဆန်းလိုက်တာ... ဒီ အဘွားကြီးက ပုံမှန်ဆို အလုပ်ခိုကပ်တတ်တဲ့သူလေ... ဒီနေ့ကျမှ ဘာလို့ ဒီလောက် တက်ကြွနေရတာလဲ...”

အဘွားအိုသည် ရေနွေးပုံးကို သယ်ဆောင်ရင်း လီယွမ်ဝေ ကတိပေးထားသော ငွေ တစ်တုံး၊ နှစ်တုံး အကြောင်းကိုသာ အာရုံရောက်နေမိ၏။ သူမ၏ လစာမှာ တစ်လလျှင် ငွေ နှစ်တုံးသာ ရှိလေသည်။ ယခုအခါ ကလေးမလေး၏ လက်မောင်းတွင် မှဲ့ပါ၊ မပါ ကြည့်ရုံမျှနှင့် ငွေ တစ်တုံးခန့် ရနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အလွန် တက်ကြွနေခြင်းပင်။

သေချာ စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဤသည်မှာ ရေနွေးအပြည့်နှင့် သူမ တတိယအကြိမ်မြောက် ပြေးရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ရေပုံးမှာ တစ်ကြိမ်ထက်တစ်ကြိမ် ပို၍ လေးလံလာသည်ဟု သူမ ခံစားနေရ၏။

"ငွေ တစ်တုံး" အတွက် အဘွားအိုသည် သူမတွင် ရှိသမျှ အားအင်များကို အစွမ်းကုန် သုံးစွဲနေရသဖြင့် သူမ၏ နဖူးတွင် အကြောများပင် ထောင်တက်နေလေသည်။

သူမသည် ချွေးတလုံးလုံးနှင့် ဧည့်သည်ဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းများမှာ ဝေဝါးနေချေပြီ။

“ရေနွေး... ရေနွေး ရောက်ပြီ... သခင်မလေးကို ကျွန်မ ရေချိုးပေးပါ့မယ်...”

အဘွားအိုက ဇွဲရှိရှိ ပြောလိုက်လေသည်။

ကုယန်မှာမူ ရေချိုးပြီး အဝတ်အစားလဲကာ ထွက်လာခဲ့ချေပြီ။ ကလေးများနှင့်အတူ ရှိနေသော စွန်းကျားရှင်း သည်လည်း သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားပြီးနောက် ကျန်းယွင်နန်က လူစားလဲ ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ကုမင်တာ့ အပြင်ထွက်သွားသဖြင့် ကျန်းယွင်နန်သည် အထင်အမြင် လွဲမှားမှု မရှိစေရန် စွန်းကျားရှင်းနှင့် အခန်းတစ်ခုတည်းတွင် မနေခဲ့ခြင်းပင်။

ကျန်းယွင်နန်သည် ကုယန်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ အခြေအနေကို စစ်ဆေးပြီး မေးလိုက်လေသည်။

“အားယန်... နျိုနျိုက သား အအေးမိမှာ စိုးရိမ်နေတာလေ... ဘယ်လို နေလဲဟင်... မေမေ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောနော်... ခေါင်းမူးလား… ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်လက်တွေ အေးနေလား...”

ကုယန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“မေမေ... သား ရေချိုးပြီးတော့ အများကြီး သက်သာသွားပါပြီ... အခုဆို နှာတောင် မချေတော့ပါဘူး...”

ကျန်းယွင်နန် ထိုစကားကို ကြားမှ စိတ်အေးသွားရလေသည်။ သူမသည် ရေနွေးပုံးနှင့် ဝင်လာသော အဘွားအိုဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“အဘွား... ရေချိုးကန်ထဲက ရေတွေကို လဲပေးပါဦးနော်...”

အဘွားအိုမှာမူ မျက်စိများ ပြာနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အခန်းထဲသို့ အတင်း ဝင်သွားကာ ကုယန် ချိုးထားသော ရေများကို သွန်ပစ်ပြီး ရေနွေးအသစ်များကို အားစိုက်၍ လောင်းထည့်လိုက်လေသည်။

“သခင်မလေး... အခု မြေးမလေး အလှည့်ပဲ... ကျွန်မ... ကျွန်မ ချိုးပေးပါ့မယ်...”

အဘွားအိုက နေရခက်နေသည့် ကြားမှ ပြောလိုက်လေသည်။